ตอนที่ 2.

ตอนที่ 2.

         “เพราะแบบนี้ใช่ไหมครับ คุณชายรองถึงไม่ยอมไปดูตัวผู้หญิงที่นายหญิงเลือกเอาไว้ให้” ชาร์คีลสามารถคาดเดาความรู้สึกของเจ้านายได้เสมอ และมันก็ถูกต้องทุกครั้ง

         “ใช่ ฉันไม่ยอมให้คุณแม่บังคับเหมือนพี่ฮะซูลหรอก” ฮัสซานัลพึมพำเสียงห้าว พลางก้าวเข้าไปในลิฟต์แก้วหรู ชาร์คีลกำลังจะตามติดเข้าไป แต่ถูกห้ามเอาไว้

         “นายไปพักผ่อนเถอะ วันนี้ฉันอยากอยู่คนเดียว”

         “แต่วันนี้คุณชายรองมีนัดกับคุณวิกกี้นะครับ”

         คนที่กำลังยืนอยู่ในลิฟต์หรูยิ้มบางๆ

“ยกเลิกนัดเธอซะ”

         “แต่เธอจะต้องไม่พอใจมากนะครับ และอีกอย่างพ่อเธอเป็นถึง...” ชาร์คีลพยายามจะเตือนว่าพ่อของวิกกี้เป็นถึงนายกเทศมนตรีของรัฐใกล้เคียง แต่ฮัสชานัลไม่เคยเกรงกลัวอำนาจของใคร ไม่ว่าใหญ่มาจากไหน ถ้าเขาไม่ต้องการก็คือไม่ต้องการ ไม่มีอะไรมาเปลี่ยนแปลงได้

         “ทำตามที่ฉันบอก ยกเลิกนัดวิกกี้และผู้หญิงทุกคนในเดือนนี้”

         “เอ่อ ครับ คุณชายรอง”

         ไม่มีคำพูดใดออกมาจากริมฝีปากสวยจัดของฮัสซานัลอีก นอกจากการเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อยของลำแขนกำยำ ไม่ช้าประตูลิฟต์แก้วแวววาวก็ปิดสนิท พร้อมกับความเงียบงันที่เข้ามาครอบงำ

         เรือนร่างสูงเพรียวสวมทับด้วยเสื้อคลุมอาบน้ำสีเข้มเพียงตัวเดียวยืนกอดอกทอดสายตามองลงไปยังพื้นดินเบื้องล่าง หน้าต่างใสจัดจนมองเห็นทิวทัศน์ด้านล่างได้อย่างไม่ยากเย็นนัก ถึงแม้ทุกสิ่งทุกอย่างจะถูกย่อส่วนให้เล็กลงหลายเท่าก็ตาม

         สระว่ายน้ำขนาดใหญ่ที่รายล้อมไปด้วยต้นไม้และดอกไม้นานาพันธุ์ทำให้เขาอดคลี่ยิ้มออกมาไม่ได้ ถึงแม้ตอนนี้จะไม่ได้เป็นนักกีฬาว่ายน้ำแล้ว ถึงกระนั้นทุกครั้งที่ได้เห็นสายน้ำก็ทำให้เขารู้สึกดีไม่น้อย ชายหนุ่มถอนใจออกมาเบาๆ เมื่อเรื่องราวเมื่อแปดปีก่อนผุดขึ้นมาในสมองอีกครั้ง

         ตอนนั้นเขาพึ่งเรียนจบปริญญาโทได้เพียงแค่เดือนเดียวก็เดินทางไปท่องเที่ยวในประเทศแถบเอเชียกับบรรดาเพื่อนฝูงที่สนิทสนมกัน เขากับพรรคพวกเดินทางไปเยือนเกือบสิบประเทศ เมื่อถึงประเทศไทย ทุกอย่างยังคงราบรื่น เขากับเพื่อนๆ มีความสุขและสนุกสนานกับการท่องเที่ยวไปรอบๆ เมืองไทย จนในที่สุดวันสุดท้ายของทริปแสนสนุกก็มาถึง

         เขาจำได้ว่าวันนั้นเป็นช่วงเช้ามืด เพื่อนๆ ของเขาทุกคนยังคงหลับใหลอยู่ในนิทรา แต่เขาเลือกที่จะออกจากห้องพักและมุ่งหน้าไปยังสระว่ายน้ำเพียงลำพัง ซึ่งไม่ใช่เรื่องแปลกที่นักกีฬาว่ายน้ำเหรียญทองอย่างเขาจะกระโดดลงไปแหวกว่ายอยู่ในสายน้ำ หากไม่เกิดเรื่องขึ้นเสียก่อน

         ตะคริว! ที่ขาข้างซ้ายทำให้เขาไม่สามารถทรงตัวในน้ำได้ สองมือยกขึ้นเหนือผิวน้ำเพื่อป่าวประกาศหาคนช่วยเหลือ แต่ผ่านไปนานหลายนาทีก็ยังไม่มีวี่แววว่าใครจะผ่านมาเห็นและช่วยเหลือเขาทัน ในที่สุดลมหายใจเฮือกสุดท้ายก็ใกล้หมดลง ร่างกำยำล่ำสันของเขากำลังจมดิ่งลงสู่ก้นสระ อนาคตที่สดใสของเขากำลังจะถูกฝังเอาไว้ที่นี่ใต้สระว่ายน้ำแห่งนี้

