บทที่5

ฉันถามเขาไม่หยุด และเหมือนเขาจะเดาออกว่าฉันจะถามอะไร เขาก็รีบเอาหลักฐานออกมา เพื่อแสดงให้เห็นว่าพวกเขาทำไปเพื่อเรื่องงานเท่านั้น จากนั้นเขาก็ฉวยโอกาสกล่าวหาฉันว่าขี้หึงและใจแคบ และเพื่อเป็นการแก้แค้นที่ฉันชอบคิดมาก เขาก็ประชดโดยการพาหลินเยวี่ยเยวี่ยกลับบ้านอย่างเปิดเผย

ฉันรู้สึกได้ถึงความยั่วยุและความเป็นศัตรูของหลินเยวี่ยเยวี่ยที่มีต่อฉัน

แต่ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนก็เป็นไปอย่างปกติ โดยไม่มีการล้ำเส้นแม้แต่น้อย

เมื่อเวลาผ่านไปนาน ฉันก็เริ่มสงสัยในฉันตัวเอง

ทุกวันฉันเอาแต่ทบทวนว่าตัวเองผิดหรือเปล่า แต่พอมาคิดดูตอนนี้แล้ว มีเวลาไปขบคิดเรื่องนั้น หากเอาไปทำอย่างอื่น ตัวเองทำอะไรก็คงจะประสบความสำเร็จหมดแน่

เช้าวันรุ่งขึ้น เฉิงเซิ่งประกาศข่าวดีเรื่องการเลื่อนตำแหน่งของหลินเยวี่ยเยวี่ย และข่าวที่ฉันจะถูกลดตำแหน่งลงไปอยู่ในระดับต่ำสุด

ตอนประกาศข่าว เขาค่อนข้างระแวง จนกระทั่งเห็นว่าตั้งแต่ต้นจนจบฉันก็ทำเหมือนกันว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น จึงค่อยเชื่อว่าฉันยอมรับแล้วจริง

เขาอารมณ์ดีมาก และฉันเองก็อารมณ์ดีมากเหมือนกัน

วันต่อๆ มานี้ ขณะที่เฉิงเซิ่งจัดงานฉลองให้หลินเยวี่ยเยวี่ย ฉันก็กำลังดำเนินการเรื่องวีซ่าอยู่

ขณะที่ทั้งสองคนไปเที่ยวสวนสนุกเพื่อพักผ่อน ฉันก็กำลังเก็บข้าวของ สุดท้ายของที่จะเอาไปนั้นยังไม่ใส่เต็มกระเป๋าเดินทางใบเดียวเลยด้วยซ้ำ

ทั้งสองคนไปพบปะสังสรรค์ พอถูกยุให้ดื่มไวน์ไขว้แขนกัน ฉันก็จัดการส่งมอบงานทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว

……

สองวันต่อมา ในวันสุดท้ายที่อยู่บริษัท ฉันก็จัดการเรื่องเอกสารขั้นสุดท้ายที่ฝ่ายบุคคลเสร็จ

「ก่อนไป เธอไปที่ห้องทำงานของท่านประธานหน่อย ประธานเฉิงหาคุณ」

ฝ่ายบุคคลพูดโดยไม่เงยหน้าขึ้นมามอง

เดิมทีฉันอยากจะปฏิเสธ แต่เมื่อคิดดูแล้ว ฉันจะจากไปคืนนี้แล้ว ถ้าเฉิงเซิ่งออกไปข้างนอกกับหลินเยวี่ยเยวี่ยแล้วไม่กลับบ้านเหมือนเมื่อก่อน นี่ก็เป็นการเจอหน้าครั้งสุดท้ายของเรา

ยังไงก็อยู่ด้วยกันมาห้าปี การบอกลาก็ควรจะมีพิธีกรรมบางอย่างบ้าง

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ ฉันก็ขึ้นไปชั้นบนแล้วไปที่ห้องทำงานของท่านประธาน

