2

"ท่านอ๋อง เสด็จล่วงหน้าขบวนมาแบบนี้จะดีหรือพ่ะย่ะค่ะ" ชายร่างใหญ่ใบหน้าเหี้ยมเกรียมถามขึ้น แต่เสียงกลับทุ้มหล่อขัดกับหน้าตา

"ข้าอยากดูหน้าเจ้าสาวจนทนไม่ไหวไงล่ะ ข่าวว่าเป็นคุณหนูที่มีดีแค่ความงามมิใช่รึ" คนพูดเป็นชายหนุ่มหนวดเครารกครึ้มในชุดผ้าเนื้อหยาบแต่มิอาจปกปิดเค้าหน้างามสง่าและบุคลิกสูงส่งได้

"มิใช่พ่ะย่ะค่ะ เป็นคุณชายคนน้องพ่ะย่ะค่ะ"

"แคว้นเสิ่งหาสตรีมิได้แล้วหรือถึงส่งบุรุษมาแต่งงาน" คนพูดเสียงเยาะหยัน

"ก็อาจเป็นได้พ่ะย่ะค่ะ แม้แต่ฮ่องเต้ก็มีแต่องค์ชาย มีองค์หญิงเพียงพระองค์เดียวชันษาสี่ขวบ"

"ข้ามิใช่คนวิปริตที่จะแต่งงานกับทารกหรอกนะ" คนทำหน้านิ่ง

"จึงมีการแต่งตั้งองค์ชายจากบุตรขุนนางไงพ่ะย่ะค่ะ เพราะบุตรีมีน้อยและต่างมีพันธะหมั้นหมายกันหมดแล้ว"

"หึ" คนแค่นเสียงคำหนึ่งก่อนที่จะกระตุ้นม้าวิ่งเต็มฝีเท้า ทิ้งให้ผู้ติดตามกระตุ้นม้าตาม

ทางจวนเจ้ากรมคลัง

"ฟ่านลู่อี่รับราชโองการ" ทหารประกาศดังก้องจวน

คนทั้งจวนฟ่านคุกเข่าที่ลานด้านหน้า

"สงครามชายแดนยืดเยื้อมาหลายปี ทางแคว้นเจี๋ยต้องการแต่งงานเชื่อมสัมพันธไมตรีขอแต่งตั้งฟ่านลู่อี่เป็นองค์ชายสันติสุขไปแต่งงานกับอ๋องพยัคฆ์ยังแคว้นเจี๋ย พระราชทานฯลฯ จบราชโองการ" หานกงกงปรกาศจบก็ส่งแพรเนื้อดีขลิบทองให้ฟ่านลู่อี่ ในใจนึกเวทนาเด็กหนุ่มอยู่บ้าง ด้วยอ๋องพยัคฆ์ตามข่าวลือเป็นคนใจคอโหดเหี้ยม นำศึกคราใดล้วนไม่เคยพ่ายแพ้ เวลาออกศึกนอกจากอาชาคู่ใจยังมีพยัคฆ์ดำ ทั้งสัตว์ทั้งคนยกมือวาดเท้าล้วนมีคนตกตาย การศึกที่ผ่านมาที่แคว้นเสิ่งยื้อมาได้หลายปีเพราะอ๋องพยัคฆ์ยกกองทัพไปปราบปรามชนกลุ่มน้อยทางเมืองเหลียวที่มีภูมิประเทศยากต่อการเข้าถึงจึงใช้เวลาถึงสามปีจึงปราบได้สิ้น พักกองทัพเพียงแค่หกเดือนอ๋องพยัคฆ์จึงเคลื่อนพลมาประชิดชายแดนแคว้นเสิ่ง ใช้เวลาเพียงสามเดือนก็ตีเมืองขึ้นได้สำเร็จ หกเดือนต่อมาก็มีชัยชนะเหนือแคว้นเสิ่งทำให้ต้องส่งเด็กหนุ่มผู้นี้ไปเป็นเครื่องบรรณาการ

