เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 9
ปรับปรุงล่าสุด:
2026-01-26 21:30:34“จะไปไหนน่ะ”
ต้นรักเงยหน้าขึ้นจากข้าวสวยร้อนราดด้วยแกงกระหรี่ญี่ปุ่น ตากลมโตแก้มยุ้ยออกขณะเคี้ยวข้าว ข้อดีของเรือสำราญขนาดยักษ์คือพนักงานหลากหลายเชื้อชาติ อาหารการกินเองก็หลากหลายตามไปด้วย
“คริสชวนไปดูการแสดงดนตรีคืนนี้ที่ฮอลล์”
“คริส!! คริส! ระวังนะแพรี่ เวนดี้เขาจ้องคริสอยู่”
บุษบาจิ้มผักสดเข้าปากมองหน้าเพื่อนใหม่ที่กำลังพยักเพยิดใบหน้ากลมไปทางผู้หญิงท้ายห้อง
“โน้น เวนดี้กับผองเพื่อน ก๊วนสาวสวยประจำเรือชาวอเมริกันเหมือนคริส”
“เขาสวยดีนะ”
“แน่ล่ะ คงหมดเงินไปเยอะถึงได้สวยขนาดนี้ อีกอย่างหล่อนน่ะคลั่งไคล้บอสใหญ่อย่างกับอะไร บอสเดินผ่านไม่ได้เลยต้องร้องทัก”
“บอสใหญ่ มิคาอิลน่ะเหรอ”
“ใช่ อย่าเรียกแต่ชื่อสิ เรียกบอสใหญ่น่ะดีแล้ว แต่แม่เวนดี้ไม่ได้ขึ้นเตียงกับบอสง่าย ๆ หรอก คิวยาวไปหลายปี”
“คิวยาว?”
“ใช่แล้ว คราวก่อนเวนโรซ่า ไม่กี่วันถัดมาเป็นนางแบบฮ่องกงที่ชื่อซานดราแล้ว”
“ซานดรา?”
“เดี๋ยวก็เห็นเอง ถ้าแพรี่ได้ขึ้นไปข้างบนนะ เออ อันที่จริงก็ดีเหมือนกัน อย่างน้อยแพรี่จะได้เปิดหูเปิดตาบ้าง ตั้งแต่มาก็เอาแต่ทำงาน คลุกตัวอยู่แต่ในแผนกเบเกอรี่ เพียงแต่ระวังหน่อยแล้วกัน เจ้าคริสมือไม้ยาว ชอบจับถึงเนื้อถึงตัว”
“อืม จะจำไว้”
บุษบารับคำหลังจากฟังต้นรักสาธยายเสียยาวเหยียด
“แพรี่ อีกสองวันเรือออกท่าแล้ว และเป็นวันหยุดครั้งแรกตรงกับของต้นรักพอดี เดี๋ยวพาแพรี่ไปชอปปิ้งนะ”
“ทำไมต้องชอปปิ้งด้วยล่ะ”
ต้นรักกวาดตามองชุดเดรสแบบเรียบแม้ว่าชุดนี้จะส่งร่างของบุษบาให้ดูสง่าดั่งนางพญา แต่มันเรียบเกินไป
“ไปซื้อเสื้อผ้าใหม่ ๆ บ้าง แล้วชุดว่ายน้ำเอาติดมาบ้างหรือเปล่า”
“ไม่ได้เตรียมมา”
