Se connecterPartager
บทที่ 9 พี่เพลิง
Date de publication:
2025-12-02 12:54:49บทที่ 9 พี่เพลิง
อุณากรรณนั่งเขี่ยมือเล่นอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อนในชีวิต เมื่อกลางวันตอนอยู่ในลิฟต์สองต่อสองว่าแย่แล้ว ตกเย็นพอขึ้นมานั่งรถคันเดียวกัน แม้ว่ารถคันใหญ่แต่ยังรับรู้ถึงไออุ่นจากคนตัวโตด้านข้างอยู่ดี
ทั้งกลิ่นบุหรี่ กลิ่นกายชาย สารพัดที่ทำให้สาวสะพรั่งอย่างเธอว้าวุ่นได้ จึงพยายามหาอย่างอื่นทำเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจไปจากอัคคี
ดวงหน้าหวานซึ้งเบี่ยงไปด้านข้างเพื่อมองถนนท่ามกลางรถมากมายของเมืองหลวงที่ขยับไปได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น
“วันนี้รถติดหน่อยนะครับนาย”
เสียงชุมพลเอ่ยถึงขึ้นขณะที่รถแล่นจนเกือบจะคลาน
“ไม่เป็นไร ยังพอมีเวลา”
เสียงทุ้มต่ำด้านข้างคุยโต้ตอบกับคนขับรถสนิทสนมจนอุณากรรณแปลกใจ เธอมักไม่ค่อยพบคนในระดับนี้พูดคุยกับคนขับรถมาก่อน ส่วนใหญ่มักไว้ตัวและท่ามาก จึงเอี้ยวหน้าไปมอง ถึงกับสะดุ้งตกใจจริง ๆ เพราะเจอเข้ากับนัยน์ตาสีน้ำตาลที่หลุบมองเธออยู่ก่อนแล้วอย่างค้นหา
“น้องแพรไม่เมื่อยเหรอครับ”
“คะ คะ อะไรนะคะ”
ใบหน้าคมเข้มยิ้มกว้างเมื่อได้ยินเสียงตอบมึนงง
“ก็พี่ถามว่าน้องแพรไม่เมื่อยเหรอครับ นั่งตัวลีบอยู่ตรงนั้น ขยับมาอีกก็ได้นะ พี่ไม่กัดหรอก”
“เออ ไม่เป็นไรค่ะ แพรไม่เมื่อยค่ะ บอสไม่ต้องห่วงแพรหรอกค่ะ”
“ไหนว่าเรียกบอสเฉพาะในที่ทำงานไงครับ นี่เราอยู่ในรถ เรียกพี่เพลิงเหมือนเดิมสิครับ”
อุณากรรณสะอึกในใจก่อนจะเม้มปาก
ตาบ้า! นี่หื่นกามหรือเปล่า?
“เราจะไปที่ไหนกันคะ”
อัคคียิ้มอีกครั้งเมื่อหญิงสาวด้านข้างทำเลี่ยงแสร้งถามเรื่องอื่น แต่เขาจะปล่อยไปก่อน
“ไปโรงแรมในเครือของเราเอง”
“แล้วแพรต้องทำหน้าที่อะไรบ้างคะ”
“เดี๋ยวก็รู้ครับ เออ น้องแพรมีชื่อเรียกอื่นอีกไหมครับ เอาไว้แนะนำตัวให้คนต่างชาติ เขาคงเรียกชื่อน้องแพรไม่ถนัด”
อุณากรรณสบตาอัคคีอีกครั้งก่อนจะเบือนหน้าหนีดวงตาเข้ม ใจไม่อยากบอกชื่อเล่นที่เธอใช้ยามอยู่บนเรือ แต่มันก็จริงอย่างที่อัคคีบอกเพราะตอนทำงานไม่มีใครออกเสียงเรียกชื่อเธอได้สักคน
“เลน่า”
“เลน่า?”
