บทที่ 7 อ่า คนรัสเซีย

บุษบากระพริบดวงตาหวานถี่ปรือตาขึ้นเมื่อลำแสงยามสายพาดผ่านลอดผ้าม่านหนาหนักเข้ามา ร่างกายสาวปวดเมื่อยไปทั่วตัว อ่อนแรงดั่งออกกำลังกายอย่างหนักมาหลายชั่วโมง ขยับตัวดึงแขนคนร่างโตออกจากเอว พลิกหน้ากลับไปหา

ยามหลับบอสใหญ่ของอุณากรรณดูหน้าเด็กลง และในยามเช้าเธอมองเห็นทุกสิ่งชัดเจนขึ้น

เขานอนตะแคงหันหน้ามาทางเธอ นิ้วเรียวยกขึ้นปัดปอยผมสีน้ำเข้มออกแดงพ้นหน้าผาก ไล้ปลายนิ้วไปตามแนวขนคิ้วสีเข้มดกหนา จมูกโด่งสันปลายงุ้มเล็กน้อย ร่องปากชัดเจน ขยับปลายนิ้วถี่ตรงรอยบุ๋มบนคางเหลี่ยมสากระคายไรหนวดบางเบา

เธอลูบริมฝีปากล่างหนา เพ่งมองพิจารณา ปากสีเข้มกว่าใบหน้า ร่างเล็กขยับเข้าไปใกล้ ไล้มือไปตามแนวรอยกรามแกร่งสู่ลำคอ

“ถ้าขยับไปอีกนิด เช้านี้แพรี่จะไม่ได้พักนะคนดี”

ร่างเล็กสะดุ้งตกใจ เธอกำลังเพลิดเพลินไปกับเนื้อแกร่งสีเข้มดั่งภูผาจนไม่สังเกตว่าเขาตื่นขึ้นมาแล้ว

ดวงตาคมเข้มเล็กกว่าชายชาวยุโรปทั่วไป เรียวเล็กยาวไปทางหางคิ้ว เขากระพริบตาปรับแสงก่อนจะลืมเต็มตา ประกายสีน้ำตาลอ่อนว่ายามค่ำเพราะต้องแสงอาทิตย์เกิดแฉกสีแปลกตาจนบุษบาจับจ้องหลงมองอยู่นาน

มิคาอิลปัดปอยผมออกจากกรอบหน้าหวานตรงหน้า เขาตื่นเต็มตาเมื่อมือเล็กอยู่ไม่สุขลูบไปทั่วกระทั่งเริ่มไต่ลงหน้าอกจึงจำใจต้องพูดขึ้น ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่อาจทนทานไหว ขอฝากรักยามเช้าอีกครั้ง

ดวงตากลมโตหวานซึ้ง ริมฝีปากกระจับเชิดปลายคล้ายดื้อรั้น รับกับปลายคางมนรูปหน้าเรียวไข่

คนร่างโตขยับไปใกล้ตวัดลำแขนโอบเธอเข้ามา ร่างระหงในอ้อมแขนเปลือยทั้งร่าง เขาดึงแนบกายแกร่ง ให้ลำรักสัมผัสเนื้อหน้าท้องเนียนนุ่มจนคนร่างเล็กสะท้านขยับตัวหนี

“ฉันต้องพัก”

“ผมรู้ เมื่อคืนผมหนักหน่วงมากไปหน่อยจนลืมไปว่าคุณยังไร้เดียงสา”

พ่วงแก้มสองข้างแต้มสีแดงระเรื่อขึ้นทนตาจนมิคาอิลอดใจไม่ไหวโน้มหน้าลงหอมแก้มนุ่ม ให้จมูกลูบไล้ไปทั่วลงสู่ลำคอระหงที่เขาฝากรอยไว้ค่อนข้างมาก

“อาบน้ำกัน เดี๋ยวผมไปส่งที่ห้อง”

ร่างระหงในอ้อมกอดนิ่งขึงไปเป็นครู่จึงค่อยแหงนหน้ามองสบตาคมเข้มยิ้มอ่อนออกมา

“ค่ะ คุณเข้าไปก่อนนะคะ แพรี่ขอเก็บเสื้อผ้าก่อน”

บุษบานัยน์ตาสั่นไหว สะกดกลั้นอาการตกใจ เมื่อครู่ยามเขาเอ่ยเรื่องไปส่งที่ห้อง ทำให้เธอฉุกคิดขึ้นได้ว่าตอนนี้ตัวเธอไม่ใช่บุษบา หากแต่เป็นอุณากรรณต่างหาก

“เร็ว ๆ นะ ผมอยากถูสบู่ให้แพรี่”

เสียงเข้มทุ้มต่ำเน้นคำจนดวงหน้าหวานแดงซ่านอีกครั้ง ภาพในห้องน้ำเมื่อคืนหวนขึ้นมา

“ค่ะ”

มือเล็กดันร่างแกร่งออกแสร้งผลักอ่อนโยนให้ลงเตียง ทำทีดึงผ้าห่มขึ้นปิดกายสาวแล้วเดินเก็บเสื้อผ้า หางตาเห็นร่างเปลือยสีเข้มเดินเข้าห้องน้ำ