“งั้นซื้อบิกีนี่ด้วย”
“ทำไมต้องบิกีนี่ ชุดเต็มตัวดีแล้ว”
“แพรี่! นี่มันเรือสำราญ มีสระว่ายน้ำขนาดใหญ่ที่มีแต่นักท่องเที่ยวหล่อ ๆ อีกอย่าง ไม่มีใครใส่ชุดว่ายน้ำเต็มตัวยกเว้นพวกป้า ๆ”
“ก็ได้ นี่ใกล้เวลาแล้ว แพรี่ไปก่อนนะ กว่าจะกลับคงดึกไม่ต้องรอนอนก่อนได้เลยนะต้นรัก”
“จ้า โชคดี อย่าลืมคำเตือนล่ะ เจ้าคริสมือปลาหมึก”
สาวหน้าหวานร่างระหงหัวเราะออกมาก่อนจะลุกขึ้นด้วยมาดเรียบหรู เดินออกจากห้องทานอาหารสำหรับพนักงานเพื่อไปยังชั้นบนของเรือสำราญ
ห้องแสดงดนตรีขนาดย่อมในเรือสำราญจุคนได้ราวห้าร้อยคน รอบการแสดงเต็มทุกรอบและทุกที่นั่งเต็มไปด้วยผู้คน บุษบาและคริสโตเฟอร์ค่อยเดินเข้าไปนั่งในชั้นราคาปานกลาง
“ราคาไม่แพงอย่างที่คิดนะคะ”
“นี่เป็นราคาพนักงานได้ส่วนลดมากอยู่ครับ อันที่จริงผมบอกแล้วว่าจะเลี้ยงเลน่า”
บุษบายิ้มออกมาเมื่อได้ยินคริสโตเฟอร์พูดชื่อของน้องสาว ซึ่งเป็นชื่อเล่นที่คนบนเรือเรียกแทนชื่อภาษาไทย
“ไม่ดีกว่าค่ะ เลน่าซื้อเองถูกแล้ว”
“ถ้างั้นคราวหน้าผมขอเลี้ยงข้าวสักมื้อ”
“ค่ะ ถ้าว่างนะคะ”
แสงไฟในฮอลล์ยังสว่างเนื่องจากยังอีกสักพักกว่านักดนตรีจำทำการแสดง
“บอสใหญ่เราเปลี่ยนคนอีกแล้ว”
“คะ?”
“อ้อ ผมพูดถึงบอสใหญ่น่ะ เพิ่งเดินเข้ามานั่งชั้นวีไอพีด้านบนมุมขวา”
บุษบาแหงนใบหน้าขึ้นไปทางผนังของโถงฮอลล์ซึ่งทำเป็นช่องยื่นออกมาเป็นช่อง ๆ แยกจากกัน ที่นั่งวีไอพีสำหรับสี่คน
“คราวนี้นางแบบฮ่องกง ชื่อซานดรา เลน่าเคยเห็นไหม”
บุษบายังมองไปทางคนร่างสูงใหญ่ในชุดทักชิโด สาวสวยด้านข้างเอียงใบหน้าไปใกล้กระซิบบางอย่างจนหน้าแกร่งยิ้มออกมา เธอสะบัดหน้ากลับดวงตาเห่อร้อน พ่วงแก้มอุ่นจัดขึ้นมาทันควัน ฟังคริสโตเฟรอ์กำลังพูดเรื่องของมิคาอิลไม่รู้เรื่องแม้แต่คำเดียว
“เลน่า?”
“คะ?”
