Partager

บทที่ 2

last update Date de publication: 2025-11-05 14:41:52

“ วาว อันนี้อร่อยน้า ลองชิมดูหน่อยสิ ” ภวิชตักอาหารใส่จานน้องสาวของเขาอย่างเอาใจ ภัสสรเงียบยิ่งกว่าเก่าหลังจากที่รับรู้การจากไปของบิดาและมารดาโลกของเธอยิ่งแคบขึ้นกว่าเดิม

“ เพล้ง ว้าย! ” ภัสสรที่กำลังจะหยิบแก้วน้ำแต่มือดันพลาดไปปัดทำให้แก้วน้ำหกตามแรงที่เธอปัดโดนแล้วตกแตก เสียงตกใจเล็กน้อยของมินตรา เธอหยิบผ้าขึ้นเช็ดกระโปรงให้ภัสสรอย่างรวดเร็ว

“ ไม่ต้อง ” ภัสสรปัดมือออก เธอไม่รู้หรอกว่าใครเป็นคนเช็ดให้เธอ แต่ถ้าให้ทายบ้านหลังนี้ก็มีแค่ไม่กี่คนเท่านั้นแหละ

“ ยัยวาว ” ภวิชไม่พอใจกิริยาของน้องตัวเองแต่มินตรากลับส่ายหน้าเบา ๆ ห้ามเขาไว้ เขาจึงได้แต่ถอนหายใจ

“ แล้วจะยืนนิ่งกันทำไม ไปหาผ้ามาเช็ดสิ เดี๋ยวน้องฉันก็ลื่นกันพอดี เก็บเศษแก้วให้หมดด้วย ” คนโมโหร้ายหันไปเอ็ดบรรดาสาวใช้ทั้งหลายทั้งปวงที่ยืนเลิกลั่กทำอะไรไม่ถูก ภวัตต์ได้แต่ตักอาหารเข้าปากมองน้องทั้งสองคนอย่างคิดไม่ตก ก่อนที่เสียงนุ่ม ๆ จะเอ่ยขึ้น

“ วาว พี่ว่าวาวลองหางานอดิเรกทำดูไหมจะได้ไม่เบื่อ ”

“ หึ งานอดิเรก งานอะไรคะ? ทำไปทำไมคะ? ในเมื่อมองมันไม่เห็นอยู่ดี ” ภัสสรหัวเราะฝืน ๆ ในลำคอสมเพศกับตัวเอง งานอะไรก็ไม่ส่งผลกับความสุขเธอนักหรอกโลกเธอมีเพียงสีเดียวอยู่ดีในเวลานี้ คำพูดของภัสสรทำให้ภวิชกับ ภวัตต์จุกแน่นที่หน้าอกไม่น้อย เขาไม่ได้อยากให้น้องย้ำความรู้สึกที่สูญเสียไปของตัวเอง

“ มองไม่เห็นก็ใช่ว่าจะทำไม่ได้นี่คะ ยกตัวอย่างก็เช่น ถักผ้าพันคอ นิตติ้ง เอิ่ม หรือจะ.....” รฏาที่กำลังหาทางช่วยให้สถานการณ์ดีขึ้นแต่ดูเหมือนมันจะไม่ดีขึ้นแถมยังแย่ลงยิ่งกว่าเดิมเสียงแทรกที่หยุดคำพูดของรฏาจนทำให้เธอรู้สึกชาทั้งหน้าแต่เธอก็ไม่ว่าอะไร

“ ถ้าอยากทำมากนักพี่รฏาก็ทำเองสิ ไม่ต้องมาจัดแจงชีวิตของวาวหรอก หรือเห็นวาวพิการจนดูแลตัวเองไม่ได้! ”

“ หยุดนะวาว เกินไปแล้ว รฏาก็แค่ออกความเห็น ทุกคนห่วงเรานะทำไมถึงพูดแบบนี้ ”

“ พี่วิชกับพี่วัตต์ก็ไม่ต่างกันหรอก หลงเมียทั้งคู่ แตะนิดแตะหน่อยไม่ได้ งั้นก็ไม่ต้องมายุ่งกับคนพิการทางสายตาแบบวาวหรอก ”

