กามเทพไม่เคยหลับใหล (100%)

บุปผชาติมาทำงานที่ฝรั่งเศสได้หนึ่งเดือนแล้ว เธอแทบจะไม่ต้องเรียนรู้งานเลยด้วยซ้ำ เพราะทุกอย่างที่ทางองค์กรทำการเทรนด์ให้ล้วนผ่านการทดลองและปฏิบัติจริงตั้งแต่สมัยเรียน และสมองอันปราดเปรื่องของเธอก็ยังจดจำมันได้ขึ้นใจ งานแรกที่ทางบริษัทวางให้ทีมของเธอทำก็คือการออกแบบเครื่องบินเจ็ตส่วนตัว ให้ดูสมาร์ทและปราดเปรียวกว่ารุ่นแรก โดยอาศัยหลักการ Aerodynamic force, Momentum, Glide path, Wind shear และอื่นๆ อีกมากมาย ซึ่งส่วนใหญ่ล้วนเป็นหลักการทางฟิสิกส์ประยุกต์ทั้งนั้น          

การสร้างเครื่องบินขึ้นมาสักลำนั้น ไม่ได้ยากอะไรที่จะระดมสมองระดับอัจฉริยะ และสร้างสรรค์ออกมาเป็นผลงานชั้นยอดตามเป้าหมายของบริษัท แต่มันก็ไม่ง่ายเลยซะทีเดียว เพราะการสร้างไอ้สิ่งอำนวยความสะดวกราคาแพงระยับ ที่มีแต่ผู้ดีมีเงินเท่านั้นถึงจะซื้อได้ ทุกอย่างมันต้องสมบูรณ์แบบ ไม่ว่าจะเป็นรูปลักษณ์ทั้งภายนอกและภายใน สมรรถนะของตัวเครื่องยนต์ ความปลอดภัย ความสะดวกสบาย และความสวยงามมีเอกลักษณ์ ปัจจัยเหล่านี้เป็นองค์ประกอบหลักที่ผู้ผลิตจะต้องคำนึงถึงให้มากที่สุด เพราะลูกค้าคือพระเจ้า หากลูกค้าพึงพอใจในสินค้าที่ผลิตออกมาจึงจะถือว่าทางบริษัทประสบความสำเร็จ        

ด้วยความที่รายละเอียดปลีกย่อยของตัวชิ้นงานมีเยอะ ดังนั้นการทำงานของทีมผู้สร้างจะต้องใช้เวลากันเป็นปีๆ เลยทีเดียว เพราะต้องทั้งเขียนแบบ จำลองโครงสร้างในโปรแกรมคอมพิวเตอร์ ส่งแบบที่ต้องการไปให้ทางวิศวกรดูว่าสามารถทำได้ไหมหรือต้องเพิ่มลดอะไรบ้าง ทดลองในโมเดลก่อน จากนั้นก็ทดลองในห้องปฏิบัติการ ขั้นตอนสุดท้ายคือนำของจริงขึ้นบินบนท้องฟ้า ถึงจะถือว่าทุกอย่างเสร็จสมบูรณ์พร้อมนำออกขายทอดตลาด    

จากวันที่บุปผชาติได้ปะทะคารมกับไอ้ฝรั่งร่างยักษ์ ซึ่งบังอาจมาแต๊ะอั๋งและลวนลามเธอ ทั้งทางคำพูด สายตาและการกระทำ สาวน้อยสุดเฉิ่มก็ได้แต่ภาวนาว่าอย่าได้เจอคนพรรค์นั้นอีกเลยในชาตินี้ แต่ใจเจ้ากรรมกลับไม่วายกระหวัดคิดไปถึงอีกฝ่ายจนน่าโมโห แค่นึกถึงใบหน้าหล่อลากไส้เธอก็เกิดอาการขนลุกขนชัน และหน้าแดงเสียอย่างนั้น แม้ในส่วนลึกของจิตใจจะยอมรับว่าเขาเป็นผู้ชายที่โคตรหล่อ ทว่าเธอไม่ต้องการจะรู้จักหรือเฉียดกายเข้าไปใกล้คนพรรค์นั้นให้หัวใจดวงน้อยสั่นไหว อยู่เป็นโสดอย่างนี้แหละดีแล้ว             

สาวเฉิ่มคิดว่าเขาเป็นตัวอันตรายสำหรับผู้หญิงอย่างเธอ ยิ่งนึกถึงคำพูดของพ่อเจ้าประคุณที่ยังดังก้องอยู่ในหูยิ่งหงุดหงิด ‘ฉันไม่สนหรอก ว่าเธอจะ ‘เอา’ ฉันรึเปล่า แต่ฉันอยากได้เธอ แล้วก็จะ ‘เอา’ ให้ได้ด้วย’ บุปผชาติได้แต่เข่นเขี้ยวในใจ ผู้ชายอะไรเอาแต่ใจตัวเองชะมัด           