“เป็นอะไรหรือเปล่า คุณหน้าแดงมาก”
“ไม่ ไม่เป็นอะไรค่ะ เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะคะ”
“ผมพูดว่าช่วงนี้บอสคลั่งสาวผมดำเป็นพิเศษ แต่ช่างเถอะ ผมไม่อยากนินทาบอสแล้ว”
“ค่ะ แล้วที่มาด้วยอีกคนใครคะ”
“ชื่อจอห์น แบล็ค เพื่อนของบอส นัยว่าเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกัน”
บุษบาจำผู้ชายอีกคนได้ เขาอยู่ในผับคืนนั้นด้วย
“เขาปิดไฟแล้ว การแสดงจะเริ่มแล้วเลน่า”
บุษบาหันความสนใจกลับไปยังเวทีใหญ่ตรงหน้า นักดนตรีชื่อดังเดินทางมาจากอเมริกาเพื่อทำการแสดงที่เรือครูซนี้โดยเฉพาะสามวัน ซึ่งวันนี้เป็นวันสุดท้าย
บทเพลงทุกเพลงไพเราะจับใจแต่บุษบาไม่อาจรับรู้ได้แม้แต่น้อย ใจเธอยังมีภาพชายหนุ่มและหญิงสาวสวยคนนั้นหัวเราะต่อกระซิกกัน ทรวงอกแสบร้อนด้วยอาการบางอย่าง เป็นอาการซึ่งตัวเธอเองนั้นไม่เข้าใจ
มือวางบนตักกำแน่นต้องการหันกลับไปดูภาพนั้นซ้ำแล้วซ้ำอีก แต่หักห้ามจิตใจไว้ให้จดจ่อกับการแสดงดนตรี
รอยยิ้มบนหน้าหวานจืดเจื่อน มือสั่นเทาขณะยกขึ้นปรบมือหลังการแสดงเสร็จสิ้นลง
มิคาอิล ไม่ได้ไยดีหรือคิดถึงเราแม้แต่น้อย
บทล่าสุด
ดอกไม้ในมือมาร บทที่ 9
“จะไปไหนน่ะ”ต้นรักเงยหน้าขึ้นจากข้าวสวยร้อนราดด้วยแกงกระหรี่ญี่ปุ่น ตากลมโตแก้มยุ้ยออกขณะเคี้ยวข้าว ข้อดีของเรือสำราญขนาดยักษ์คือพนักงานหลากหลายเชื้อชาติ อาหารการกินเองก็หลากหลายตามไปด้วย“คริสชวนไปดูการแสดงดนตรีคืนนี้ที่ฮอลล์”“คริส!! คริส! ระวังนะแพรี่ เวนดี้เขาจ้องคริสอยู่”บุษบาจิ้มผักสดเข้าปากมองหน้าเพื่อนใหม่ที่กำลังพยักเพยิดใบหน้ากลมไปทางผู้หญิงท้ายห้อง“โน้น เวนดี้กับผองเพื่อน ก๊วนสาวสวยประจำเรือชาวอเมริกันเหมือนคริส”“เขาสวยดีนะ”“แน่ล่ะ คงหมดเงินไปเยอะถึงได้สวยขนาดนี้ อีกอย่างหล่อนน่ะคลั่งไคล้บอสใหญ่อย่างกับอะไร บอสเดินผ่านไม่ได้เลยต้องร้องทัก”“บอสใหญ่ มิคาอิลน่ะเหรอ”“ใช่ อย่าเรียกแต่ชื่อสิ เรียกบอสใหญ่น่ะดีแล้ว แต่แม่เวนดี้ไม่ได้ขึ้นเตียงกับบอสง่าย ๆ หรอก คิวยาวไปหลายปี”“คิวยาว?”“ใช่แล้ว คราวก่อนเวนโรซ่า ไม่กี่วันถัดมาเป็นนางแบบฮ่องกงที่ชื่อซานดราแล้ว”&ldqu
ดอกไม้ในมือมาร บทที่ 8 คริส