“ ครืด ” ภัสสรกึ่งประชดประชันลุกขึ้นจากเก้าอี้จนเก้าอี้ล่นถอยหลัง เธอรู้ว่าเธอพิการทางสายตา ไม่ต้องมีใครมาย้ำ ความปรารถณาดีที่ทุกคนหยิบยื่นให้มันเหมือนความสมเพศที่ให้เธอเพียงเพราะสงสาร ซึ่งเธอไม่ต้องการถึงแม้รู้ว่าพี่ชายทั้งสองจะรักก็ตาม แต่ทำไมล่ะ ทำไมทุกคนไม่ทำกับเธอแบบปกติ เหมือนเดิมน่ะไม่ต้องประคบประหงมทำเหมือนเธอดูแลตัวเองไม่ได้ เธอไม่ได้ต้องการแบบนี้สักหน่อย

ภัสสรค่อย ๆ ใช้มือควาน ๆ ออกจากโต๊ะทานอาหารที่แสนน่าเบื่อ ที่เดียวที่เธอสามารถมีความสุขในโลกของเธอได้ซึ่งก็คือ ห้องนอนของเธอเอง

“ แกร๊ก ” เสียงลงกลอนประตูพร้อมกับหันหลังพิงประตูเช่นเดิมทุกครั้งที่ทะเลาะกับพี่ชายทั้งสอง ความอ่อนล้าและอ่อนแอจะเผยออกมาทันทีที่อยู่ตามลำพัง ยังดีที่ตอนนี้เธอเริ่มปรับสภาพยอมรับความมืดมิดอย่างไม่เต็มใจนี้ได้แล้วบ้าง อุปกรณ์ที่ช่วยสำรวจในการเดินทางมีเพียงไม้ที่ทำขึ้นเป็นพิเศษเท่านั้น ภัสสรค่อย ๆ ใช้ไม้นำทางเพื่อไปยังโต๊ะเขียนหนังสือที่เธอจัดใหม่ให้อยู่ปลายเตียง ไฟในห้องเปิดไว้เป็นประจำทุกค่ำคืนแม้เธอจะตาบอดก็ตามแต่เธอก็ไม่ชอบความมืดมิดเลยสักนิด

ภัสสร หยิบสมุดไดอารี่ เล่มสีม่วงหน้าปกอาร์ต เล่มหนา ภายในห้องเปิดด้วยไฟโทนส้มสว่างจ้า แม้ดวงตาจะมองไม่เห็นก็ตาม มือบางลูบสมุดเล่มคุ้นเคยช้า ๆ ด้วยมือสั่นเทา ไหล่บางสั่นไหว น้ำตาไหลลงอาบแก้ม สมุดบันทึกของความทรงจำ ความรู้สึกที่เธอเคยส่งผ่านตัวอักษร

เธอคิดถึง!

“ ฮั่นแน่! คิดถึงผมอยู่รึเปล่านั่งเหม่อขนาดนี้ ”

“ ฟึ่บ ” ภัสสรได้ยินเสียงกระซิบที่ข้างหู สัญชาติญาณแม้ตาจะมองไม่เห็นทำให้เธอหันไปมองต่างจากอีกหนึ่งวิญญาณที่ได้ใกล้ชิดใบหน้าของเธอ เขามองใบหน้าขาวเนียนของเธอ ดวงตากลมโตของเธอมันชวนให้เขาหลง ทีปกรมองหน้าหญิงสาวอย่างลืมตัว จมูกโด่งรั้นของเขาที่ชนปลายจมูกของเธอด้วยความไม่ตั้งใจ เขายืนอยู่หลังเก้าอี้ที่เธอนั่งแต่โน้มใบหน้าลงมาก้มพูดข้าง ๆ หูของเธอ รอยยิ้มหวาน ๆ ส่งไปให้หญิงสาวแม้เธอจะไม่รู้ตัวก็ตามแต่ทีปกรคงจะลืมไปว่า เขาเป็นคนเดียวที่เธอมองเห็น

“ จะมองหน้าฉันอีกนานไหม ” หญิงสาวสบสายตาแกร่งกล้าอย่างไม่หวั่นต่างจากอีกคนที่รู้สึกประหม่า

“ ขอโทษที ผมลืมไปว่าคุณมองเห็นผม แต่คุณคงจะลืมไปว่า คุณเองก็จ้องผมเหมือนกัน ”

“ ก็นายจ้องหน้าฉันก่อนนี่ ”

“ ผมยอมรับว่าใช่ ผมจ้องหน้าคุณ ” เขายืดตัวขึ้น ยักไหล่เล็กน้อยอย่างกวน ๆ

“ ไม่มีมารยาทจริง ๆ เข้ามาในห้องคนอื่นได้ยังไง ”

