1 แค่หมาเฝ้าบ้าน

หลายเดือนต่อมา....

“ เมื่อไหร่แกจะมีหลานให้แม่สักทีตากรณ์ แกจะปล่อยให้พ่อแม่แก่ตาย โดยที่ไม่มีโอกาสได้เห็นหน้าหลานตัวเองเลยหรือไง ”

หญิงวัยกลางคนเอ่ยถามกับลูกชายตัวเองเสียงเขียว ในขณะที่คนเป็นลูกยังคงทำตัวเป็นทองไม่รู้ร้อน นั่งเอนหลังพิงพนักบนโซฟา ดวงตาคมเข้มทอดมองไปทางหน้าต่างราวกับโลกภายนอกน่าสนใจกว่าภายในบ้านตัวเอง

หลังจากนั่งหน้าตายทนฟังประโยคพร่ำบ่นเดิมๆ จากมารดา ติดต่อกันมายาวนานนับชั่วโมงตั้งแต่กลับมาถึงบ้าน

รู้งี้ไม่กลับมาให้ด่าหรอก!

“อย่ามาเงียบใส่แม่นะตากรณ์ แม่จะไม่ไหวกับแกแล้วนะ”

“ใจเย็นๆ หน่อยคุณหญิง เดี๋ยวก็ความดันขึ้นอีกหรอก” ผู้เป็นสามีปรามภรรยาที่กำลังโมโหใส่ลูกด้วยความห่วงใย

“คุณก็ดูลูกคุณสิ เมียก็หาให้ แต่ยังไร้น้ำยาไม่มีหลานให้สักที ” พูดจบก็หันมามองใส่ลูกชายตัวเอง

“ แม่ครับ ผมเพิ่งจะอายุสามสิบห้าเองนะ ไม่ได้แก่จนต้องเร่งมีลูกมีเมียเลยด้วยซ้ำ อีกอย่างแค่ปล่อยให้แม่บงการผมเรื่องเมีย ผมว่าตัวเองก็ตามใจแม่สุดๆ แล้วนะ แม่ยังต้องการอะไรจากผมอีก” ปกรณ์ชัยพูดกับแม่ตัวเองเสียงเหนื่อย

อยากเลี้ยงเด็กขนาดนั้นทำไมไม่บอกให้พ่อไปมีเมียน้อยซะเลยล่ะ จะได้มีเด็กให้เลี้ยงสมใจ แต่ปกรณ์ชัยก็คงได้แต่เถียงแม่ในใจเนี่ยแหละ ลองพูดออกไปดิคงได้หัวแตกคู่ทั้งตนทั้งพ่อ

“ ต้องการหลานไง หูแตกไม่เข้าใจที่แม่พูดเหรอ แม่บอกว่าแม่ต้องการหลาน สามสิบห้าบ้านแกน่ะสิยังจะบอกว่าไม่แก่อีกเหรอฮะ! เพื่อนรุ่นเดียวกันเขามีลูกโตไปถึงไหนต่อไหนกันหมดแล้ว!”

ปกรณ์ชัยยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองอย่างหงุดหงิด

“ผมว่าแม่ไปคุยกับลูกสะใภ้แม่เองดีกว่า ว่าทำไมถึงไม่ท้องสักที แม่งจะเอากันแต่ละทีก็ต้องกางผลตรวจเลือด เรื่องมากฉิบหาย”

“ก็แกมันสันดานผู้ชายมักมาก” คนเป็นแม่สวนกลับทันควัน

“ก็ผมบอกไปแล้วไง ว่าตั้งแต่จดทะเบียนกัน ผมไม่ได้ไปเอากับใครเลย”

“แต่แกควงผู้หญิงอื่นไม่หยุดไง พูดไปหมาที่ไหนจะเชื่อแก” น้ำเสียงของผู้เป็นแม่เต็มไปด้วยโทสะ ความโมโหที่เริ่มต้นจากความไม่พอใจลูกชาย กลับแปรเปลี่ยนเป็นความสงสารลูกสะใภ้ในพริบตา

