บทที่ 4 หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน

สายลมบามค่ำพัดผ่านเรือนพักกว้างขวาง เสียงใบไม้เสียดสีกันดังแผ่วคล้ายเสียงขลุ่ย จันทราเต็มดวงส่องลอดม่านบางที่ปลิวไหว เงาสะท้อนบนโต๊ะหินเผยให้เห็นจอกสุราสองจอกวางเรียงคู่กัน

เสิ่นหมิงหัวเราะเบา ๆ ดวงตาคมทอดมองนางราวจะหลอมรวมวิญญาณเข้าไปในดวงหน้าอันอ่อนโยนนั้น

มู่เถาฮวาใบหน้าแดงซ่าน ไม่รู้ว่าเพราะฤทธิ์สุรา หรือเพราะอะไรบางอย่าง ร่างกายของนางในตอนนี้รู้สึกเหมือนถูกถ่านร้อนแนบตามลำตัว มันร้อนลุ่มไปทั่วทั้งสรรพางค์กาย

ความวูบไหวนี้ก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ และค่อยๆ ชัดเจนขึ้นตามเวลาที่ล่วงผ่านไป และตอนนี้นางก็ข่มอารมณ์ไว้ไม่ไหวแล้ว

ก่อนหน้านี้เขาและนางกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันบนเตียง แล้วแต่ต่อมามู่เถาฮวาก็เริ่มมีสติขึ้นมาเล็กน้อย นางจึงผละออกจากเขา

เสิ่นหมิงค่อย ๆ เอื้อมมือไปแตะข้อมือของนางเบา ๆ ปลายนิ้วเย็นเฉียบแนบลงกับผิวอุ่น

“อย่าไป...”

เขากระซิบใกล้จนลมหายใจอุ่นรินผ่านข้างแก้ม

“อยู่ตรงนี้กับข้า...เพียงคืนนี้ก็พอ”

ดวงตาทั้งคู่สบกัน ท่ามกลางความเงียบงันที่เต็มไปด้วยเสียงหัวใจเต้นแรง

แล้วเขาก็โน้มตัวเข้าไป จูบแรกแผ่วเบา แต่นานพอให้นางหลับตาลง ริมฝีปากสัมผัสกันอย่างลังเล สั่นไหวราวกับไม่แน่ใจว่าคือความจริง หรือเป็นเพียงฝันในคืนที่เมามาย

มือของเขาประคองใบหน้านางอย่างทะนุถนอม ขณะที่นางยื่นมือขึ้นแตะแผ่นอกเขาเบา ๆ ก่อนจะขยับตัวลุกขึ้นและโถมเข้าหาร่างสูงที่นั่งอยู่

หญิงสาวรู้สึกเร่าร้อนจนไม่อาจต้านทานได้จึงเป็นฝ่ายพุ่งเข้าหาเขาอย่างหน้ามืดตามัว มารู้ตัวอีกทีนางก็เป็นฝ่ายจุมพิตเขาด้วยตนเองไปเสียแล้ว

เสียงลมหายใจสอดประสานกันใต้จันทรา ปล่อยให้ความรู้สึกไหลไปกับรสของสุราและความหวั่นไหวในหัวใจ

มือบางดึงรั้งร่างสูงเข้ามาใกล้อีกนิด ริมฝีปากของนางหยอกเย้าขบเม้มลงบนริมฝีปากอุ่นอย่างรุนแรง ทุกการสัมผัสในตอนนี้ดูรีบร้อนไปหมด จนแม้แต่เสิ่นหมิงก็เริ่มตามไม่ทัน

มู่เถาฮวาตอนนี้เปลือยกายล่อนจ้อน เผยให้เห็นผิวขาวที่สะท้อนแสงจันทร์ เสิ่นหมิงตะลึงอยู่เพียงครู่ ก่อนจะก้มลงจูบไหล่เนียนที่สั่นไหวเบา ๆ ใต้ริมฝีปาก

“เถาฮวา...”

เขาเอ่ยชื่อของนางราวกับจะกลืนมันไว้ในลมหายใจ

“องค์ชายรอง ท่านช่างงดงามยิ่งนัก”

หญิงสาวเอ่ยเสียงแผ่ว แววตาของนางฉายความวาบหวามออกมาอย่างไม่ปิดบัง ก่อนที่นางจะดึงเขาให้ลุกขึ้นยืน พร้อมกับเริ่มจุมพิตไปตามผิวกายของเขา

เสิ่นหมิงไม่เคยถูกสตรีใดลวนลามอย่างโจ่งแจ้งเช่นนี้ แต่ไม่เพียงเขาจะไม่รังเกียจ แต่กลับยิ่งชื่นชอบสัมผัสซุกซนเย้ายวนของนางด้วย

“เจ้าช่างร้อนแรงยิ่งนักมู่เถาฮวา ข้าชอบ...”