“ หล่ออะดิ้ มองขนาดนี้ ” เขาไม่ตอบแถมยังยักคิ้วให้หญิงสาวที่กำลังสำรวจใบหน้าของเขา โลกมืดมิดของเธอทำไมถึงเห็นผู้ชายคนนี้ชัดนักนะและเป็นแค่เขาคนเดียวที่เธอเห็นด้วยนี่สิ

“ คนหลงตัวเอง ”

“ ฮ่า ๆ ผมยอมรับ ก็แล้วถ้าอย่างนั้นทำไมต้องทำหน้าเคลิ้มเวลาเห็นผมด้วยล่ะ ” ทีปกรยิ้มชอบใจ ในชีวิตเขาไม่เคยต่อปากต่อคำแล้วแกล้งผู้หญิงแบบนี้สักทีแต่แปลกที่รู้สึกถูกชะตากับหญิงสาวตรงหน้าอย่างประหลาด

“ เข้าห้องคนอื่นโดยไม่ได้รับอนุญาตยังมาว่าเจ้าของห้องเขาอีกมีจิตสำนึกบ้างนะ ”

“ โอเค ๆ ว่าแต่สมุดเล่มนี้มีความลับอยู่หรอ อยากรู้จัง ” ทีปกรเปลี่ยนเรื่องหันไปให้ความสนใจกับสมุดเล่มหนาที่อยู่บนโต๊ะ มือแกร่งยื่นไปสัมผัสด้วยความถือวิสาสะ

“ เพียะ! ”

“ โอ๊ย! คนสวยใจร้าย มือหนักจริงเลย ตีผมทำไม ”

“ ยังจะมีหน้ามาถามอีกนิสัยไม่ดีจริง ๆ มีมารยาทบ้างสิตาบ้านี่ ”

“ ฮ่า ๆ ”

“ แอร๊ย ” ภัสสรร้องด้วยความตกใจเมื่อคนตรงหน้านอกจากหัวเราะใส่เธอแล้วยังยื่นมือมาหยิกแก้มของเธออีก

“ มาหยิกแก้มฉันทำไม ปล่อยสิ ปล่อยนะ ” เธอดึงมือเขาออก แต่เขากลับเอามืออีกข้างมาดึงแก้มเธอไว้จากหนึ่งกลายเป็นสองข้าง เขายิ้มตาหยีให้หญิงสาวที่มองเขาตาขุ่นอย่างไม่เกรงกลัว

“ ขี้โวยวายแบบนี้ มิน่าล่ะถึงไม่มีแฟน แต่ก็ดีแล้วล่ะที่ไม่มี ”

“ นั่นปากใช่ม้ะห๊ะ นายไม่รู้อะไรเงียบไปเลย ”

“ ดีก็แล้วกันน่า ยิ้มเยอะ ๆ นะวาว เวลาคุณยิ้มมันน่ารักกว่าตอนคุณทำหน้าบูดบึ้งซะอีก ”

“ ฉันรู้หรอกน่าว่าฉันน่ารัก ”

“ ฮ่า ๆ ” เสียงหัวเราะในเวลากลางวันของทีปกรทำให้ภัสสรไม่อ้างว้างแต่หากในเวลากลางคืนความเงียบเหงากลับเข้ามาคลืบคลานดวงใจดวงน้อย ๆ

“ ฮึก ๆ ๆ ฮือ ๆ ๆ ” เสียงสะอื้นร้องไห้เบา ๆ ในห้องนอนตัวเองทุกคืน มือน้อยลูบไดอารี่สีม่วง ใครบางคนผุดเข้ามาในหัวให้คิดถึง ในยามราตรีแบบนี้ความอ้างว้างก็เข้ามาทดแทนทำให้หัวใจดวงน้อยแทบร้าว

“ อัก ” กำปั้นน้อย ๆ กุมเข้าที่หน้าอกด้านซ้ายด้วยความรู้สึกเจ็บ มือค่อย ๆ ควานหากระป๋องยาที่วางอยู่หัวเตียง อาการสะอื้นค่อย ๆ ลดลง เธอนั่งพิงกับหัวเตียงอย่างอ่อนแรง หวังจะให้เป็นเขาที่มาคอยดูแลห่วงใย แต่เธอจะมีสิทธิ์เรียกร้องอะไรในเมื่อเขาไม่ได้ต้องการเธอสักนิด อีกครั้งที่ย้ำความรู้สึกให้ตัวเองว่าควรอยู่แบบไหน

