บทที่ 11 ‘เขาเป็นของฉัน’

“มิคาอิล ว้าย!”

เสียงหวานใสของหญิงสาวเอ่ยชื่อคุ้นหู ร่างระหงชะงักฝีเท้าหยุดลงหันหน้ากลับไป ความเงียบสงัดทำให้เสียงหวานของผู้หญิงคนนั้นชัดขึ้น

“มิคาอิล ฮ่า อย่าคะ”

ใจบีบรัดไม่รู้สาเหตุสะบัดหน้ากลับแต่ความอยากรู้อยากเห็นทำให้บุษบาตัดสินใจเดินกลับไป เธอเดินไปตามเสียงหวานแว่วดังลอดมาเป็นระยะ กระทั่งมองเห็นอ่างจากุชชี่ขนาดใหญ่พอสมควร จากจุดที่เธอยืนอยู่เป็นมุมมืดซอกกาบเรือทำให้คนในอ่างไม่เห็นเธอ

ร่างผู้หญิงนางแบบสาวชาวฮ่องกงผมสีดำยาวเปลือยท่อนบนคร่อมร่างคนตัวสูงใหญ่ไว้เกือบมิด โผล่พ้นไหล่มนเห็นเพียงศีรษะผมดกหนามีน้ำตาลเข้มอมแดง มือใหญ่รั้งแผ่นหลังบอบบางเข้าหาตัว

“เกรงใจกันบ้างนะโว้ย!”

เสียงผู้ชายอีกคนดังขึ้นทำให้บุษบาเปลี่ยนความสนใจหันไปเห็นผู้ชายผมสีน้ำตาลอ่อนหน้าตาดีรูปร่างสูงใหญ่กว่าดั่งนักกีฬา พลันจำได้ เขาคือเพื่อนของมิคาอิลที่อยู่ในผับคืนนั้นชื่อ จอห์น แบล็ค

“เกรงใจทำไม ปกติไม่เห็นบ่น”

น้ำเสียงไม่ยี่หระดังลอดร่างนางแบบ มือใหญ่ยังลูบไล้ไปทั่วตัวจับท้ายทอยสาวด้านบนให้โน้มหน้าลงมาจูบดูดดื่ม

บุษบาผงะออกหน้าซีดเผือดลง มือกำคอเสื้อชุดเดรสไว้แน่นตรงตำแหน่งหัวใจด้านซ้ายที่เต้นรัวกระหน่ำ

ความรู้สึกบางอย่างเล่นงานเธอจนตั้งตัวไม่ติด ยิ่งกว่าตอนที่เห็นพวกเขาในโถงการแสดงดนตรี

ภายในช่องท้องโหวงเหวงและมวนเป็นคลื่น ก่อนจะตีขึ้นแน่นหน้าอกคล้ายมีลูกไฟลูกใหญ่กลางทรวงอก ร้อนดั่งไฟเผา

ฝ่ามือชื้นเหงื่อจนคอเสื้อเปียกเป็นดวง เหงื่อผุดปลายจมูกและไรผม ใบหน้าแดงก่ำ ดวงตาเบิกกว้าง

มิคาอิลละจากปากสวยของนางแบบไล้ลงลาดไหล่มืออ้อมไปด้านหน้าเพื่อกอบกุมทรวงงาม

เสียงหวานใสของซานดราเงียบไป ได้ยินเพียงแต่สะอื้นเบา ๆ ไม่ใช่สิ เป็นเสียงครางบางเบาลอดมาจากลำคอระหง บุษบามองมือมิคาอิลหายไปใต้น้ำด้านหน้าจากนั้นร่างบางสะดุ้งแอ่นโค้งขึ้น

ใจบางต้องการพุ่งตัวไปกระชากผมของผู้หญิงคนนั้นออกจากร่างแกร่ง ต้องการดึงเธอขึ้นมาตบหน้า ด่าคำผรุสวาท

‘เขาเป็นของฉัน’

บุษบาตกใจกับความรู้สึก ความคิดของตัวเอง เธอถอยหลังหนึ่งก้าวก่อนจะสะบัดตัวหันหลังกลับวิ่งออกไปตามทางเดิมกระทั่งถึงซอกมุมมืดไม่ไกลจากจุดนั้น ผลุบหลบเข้าไปกอดตัวเองแน่น

แพร ไม่นะ เธอจะชอบผู้ชายคนนั้นไม่ได้ รักเขาไม่ได้

แว่วเสียงฝีเท้าดังมาตามโถงทำให้บุษบาตกใจ เธอรีบขยับตัวผลุบหายลึกเข้าไปอีกในเงามืด เห็นร่างสูงใหญ่ผมสีน้ำตาลวิ่งผ่านไปจึงทรุดตัวลงอุดปากไว้แน่น กลั้นลมหายใจไม่รู้ตัว จนเป็นเวลาสักพักจึงเห็นเขาเดินกลับไป