เสียงทุ้มทวนชื่อเบา ๆ นึกถึงแฟ้มเมื่อช่วงบ่ายที่ชุมพลทำรายการของอุณากรรณมาให้ ชื่อเลน่าเป็นชื่อที่ไว้ใช้เรียกตอนเธอทำงานบนเรือ
“เป็นชื่อที่เพราะมาก เย้ายวน”
“พี่เพลิงไม่ต้องแปลก็ได้ค่ะ”
อุณากรรณรีบบอกเสียงเข้ม ตอนเขาเรียกชื่อเลน่า เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกอายกับชื่อที่เพื่อน ๆ พากันตั้งให้ ใบหน้าจึงแดงซ่านขึ้นมาจนอัคคีมองเห็นได้อย่างชัดเจน
“ทำไมต้องอายด้วยครับ เลน่า เป็นชื่อที่เพราะมาก พี่ชอบ อีกอย่างเวลาเลน่าเรียกพี่ว่าพี่เพลิง พี่ยิ่งชอบ”
โอ้ย!! จะขยันหยอดคำหวานไปถึงไหนตาบ้า!
อุณากรรณเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันในใจ แต่ต่อหน้ายังยิ้มออกมาเพียงมุมปาก ให้ดูคล้ายกับบุษบาเวลาอาย แล้วจึงมองอัคคีอย่างแปลกใจเมื่อเห็นเขาหัวเราะออกมาในลำคอ
ชายร่างสูงลูกเสี้ยวพูดยั่วอารมณ์หญิงสาวด้านข้างจนพอใจแล้วจึงค่อยปล่อยเธอให้ระงับอารมณ์ที่คุกรุ่นขึ้นมาเสียก่อน
อัคคีนั่งพิงพนักมองไปยังด้านนอกเพื่อใช้เวลาครุ่นคิดถึงแฟ้มวันนี้
หญิงสาวด้านข้างเป็นฝาแฝดคนน้องชื่ออุณากรรณ จบเอกภาษามหาวิทยาลัยดังได้ไม่นานก็ขอทางบ้านไปทำงานหาประสบการณ์บนเรือสำราญได้เดือนกว่าเท่านั้น
ในแฟ้มบอกกระทั่งบุคลิกร่าเริงเป็นกันเองกับทุกคน กินง่ายไม่เรื่องมาก และพูดจาโผงผางไม่ค่อยคิด
สูงหนึ่งร้อยเจ็ดสิบ ไม่มากไม่น้อย แม้ว่าจะสวมรองเท้าส้นสูงแต่ยังเตี้ยกว่าอัคคีเพียงเลยปลายคางมาเท่านั้น
อุณากรรณทำให้เขารู้สึกสนใจไม่น้อยผิดไปจากพี่สาวฝาแฝด ครั้งแรกที่เห็นเมื่อกลางวัน ตามปกติเขาไม่ได้รู้สึกอะไรกับบุษบาแม้แต่น้อย ยังมองเห็นเป็นน้องสาวมาตลอด ทั้งยังคิดหาทางเลี่ยงงานแต่งงาน
แต่พอชายร่างสูงเช่นเขาเจอเข้ากับอุณากรรณ ร่างกายหลั่งโฮร์โมนบางอย่างที่ทำให้ร่างกายทั้งร่างครางกระหึ่ม เขาต้องการจับต้อง ต้องการครอบครองเป็นเจ้าของ
อัคคีเบือนหน้ากลับไปหาหญิงสาวที่กำลังทำให้เขาเกิดปัญหา ร่างบอบบางยังนั่งนิ่งมองไปด้านนอกเช่นเดียวกันกับเขา ผมยาวสยายปิดใบหน้าจนเขามองไม่เห็นสีหน้าของอุณากรรณว่ากำลังคิดอะไรอยู่ในใจ
สายตาคมเข้มไล่ลงไปยังปลีน่องพ้นกระโปรง ยาวเรียวเล็กและเนียนสวย ท่านั่งไขว้ห้างยิ่งดึงรั้งให้กระโปรงหดสั้นลงจนเกิดมุมลึกทอดยาวเข้าไปใต้กระโปรง
เขาไล่สายตาลงไปอีกกระทั่งถึงข้อเท้าที่ถูกพันด้วยสายหนังประดับคริสตัวแบรนด์ดังราคาแพง จึงยิ้มมุมปาก