อีกฟากฝั่งหนึ่งของผู้ชายอีกคนเขานั่งถอนหายใจมองหน้าจอคอมอย่างนี้ทุกวันตั้งแต่มาเรียนต่อ

“ เฮ้อ ”

“ เฮ้มิก ยูโอเครึเปล่าถอนใจบ่อยจัง ”

“ อืม ผมสบายดีอันนา ”

“ โกหกไม่เนียนเลยนะมิก ” สาวผมบลอนด์ทองที่สนิทกับเขาที่สุดตั้งแต่มาอยู่ที่นี่

“ ยูมีเรื่องไม่สบายใจเหรอ? ”

“ ก็นิดหน่อย ไม่มีอะไรหรอก ”

“ ไม่นิดหน่อยหรอกมั้ง เห็นมองหน้าจอคอมแบบนี้ทุกวัน เล่าให้ไอ ฟังได้นะ ” หญิงสาวข้างกายที่มอบไมตรีให้เขาตั้งแต่มาเรียนต่อ เพราะรณภพไม่ค่อยสนิทกับใครนัก เขาเอาแต่เรียนและกลับห้องรวมทั้งหาทำงานพิเศษด้วย ไม่น่าเชื่อใช่ไหมล่ะว่าผู้ชายเสเพลคนหนึ่งที่ทำงานกลางคืน ขับรถมอเตอร์ไซค์คันใหญ่ ๆ คู่กายไปทำงาน ไม่เรียนหนังสือ ในเวลานี้เขากำลังเรียนแพทย์และเอาแต่อ่านหนังสือ ทำงานเป็นว่าเล่น

“ อันนา ผมอยากรู้ว่าวิจัยที่ศาสตราจารย์ให้เราทำ เราเลือกสถานที่แล้วติดต่อที่ที่เราอยากไปได้ไหม ”

“ ทำไมหรอ นายมีที่ที่อยากไปแล้วหรือไง ”

“ ตอนนี้ยังไม่แน่ใจว่าจะได้รึเปล่า แค่อยากรู้ว่าได้ไหมเท่านั้นเอง ”

“ ก็คิดว่าคงไม่น่าจะมีปัญหาอะไรมั้ง ไอไม่แน่ใจเหมือนกัน ยูลองไปคุยดูสิพรุ่งนี้ศาสตราจารย์น่าจะมานะ ” รณภพเอนหลังพิงเก้าอี้สายตาเขายังคงจับจ้องที่หน้าคอมพิวเตอร์เมาส์ถูกกดเลื่อนขึ้นลงไปมา หน้าจอคอมนั้นคือหน้าเพจโลกโซเชียลที่ทุกคนอาจจะคุ้นเคยและเจอกับมันทุกวัน ข้าง ๆ โต๊ะมีหนังสือเกี่ยวกับยาในการรักษาโรคขั้นพื้นฐาน การเรียนนักศึกษาแพทย์ปีสามที่ตอนนี้ต้องทำการสอบใบประกอบวิชาชีพทางการแพทย์ขั้นที่หนึ่ง

“ มิกยูรอใครทักแชทมาหรือเปล่า แฟนยูหรอ? ”

“ เปล่า ไม่ใช่แฟนผมหรอก ผมไม่ได้รอ...แค่รู้สึกแปลก ๆ ” เขาพูดพร้อมยังกดตรงช่องแชทที่มีจุดเขียว ๆ จำนวนของคนที่ออนไลน์แต่คนที่เขาหวังจะเห็นให้ออนไลน์กลับไม่มี อดไม่ได้ที่จะกดเข้าไปดูหน้าเฟชบุคคลนั้น แต่แล้วเขาก็พบว่าสเตตัสครั้งสุดท้ายที่ขึ้นบนหน้าจอด้วยประโยคที่ว่า

' นายคงไม่มีใจให้ฉันแล้วที่ผ่านมานายทำดีกับฉันเพื่ออะไร นายช่วยอย่าดีกับฉันได้ไหม...เจ็บเกินไปนายใจร้ายไปแล้วนะ '

“ เป็นอะไรรึเปล่านะ ” คำพูดลอย ๆ คนเดียวไม่ได้พ้นหูหญิงสาวอีกคนที่นั่งดูหนังอยู่บนโซฟาที่ถัดออกไปไม่ไกลนัก รณภพ อยู่ในห้องสมุดของมหาวิทยาลัยเขามักจะใช้ที่นี่ในการพักผ่อนสมองเสมอ