แพร เธอต้องหนีไปก่อน กลับไปตั้งหลัก

เพราะบุษบายังไร้ประสบการณ์ เธอจึงหวั่นใจว่าถ้าเขารู้เรื่องสลับตัว เขาจะคิดอย่างไร จึงได้แต่หาทางหนีเพื่อขอกลับไปตั้งสติจิตใจรับมือกับผู้ชายร่างสูงใหญ่คนนี้

เธอกวาดตามองหาผ้าหรือเชือกหรืออะไรก็ได้ผูกลูกบิดประตู พลันมองเห็นเนคไทแฉลบออกมาจากกระเป๋าเดินทางที่เขายังไม่ทันได้แขวนเสื้อผ้า

รีบสวมเสื้อผ้าชุดเดิมเมื่อคืนรวดเร็ว คว้ากระเป๋าสะพายขึ้นมาแล้วตรงไปทางกระเป๋าเดินทาง

“ทำอะไรอยู่แพรี่ เร็วหน่อยสิครับ”

“ค่ะ ๆ กำลังไปแล้วค่ะ”

เธอเปิดกระเป๋าล้วงเนคไทมาได้สองเส้นมัดต่อกันทดสอบว่าแน่นหนาดีแล้ว ค่อยเดินไปทางห้องน้ำมัดกับลูกบิดประตู ด้วยความหรูหราของห้องพัก ทำให้ประตูห้องน้ำของที่นี่เป็นแบบลูกบิดทองเหลืองราคาแพง ซึ่งเหมาะสำหรับการนี้

เธอเหลือบตามองเห็นโต๊ะวางของหน้าห้องน้ำแบบบิ้วอินติดกับผนังห้อง จึงนำปลายเนคไทอีกข้างผูกขาโต๊ะ

เดินถอยหลังมองผลงานที่ทำไว้แล้วกลับหลังหันวิ่งออกจากห้อง ใจภาวนาขอให้บอสใหญ่ยังไม่รู้ตัว มือกดลิฟต์รัวอย่างร้อนใจ

ต้องแวะบอกประชาสัมพันธ์ก่อน เผื่อเขาออกมาไม่ได้

แม้ว่าคนร่างเล็กต้องการหนีไปให้เร็วที่สุด แต่พื้นนิสัยเป็นคนอ่อนโยนและขี้ใจอ่อน จึงแวะแจ้งประชาสัมพันธ์ก่อนวิ่งจากไปขึ้นรถแท็กซี่หน้าโรงแรมหรู

ขอกลับไปตั้งตัวก่อนนะพ่อหมีร่างโต

“แพรี่ แพรี่”

มิคาอิลปิดฝักบัวเมื่อไร้เสียงตอบโต้ คว้าเสื้อคลุมมาสวมแล้วกระชากประตู แต่กลับเปิดไม่ออก เขาดึงเข้าแรงอีกครั้งจึงสังเกตว่ามีบางอย่างผูกติดไว้

“แพรี่!!”

อกแกร่งสูดลมหายใจเข้าอย่างแรง เขาเสียรู้สาวไร้เดียงสาที่ใช้หน้าอ่อนหวานหลอกให้เขาตายใจ เธอหนีกลับออกไปก่อนแล้ว ไร้ซึ่งคำบอกลา

คิ้วเข้มขมวดมุ่น แว่วเสียงเตาะประตูด้านหน้า คนดีเมื่อคืนยังใจดีสู้อุตส่าห์แวะบอกพนักงาน หน้าแกร่งพลันดุดันขึ้น

“บ้าฉิบ! อย่าให้เจอตัวนะ ผมติดอยู่ในห้องน้ำ!!”

เขาตะโกนตอบยืนนิ่งรอจนกระทั่งได้ยินเสียงพนักงานใช้คีย์การ์ดสำรองเปิดประตูเข้ามา

“เกิดอะไรขึ้นครับ ให้ผมแจ้งความดีไหม”

“ไม่ต้อง!!”

หน้าเข้มแดงก่ำอับอาย เดินดุ่มไปทางเตียง และจริงอย่างที่คาดว่า ห้องนอนไร้ร่างสาวเมื่อคืน ทั้งเสื้อผ้ากระเป๋าเธอเก็บไปเรียบร้อยจนหมด

“แต่ว่า ท่านจะตรวจดูของก่อนไหมครับ เผื่อมีอะไรหาย”

“ไม่ต้อง ออกไปสะ!!”

“ครับ ๆ”

พนักงานหนุ่มรีบขอตัวเอ่ยลาน้ำเสียงตะกุกตะกัก หางตาเห็นร่างสูงใหญ่คว้าของขึ้นขวางลงพื้นหน้าคล้ำลงน่ากลัว

มิคาอิลสะบัดเสื้อผ้าในกระเป๋าที่ยังเปิดอ้าออกด้วยแรงอารมณ์ เขาไม่เคยโดนใครทำให้อับอายเท่านี้มาก่อนในชีวิต เดินไปทางหัวเตียงหยิบซิการ์มวนเล็กสำหรับพกพาขึ้นจุดสูบระงับความโกรธ มองออกไปทางหน้าต่างวิวแม่น้ำเจ้าพระยา

แพรี่ รู้จักคนรัสเซียน้อยไปเสียแล้ว