อุณากรรณไม่รู้ตัวสักนิดว่าตัวเองแตกต่างจากพี่สาวมากขนาดไหน เธอคิดเพียงแค่ว่าหน้าตา รูปร่าง เหมือนกันแล้วจะสามารถสลับตัวหลอกลวงคนอื่นได้ แค่การแต่งตัวก็แตกต่างกันราวฟ้ากับดิน
บุษบามักแต่งตัวเรียบง่ายเน้นใช้งานได้ทุกวัน และเรียบร้อยปิดมิดชิด ส่วนคนน้องที่อัคคีกำลังพิจารณาอยู่ แต่งตัวตามแฟชั่นราคาแพงและเปิดเผยเนื้อตัวมากกว่า ตัวเขาเองชอบอย่างหลังมากกว่า
“พี่เพลิงคะ นักธุรกิจที่มาค่ำนี้กี่คนคะ”
อัคคีเลื่อนสายตาจากข้อเท้าสวยขึ้นมองหน้าหวานซึ้งซึ่งยังบึ้งตึง มีรอยแดงพาดผ่านพ่วงแก้มทั้งสอง แสดงว่าอุณากรรณแสร้งถามเขาเพื่อดึงความสนใจของเขาออกจากขาสวยของตัวเธอเอง จึงยิ้มมุมปาก
“สองคนครับ”
อุณากรรณยกขาในท่าไขว่ห้างลงเมื่อเห็นแล้วว่าอัคคีเลื่อนสายตาออกมาจากขาเธอแล้ว
ฮึ! นี่เป็นพวกถ้ำมองด้วยเหรอเนี่ย ไม่รู้ว่าพี่แพรต้องทนอยู่ใต้สายตาของคนหื่นกามนี่มากี่วันแล้ว
“แล้วทานข้าวเย็นเรียบร้อยเรากลับเลยใช่ไหมคะ”
“ทำไมครับ หรือว่าเลน่าอยากจะไปต่อที่ไหน”
“ไม่ค่ะ พะ เอ้ย! เลน่าทำงานทั้งวันค่อนข้างเพลียนิดหน่อย”
“ถ้างั้นพี่จะเร่งให้ไม่ดึกนะครับ”
“ไม่เป็นไรคะ พี่เพลิงคุยธุรกิจตามสบายเลยค่ะ”
“ที่จริงไม่ได้นัดคุยเรื่องงานอะไรหรอกครับ นัดพูดคุยเรื่องทั่วไป”
“พี่เพลิงต้องพูดเพราะแบบนี้กับทุกคนหรือเปล่าคะ”
อัคคียิ้มกว้างขึ้นอีก อุณากรรณเองก็ไม่ยอมหลบตา จ้องหน้าเพื่อรอคำตอบ
“ครับ เป็นนิสัยเสียแล้ว น้องเลน่าไม่ชอบเหรอครับ”
อุณากรรณหันหน้าหนี อันที่จริงเธอไม่ค่อยคุ้นกับผู้ชายพูดเพราะทุกคำ ยิ่งทำงานกับคนต่างชาติรูปประโยคเท่าเทียมกัน แต่พอเป็นเสียงทุ้มนุ่มของอัคคี ตัวเธอเองรู้สึกคันยุบยิบข้างในบอกไม่พูด
“เปล่าคะ พี่เพลิงพูดอย่างที่เคยเถอะค่ะ”
ดวงตากลมโตมองรถราขวักไขว่เพื่อเบี่ยงความสนใจของตัวเองออกจากคนร่างโตด้านข้าง ความรู้สึกแปลก ๆ คล้ายลูกไฟในท้องเมื่อนึกถึงตอนอัคคีพูดกับผู้หญิงคนอื่นแบบนี้ อุณากรรณไม่ชอบความรู้สึกนี้เอาเสียเลย เธอยังไม่แน่ใจว่ามันคือความรู้สึกอะไร เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เธอเป็นแบบนี้
Dernier chapitre
ดอกไม้ในมืออัคคี บทที่ 33 nc จบบริบริบูรณ์