ภาพลูกสะใภ้แสนดี สุภาพ เรียบร้อย ผุดขึ้นมาในหัว ตามด้วยภาพผู้หญิงคนหนึ่ง

ที่ต้องทนอยู่กับสามีเจ้าชู้ เอาแน่เอานอนไม่ได้ แค่คิดก็รู้สึกสงสารหัวอกผู้หญิงด้วย

“ถ้าแกยังทำตัวแบบนี้ อย่าหวังเลยว่าเมียแกจะยอมมีลูกกับแก!” คุณหญิงปิ่นมณีชี้หน้าลูกชาย ที่ยังคงทำหน้าเป็นทองไม่รู้ร้อน

“ไม่มีก็ไม่ต้องมีสิ ใครเขาอยากมีมารหัวขนกะ...” ปกรณ์ชัยชะงักคำพูดกลางอากาศ

เมื่อหางตาเหลือบไปเห็นร่างบางของภรรยา ที่กำลังก้าวเข้ามาในบ้านพอดี

เอวาลินยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าเรียบสงบ แต่แววตากลมสวยกลับนิ่งจนอ่านไม่ออกว่าได้ยินไปมากน้อยแค่ไหน

“คุณพ่อ คุณแม่สวัสดีค่ะ” เสียงหวานเอ่ยทักทาย พร้อมกับยกมือไหว้ด้วยท่าทีที่สุภาพ

ท่านจิระพยักหน้ารับไหว้ลูกสะใภ้ด้วยรอยยิ้มใจดี ด้านคุณหญิงปิ่นมณีรีบอ้าแขนรอ

“หนูลินมาหาแม่ลูก”

พรึ่บ!

สองหญิงต่างวัยกอดกันแน่น อ้อมกอดอบอุ่นของคนมากอายุเต็มไปด้วยความเอ็นดูและห่วงใย ราวกับเป็นที่พักใจเพียงแห่งเดียวของเอวาลินในบ้านหลังนี้

ปกรณ์ชัยนั่งมองภาพนั้นเงียบ ๆ ความรู้สึกบางอย่างในอกกระตุกวูบ อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“ผอมลงอีกแล้วนะลูก” คุณหญิงปิ่นมณี ลูบหลังลูกสะใภ้เบา ๆ น้ำเสียงที่เอ่ยถาม อ่อนลงต่างจากตอนที่พูดกับลูกชายราวกับคนละคน “ตากรณ์ มันดูแลหนูดีหรือเปล่าหนูฟ้องแม่ได้เลยนะลูก”

เอวาลินยิ้มบาง “เฮีย…ดูแลลินดีค่ะ”

ถ้าตัดความปากหมาที่ชอบพูดจากวนประสาทออกไป  ปกรณ์ชัยก็นับว่าดูแลเธอได้เป็นอย่างดีในระดับหนึ่งเลยทีเดียว

เรื่องเงินหยิบยื่นไม่เคยขาด บัตรเครดิตไม่จำกัดวงเงิน อาหารการกินมีเชฟดังคอยแวะเวียนมาทำให้  บ้านหลังใหญ่ไม่เคยปล่อยให้เธอขาดอะไรในทางวัตถุ

คุณหญิงปิ่นมณียิ้มอย่างพอใจ ก่อนจะลูบแขนลูกสะใภ้ต่ออย่างเอ็นดู “ดีแล้วลูก ถ้ามันทำอะไรไม่ดี บอกแม่ได้เลยนะ แม่อยู่ข้างหนู”

“เหอะ! ถือหางกันเข้าไป” ปกรณ์ชัยกลอกตามองบนใส่แม่ตัวเอง อย่างไม่คิดจะเกรงใจ

บรรยากาศในห้องนั่งเล่นเงียบงันลงทันที รอยยิ้มบนใบหน้าคุณหญิงปิ่นมณีจางหาย

แววตาอ่อนโยนแปรเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวในชั่วพริบตา