เขาเอ่ยด้วยเสียงลุ่มหลง ก่อนจะเป็นฝ่ายดันนางไปชิดผนัง จากนั้นก็ขบเม้มไปตามซอกคอที่หอมกรุ่นเลื่อนลงมาถึงไหปลาร้า พร้อมกับใช้สองมือลูบไล้ไปตามเรือนกายของหญิงสาว

สุรารสชาติหอมหวานที่ชวนให้เมามายที่ดื่มไปก่อนหน้ายังไม่อาจเทียบได้กับความหวานของผิวกายสาว กลิ่นหอมของนางทำให้เขารู้สึกตื่นตัวและหลงใหลจนมิอาจห้ามใจ

เสิ่นหมิงใช้สองมือช้อนเต้าอวบไว้ด้วยสองมือ ก่อนจะใช้ปลายลิ้นของเขาสะกิดที่ยอดถันสีระเรื่อทั้งสองข้างสลับกันไปมาอย่างแผ่วเบา ทว่าเพียงแค่นั้นคนที่ถูกกักตัวให้ยืนชิดผนังห้องก็แทบยืนไม่ไหว

นางส่งเสียงครางรัญจวนออกมาด้วยความกระสัน แขนของนางอ่อนแรงจนแทบเรี่ยวแรงจะยืน

ทว่าเสิ่นหมิงก็ช่างชอบรังแก เมื่อเห็นว่าร่างกายของนางกำลังสั่นหวามเพราะเขา ชายหนุ่มก็ยิ่งเพิ่มแรงดูดและขบเม้มเต้าทรวงสองข้างนั้นมากขึ้น

แม้จะมิเคยร่วมเตียงกับสตรีใด แต่เขาก็อ่านตำราปกขาวที่สอนเรื่องกามกิจและหน้าที่ของบุรุษที่มีต่อสตรียามอุ่นเตียงมาไม่น้อย สมุดภาพที่เคยดูท่วงท่าต่างๆ และกลเม็ดมัดใจสตรีให้ลุ่มหลงจึงถูกนำมาใช้

เขาช้อนอุ้มนางไปนอนหอบกระเส่าอยู่บนเตียง ในขณะที่ใบหน้าของเขาฝังซุกอยู่ตรงเนินสวรรค์ที่งดงาม

บริเวณส่วนสงวนของนางน่ามองไม่ต่างจากส่วนอื่น อีกทั้งมันยังปิดสนิทอยู่ เขาจึงค่อย ๆ ใช้นิ้วคลึงช้าๆ ก่อนจะสอดแทรกเข้าไปตรงกลีบรักอย่างตื้นเขิน ราวกับต้องการทำความรู้จักนางให้มากยิ่งขึ้น

“อ๊ะ...อย่าเอานิ้วเข้าไป”

นางเอ่ยเสียงหอบ เพราะเสียวซ่านจนแทบจะทนไม่ไหวแล้วกับการหยอกเย้านั้น

เสิ่นหมิงยินยอมตามใจถอนนิ้วของเขาออกจากร่องดอกไม้น้อย ๆ แต่กลับเปลี่ยนเป็นการรังแกนางด้วยเรียวลิ้นร้อนร้ายแทน

ปลายลิ้นของเขากระกดเข้าออกตรงส่วนนั้นแทนที่นิ้วที่เคยอยู่ตรงนั้น ก่อนที่เขาจะเริ่มชิมความหวานจากกายนางอย่างลึกซึ้ง

ชายหนุ่มทั้งขบเม้มและดูดเลียมันราวกับสิ่งตรงหน้าคือของหวานรสโอชาที่เบื้องบนส่งมาให้แก่ตนเอง

ทว่ามู่เถาฮวาไม่ใช่คนที่จะยอมถูกรังแกฝ่ายเดียว นางจึงฉวยโอกาสที่เขาพลั้งเผลอ กดเขาลงนอนบนเตียง จากนั้นก็เอาคืนบ้าง ด้วยการก้มหน้าลงไปหาน้องชายของเขาพร้อมกับใช้ริมฝีปากของนางครอบครองมันเอาไว้

ตัวตนของเขาเต้นไปมาอยู่ในโพรงปากของนาง ทว่าแท่งหยกอุ่นนั้นก็ใหญ่โตนัก ทำให้นางไม่สามารถครอบครองได้จนสุดลำ หญิงสาวจึงใช้ริมฝีปากรูดขึ้นลงไปอย่างมีจังหวะ พร้อมกับเหลือบสายตาขึ้นมองเขา

เสียงครางต่ำ ๆ ของเสิ่นหมิงลอดออกมาจากลำคอที่แห้งผากขอเขา เขาจ้องมองนางราวกับเสือร้ายที่รอคอยจะล่าเหยื่อ

“เถาฮวา...เจ้าท้าทายข้าจริงๆ”

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมาหัวเราะเบา ๆ ก่อนที่นางจะร้อง ‘ว้าย’ ออกมาคำหนึ่งเมื่อถูกกระชากขึ้นมานั่งทับบนตักเขา จากนั้นก็ดูเหมือนร่องรักที่เปียกชื้นขอนางจะทำหน้าที่ของมันได้อย่างเหมาะเจาะ เพราะเพียงพริบตา ร่างของนางก็กดทับลงมายังแท่งกายกำยำที่กำลังตื่นตัวชูชันพอดี

แม้ว่าทั้งสองฝ่ายจะมีความเปียกลื่นหล่อเลี้ยง เพราะต่างได้ใช้ริมฝีปากสัมผัสอย่างลึกซึ้งให้แก่กันแล้ว แต่ครั้งแรกของการอุ่นเตียงย่อมเจ็บมากสำหรับฝ่ายหญิง

มู่เถาฮวาพยายามยันสะโพกให้ลอยขึ้นเพราะทนไม่ไหวในยามที่นางนั่งลงไปครอบครองตัวตนของเขา ทว่าเสิ่นหมิงไม่ยินยอมและใช้มือข้างหนึ่งกดสะโพกของนางลงไป

“องค์ชายรอง...ข้าเจ็บ...อ๊ะ...”

“อีกเดี๋ยวก็เสียวมากกว่าเจ็บ อดทนไหวหรือไม่”

เสียงของเขาที่ดังออกมานั้นราวกับมียากล่อมประสาทอ่อน ๆ จนทำให้มู่เถาฮวายินยอมในที่สุด นางพยายามข่มกลั้นผ่านความเจ็บในครั้งแรกไปให้ได้ โดยที่เสิ่นหมิงก็ช่วยจุมพิตเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจให้แก่นางอย่างต่อเนื่อง

ในระหว่างที่ลิ้นร้อนของทั้งสองตวัดเกาะเกี่ยวกันอยู่นั้น ส่วนล่างของร่างกายก็หลอมรวมกันอย่างแนบแน่น

ชายหนุ่มปล่อยให้คนในอ้อมแขนที่นั่งควบเขาอยู่ได้สักเล็กน้อย ก่นจะเริ่มสั่งให้นางขยับด้วยตนเอง หญิงสาวยินยอมแต่โดยดีเพราะนางเสียวซ่านมากจนทนไม่ไหว

ทว่าในทุกจังหวะที่นางขยับสะโพกขึ้นลงและส่ายวนไปมา ชายหนุ่มที่นางควบขี่อยู่ก็จะกระเด้งเอวรับอย่างหนักหน่วงเช่นกัน

การกระทำในท่วงท่าเช่นนี้จึงทำให้แกนกายเข้าไปได้ลึกกว่าเดิม และสร้างความสุขสมอย่างหนักหน่วงให้แก่ทั้งสอง

เสียงหอบหายใจสลับกับเสียงครางของทั้งคู่ดังผสานกัน พร้อมกับเสียงหัวใจเต้นกระหน่ำในอกทั้งสอง คล้ายจังหวะของเพลงบรรเลงที่ไร้ซึ่งเครื่องดนตรี

ความร้อนจากกายแนบแน่นนั้นแผ่ซ่านไปถึงใจ 

ทุกการเคลื่อนไหวที่ถูกเปลี่ยนท่าทางไปอีกท่าหนึ่งก็ยังคงร้อนแรง คราวนี้เสิ่นหมิงเป็นฝ่ายควบคุมจังหวะบ้าง เขาสอดนิ้วมือเกาะเกี่ยวกับมือน้อย ๆ เอาไว้ พร้อมกับโน้มลงไปหานาง แล้วใช้สะโพกขยับโยกเพื่อส่งผ่านความร้อนระอุในกายไปยังสตรีใต้ร่าง

เสียงหวานพึมพำเรียกหาชื่อเขาซ้ำ ๆ ในจังหวะที่นางถูกพาไปสู่จุดสูงสุดของห้วงอารมณ์ปรารถนา ช่องทางที่คับแน่นอยู่นานแล้วก็บีบรัดตัวตนของชายหนุ่มอย่างรุนแรง ทว่าเขาก็ยังพยายามอดทนพานางถึงฝั่งฝันไปก่อน ก่อนที่ตนเองจะเกาะเกี่ยวขึ้นสู่บันไดสวรรค์ตามไปในเวลาต่อมา

ทว่าความเสน่หาต่อกันที่ถูกความเมามายจุดขึ้นก็ยากที่จะดับได้ พวกเขาจึงแลกเปลี่ยนลมหายใจความสุขสมกันอย่างยาวนานหลายชั่วยาม กว่าที่จะถึงคราวผละจากและความร้อนในกายถูกลดทอนลงก็เป็นในช่วงที่ฟ้าทอแสงแห่งวันใหม่แล้ว