ครั้นนึกถึงสายตาจาบจ้วงหยาบคายในวันนั้น มันยิ่งทำให้เธอของขึ้นได้อย่างไม่น่าเชื่อ ทั้งที่เธอออกจะนิ่งและใจเย็นกับทุกสถานการณ์ แล้วนี่เขาทำอะไรกับร่างกายเธอนะ หรือเขาเป็นปฏิกิริยาเคมีที่สามารถกระตุ้นต่อมน้ำโหของเธอได้ บ้าไปแล้ว! ให้ตายสิ! จากนั้นบุปผชาติก็รีบสะบัดศีรษะน้อยแรงๆ เพื่อขับไล่ความคิดฟุ้งซ่านให้มลายไปในชั่วพริบตา

กว่าสองอาทิตย์ มาร์โคถึงได้ล่วงรู้ความเคลื่อนไหวของบุปผชาติ ตอนนี้เขารู้แล้วว่าอีกฝ่ายทำงานที่ไหน ซึ่งเธอก็ไม่ได้ไปไหนไกล แต่อยู่ใต้จมูกเขานี่เอง และมันก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไรกับการที่เขาจะเข้าหาเธอ เหตุเพราะสาวน้อยทำงานที่บริษัทคู่ค้าของเขานั่นเอง   

ดิมิเทียส เอ็กซ์พอร์ต กรุ๊ป ที่เขานั่งแท่นเป็นผู้บริหารในตำแหน่งประธาน เป็นบริษัทส่งออกรถยนต์ชั้นนำรายใหญ่ของโลกก็จริง แต่ทางเขาก็ไม่ได้ทำการผลิตเอง เพียงแค่ออกแบบหรือไม่ก็ไปติดต่อซื้อรถยนต์ในรุ่นที่ตนสนใจ และคิดว่าจะสามารถตีตลาดได้ไม่ยาก ซึ่งส่วนใหญ่ล้วนซื้อมาจาก Professional Enterprise and Development และถ้าเธอทำงานอยู่ที่นั่นจริงๆ มันก็ง่ายยิ่งกว่าปอกกล้วยเข้าปาก   

ตระกูลดิมิเทียสทำธุรกิจหลายอย่าง ซึ่งเกือบทุกอย่างมาร์โคจะเป็นคนกุมบังเหียน ยกเว้นแก๊งมาเฟียที่บิดาเป็นผู้ก่อตั้ง เขาจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับมันอย่างเด็ดขาด เพราะไม่ชอบในเรื่องนี้ ดังนั้นภารกิจทั้งหมดในแก๊ง Black Mamba จึงตกเป็นของมาร์เวล ดิมิเทียส พี่ชายวัยสามสิบห้าปี หนุ่มนัยน์ตาสีสนิม มาดเข้ม ดุดัน และโหดเหี้ยม ผู้มีดีกรีความหล่อและความร้อนแรงไม่แพ้น้องชายอย่างเขา 

มาร์โคนั่งมองภาพบุปผชาติ จนเริ่มทนไม่ไหว เพราะคิดถึงและอยากเห็นหน้าเฉิ่มๆ เชยๆ จึงต้องเรียกให้เลขาเข้ามาพบเพื่อสั่งงานเกี่ยวกับเรื่องของหัวใจโดยด่วน  

“รัสเซล เข้ามานี่หน่อย” น้ำเสียงทรงอำนาจเอ่ยผ่านเครื่องอินเตอร์คอมไปถึงคนที่นั่งอยู่หน้าห้องทำงานใหญ่ ไม่นานอีกฝ่ายก็มายืนกุมมืออยู่ตรงหน้า  

“นายมีอะไรจะให้ผมรับใช้ก็ว่ามาได้เลยครับ”   

“ฉันอยากให้แกติดต่อไปทางบริษัท Professional Enterprise and Development ว่าฉันอยากได้รถยนต์รุ่นใหม่” น้ำเสียงเรียบนิ่งดูเป็นงานเป็นการ

“คันนี้นายจะเอามาใช้เองหรือเปล่าครับ?” รัสเซลจำเป็นต้องถาม เพราะรถของอีกฝ่ายเยอะมากจนจะนำไปทำพิพิธภัณฑ์ได้อยู่แล้ว โรงเก็บรถที่ว่ากว้างนับวันเริ่มแน่นขนัดจนแทบจะไม่มีที่จอด

