บทที่6

ฉันจนปัญญาที่จะแก้ตัว

「ประธานเฉิง คุณอย่าโกรธไปเลยนะ หนูเชื่อว่าพี่ลู่เหยาแค่กังวลเกินไปจนสับสนเท่านั้นเอง คงไม่ได้ตั้งใจหรอก」

หลินเยวี่ยเยวี่ยตบหลังเฉิงเซิ่งเบาๆ หันมองมาที่ฉันแล้วพูดว่า 「พี่ลู่เหยา พี่อย่าเข้าใจผิดนะ เมื่อกี้หนูแค่เหนื่อยและปวดหัวนิดหน่อย ประธานเฉิงก็แค่อยากช่วยบรรเทา เพื่อให้หนูได้ทำงานต่อเท่านั้นเอง」

「ทั้งหมดนี้ที่เราทำก็เพื่อบริษัท พี่อย่าคิดมากเลยนะ」

ฉันมองดูดวงตาที่ได้ใจของเธอ กลับเหมือนกับว่าอยากให้ฉันคิดมากยิ่งนัก

แม้ว่าจะไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น แต่ฉันก็รู้ดีว่า เรื่องนี้ต้องเป็นฝีมือของหลินเยวี่ยเยวี่ยอย่างแน่นอน

ฝ่ายบุคคลเป็นคนที่มีไหวพริบดี รู้ว่าหลินเยวี่ยเยวี่ยคือคนที่เฉิงเซิ่งโปรดปรานที่สุด ดังนั้นเมื่อสังเกตได้ว่าบรรยากาศไม่ปกติ ก็ไม่กล้าพูดความจริงออกมา

แต่ว่า ต่อให้พูดออกมา เฉิงเซิ่งก็คงไม่เชื่อหรอก

ฉันเงียบไม่พูดอะไร เฉิงเซิ่งกลับยังไม่หายโกรธ พูดอย่างโกรธเคืองว่า

「ไม่ต้องอธิบายให้เธอฟัง」

「เรื่องส่วนตัวก็คือเรื่องส่วนตัว และบริษัทก็คือบริษัท ในเมื่อตอนนี้อยู่ที่บริษัท งั้นก็ปฏิบัติตามกฎของบริษัท!」

「ลู่เหยาไม่ทำตามกฎของบริษัท หักโบนัสเดือนนี้ออกหมด และเงินเดือนก็หักออกครึ่งหนึ่ง"

เจ้าหน้าที่ฝ่ายบุคคลรีบพูดว่า 「ประธานเฉิง ลู่เหยาเธอ……」

เธอคงอยากจะพูดเรื่องการลาออกของฉัน แต่ยังไม่ทันพูดจบ เฉิงเซิ่งก็จ้องมองเธออย่างเย็นชา

「ผมไม่อยากฟังเหตุผลอะไรของเธอทั้งนั้น ไปทำตามที่ผมบอกซะ！」

เจ้าหน้าที่ฝ่ายบุคคลไม่กล้าพูดอะไรอีก และหันหลังเดินลงไปข้างล่าง

ฉันคิดอยู่ครู่หนึ่งและเตรียมจะออกไปเช่นกัน แต่ทันใดนั้นเฉิงเซิ่งก็เรียกฉันไว้

อาจเป็นเพราะได้ระบายอารมณ์ไปแล้ว เขาในตอนนี้จึงดูสงบขึ้นเยอะเลย และพูดอย่างจริงจังว่า 「ลู่เหยา ผมไม่ได้ตั้งใจจะเล่นงานคุณ แต่นี่คือกฎที่ผมตั้งไว้ ถ้าผมไม่ลงโทษคุณ เกรงว่าในอนาคตก็ยากที่จะทำให้คนส่วนใหญ่ยอมรับได้」

หลินเยวี่ยเยวี่ยที่อยู่ข้างๆ พยักหน้าเห็นด้วย 「ใช่ค่ะ พี่ลู่เหยา ครั้งต่อไปถ้าเจอเรื่องที่ไม่แน่ใจ พี่ก็ต้องมาถามประธานเฉิงดูก่อนนะคะ ถ้าไม่ได้จริง พี่ถามหนูก็ได้นะคะ」

เฉิงเซิ่งพยักหน้าเห็นด้วย

「เยวี่ยเยวี่ยทุ่มเทให้กับบริษัททั้งใจ เรื่องของบริษัท เธอรู้ดีกว่าใครอีก」

พูดจบ เขาก็ถลึงตาใส่ฉัน 「ไม่เหมือนคุณหรอก วันๆ นอกจากหึงหวงแล้ว ยังทำอะไรเป็นอีก? คุณฝึกเยวี่ยเยวี่ยหน่อยไม่ได้หรือไง?」

ฝึกอะไร?

ฝึกเธอที่ไปเข้าแทรกกลางในความรักของคนอื่นๆ เหรอ ฝึกเธอที่ยั่วยุแบบลับๆ นั้นเหรอ? หรือฝึกที่เธอตั้งใจแย่งเอาความดีความชอบของคนอื่นไป แล้วคอยขัดแข้งขัดขาคนอื่น?

ฉันหัวเราะเยาะเบา ๆ แต่ก็ขี้เกียจที่จะเปิดโปงอีกต่อไป

เมื่อเห็นว่าฉันไม่พูดอะไร เฉิงเซิ่งก็นึกว่าฉันรู้ผิดแล้ว

เขาเดินเข้ามาหาฉันสองก้าว จัดปกเสื้อที่ไม่ได้ยุ่งเหยิงของฉันให้เรียบร้อย แล้วพูดอย่างจริงจังว่า

「ผมรู้ว่าทั้งหมดที่คุณทำไปนี้เพื่ออะไร และรู้สึกผิดหวังกับคุณมาก」

「แต่ต้องบอกว่า ครั้งนี้กลังจากกลับมาแล้ว คุณก็เติบโตขึ้นเยอะมาก เพื่อชมเชยคุณ พรุ่งนี้เราไปถ่ายรูปแต่งงานกัน และเริ่มวางเรื่องการแต่งงานไว้ในแผนงาน แต่คุณก็อย่าพึ่งได้ใจจนเกินไป การแต่งงานเป็นเพียง……」

「แต่งงาน?」

ไม่รอเขาพูดจบ ฉันก็หัวเราะเบาๆ

ฉันปัดมือเขาออก

ยื่นใบลาออกที่เตรียมไว้ให้เขา

「เฉิงเซิ่ง เราเลิกกันแล้ว」

「และฉันก็ลาออกแล้วด้วย จากนี้ไป เราไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกันอีก」