บทที่3

ไม่นานมานี้ เฉิงเซิ่งกับหลินเยวี่ยเยวี่ยใช้การเดินทางไปทำงานที่ต่างจังหวัดเป็นข้ออ้างไปเที่ยวพักผ่อน ฉันจึงฉวยโอกาสนี้ยื่นใบลาออก เหมือนอย่างที่คาดไว้ ตอนที่อยู่กับหลินเยวี่ยเยวี่ย เฉิงเซิ่งก็จะให้ความสนใจแต่เธอ เขาอนุมัติใบลาออกของฉันโดยไม่มองดูดีๆ เลย

ตอนนี้ เหลือเวลาอีกสามวัน

หลังจากส่งมอบงานเสร็จในสามวันข้างหน้า ฉันก็สามารถลาจากไปอย่างสมบูรณ์

หลังจากคิดทบทวนแล้ว ฉันจึงโทรหาอาจารย์ที่ปรึกษาที่สถาบันวิจัยต่างประเทศ

ตอนเรียนจบ ฉันได้เข้าทำงานที่สถาบันวิจัยในฐานะบัณฑิตดีเด่น พร้อมสวัสดิการระดับสูง แต่ได้ยินเฉิงเซิ่งบอกว่าก่อตั้งบริษัทต้องการกำลังคน ฉันจึงลาออกจากงานนี้โดยไม่ลังเลเลย แม้ว่าอาจารย์ที่ปรึกษาจะพยายามเกลี้ยกล่อมหลายครั้ง แต่ฉันก็ตัดสินใจกลับไปจีน เพื่อช่วยเขาเริ่มสร้างเนื้อสร้างตัวจากศูนย์

มองย้อนกลับไปแล้ว ตัวเองในอดีตนั้นโง่เขลายิ่งนัก

ความรักนั้นเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วอยู่เสมอ มีเพียงความพยายามเท่านั้นที่จะไม่ทรยศเรา

หลังจากรับสายแล้ว ฉันก็อธิบายจุดประสงค์ของฉันไป

เดิมทีคิดว่าจะโดนดุ แต่อาจารย์ที่ปรึกษากลับถอนหายใจ และบอกว่าเขารู้เรื่องสถานการณ์ของฉันมานานแล้ว และมีความคิดที่อยากให้ฉันกลับไปนานแล้ว

「แต่ ครั้งนี้หนูคิดดีจริงแล้วเหรอ？」

ฉันพยักหน้า 「คิดดีแล้วค่ะ เรื่องการลาออกก็จัดการเสร็จเรียบร้อยหมดแล้วค่ะ」

「ลาออก? ลาออกอะไร?」

เสียงอุทานด้วยความประหลาดใจดังมาจากด้านหลังฉัน

ฉันหันไป ก็เห็นเฉิงเซิ่งผลักประตูเข้ามา

ฉันเหลือบมองโทรศัพท์ และเห็นว่าสายของอาจารย์ที่ปรึกษาตัดไปแล้ว

ฉันปิดโทรศัพท์ไปโดยปริยาย

ขณะที่ฉันกำลังคิดว่าจะอธิบายอย่างไร จู่ๆ โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นม เป็นข้อความที่หลินเยวี่ยเยวี่ยส่งมา เธอบอกว่าเจอลูกแมวจรจัดระหว่างทางกลับบ้าน และตั้งใจไปซื้อแฮมที่ร้านค้าโดยเฉพาะ

「น่ารักจัง」เฉิงเซิ่งพูด

อีกฝ่ายตอบกลับทันที 「ลูกแมวน่ารักหรือว่าหนูน่ารักคะ？」

จากนั้นก็แนบรูปเซลฟี่ที่หลินเยวี่ยเยวี่ยกำลังอุ้มลูกแมวไว้ ทำปากจู๋และทำท่าชูสองนิ้ว

รอยยิ้มค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนมุมปากของเฉิงเซิ่งโดยไม่รู้ตัว「ลูกแมวน่ารัก แต่หนูน่ารักกว่า」

เหมือนจะสังเกตเห็นว่าฉันยังอยู่ เฉิงเซิ่งจึงกลั้นไม่ยิ้ม ขมวดคิ้วและมองมาที่ฉัน「บอกคุณแล้วไม่ใช่เหรอว่าให้คุณรีบพักผ่อน ทำไมยังยืนอยู่ตรงนี้?」

น้ำเสียงที่เย็นชาแตกต่างจากตอนที่พูดกับหลินเยวี่ยเยวี่ยอย่างสิ้นเชิง และลืมคำพูดว่าจะลาออกที่ฉันพูดในก่อนหน้านี้ไปเลย

ฉันหัวเราะเบาๆ ก็ดีจะได้ไม่ต้องเสียเวลาอธิบาย 「ยังมีเรื่องยังจัดการไม่เสร็จ」

「ดึกขนาดนี้แล้ว ยังมีงานบ้านอะไรที่ยังทำไม่เสร็จอีก？ทำไมไม่จัดตารางเวลาให้มันเร็วกว่านี้ล่ะ ลู่เหยา ผมไ่อยากว่าคุณนะ แต่นิสัยการผัดวันประกันพรุ่งของคุณมันมากเกินไปจริงๆแล้ว」

เฉิงเซิ่งขมวดคิ้ว บ่นพึมพำสองสามประโยค

ฉันไม่ได้อธิบายว่าการผัดวันประกันพรุ่งของฉันเกิดการที่เขามอบหมายงานให้ฉันอย่างกะทันหัน และก็ไม่ได้เถียงกับเขาจนโมโหและอธิบายถึงความยากลำบากของตัวเอง

เมื่อเห็นฉันเงียบ เฉิงเซิ่งก็ไม่พูดอะไรอีก และเดินตรงเข้าไปในห้องนอน

ไม่นานนัก เสียงหัวเราะร่าเริงของเขาก็ดังออกมาจากในห้อง ฉันไม่ค่อยเห็นเขาหัวเราะแบบนี้ มีแต่ตอนอยู่กับหลินเยวี่ยเยวี่ยเท่านั้น เขาถึงดูมีความสุขขนาดนี้

ฉันจึงไม่สนใจเขาอีกต่อไป นั่งลงที่โต๊ะ และหยิบเอกสารภาษาอังกฤษที่ยังอ่านไม่จบออกมา

ผ่านไปห้าปี ทิศทางของสถาบันวิจัยได้แตกต่างไปอย่างสิ้นเชิงแล้ว อยากกลับไป แม้จะมีอาจารย์ที่ปรึกษาช่วย แต่ความสามารถของตัวเองก็ต้องสูงและเก่งอยู่ดี

โชคดีที่พื้นฐานของฉันแข็งแกร่ง ดังนั้นการกลับมาเรียนอีกครั้งจึงใช้เวลาไม่นานนัก

「คุณกำลังอ่านนิตยสารภาษาอังกฤษอยู่เหรอ？」

ขณะที่ฉันกำลังตั้งใจศึกษาค้นคว้าอยู่นั้น จู่ๆ เฉิงเซิ่งก็เดินเข้ามาเมื่อไหร่ไม่รู้

เขายื่นมือไปหยิบนิตยสาร พลิกดูสองสามหน้า แล้วโยนกลับมา

หัวเราะเยาะเบาๆ 「คุณดูพวกนี้ทำไม？ดูเข้าใจเหรอ?"

「ดูไปงั้นๆ แหละ」

ฉันเก็บเอกสาร น้ำเสียงเย็นชา