“อืม…ประเด็นมันอยู่ที่ว่า แกต้องบอกเขาว่าฉันอยากให้วิศวกรที่ชื่อบุปผชาติ ดิลกรัตนกุล เป็นคนออกแบบให้ โดยให้เธอมารับคอนเซ็ปต์งานจากฉันด้วยตัวเธอเอง และเธอจะต้องนำความเคลื่อนไหวมารายงานให้ฉันทราบทุกระยะ” ท่านประธานหนุ่มออกคำสั่งอย่างเฉียบขาด   

“เอ๊ะ! ผมว่ามันทะแม่งๆ ชอบกล ดูเหมือนงานนี้นายจะไม่ค่อยอยากได้รถซักเท่าไหร่ แต่อยากได้คนของเขามากกว่า ใช่ไหมครับ” ลูกน้องคู่ใจสวนกลับอย่างรู้ทัน 

“ไอ้นี่ พูดมาก…เดี๋ยวเถอะ! พ่อจะเต๊ะให้ซักป้าบ” มาร์โคยกขาแกร่งขึ้นเตรียมวาดไปหาเป้าหมาย ทำให้คนที่รู้ตัวว่าตนอาจจะเคราะห์ร้ายรีบถอยฉากออกจากรัศมีลูกเตะ  

“อย่านะครับนาย ฟังผมก่อน แล้วนายจะให้เธอมาเริ่มงานวันไหนครับ” คนเกือบจะโดนบาทารีบร้องห้ามปรามเสียงหลง  

“เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ แจ้งคุณลูคัสด้วยว่าเสียเท่าไหร่เท่ากัน ขอเพียงเธอยอมมาทำงานนี้ให้ฉัน” เขาไม่อยากจะโทรไปหานายลูคัส อิลินอยด์ ผู้ซึ่งเป็นเจ้าของบริษัทโดยตรง เพราะรู้สึกกระดาก และไม่ต้องการให้เรื่องนี้แพร่งพรายไปเข้าหูของบิดา เพราะทั้งสองคือเพื่อนซี้กัน หากรู้ถึงหูลูคัสมีหรือพ่อของเขาจะไม่ล่วงรู้ 

“หวังว่าแกคงจะไม่ทำให้ฉันผิดหวังนะรัสเซล” ชายหนุ่มย้ำกับลูกน้องคนสนิท น้ำเสียงบ่งบอกว่าเขาคาดหวังกับสิ่งที่สั่งการไปมากแค่ไหน  

“แน่นอนคร้าบ…เจ้านายที่รักและเคารพ เอ่อ…ว่าแต่ผมขอถามหน่อยเถอะว่านายติดใจอะไรในตัวน้องแว่นสุดเฉิ่มคนนั้น เธอไม่ใช่สเปกนายนี่นา” เลขาหนุ่มรับคำด้วยท่าทางขี้เล่น แต่ยังไม่วายเกิดความสงสัยในตัวเจ้านาย ว่าไปสนใจสาวน้อยผู้เฉิ่มเชยที่มาจากต่างแดนได้อย่างไร ทั้งที่เธอไม่มีอะไรน่าดูชมเลยแม้แต่กระผีกเดียว รัสเซลคันปากจนทนไม่ไหวจึงต้องเอ่ยถามให้หายข้องใจ     

“ไอ้นี่ เดี๋ยวเถอะ! รีบไปทำงานที่ฉันสั่งได้แล้ว ถ้าชักช้าโดนหักเงินเดือนห้าสิบเปอร์เซ็นต์แน่” มาร์โคแสร้งเอ็ดเสียงดังสนั่นกลบเกลื่อนความอาย เรียวหน้าหล่อเหลาแดงก่ำที่อีกฝ่ายรู้เท่าทันไปเสียทุกเรื่อง  

“โห…โหดว่ะ พูดแค่นี้จะหักเงินเดือนตั้งครึ่งหนึ่ง คอยดูนะถ้านายหักจริงๆ ผมจะไปฟ้องกรมแรงงาน” รัสเซลทำเป็นโอดครวญ ซ้ำยังยั่วโมโหผู้เป็นนายไม่เลิก   

“เออ…จะไปฟ้องห่าเหวอะไรก็ไปเถอะ ถ้ายังไม่เอาหน้าอันกวนบาทาไปให้พ้นจากห้องนี้ แกโดนดีแน่ไอ้รัสเซล!” เจ้าของนัยน์ตาดุวับตะเบ็งเสียงใส่ลูกน้องอย่างนึกโมโหกับความช่างยั่ว ขยันดีนักไอ้เรื่องกวนประสาทเขาเนี่ย 

“

คร้าบ…คร้าบ ไปแล้วคร้าบผม”

หลังจากรับคำออกแนวกวนๆ ปนทะเล้น คนกลัวโดนฝากรอยเท้าก็รีบจ้ำอ้าวออกจากห้องทำงานใหญ่ทันที