บทที่ 33 nc จบบริบริบูรณ์“สวัสดีครับ คุณนายบ้านภิชญ์ภัทรโสภา”อุณากรรณกระพริบตาลืมขึ้นเมื่อแสงยามสายของวันถัดมาสาดส่องเข้ามาในห้องนอนชั้นสองของบ้านนนทบุรีอัคคีชะโงกตัวหอมแก้มคนร่างเล็กก่อนจะพลิกตัวนอนหงายดึงร่างสาวมากอดไว้“สายแล้วเหรอคะเนี่ย น่าอายจัง พลอยแต่งวันแรกก็ตื่นสายเลย”มือเล็กปิดปากหาวหวอด ปากพูดแก้ตัวแต่ยังหลับตาคล้ายนอนต่อ“ไม่เป็นอะไรหรอกครับ ที่บ้านเข้าใจ เมื่อคืนเป็นคืนเข้าหอนะคนดี”“ยิ่งน่าอายไปใหญ่เลย”“อายทำไม นี่เมื่อคืนพี่ทะนุถนอมจะแย่ ไม่มีรุนแรงเลยนะครับ ไม่ทำรอยไว้ด้วย อีกอย่างที่พลอยเพลียน่าจะเกิดจากโหมงานแต่งมากกว่า”อุณากรรณยิ้มออกมากับอกกว้างเมื่อนึกภาพงานแต่งเมื่อวานนี้ ทุกอย่างวุ่นวายตั้งแต่เปลี่ยนตัวเจ้าสาวอุณากรรณจัดแจงจัดงานแต่งด้วยตัวเองทุกขั้นตอน เปลี่ยนบรรยากาศงานเสียใหม่จากเจ้าหญิงหวานแหววเป็นหรูหรา งบประมาณไม่เกี่ยงจากคนร่างโต“น่าจะใช่ พลอยปวดตัวจังเลย”“ไหน ๆ ปวดตรงไหน พี่นวดให้”“ไม่ต้องเลยค่ะ นวดให้พลอย มีหวังไม่ได้ลงบ้าน เราลุกกันเถอะค่ะ วันนี้ต้องดูเรื่องเก็บของอีก อีกอย่างพลอยหิวแล้ว หิวมากเลย”“ครับ งั้นไปอาบน้ำกัน”อัคคีลุกขึ้นดึงร่างเ
ดอกไม้ในมืออัคคี บทที่ 32 แพร
บทที่ 32 แพรบุษบายืนเหม่อตามองจานด้านล่างใต้มือแต่ใจกลับหวนคิดแต่เรื่องเมื่อคืน“แพร!!”“อุ๊ย! ว้าย! อะไรกันพลอยตกใจหมด”บุษบาร้องเสียงหลงรีบปิดก๊อกน้ำส่งดวงตาหวานดุใส่น้องสาวฝาแฝด“เรียกตั้งหลายรอบแล้ว”“เออ ไม่ได้ยิน”“แล้วนี่แพรเป็นอะไร ดูเหม่อ ๆ นะ”“เปล๊า! แค่เหนื่อย”“เมื่อคืนไปไหนมา”“เออ เราไปค้างโรงแรม”“ค้างโรงแรม? ทำไมไม่กลับห้อง”“แล้วพลอยเถอะ พี่เพลิงล่ะ”“นั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น”“สรุปบอกพี่เพลิงแล้ว”อุณากรรณเดินเข้าไปใกล้พี่สาวชะโงกหน้าไปใกล้“พี่เพลิงดูออกแต่แรกแล้ว นี่อะไร รอยอะไร”นิ้วชี้เรียวกดลงบนต้นคอบุษบา รอยจ้ำสีเขียวคล้ายรอยเดียวกับเธอ อุณากรรณเหลือบตามองสงสัยก่อนจะจ้องหน้านิ่ง“ยุงกัด”“อ้อ! ยุงกัด เออ จริงสิ บอสล่ะ เป็นไงบ้าง โทรมาตั้งหลายสาย แต่พลอยไม่ทันรับ กลัวพี่เพลิงจะว่า”“ไม่ ไม่ ไม่ต้องรับนะ ไม่ คือ แพรทิ้งบอสของพลอยไว้”“ทิ้งไว้? แล้วทำไมไม่ต้องรับ เกิดอะไรขึ้น”“ไม่มีอะไรจริง ๆ อ้อ พลอย เดี๋ยวแพรจะไปทำงานแทนพลอยเองนะ”“อาฮะ ต้องมีอะไรแน่ ๆ พลอยได้กลิ่นทะแม่ง ๆ”“เอาเถอะ เสร็จเรื่องแล้วแพรจะเล่าให้ฟังเอง ระหว่างนี้ไม่ต้องรับสายบอสของพลอยหรอก เออ ลืม
ดอกไม้ในมืออัคคี บทที่ 31 พี่จะทำให้พลอยท้องเร็วที่สุด