คนเป็นสามีได้แต่ส่ายหน้าระอา ภาพภรรยากับลูกชายที่ไม่เคยคุยกันดี ๆ สักครั้ง

ทำให้หัวใจคนเป็นพ่อหนักอึ้ง

“พูดดี ๆ หน่อยตากรณ์ คิดว่าคำพูด คำจาหมาๆ ของแกที่พ่นออกมาใส่เมีย มันเท่นักหรือไง” เสียงคุณหญิงกดต่ำ แต่แฝงความเดือดจัดของอารมณ์

ปกรณ์ชัยแค่นหัวเราะในลำคอ เถียงแม่กลับทันที

“คนมันเท่ พูดยังไงก็เท่ทั้งนั้นแหละครับแม่”

“แม่หมดคำจะพูดกับแก่เลยจริงๆ อยากไปไหนก็ไป ไปให้พ้น ๆ เลย!”

“ผมก็ไม่คิดจะอยู่นักหรอก น้องรดาคนสวยที่นัดไว้ คงกำลังคอยทางแย่” เขาหยิบกุญแจรถขึ้นมาหมุนเล่นอย่างไม่ใส่ใจความรู้สึกของเอวาลิน   ที่กำลังยืนมองเขาด้วยแววตาเกลียดชังไม่ต่างกัน

“ ไอ้ลูกเวร อย่าบอกนะว่าแกจะควงผู้หญิงขัดดอก ไปงานเลี้ยงส่งท่านผู้ว่าคนเก่า ”

ปกรณ์ชัยหยุดฝีเท้า ก่อนจะหันกลับมามองทุกคนในห้องนั่งเล่นโดยเฉพาะเอวาลิน สายตาคมกริบไล่มองร่างบางภรรยาตัวเองตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวกับเธอเป็นเพียงวัตถุสิ่งของชิ้นหนึ่งในบ้าน

“แน่นอนสิครับ เพราะในสายตาผม ลูกสะใภ้แม่...” ปกรณ์ชัยหยุดคำพูดเล็กน้อย เหมือนจงใจให้คำพูดเสียดแทงลึกใจคนฟังมากขึ้น แล้วเอ่ยต่อ “ก็แค่หมาเฝ้าบ้าน มีหน้าที่อยู่เงียบ ๆรอเจ้าของกลับมาเท่านั้นแหละ”

เอวาลินยืนนิ่ง มือบางที่กำแน่นข้างลำตัว สั่นเทาเล็กน้อยอย่างห้ามไม่อยู่ บ่งบอกได้ดีว่าเธอกำลังพยายามอย่างสุดความสามารถ ไม่ให้หัวใจแตกสลายลงตรงนี้

คุณหญิงปิ่นมณีแทบจะรับไม่ไหว รีบดึงร่างเล็กของลูกสะใภ้เข้ามากอดปลอบ ในอ้อมแขนแน่นอย่างต้องการปกป้อง พร้อมตวัดสายตาแข็งกร้าวไปยังลูกชาย แววตาเดือดดาลนั้นเต็มไปด้วยความผิดหวังและโทสะ จนไม่คิดจะมองเขาเป็นลูกอีกต่อไปในวินาทีนั้น

ปกรณ์ชัยไม่โง่พอที่จะยืนรอให้ตัวเองถูกด่า  เคยคิดว่าแม่ตัวเองปากร้ายแล้ว  เมียที่กำลังแสร้งทำหน้าตาใสซื่อนั้นคูณไปอีกสิบเท่าของแม่ไปอีก  แล้วที่ยืนตัวสั่นแบบนั้นคงกำลังคิดหาคำมาตนตอนกลับบ้านน่ะสิ 

ร่างสูงหมุนตัวเดินออกไปจากบ้านทันที  ไม่สนใจสายตาเดือดดาลของแม่ ไม่แยแสความรู้สึกของผู้หญิงที่เรียกว่า เมีย