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • ดั่งฝันตะวันฉาย ( ภาคต่อพิศวาสรักมาเฟียร้ายดวงใจมาเฟีย )   บทที่ 114

    “อยู่ทางนั้นสบายดีไหม ฉันอยู่ตรงนี้คิดถึงนายทุกนาที หัวใจของนายฉันจะดูแลเป็นอย่างดีไม่ต้องเป็นห่วงนะ” ภัสสรไล้นิ้วที่รูปภาพของทีปกรด้วยความคิดถึง แม้ว่าเวลาจะผ่านมาสองปีแล้วก็ตามแต่ใจของเธอก็ยังมีให้ทีปกรเหมือนเดิม‘ยิ้มเยอะ ๆ นะวาว เวลาที่คุณยิ้มน่ารักกว่าตอนทำหน้าบึ้งตั้งเยอะ’ ทุกครั้งที่เธอร้องไห

  • ดั่งฝันตะวันฉาย ( ภาคต่อพิศวาสรักมาเฟียร้ายดวงใจมาเฟีย )   บทที่ 113

    “ไอ้เอก ฝากตรวจคนไข้ที เดี๋ยวกูมา” รณภพตะโกนบอกเอกราชที่กำลังนั่งเขียนรายงานอยู่“เออ ๆ ” เขาตอบผ่าน ๆรณภพถือกล่องพัสดุไปยังตู้ไปรษณีย์เขียนจ่าหน้ากล่องส่งไปยังปลายทางนิษาและน้ำฝนพาภัสสรมายังโรงพยาบาลแห่งหนึ่งซึ่งเป็นโรงพยาบาลที่รักษาเกี่ยวกับอาการโรคประสาท“พวกแกพาฉันมาที่นี่ทำไม?” สามสาวเดินไปยั

  • ดั่งฝันตะวันฉาย ( ภาคต่อพิศวาสรักมาเฟียร้ายดวงใจมาเฟีย )   บทที่ 112

    ‘วันนี้สภาพร่างกายดีขึ้นนะ’‘ปอดเริ่มแข็งแรงแล้ว’‘วันนี้เก่งมากเลยนะวาว วิ่งได้ตั้งไกล’‘อดทนหน่อยนะ อีกไม่นาน...ถ้าผ่าตัดแล้ว เธอจะแข็งแรงกว่านี้’ความห่วงใยที่เขาจดไว้ในหนังสือทำให้ภัสสรตื้อในหัวใจ ลมที่พัดทางหน้าต่างทำให้สมุดอาร์ตเล่มสีม่วงของเธอเปิดออก เสียงกระดาษที่ปลิวเปิดตามแรงลมทำให้ภัสสรเด

  • ดั่งฝันตะวันฉาย ( ภาคต่อพิศวาสรักมาเฟียร้ายดวงใจมาเฟีย )   บทที่ 111

    “เอ๊ะ! ถ้าพี่วัตต์ยังไม่ตาย… แล้วเราจัดงานศพใครอ่ะพี่วิช” ภัสสรทำหน้าสงสัย“เออ! จริงด้วย แล้ววันนั้นที่เราเห็นคือศพของใคร?”“สงสัยคงเป็นผู้จัดการล่ะมั้ง เพราะว่าวันนั้นเขาใส่เสื้อผ้าเหมือนกับฉันแถมยังหุ่นรูปร่างก็คล้าย ๆ ฉันอีก แล้วไม่ดูหน้ากันเลยหรือไง”“ก็วันนั้นฉันเปิดดูแต่ใบหน้าโดนของแข็งทับจนเ

  • ดั่งฝันตะวันฉาย ( ภาคต่อพิศวาสรักมาเฟียร้ายดวงใจมาเฟีย )   บทที่ 110

    “เจ้าจอม อย่าวิ่งอย่างนั้นครับลูกเดี๋ยวล้ม”‘นี่สรุปคุณตั้งชื่อลูกว่าอะไรกันแน่ครับรฎา’ ชั่ววูบหนึ่งที่รฏามองเห็นเงาของภวัตต์ที่เคยพูดกับเธอเกี่ยวกับชื่อลูกของตัวเอง“รฏา เป็นอะไรไปครับ” ภวิชเรียกชื่อหญิงสาวที่มีอาการเหม่อลอย ความคิดถึงแล่นเข้ามาในหัวใจจนหญิงสาวต้องหันหลังเพื่อเช็ดน้ำตาของตัวเอง ภวิ