การทำงานในแผนกเบเกอรี่สำหรับเด็กใหม่อย่างบุษบาไม่มีอะไรมาก ในแต่ละวันเธอต้องเตรียมชั่งแป้งตามสูตรส่วนผสมที่มาร์ทามอบหมายให้ในแต่ละวัน ซึ่งมีการหมุนเวียนเปลี่ยนไม่ซ้ำยกเว้นเบเกอรี่จำพวกขนมปังที่ต้องทำยืนพื้นเหมือนเดิมทุกวันบุษบาเดินทุบไหล่ออกมาจากแผนกเมื่อเวลาบ่ายสามโมง ยังอีกสองชั่วโมงจะเวลาอาหารเย็น ซึ่งนัดต้นรักไว้โรงอาหารพนักงานชั้นล่างเธออยู่บนเรือสำราญมาแล้วห้าวัน เรือลำใหญ่ยังจอดเทียบท่าฮ่องกง ตารางการเดินเรือออกจากท่าเรือแห่งนี้อีกสองวัน แล้วกลับไปสิงคโปร์ไม่รู้ว่าบุษบาจะโล่งใจหรือหนักใจดีในเมื่อเธอยังไม่เจอมิคาอิล แต่จากที่ต้นรักเล่าให้ฟังบอสหนุ่มเพิ่งลงเรือมาได้ไม่กี่วัน ร่างระหงเดินจนเกือบถึงห้องจึงได้ยินเสียงเรียก“เลน่า”หน้าหวานเหลียวกลับไปมองเจอคริสโตเฟรอ์กำลังเดินมาใกล้พร้อมรอยยิ้มอย่างที่คิดว่าตัวเองหล่อที่สุดอย่างชายอเมริกันผมสีบลอนด์“ไฮคริส”“จังหวะดีจริง ๆ ผมได้เจอคุณ”“มีอะไรไหม”“ผมอยากชวนคุณขึ้นไปนั่งเล่นด้านบนคืนนี้ มีการแสดงของนักด
ดอกไม้ในมือมาร บทที่ 7 อ่า คนรัสเซีย
บุษบากระพริบดวงตาหวานถี่ปรือตาขึ้นเมื่อลำแสงยามสายพาดผ่านลอดผ้าม่านหนาหนักเข้ามา ร่างกายสาวปวดเมื่อยไปทั่วตัว อ่อนแรงดั่งออกกำลังกายอย่างหนักมาหลายชั่วโมง ขยับตัวดึงแขนคนร่างโตออกจากเอว พลิกหน้ากลับไปหายามหลับบอสใหญ่ของอุณากรรณดูหน้าเด็กลง และในยามเช้าเธอมองเห็นทุกสิ่งชัดเจนขึ้นเขานอนตะแคงหันหน้ามาทางเธอ นิ้วเรียวยกขึ้นปัดปอยผมสีน้ำเข้มออกแดงพ้นหน้าผาก ไล้ปลายนิ้วไปตามแนวขนคิ้วสีเข้มดกหนา จมูกโด่งสันปลายงุ้มเล็กน้อย ร่องปากชัดเจน ขยับปลายนิ้วถี่ตรงรอยบุ๋มบนคางเหลี่ยมสากระคายไรหนวดบางเบาเธอลูบริมฝีปากล่างหนา เพ่งมองพิจารณา ปากสีเข้มกว่าใบหน้า ร่างเล็กขยับเข้าไปใกล้ ไล้มือไปตามแนวรอยกรามแกร่งสู่ลำคอ“ถ้าขยับไปอีกนิด เช้านี้แพรี่จะไม่ได้พักนะคนดี”ร่างเล็กสะดุ้งตกใจ เธอกำลังเพลิดเพลินไปกับเนื้อแกร่งสีเข้มดั่งภูผาจนไม่สังเกตว่าเขาตื่นขึ้นมาแล้วดวงตาคมเข้มเล็กกว่าชายชาวยุโรปทั่วไป เรียวเล็กยาวไปทางหางคิ้ว เขากระพริบตาปรับแสงก่อนจะลืมเต็มตา ประกายสีน้ำตาลอ่อนว่ายามค่ำเพราะต้องแสงอาทิตย์เกิดแฉกสีแปลกตาจนบุษบาจับจ้องหลงมองอยู่นานมิคาอิลปัดปอยผมออกจากกรอบหน้าหวานตรงหน้า เขาตื่นเต็มตาเมื่อ