         ขณะที่เขากำลังหมดความหวัง...มือเล็กๆ ของใครคนหนึ่งก็ฉุดรั้งร่างขึ้นจากผิวน้ำก่อนที่ลมหายใจเฮือกสุดท้ายจะจบสิ้นลง เขายังจดจำวินาทีนั้นได้เป็นอย่างดี ใบหน้าขาวนวลของเด็กสาวเปียกชุ่มไปด้วยหยาดน้ำ รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความดีใจเมื่อเห็นว่าเขายังไม่ตาย

‘คุณ...ไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ’

น้ำเสียงของหล่อนช่างเสนาะไพเราะยิ่งนัก เขายิ้ม กุมมือเล็กเย็นเฉียบของหล่อนเอาไว้แน่น หัวใจหนุ่มเต้นแรงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

         ‘ผมไม่เป็นอะไร ขอบคุณมากครับ’

         ‘แต่ฉันคิดว่า...พี่ควรจะไปเช็กร่างกายที่โรงพยาบาลสักหน่อยนะคะ เพื่อ...’

เด็กหญิงที่มีเค้าโครงหน้าไม่ต่างจากเด็กสาวที่ช่วยชีวิตเขาเอาไว้เสนอความคิดเห็น แต่แล้วเจ้าหล่อนก็เงียบลงเมื่อถูกผู้เป็นพี่สาวตำหนิด้วยความไม่พอใจ

         ‘เงียบไปเลยพลับพลึง เธอก็เห็นนี่ว่าคุณเขาไม่เป็นอะไรแล้ว จะไปบังคับเขาทำไม’

         ‘ครับ ผมไม่เป็นอะไรแล้ว ต้องขอบคุณพวกคุณอย่างสูงที่ช่วยชีวิตผมเอาไว้’

         ‘พวกคุณที่ไหนกันล่ะคะ ช่อพุดคนเดียวต่างหาก ส่วนแม่พลับพลึงยืนเชียร์เฉยๆ ค่ะ ว่ายน้ำไม่เป็น’

เด็กสาวผู้เป็นคนหยิบยื่นลมหายใจให้แก่เขาอีกครั้งหัวเราะแผ่วเบาพร้อมกับยิ้มหวานฉ่ำ รอยยิ้มหวานๆ ที่ทำให้เขาเผลอมองอย่างตกตะลึงนานหลายนาที

         ‘ว่าแต่คุณเถอะ ทำไมถึงตกน้ำตกท่าได้ล่ะคะ หรือว่าว่ายน้ำไม่เป็น’

         ‘ผมเป็นตะคริวน่ะครับ’

         ‘ก็เช้ามืดแบบนี้ ใครเขาลงเล่นน้ำกันล่ะ น้ำเย็นจะตายไป’ เด็กหญิงพลับพลึงเสนอความคิดเห็นอีกครั้ง แต่แล้วก็ต้องก้มหน้าจ๋อยสนิทเมื่อถูกพี่สาวตำหนิทางแววตาอีกครั้ง ในที่สุดหล่อนก็จำต้องปลีกตัวจากไปเงียบๆ

เมื่อช่อพุดเห็นน้องสาวเดินจากไปแล้วก็หันมายิ้มกว้างให้ผู้ชายหล่อเหลาที่สุดเท่าที่เคยพบเห็นมาในชีวิต ซึ่งฮัสซานัลเองก็ยิ้มตอบ เขามองเด็กสาวตรงหน้าด้วยความพึงพอใจ ไม่เคยคิดมาก่อนว่าผู้ชายที่ผ่านสตรีมาอย่างโชกโชนเช่นเขาจะรู้สึกต้องตาต้องใจใครมากมายขนาดนี้

‘คุณชื่อช่อพุดใช่ไหมครับ’

‘ใช่ค่ะ ฉันชื่อ ช่อพุด ศรีวิชัย’

‘ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณช่อพุด ผมชื่อ ฮัสซานัล มะอาลีย์ หวังว่าเราจะได้พบกันอีกครั้ง’

‘ฉันก็หวังแบบนั้นค่ะ แต่วันนี้พ่อจะพาฉันกลับกรุงเทพฯ แล้ว หมดวันลาพักผ่อนของพ่อแล้วน่ะค่ะ เสียดายจังเลยนะคะที่เราพบกันช้าไป’

สีหน้าเศร้าหมองผิดหวังของเด็กสาวแสนสวยผู้มีพระคุณทำให้ฮัสซานัลคลี่ยิ้มน้อยๆ ออกมา และรีบพูดปลอบใจด้วยน้ำเสียงสุภาพอ่อนโยน

‘มันแค่การเริ่มต้นเท่านั้น เราจะต้องได้พบกันอีก’

เขาค่อยๆ ถอดแหวนทองคำขาวที่สลักชื่อและนามสกุลของตนเองให้แก่เด็กสาวตรงหน้า เจ้าหล่อนยิ้มกว้างแล้วรีบรับเอาไปพิศ

‘สวยจัง ให้ฉันเหรอคะ’

‘ผมให้คุณ และสัญญาว่าถ้าเราเจอกันอีกครั้ง ผมจะมอบสิ่งที่มีค่ามากกว่าแหวนวงนี้ให้แก่คุณ’