บทที่ 31 พี่จะทำให้พลอยท้องเร็วที่สุดมือเล็กวาดไปข้างตัวพบร่างแกร่งยังนอนอยู่จึงลืมตาโพลง หันมองคนด้านข้างเห็นอัคคียังนอนสบายซุกหน้าตรงซอกคอเธอ ดวงตาหวานซึ้งเหลือบมองนาฬิกาหัวเตียงแล้วสะดุ้งลุกพรวด“พี่เพลิง สายแล้วค่ะ พี่เพลิง!”เธอเขย่าตัวคนร่างโตที่ไม่มีทีท่าจะลุกขึ้นแต่อย่างใด ซ้ำยังซุกลงบั้นเอวคนร่างเล็กพึมพำในลำคอ“เดี๋ยวค่อยตื่น อีกนิดนะคนดี เมื่อคืนดึกมากเลย”คิ้วคันศรขมวดมุ่นเม้มริมฝีปากทันที ดึกที่ไหนเกือบเช้าต่างหาก แต่ยังไม่ทันพูดขึ้นพลันได้ยินเสียงประตูคอนโดมิเนียมเปิดเข้ามาแพร!!เธอมองนาฬิกาอีกครั้ง ตั้งแต่เมื่อคืนตอนแยกกันเธอลืมพี่สาวฝาแฝดเสียสนิท กระทั่งเช้าวันนี้บุษบาเพิ่งเข้าบ้าน!ด้วยความแปลกใจจึงลงจากเตียงหยิบเสื้อคลุมขึ้นสวมค่อยย่องออกไปปล่อยให้อัคคียังนอนต่อ“แพร!”พี่สาวฝาแฝดสะดุ้งเฮือกหน้าเจื่อนหันกลับมาเจอน้องสาวเดินออกมาจากห้องนอน ท่าทางอิดโรยพอกันกับเธอ“พลอย”“ทำไมเพิ่งกลับ”“แพร แพร”แอ๊ด! เสียงเปิดประตูห้องนอนอุณากรรณทำให้สองสาวสะดุ้งขึ้นมาพร้อมกัน เหลียวมองไปทางด้านหลังเห็นอัคคีเดินออกมามีเพียงผ้าเช็ดตัวพันกายผืนเดียว“อ้อ พี่หิวน้ำน่ะ”อุณากรรณอ้าปาก
ดอกไม้ในมืออัคคี บทที่ 30*nc
บทที่ 30*ncดวงตาหวานกลมรื้นหยาดน้ำด้วยแรงพิศวาสหรี่ปรือมองภาพสะท้อนในกระจก หน้าคมเข้มเปี่ยมแรงปรารถนา ดวงตาล้ำลึก เขาเสือกท่อนลำเข้าปลอดรัดจนสุดอัคคีย่อเข่าลงกระทุ้งสะโพกขึ้นอย่างแรงติดต่อกันจนร่างเล็กสะเทือน มือรวบวางบนโต๊ะหาที่จับเป็นหลักยึด“อื้อ อา อ่า พี่เพลิง”“ลืมตาดูพี่เลน่า”อุณากรรณมองกระจกอีกครั้ง อัคคีกระแทกไม่ยั้งจนเธอต้องหวีดร้องสุดเสียง“เอาแรง ๆ ชอบไหม ซี้ด”มือใหญ่ดันกลางแผ่นหลังกดต่ำมือคว้าผมจนหน้าเงยขึ้น“มองกระจกเลน่า”ดวงตากวางเหลือบมองพร่าเลือน แรงส่งด้านหลังต่อเนื่องรุนแรงเพิ่มมากขึ้น นัยน์ตาคมจ้องเธอผ่านกระจก ใบหน้าบิดเบี้ยวเนินสวาทเปียกฉ่ำชื้นน้ำหวานไหลอาบ เนื้อผ้ากางเกงยังไม่ได้ถอดสัมผัสแก้มก้น หัวซิปกระแทกไปพร้อมจังหวะ“พี่เพลิง อ่า อา”เสียงหวานแหลมขึ้นมือจิกบนเนื้อไม้โต๊ะเครื่องแป้ง ท้องหน่วงหนักใกล้สุขสม“ยัง ยังไม่ให้เสร็จ”เขาถอนกายแกร่งออก จับเนคไทดึงจูงให้ร่างเล็กเดินตาม เสียงรองเท้าส้นสูงสานไขว้ประดับคริสตัลกระทบพื้นเป็นจังหวะ เขาพาเดินมาถึงขอบเตียง“นั่งลงกับพื้น”ร่างเล็กทรุดฮวบเขาดึงมือเล็กขึ้นสูงจนร่างแอ่น อีกมือปลดกางเกงลงสะบัดออกจากกรอมเท้าจ
