บทที่ 8 คริส

การทำงานในแผนกเบเกอรี่สำหรับเด็กใหม่อย่างบุษบาไม่มีอะไรมาก ในแต่ละวันเธอต้องเตรียมชั่งแป้งตามสูตรส่วนผสมที่มาร์ทามอบหมายให้ในแต่ละวัน ซึ่งมีการหมุนเวียนเปลี่ยนไม่ซ้ำยกเว้นเบเกอรี่จำพวกขนมปังที่ต้องทำยืนพื้นเหมือนเดิมทุกวัน

บุษบาเดินทุบไหล่ออกมาจากแผนกเมื่อเวลาบ่ายสามโมง ยังอีกสองชั่วโมงจะเวลาอาหารเย็น ซึ่งนัดต้นรักไว้โรงอาหารพนักงานชั้นล่าง

เธออยู่บนเรือสำราญมาแล้วห้าวัน เรือลำใหญ่ยังจอดเทียบท่าฮ่องกง ตารางการเดินเรือออกจากท่าเรือแห่งนี้อีกสองวัน แล้วกลับไปสิงคโปร์

ไม่รู้ว่าบุษบาจะโล่งใจหรือหนักใจดีในเมื่อเธอยังไม่เจอมิคาอิล แต่จากที่ต้นรักเล่าให้ฟังบอสหนุ่มเพิ่งลงเรือมาได้ไม่กี่วัน ร่างระหงเดินจนเกือบถึงห้องจึงได้ยินเสียงเรียก

“เลน่า”

หน้าหวานเหลียวกลับไปมองเจอคริสโตเฟรอ์กำลังเดินมาใกล้พร้อมรอยยิ้มอย่างที่คิดว่าตัวเองหล่อที่สุดอย่างชายอเมริกันผมสีบลอนด์

“ไฮคริส”

“จังหวะดีจริง ๆ ผมได้เจอคุณ”

“มีอะไรไหม”

“ผมอยากชวนคุณขึ้นไปนั่งเล่นด้านบนคืนนี้ มีการแสดงของนักดนตรีชื่อดังในโถงการแสดงสด ได้ราคาสำหรับพนักงาน เดี๋ยวผมเลี้ยงเอง”

บุษบานิ่งคิดชั่วอึดใจก่อนจะพยักหน้ารับ

“ได้สิ แต่ไม่ต้องเลี้ยง เลน่าขอออกเองนะ”

“โอเค แล้วแต่คุณ เจอกันหน้าโถงนะตอนหนึ่งทุ่ม”

“ได้ ขอตัวก่อนนะ”

บุษบาเดินกลับเข้าห้องยืนพิงประตูรอจนเสียงฝีเท้าของคริสโตเฟอร์เดินจากไปจึงค่อยจัดแจงอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อ

นี่ถ้าต้นรักรู้คงโกรธน่าดู

แต่เธอเบื่อกับการนั่งมองห้องสี่เหลี่ยมและแผนกเบเกอรี่ ต้องการออกไปสูดอากาศบ้าง ทางที่ดีถ้าได้รับลมทะเลสักหน่อยคงทำให้เธอสดชื่นสมองปลอดโปร่งเลิกคิดถึงคนร่างสูงใหญ่และคืนนั้น

กริ๊ง!!

บุษบาควานหาโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงผ้าสีอ่อน

“พลอย ว่าไง”

“แพรเป็นไงบ้าง”

“แพรสบายดี ตอนนี้ย้ายไปทำแผนกเบเกอรี่”

“เหรอดีจัง แล้วเข้ากับเพื่อนใหม่ได้ไหม”

“อืม ก็ดีนะ ต้นรักนิสัยดี น่ารัก”

“แล้ว แล้ว เจอบอสหรือยัง”

“ยังเลย ว่าแต่พลอยถามถึงบอสทำไม”

“ก็พลอยคิดว่าแพรไปทำงานแทนเพราะอาจอยากเจอบอส”

บุษบาวางเสื้อผ้าที่จะสวมไปงานคืนนี้ลงบนเตียง ชุดเดรสสีอ่อนยาวถึงเข่าแขนระบายคอสี่เหลี่ยมกว้าง ดูเหมาะสม ถ้าสวมกับเสื้อคลุมบางจะยิ่งดูคลาสสิก

“ทำไมพลอยคิดแบบนั้น”

“เช้าวันนั้นแพรกลับมาสาย แล้วรอยที่คอ?”

“พลอย กลับไปแพรค่อยเล่าให้ฟัง ตอนนี้ไม่สะดวกเลย แค่นี้ก่อนนะ”

“แพร แพร”

บุษบาวางสายโทรศัพท์ทันทีหน้าเรียวหวานวิตกกังวล อุณากรรณสังเกตเห็นรอยจ้ำที่คอ มือเผลอยกขึ้นทาบลำคอทันที

ตอนแรกเธอตั้งใจว่าจะปล่อยให้เรื่องนี้ผ่านไป ในเมื่อไม่เจอกับมิคาอิล เขาอาจลืมเธอไปแล้ว แต่เมื่ออุณากรรณพูดขึ้นทำให้เธอเอะใจขึ้นได้ว่า คืนนั้นเธอคืออุณากรรณ แล้วถ้าอุณากรรณได้กลับมาทำงานที่นี่หลังจากบุษบากลับไปแล้ว มิคาอิลเกิดติดใจตามตื้ออุณากรรณเพราะเข้าใจผิด คงไม่ใช่เรื่องดีนัก

เอาล่ะแพร เรียกความกล้าออกมาแล้วไปหาผู้ชายคนนั้น พูดกันให้รู้เรื่อง จบ แยกย้ายจากกันด้วยดี เธอต้องทำได้นะแพร