ดอกไม้ในมือมาร บทที่ 6 nc
ดวงตากลมโตดั่งกวางบนใบหน้าหวานจดจ้องหน้าเขานิ่ง เกร็งร่างรับ ร่างใหญ่ขยับท่อนร้อนอุ่นจัดไปทางปากทาง ถูไถหาทางเข้าจนเจอแล้วขยับดัน แต่ไม่เข้านัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มคมกริบก้มมองสบดวงตากวางไหวระริก เธอกัดริมฝีปากแน่นใบหน้าแดงก่ำ เขาเอื้อมมือลงเปิดปากทางจ่อปลายป้านอีกครั้งแล้วดัน“คุณแคบมากแพรี่ ทำไมแคบแบบนี้”“ฉัน ฉัน อื้อ”สะโพกสอบขยับดันเข้าแล้วออกให้ทางรักคุ้นเคยและเปิดออก ขยับดันจนเข้าอีกหมดหัวก่อนจะหยุดนิ่ง“คุณ อื้อ ค่อย ๆ อือ อ่า เจ็บ”“แพรี่ คุณไม่เคย คุณบริสุทธิ์”สีหน้างงงวยในคราแรกของชายร่างโตด้านบนทำให้บุษบาร้อนใจ เธอขยับตัวเสียดสีเอื้อมมือโน้มท้ายทอยเขาลงมา“ค่ะ คุณเป็นคนแรก”ดวงตาคมกล้าเจิดจ้าขยับกระแทกเข้าครั้งเดียวจนมิด ผ่านทะลุปราการเยื่อแสนบาง ร่างเล็กสะดุ้งครางมือจิกบนบ่ากำยำร่องรักถูกแยกออก กายสาวดั่งถูกแหวกออกด้วยการชำแรกของกายแกร่งลำใหญ่ เธออึดอัดภายใน เจ็บ แต่รู้สึกดีร่างโตเริ่มขยับเขาถอนออกจนเกือบสุดกระแทกเข้าแน่นด้วยแรงส่ง โจนจ้วงต่อเนื่อง“แพรี่ รู้อะไรไหม ผู้ชายรัสเซียเป็นผู้ชายหัวโบราณ”ดวงตาหวานซึ้งหรี่ปรือ กายสาวเสียวสะท้านจนไม่อาจเข้าใจสิ่งที่เขาพูด ร่างเล็ก
ดอกไม้ในมือมาร บทที่ 5 ผมไม่ไหวแล้ว
บุษบายกมือขึ้นทาบนิ้วชี้บนปากหนาห้ามไม่ให้มิคาอิลพูดต่อ ดวงตากลมหวานไหวระริก สบดวงตาคมกล้าส่องประกายล้ำลึกภายใน“เราต้องหยุดพูดกันแล้วค่ะ”นิ้วเรียวไล้ริมฝีปากตรงหน้า มองเขาเปิดปากอ้าออกใช้ลิ้นตวัดนิ้วชี้เธอ ดวงตาจดจ้องไม่ละไปจากหน้าหวานมือใหญ่เอื้อมลงอ้อมปลดตะขอเสื้อชั้นในปลดปล่อยเนินทรวงสล้างนูนเด่นอวบอิ่ม ทาบฝ่ามือฐานทรวงกอบขึ้นดันจนทั้งสองข้างเบียดชิด ปลายยอดถันสีชมพูสดสวย เล็กดั่งผลเชอรี่“แพรี่ คุณอายุเท่าไรแล้ว”จู่ ๆ มิคาอิลใคร่ฉงน ยามปกติเลน่ามักแต่งหน้าด้วยเครื่องสำอางแต่ค่ำนี้เธอหน้าเปลือยเปล่า ผิวใสดั่งทารกจนเขาชักหวั่นใจกลัวเธออายุยังไม่ถึงยี่สิบ มือชะงักเพียงครู่รอคอยคำตอบอย่างร้อนใจ“ยี่สิบสองค่ะ”อกแกร่งค่อยผ่อนลมหายใจขยับมือคลึงเนินอวบอิ่มเต็มมือ โน้มศีรษะลงบรรจงใช้ลิ้นตวัดปลายยอดเล็กอย่างตั้งใจ“ผมสามสิบห้า แต่ไม่เป็นปัญหาสำหรับเราจริงไหม”ร่างระหงสะท้านแอ่นหยัด ดวงตาเริ่มหรี่ปรือลง มือไขว้คว้าเส้นผมดกหนาลูบเสยชอนไช“อื้อ”ฟันขาวขบเม็ดเล็กบนยอดทรวง ค่อยไล้จนทั่วทั้งสองข้าง กอบขึ้นคลึงเคล้น“คุณสวย”ดวงตาคมเข้มมองร่างงดงามใต้ร่างไม่วางตา พ่วงแก้มทั้งสองข้างแดงซ่านระเ
ดอกไม้ในมือมาร บทที่ 4 สามเดือนก่อนหน้า
สามเดือนก่อนหน้านี้ร่างระหงสะดุดเท้าตัวเองเซถลาเอียงออกแต่ลำแขนแข็งแรงพลันโอบกอดเธอไว้ได้ทัน บุษบายิ้มหวานแหงนใบหน้างดงามปานนางในวรรณคดีขึ้นสบดวงตาสีน้ำตาลเข้ม พ่วงแก้มแดงซ่านจากฤทธิ์ไวน์แดง“เรากำลังไปไหนกันคะ”มิคาอิล วอสเครสเชนสกี้ ยิ้มมุมปาก คืนนี้ลูกน้องสาวของเขาดูผิดแผกแปลกไปจากปกติ ใบหน้าเกลี้ยงเกลาไร้เครื่องสำอางส่งให้ดวงหน้าดูไร้เดียงสาดั่งเด็กสาวแรกแย้มมือใหญ่โอบเอวคอดกิ่วไว้แน่น อีกข้างดันผนังลิฟต์ไว้ขณะโน้มใบหน้าลง ริมฝีปากทรงกระจับเชิดงอนปลายสีชมพูอ่อนธรรมชาติมีรสชาติไวน์รสเฝือด หากแต่หวานจับใจ“ไปห้องผม”ดวงตาหวานซึ้งหรี่ปรือมองริมฝีปากหนาชุ่มฉ่ำจากร่องรอยจุมพิต มือเล็กยกขึ้นลูบกรามแกร่งเหลี่ยมอย่างชาวต่างชาติ ขยับปลายนิ้วสัมผัสเส้นผมดกหนาสีน้ำตาลออกแดงคล้ายเปลวไฟ“ค่ะ ไปห้องคุณ”เสียงหวานอ่อนนุ่มไล้ปลายประสาทชายร่างสูงใหญ่ ลิฟต์จากชั้นล่างสู่ชั้นบนห้องพักระดับหรูหราเพนท์เฮ้าส์ของโรงแรมชื่อดังกลางกรุงขยับเชื่องช้าดูราวกับเนิ่นนานชั่วกัลป์ติ๊งIมิคาอิลพาร่างระหงอ่อนระทวยจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ออกจากตัวลิฟต์ตรงไปทางห้องพักบุษบาเกาะเกี่ยวเอวสอบไว้แน่นซบหน้าลงอกแกร่งสูดดมกลิ่น
บางทีคุณอาจจะชอบ
คุณชายฮิลล์ ปล่อยฉันนะ!
ทะเลใต้202.6K viewsรักร้ายจอมทระนง
หิมะที่ปลิดปลิว346.5K viewsรอวันหย่า คุณสามีร้าย
เงียบสงัด309.4K viewsCLOSE FRIEND เพื่อนเล่นไม่เล่นเพื่อน
ACHICHI75.9K viewsหัวใจไร้เงารัก Loveless
ฅนหลังเขา128 viewsส่วนเกินรัก
ณัฐลภัส168 viewsซุปตาร์คลั่งรัก
นังหมูปีศาจ1.6K viewsลดน้ำหนักยังไงให้ได้สามี (ทีเดียวสอง)
Ms. Sloth/Lin Belinda.76 views