ดวงตากวางเบิกกว้างรับรู้ว่ามิคาอิลมองเห็นเธอและจำได้ สักพักเธอจึงค่อยผ่อนลมหายใจออกมาเมื่อทุกอย่างกลับไปเงียบสงัดดั่งเดิม ร่างระหงเดินออกมาจากเงามืดแล้วพาร่างอ่อนแรงกลับห้องพัก ครุ่นคิดไปตลอดทาง

เธอรู้ตัวเองแล้วว่าความรู้สึกเหล่านี้คืออะไร เธอต้องจัดการให้แน่ใจว่าเธอจะไม่เจอกับเขาซึ่งหน้า อย่าให้เขาเห็นเธอ และเธอเองต้องเลิกคิดถึงผู้ชายคนนั้นได้แล้ว ผู้ชายคนที่ได้ความบริสุทธิ์ของเธอไป

มิคาอิล

มิคาอิลลูบไล้เส้นผมสีดำยาวของซานดรา คล้ายคลึงกับเธอคนนั้น ผู้หญิงที่เขานอนด้วยเพียงคืนเดียวและกลายเป็นภรรยาของคนอื่น

เขาเงยหน้ามองดวงหน้าสวยอย่างคนเอเชีย เฉี่ยวคม แปลกตา แต่ซานดราไม่ใช่แพรี่

มือลูบลงใต้น้ำไร้ซึ่งสิ่งใดปกปิดเนียนนุ่มและพร้อมสำหรับเขาตลอดเวลา แต่ยังไม่ใช่สิ่งที่เขาใฝ่ฝันหา

ความต้องการไม่อาจดับลงได้ ไม่ว่าเขาจะเปลี่ยนผู้หญิงมาแล้วกี่คน ยิ่งนับวันเขายิ่งหลงใหลแต่ผู้หญิงผมสีดำร่างบาง ยามฝากฝั่งภายในใจร่ำร้องเพียงเธอคนนั้น

หางตาในเงามืดพลันเห็นคนยืนอยู่ก่อนที่คนนั้นจะสะบัดหน้ากลับไป ผมดำยาวเหยียดสยาย

บ้าฉิบ!!

“มิคาอิล”

ซานดราร้องเสียงหลงเมื่อจู่ ๆ มิคาอิลยกร่างเธอลงจากตักแล้วลุกขึ้นออกจากอ่าง กายแกร่งพองโตดันกางเกงว่ายน้ำตัวสั้นสีเข้ม

“เฮ้ย! มิคาอิล ไปไหน”

จอห์นตะโกนถามแต่เพื่อนหนุ่มไม่ตอบ มิคาอิลกระโดดลงจากอ่างวิ่งไปตามทางเดินข้างกาบเรือ เขาวิ่งไปสักพักจนแน่ใจว่าไม่มีใครจึงหยุดลง

นัยน์ตาวาวโรจน์มองโถงทางเดินไร้คน มีเพียงแสงสลัวและลมแห่งท้องทะเลที่พัดเอากลิ่นความเค็มผสมความสดชื่นเข้าสู่นาสิก

จมูกใหญ่งุ้มเล็กน้อยบานออก ขากางกับพื้นเรือปูด้วยไม้อย่างดี เวลาผ่านไปสักพักมิคาอิลจึงหันกายกลับไปยังอ่างจากุชชี่

“สรุปมีเรื่องอะไร”

จอห์นถามขึ้นเมื่อเห็นมิคาอิลกลับมาก้มลงหยิบเสื้อเชิ้ตขึ้นจากเก้าอี้อาบแดด

“เปล่า ฉันกลับห้องก่อน”

“มิคาอิลคะ มิคาอิล”

เสียงหวานใสตะโกนเรียกแต่บอสใหญ่เรือเดินสมุทรไม่เอ่ยตอบ ตะโกนกลับไปยังเพื่อนรัก

“หล่อนเป็นของนายจอห์น”

ร่างแกร่งเดินย่ำเท้าด้วยแรงอารมณ์ไปตามโถงอีกด้านเพื่อลงลิฟต์ไปยังที่ส่วนตัวสำหรับผู้บริหาร สู่ที่พักห้องขนาดใหญ่มีบาร์ ห้องนั่งเล่นภายใน

มิคาอิลตรงไปยังโต๊ะเล็กหยิบซิการ์ขึ้นจุดสูบแล้วเดินออกระเบียงมองท้องทะเลยามค่ำคืน แสงไฟของเกาะฮ่องกงระยิบระยับสะท้อนผิวน้ำ

แพรี่ ในที่สุดเธอก็มา