ขณะที่ฉันกำลังจะผลักประตูเข้าไป แต่กลับเห็นผ่านผนังกระจกว่า เฉิงเซิ่งเอนตัวพิงโซฟาอยู่ ส่วนหลินเยวี่ยเยวี่ยที่สวมชุดกระโปรงยาวนั้น ก็นอนเอนโดยเอาศีรษะวางบนตักของเขา ท่าทางสนิทสนมกับยิ่งนัก

ไม่รู้ว่าเฉิงเซิ่งพูดอะไรไป หลินเยวี่ยเยวี่ยถึงได้เอามือปิดปาก หัวเราะไม่หยุด

ฉันหยุดชะงัก

กำลังคิดว่าจะหลีกเลี่ยงดีหรือไม่ หลินเยวี่ยเยวี่ยก็เห็นฉันก่อน จึงอุทานด้วยความประหลาดใจ และรีบลุกขึ้นนั่ง

「พี่ลู่เหยา พี่มาได้ยังไงคะ？」

บนใบหน้าของเฉิงเซิ่งก็ปรากฏแววตึงเครียดเล็กน้อย เขารีบจัดชุดสูทที่ดูยุ่งเหยิงให้เข้าที่ แล้วหันมาด่าฉันด้วยความโกรธว่า「ลู่เหยา ใครอนุญาตให้คุณเข้ามา?! 」

「ผมเคยบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าไม่ได้รับอนุญาตจากผม ห้ามขึ้นมารบกวนผม?」

ก่อนหน้านี้เฉิงเซิ่งเคยพูดกฎระเบียบนี้แล้ว

แต่กฎระเบียบเดิมที่พูดไว้คือ นอกจากลู่เหยาแล้ว ทุกคนห้ามขึ้นมารบกวนเขาที่ชั้นบนโดยพลการ

เมื่อก่อนฉันก็แค่คิดว่าเฉิงเซิ่งปฏิบัติต่อลู่เหยาเป็นพิเศษ ตอนนี้ถึงค่อยเข้าใจว่ามันหมายความว่างี้นี่เอง

แต่ยังไงก็จะจากไปแล้ว ฉันก็ไม่สนใจอีกแล้ว

ฉันพูดอย่างเฉยชาว่า 「ฝ่ายบุคคลบอกว่าคุณหาฉัน」

เฉิงเซิ่งทำเสียงเชอะอย่างเย็นชา เดินตรงไปที่โต๊ะทำงานของเขา และกดอินเตอร์คอมอย่างโมโห ไม่ถึงสองนาทีต่อมา ฝ่ายบุคคลก็ขึ้นมาข้างบน

「คุณเป็นคนบอกลู่เหยาว่าผมมีเรื่องหาเธอเหรอ？」เฉิงเซิ่งถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา

ฝ่ายบุคคลสัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่อึดอัด เมื่อเห็นสีหน้าที่เย็นชาของเฉิงเซิ่ง และสีหน้าที่น้อยใจของหลินเยวี่ยเยวี่ย ก็ตื่นเต้นจนพูดอะไรไม่ออกในขณะนั้น หลังจากเงียบไปนานจึงค่อยพูดว่า「ฉันจำไม่ได้แล้ว」

“หืม”

พอได้ยินดังนั้น เฉิงเซิ่งก็เหมือนแม่ทัพที่ชนะศึก หันมองฉันด้วยสายตาเย็นชา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชัน

「สนุกมากเหรอ？ลู่เหยา？」

「ผมยังคิดว่าคุณเข้าใจเหตุผลแล้วจริง ไม่คิดเลยว่ายังมีเล่ห์เหลี่ยมแบบนี้อยู่เหมือนเดิม ในเมื่อคุณไม่ไว้ใจผมขนาดนี้ งั้นคุณจะย้ายขึ้นมาอยู่ชั้นบนเลยไหม จะได้คอยจับตาดูผมไว้ทุกวินาที？」

「หรือติดกล้องวงจรปิดไว้บนตัวผมไว้สักอัน จะได้ตอบสนองความอยากรู้ของคุณก็ได้」