"รับราชโองการพ่ะย่ะค่ะ ขอทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นหมื่นปี" ฟ่านลู่อี่รับม้วนผ้าแพรด้วยมือสั่นเทา หานกงกงมองอย่างเห็นใจก่อนจะยกขบวนกลับวัง

"ท่านพ่อ" ฟ่านลู่อีเรียก น้ำตาคลอดวงตาคู่สวย

"พ่อเองก็ทำอะไรไม่ได้ ฮ่องเต้มีพระราชโองการมาแล้วย่อมไม่มีผู้ใดขัดขืนได้ เจ้าก็จงทำใจไปเก็บข้าวของเสียเถอะนะ อีกเจ็ดวันขบวนรับเจ้าสาวจากแคว้นเจี๋ยก็จะมาถึงเมืองหลวงแล้ว" เจ้ากรมคลังตบบ่าลูกชาย ถึงจะรู้สึกใจหายนิดหน่อยแต่ ตำแหน่งพระสัสสุระในอนาคตก็ทำให้เขามองข้ามความสัมพันธ์พ่อลูกไปได้

ฟ่านลู่อี่ประคองม้วนแพรเดินกลับเรือนของตนอย่างเหม่อลอย บ่าวคนสนิทรินน้ำชาส่งให้อย่างเป็นห่วง

"คุณชาย มันอาจจะไม่เลวร้ายก็ได้นะขอรับ" เสี่ยวถงพยายามปลอบใจ

"ข้ามิได้กลัวการแต่งงาน ข้าเพียงเสียใจที่ในที่สุดข้าก็เป็นได้เพียงหมากของท่านพ่อเท่านั้น เสี่ยวถงจากนี้เจ้าเป็นไทแล้ว จงกลับบ้านไปดูแลบิดามารดาของเจ้าคืนนี้จงเก็บของให้เรียบร้อย พรุ่งนี้ไปเบิกเงินกับพ่อบ้านแล้วจากไปเสีย ข้าจะแจ้งพ่อบ้านไว้ให้"

"คุณชาย ข้าทำผิดอันใด" เสี่ยวถงคุกเข่าน้ำมูกน้ำตาไหลจนดูมิได้

"เพราะเจ้าดีกับข้าเสมอมาไงล่ะ ข้าถึงไม่ให้เจ้าไปกับข้า" ฟ่านลู่อี่ยิ้มอย่างอ่อนใจให้บ่าวผู้ภักดี

"ข้าน้อยไม่เข้าใจขอรับ คุณชายไปต่างบ้านต่างเมืองไม่ให้ข้าตามไปรับใช้แล้วท่านจะอยู่ท่ามกลางคนแปลกหน้าได้อย่างไรขอรับ" เสี่ยวถงยังคงอ้อนวอนขอติดตามไปรับใช้ สมองน้อยๆของเด็กหนุ่มไม่เข้าใจเหตุผลใด

"เสี่ยวถง เจ้ายังมีบิดามารดาให้ดูแล การไปของข้าคราวนี้คาดว่าคงไม่ได้กลับมาแคว้นเสิ่งอีก ถึงสัญญาสงบศึกกินเวลาห้าสิบปีแต่เมื่อคนกระหายเลือดอย่างไท่จื่อขึ้นครองราชย์เขาย่อมฉีกสัญญาเป็นแน่ ข้าย่อมตกอยู่ในฐานะเชลยที่แคว้นเจี๋ยจะประหารทิ้งเมื่อใดก็ได้ เสี่ยวถงเจ้าจงเชื่อฟังข้ากลับบ้านไปดูแลบิดามารดาของเจ้าแต่งงานมีบุตรหลานเผื่อข้าเถอะ" ฟ่านลู่อี่จำต้องอธิบายให้บ่าวผู้ภักดีฟัง