ดอกไม้ในมืออัคคี บทที่ 29**nc
บทที่ 29**ncปัง!!อัคคีกระแทกประตูรถแรงเมื่อดันให้อุณากรรณขึ้นไปบนรถเรียบร้อย อกหนุ่มแน่นด้วยไฟหึง ภาพหน้าหวานหัวเราะต่อกระซิกกับผู้ชายอื่นยังสลักแน่น“ไปส่งเลน่าที่ห้องนะ เลน่าไม่กลับไปกลับพี่เพลิง”“ทำไม นัดมันไว้ที่ห้องหรือไง”อัคคีกระชากออกตัวรถอย่างแรงจนคนร่างเล็กต้องจับคอนโซลหน้าไว้ สะบัดหน้าไปมองสีหน้าโกรธดั่งพายุ“ไม่ได้นัด แต่พี่เพลิงสัญญาแล้วว่าเราจะค้างกันแค่อาทิตย์ละครั้ง”ปัก!!อัคคียกกำปั้นทุบพ่วงมาลัยหาที่ระบายแรงอัดแน่นภายใน ตวัดตาดุดันมองสาวร่างเล็ก อุณากรรณหันหน้าไปทางอื่นไม่ได้มองมาที่เขาแม้แต่น้อย“บ้าฉิบ!!”เขาเปลี่ยนเส้นทางกลับไปยังคอนโดมิเนียมของอุณากรรณ ไม่กล้าพูดออกมาแม้แต่คำเดียวเพราะกลัวใจตัวเอง ใช้ความเงียบภายในรถสงบสัตว์ร้ายในตัวไม่นานรถหรูสีดำคันใหญ่ตวัดเลี้ยวเข้าลานจอดรถของคอนโดมิเนียม อัคคีนำรถเข้าจอดไม่นุ่มนวลนักปัง!!อุณากรรณกระแทกประตูปิดหน้าเง้าจ้ำเท้าไปทางหน้าโถงบันได คนตัวโตเดินตามมาติด ๆ“พี่เพลิงกลับไปได้แล้ว!”“ไม่ ในเมื่อเลน่าไม่ไปค้างห้องพี่ พี่เลยคิดว่าคืนนี้ค้างมันที่นี่แล้วกัน”“พี่เพลิง!!”“ขึ้นไปสิ”มือใหญ่คว้าต้นแขนดึงเข้าลิฟต์ หน้าแ
ดอกไม้ในมืออัคคี บทที่ 28 มิคาอิล
บทที่ 28 มิคาอิลโรงแรมหรูหราสูงเสียดฟ้าแหล่งท่องเที่ยวสุดฮิตของเหล่าท่องราตรี อุณากรรณพาร่างระหงในชุดย่ำราตรีตัวสั้นสีดำรองเท้าส้นสูงสานประดับคริสตัลคู่เก่งสะพายกระเป๋าหนังแบรนด์เนมเข้ามาในลานก่อนถึงพื้นลดต่ำทำลดระดับลงไปด้วยบันไดประมาณสามขั้น“เลือกได้ดีนะเลน่า”“ค่ะบอส แหมมื้อชั้นนี้แล้ว มาเถอะค่ะ เลน่าจองโต๊ะไว้แล้ว”อุณากรรณเดินนำต้องไปหาบริกรแจ้งชื่อ เธอสะบัดผมยาวสยาย ค่อยเดินระมัดระวังเพราะความมือของคลับแบบเปิดหลังคาสัมผัสอากาศเย็นของลมบนชั้นยอดตึก“บอสเดินระวังนะคะ”“ผมเป็นผู้ชายนะอย่าลืมสิ คุณควรห่วงตัวเองมากกว่าเลน่า”“ค่า ถึงโต๊ะแล้วค่ะ รับเป็นไวน์นะคะ”“เอาสิ จะได้ไม่เมามาก”เสียงเพลงดังจนกลบเสียงพูดคุย อุณากรรณคอยจับโทรศัพท์ในกระเป๋าไว้ตลอดเวลารอให้พี่สาวโทรเข้ามาเธอมองบอสใหญ่เจ้าของเรือเดินสมุทรเจ้าพ่อขนส่งชาวรัสเซีย มิคาอิล วอสเครสเชนสกี้ ชายร่างใหญ่กว่าอัคคีผมสีออกน้ำตาลแดง ใบหน้าแกร่งจมูกโด่งสันงุ้มปลาย ดวงตาสีน้ำตาลเข้มดุจเหยี่ยว ผมหวีเรียบดั่งนักธุรกิจในชุดลำลองกางเกงยีนส์เสื้อเชิ้ต“บอสคะ นี่ยำปลาหมึก ของขึ้นชื่อที่คลับค่ะ”มิคาอิลก้มมองจานสีจัดจ้าน ใบหน้า“เผ็ดไห