  • ดั่งฝันตะวันฉาย ( ภาคต่อพิศวาสรักมาเฟียร้ายดวงใจมาเฟีย )   บทที่ 109

    “อ้าว ๆ ว่าไงครับหมอ สนใจไปด้วยกันไหมครับ” รถที่จอดเทียบข้าง ๆ ตามด้วยน้ำเสียงกวน ๆ ที่คุ้นหูทำให้รณภพหลังไปมอง คนขับคือเอกราช ด้านข้างคือหัสดินที่แซวเขาตอนแรก อดิศรกับทัดเทพนั่งอยู่เบาะหลัง กระจกหลังเปิดออกพร้อมกับอดิศรที่ถามกวน ๆ“สรุปจะขึ้นรถไปกับพวกกูไหม”“เออ ๆ ” รณภพงุนงงกับการมาของเพื่อน ๆ หั

  • ดั่งฝันตะวันฉาย ( ภาคต่อพิศวาสรักมาเฟียร้ายดวงใจมาเฟีย )   บทที่ 10

    “นี่แค่ข้างหลังยังดูดีขนาดนี้เลย เห็นเขาพูดกันว่าเทียบโอนย้ายมาที่นี่ แต่ไม่รู้ว่าเข้าคณะอะไร” “พอได้แล้วน่า ไปเหอะฉันต้องเขียนรายงานต่อ” มะปราง ละสายตาจากรูปร่างที่งดงามปริศนาแล้วหันมาหยิบสมุดกับหนังสือเรียนแล้วลุกออกจากโต๊ะที่ใช้พักผ่อนหย่อนใจใต้ต้นไม้ รณภพพยายามหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูบ่อย ๆ

  • ดั่งฝันตะวันฉาย ( ภาคต่อพิศวาสรักมาเฟียร้ายดวงใจมาเฟีย )   บทที่ 9

    “ ยัยตัวแสบว่ายังไงบ้าง ” ภวิชถามขึ้นท่ามกลางความเงียบเขาสังเกตสีหน้าที่ภวัตต์มองรณภพเหมือนจะดูขุ่นเคืองแต่ก็ไม่รู้ว่าเรื่องอะไร “ ไม่ยอมลงมากินข้าวครับ ” “ มิกแน่ใจหรอว่าจะปราบน้องพี่ได้ ถ้าน้องพี่ทำอะไรไม่ดีใส่ก็อย่าไปโกรธเลยนะ ช่วงนี้วาวเขาสภาพจิตใจไม่ค่อยดี ” “ ผมทราบครับ ” “ แล้วนี่เรื่องเ

  • ดั่งฝันตะวันฉาย ( ภาคต่อพิศวาสรักมาเฟียร้ายดวงใจมาเฟีย )   บทที่ 8

    รถสีดำคันงามแล่นเข้ามาจอดหน้าโรงพยาบาล วันนี้ครบหนึ่งเดือนที่ภัสสรต้องเข้ามาเพื่อตรวจเช็คสภาพร่างกาย และดวงตา “ วาวไม่ได้เป็นอะไรทำไมต้องมาโรงพยาบาลทุกเดือนด้วย ” “ ไม่เอาน่าวาว ถือว่าตรวจสุขภาพด้วยดีไหม ” “ พี่วิชไม่เอาเวลาไปดูมินตราแทนละคะ เขาแพ้ท้องอยู่ไม่ใช่หรอ ” น้ำเสียงเรียบ ๆ แต่แฝงไว

  • ดั่งฝันตะวันฉาย ( ภาคต่อพิศวาสรักมาเฟียร้ายดวงใจมาเฟีย )   บทที่ 7

    “ มิก นี่เรียนแพทย์จบหกปี อยากตรวจโรคทางด้านไหน ” ฐาปกรณ์ที่อยู่ในชุดกาวน์สีขาว ถามรณภพที่อยู่ในชุดโรงพบาบาลสีเขียว มีหมวกคลุมผมในขณะที่อยู่ในห้องทดลองของโรงพยาบาลเขามีเรื่องต้องคุยเลยให้รณภพเข้ามาหา “ ผมคิดไว้ว่าพอจบแพทยศาสตร์หกปีแล้วจะไปต่อเฉพาะด้าน ” “ เฉพาะด้านก็ดีนะ ช่วงนี้ศัลยแพทย์ก็กำลั

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status