"คุณชาย บิดามารดาขายข้ามาแล้วข้าย่อมเป็นบ่าวของท่านจนวันตาย ข้ามีเงินเก็บอยู่บ้างสามารถส่งไปให้พี่ชายเลี้ยงดูบิดามารดาแล้วติดตามท่านไป ยิ่งทราบเหตุผลของท่านข้าไม่ปล่อยให้ท่านไปเพียงลำพังเป็นอันขาด" ใบหน้าอ่อนเยาว์น่าเอ็นดูเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตาจนทำให้คนเวทนา

"ขอบใจนะเสี่ยวถง เจ้าลุกขึ้นเถอะ" ลู่อีเช็ดน้ำตาให้เสี่ยวถงแล้วประคองหนุ่มน้อยขึ้นยืน

"หยุดร้องไห้ได้แล้ว เมื่อเจ้าตัดสินใจจะติดตามข้าก็จงไปเตรียมตัว เรามีเวลาเพียงแค่7 วันเท่านั้น ยังมีเรื่องต้องทำอีกมาก ก่อนอื่น เจ้าจงนำเงินเหล่านี้ไปมอบให้บิดามารดาของเจ้า ถ้าพวกเขาไม่ฟุ่มเฟือยสามารถใช้ได้ชั่วชีวิต" ลู่อี่หยิบถุงทองอ้วนๆส่งให้เสี่ยวถง

"ขอบพระคุณขอรับคุณชาย ขอบพระคุณขอรับ ข้าน้อยจะรีบกลับมาเก็บของให้คุณชายนะขอรับ" หนุ่มน้อยคุกเข่าโขกศีรษะให้ลู่อี่ก่อนที่จะรับถุงเงินเดินเช็ดน้ำตาออกจากห้องไป

ฟ่านลู่อี่จุดตะเกียงในห้องด้วยตัวเองโดยไม่เรียกบ่าวไพร่ แสงตะเกียงส่องให้เห็นห้องหับกว้างขวางเรียบง่าย มีเครื่องเรือนไม่กี่ชิ้น ช่างไม่สมฐานะบุตรชายคนเดียวของเจ้ากรมคลังแม้แต่น้อย

"ข้าไม่มีสิ่งใดให้เก็บหรอกเสี่ยวถงแม้แต่ความทรงจำ" แสงตะเกียงไล้ใบหน้างามหมองเศร้าหยดน้ำตาแวววาวดั่งไข่มุกร่วงพรู

เงาดำสองร่างที่ซุ่มดูเหตุการณ์มาตั้งแต่ต้นส่งสายตาให้กันแล้วลอบออกจากจวนเจ้ากรมคลังโดยไม่มีผู้ใดพบเห็น เงาร่างทั้งสองสายวนรอบเมืองจนแน่ใจดีว่าไม่มีผู้ใดติดตามมาได้จึงเร้นกายเข้าไปในอาคารหลังหนึ่ง

หลังจากปิดหน้าต่างเรียบร้อย เงาร่างหนึ่งนั่งลงแล้วปลดผ้าคลุมหน้าสีดำออกให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาเย็นชา คิ้วหนาพาดเฉียงองอาจตัดกับผิวหน้าเนียนละเอียด หนวดเครารกครึ้มกันทั้งนายบ่าว อีกคนหนึ่งจุดชุดไฟจ่อที่ตะเกียงแล้วรินน้ำชาให้อย่างนอบน้อม

"เจ้ามีความเห็นว่าอย่างไร"

"คุณชายฟ่านผู้นั้นช่างน่าสงสารนัก รูปงามปานนั้นยังเป็นได้เพียงหมากตัวหนึ่ง จิตใจดีงามและยังปฏิบัติต่อข้ารับใช้ดียิ่งคู่ควรกับการเป็นพระชายาของท่านยิ่งนัก"

คนฟังไม่พูดอะไรเพียงคลึงถ้วยชาในมืออย่างครุ่นคิด ใจมิอาจสลัดภาพของคนงามที่นั่งน้ำตาไหลในห้องอย่างเดียวดายได้