บทที่4

「คุณมามีเรื่องอะไรหรือเปล่า？」

เมื่อก่อนเวลาเฉิงเซิ่งเป็นฝ่ายเข้ามาทักทาย ฉันก็มักจะรู้สึกเป็นเกียรติและตื่นเต้นมาก อาจเป็นเพราะเขาไม่คิดว่าฉันจะเย็นชาขนาดนี้ ทำให้เขาชะงักไปชั่วขณะ

สีหน้าไม่ค่อยปกติ

「มีอยู่เรื่องหนึ่ง」

「เยวี่ยเยวี่ยเพิ่งทำโครงการใหญ่เสร็จ ผมตั้งใจจะเลื่อนตำแหน่งให้เธอ และก็ถือโอกาสเป็นการกระตุ้นพนักงานคนอื่นไปด้วย คุณคิดอย่างไร?”

เฉิงเซิ่งมองมาที่ฉัน

ปากบอกว่าถามความคิดเห็นฉัน แต่ฉันรู้ดีว่า มันเป็นเพียงการแจ้งให้ทราบ ไม่ได้ขอความคิดเห็นจากฉัน

ฉันพยักหน้า 「ฉันไม่มีข้อโต้แย้งอะไร」

「แต่มีรางวัลก็ต้องมีลงโทษด้วย ไม่เช่นนั้นทีมจะบริหารจัดการได้ยาก」

「คุณไม่ได้ทำโครงการสำเร็จมานานแล้ว ดังนั้นผมคิดว่าจะย้ายคุณไปที่ระดับรากหญ้าชั่วคราวก่อน รอถึงเวลาที่เหมาะสมแล้วผมค่อยย้ายคุณกลับมา」

「คุณไม่ต้องห่วง ไม่นานหรอก ที่ผมทำแบบนี้ก็เพื่อทีม คุณเป็นคู่หมั้นของผม คุณจะสนับสนุนผมอยู่ใช่ไหม?」

ฉันหัวเราะเยาะในใจ

ที่แท้จนถึงตอนนี้แล้วเขาก็ยังไม่รู้เรื่องการลาออกของฉัน

เขาสามารถใช้เบาะแสเล็ก ๆ น้อย ๆ เดาอารมณ์ของหลินเยวี่ยเยวี่ยออกได้ และยังสามารถรู้ได้จากรายละเอียดบางอย่างว่า หลินเยวี่ยเยวี่ยชอบอะไร แต่ตอนนี้ ฉันในฐานะคู่หมั้นหมายของเขา หนังสือแจ้งลาออกเขาก็เซ็นอนุมัติไปแล้ว แต่เขากลับยังไม่รู้อะไรเลย

ว่าแล้ว ใส่ใจกับไม่ใส่ใจนั้น เพียงแค่คำพูดไม่กี่คำก็ดูออกได้

เมื่อเห็นฉันเงียบ เฉิงเซิ่งก็คิดว่าฉันจะเถียงกับเขาเหมือนเมื่อก่อน และสีหน้าของเขาก็มืดครึ้มลงทันที

「คุณไม่เห็นด้วยก็ไม่มีประโยชน์ ผมได้ส่งเอกสารไปแล้ว แม้แต่ห้องทำงานของคุณก็ได้ให้เยวี่ยเยวี่ยไปแล้ว」

「ไม่ก็ยอมรับการโยกย้ายตำแหน่ง หรือไม่ก็ออกไป」เขาพูดขู่ 「แต่ผมขอเตือนคุณหนึ่งคำ บริษัทกำลังอยู่ในขั้นตอนการเตรียมการเพื่อเข้าตลาดหลักทรัพย์แล้ว ก่อนจะไปคุณต้องคิดพิจารณาให้ดี」