ดอกไม้ในมืออัคคี บทที่ 14 รู้ตัวบ้างไหมเด็กดื้อ
บทที่ 14 รู้ตัวบ้างไหมเด็กดื้อฤทธิ์แอลกอฮอล์ทำให้ร่างระหงเดินไม่ตรงทาง หัวสมองมึนงงแต่ยังพอฉุกคิดได้เมื่อมองไปทางร่างสูงใหญ่ หน้าหวานตาฉ่ำเยิ้มเริ่มโกรธขึ้นมาจึงเดินไปทางกลุ่มชายรูปหล่อเร็วขึ้นในเมื่อพี่เพลิงอยากจะรู้นักว่าเธอทำอะไรบ้าง เธอก็จะทำให้ดู“เฮ้! เล่นด้วยได้ไหมคะ”ชายกลุ่มดังกล่าวเงยหน
ดอกไม้ในมืออัคคี บทที่ 13 หนีเที่ยว
บทที่ 13 หนีเที่ยว“พลอย จะออกไปข้างนอกเหรอ”บุษบาที่นั่งอยู่ตรงโซฟาห้องนั่งเล่นเงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์มือถือ เอ่ยทักเมื่อเห็นอุณากรรณแต่งตัวจัดเต็มในชุดรัดรูปสีดำตัวสั้น ตัวเสื้อควานลึกยังดีที่มีเสื้อคลุมตัวเล็กพอให้ปกปิดบ้าง รองเท้าส้นสูงสีดำสานไขว้ประดับคริสตัลคู่เก่งราคาแพง ดัดผมลอนเล็กน้อยเป็นค
ดอกไม้ในมืออัคคี บทที่ 12 พี่ชอบกินเด็กครับ
บทที่ 12 พี่ชอบกินเด็กครับปัง!เสียงปิดประตูทำให้บุษบาเดินออกมาจากห้องนอน มองเห็นน้องสาวฝาแฝดใบหน้าดูไม่ค่อยสบายใจนัก เพราะคิ้วเรียวสวยขมวดมุ่น ทั้งริมฝีปากเม้มตึง“เป็นอะไรพลอย”เฮือก!! อุณากรรณสะดุ้งทันทีเพราะมัวแต่คิดเรื่องบนรถจนไม่ได้ยินเสียงพี่สาวฝาแฝดเดินออกมาจากห้องนอน“ไม่มีอะไร”รีบแสร้ง
ดอกไม้ในมืออัคคี บทที่ 11 แต่งงานกันให้เร็วที่สุด
บทที่ 11 แต่งงานกันให้เร็วที่สุดภายในรถเงียบสนิท หลังจากอุณากรรณบอกทางไปคอนโดมิเนียมซึ่งอยู่ใกล้กับที่ทำงาน ตัวเธอเองนั่งนิ่งไม่พูดไม่จา หันหน้าหนีคนร่างโตไปนอกรถ มองรถบนถนนที่ยังหนาตาแม้ว่าดึกแล้วก็ตาม“พรุ่งนี้ไปทานข้าวกลางวันกัน”จู่ ๆ อัคคีเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบในรถ อุณากรรณไม่ตอบยังนั่งหันหน้
Vous vous intéresseriez aussi à
รอวันหย่า คุณสามีร้าย
เงียบสงัด322.8K Vuesคุณชายฮิลล์ ปล่อยฉันนะ!
ทะเลใต้205.5K Vuesพิศวาส แรงรัก เมีย นักโทษ ของ นายน้อย
เจ้าหน่อไม้น้อยแห่งตระกูลกู่238.5K Vuesบอสเอวดุ!!!
ซีไซต์329.8K Vuesห้วงรักหวนคืน
ม่านซู/เหมือนนับหมื่น109 Vuesพิศวาสน้องเมีย
Xiaohlinz389 VuesCERBERUS พันธนาการรักแห่งยมโลก
ศรีอักษรรินทร์129 Vuesขอรักสาวบ้านไร่
เย้ายวน23 Vues