น้ำเสียงของเขามั่นใจว่าฉันจะไม่ไป

เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นบ่อยครั้งแล้ว ในเวลาแค่ปีเดียว เพราะคำพูดเพียงสองสามประโยคนี้ของหลินเยวี่ยเยวี่ย ตำแหน่งในบริษัทของฉันก็ถูกลดระดับลงครั้งแล้วครั้งเล่า

ตอนนั้นฉันทนได้หมดทุกอย่าง เฉิงเซิ่งก็มั่นใจมากว่าฉันในตอนนี้ยิ่งไม่อยากลาออกแน่เลย

ฉันยิ้มอย่างขมขื่น

「ฉันไม่ได้บอกว่าไม่เห็นด้วย」

「งั้นก็ตามนี้」เฉิงเซิ่งอารมณ์ดี

ฉันไม่ได้บอกว่าไม่เห็นด้วย นั่นก็หมายความว่าฉันเห็นด้วย

ขณะที่ฉันกำลังจะออกไป เขาเหมือนจะสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง จึงเดินกลับมาอีกครั้ง

「ผมจำได้ว่าเดิมทีบนโต๊ะของคุณมีรูปคู่ของเราวางอยู่ ทำไมไม่เห็นแล้ว？」

ฉันจึงค่อยตระหนักได้ว่า

จริง ๆ แล้วไม่ใช่แค่บนโต๊ะเท่านั้น ทั้งวอลเปเปอร์ในมือถือของฉัน บนผนังห้อง และในกระเป๋าสตางค์ ล้วนเต็มไปด้วยรูปถ่ายคู่ของเรา

เฉิงเซิ่งเคยบ่นว่าฉันเอาแต่คิดเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ดูไร้สาระเหล่านี้ แต่เขาไม่รู้เลยว่านั่นคือสิ่งที่ฉันใช้เตือนตัวเองอยู่เสมอว่า ไม่ว่าเฉิงเซิ่งจะทำอะไรกับฉัน เขาก็ยังรักฉันอยู่

แต่ต่อมาฉันจึงค่อยรู้ว่าตัวเองน่าขำเพียงใด

รูปถ่ายเหล่านี้ แต่ละรูปล้วนกำลังเยาะเย้ยความงี่เง่าของฉัน

ฉันไม่อยากอธิบายต่อ และพูดอย่างเฉยชาว่า「ทำกรอบรูปแตกโดยไม่ได้ตั้งใจ ฉันเลยเอาเก็บแล้ว」

「ทำไมคุณถึงซุ่มซ่ามไปหมดทุกอย่างเลย？」

เฉิงเซิ่งขมวดคิ้วด้วยความรังเกียจ รีบก้มลงตรวจดูว่าใต้เท้าตัวเองมีเศษกระจกหรือไม่

「คุณหาเวลาทำความสะอาดให้เรียบร้อยด้วยนะ จะได้ไม่มีใครบาดเจ็บ」

บางทีอาจเพราะเห็นว่าฉันไม่ตึงเครียดเหมือนเมื่อก่อน น้ำเสียงของเขาก็อ่อนลงเล็กน้อย พอพูดจบก็ลุกขึ้นเดินออกจากห้องหนังสือไป

มองดูแผ่นหลังของเขา ฉันอดหัวเราะเยาะตัวเองไม่ได้

แน่นอนว่าเขาไม่ได้เป็นห่วงฉันหรอก ความหมายที่เขาพูดในเมื่อกี้นั้นมันหมายความว่าระวังอย่าให้หลินเยวี่ยเยวี่ยบาดเจ็บ

นี่คือบ้านของเรา ทุกสิ่งทุกอย่างในบ้านก็ล้วนเป็นฉันดูแลจัดการ จนกระทั่งเมื่อสองสามเดือนก่อน ฉันเห็นหนังยางเส้นเล็กตกอยู่บนพื้นในห้องหนังสือของเขา เห็นหมอนในห้องนอนถูกขยับไป จึงค่อยรู้ว่าเขาเคยพาหลินเยวี่ยเยวี่ยมาที่นี่หลายครั้งแล้ว