LOGINShare
4
Last Updated:
2026-01-19 18:05:48เป็นเพราะอารามดีใจเมื่อเห็นจามจุรีต้นใหญ่ตรงเบื้องหน้า รสิกาจึงรีบผละจากร่างของผู้ชายที่เธอตั้งตำแหน่งให้เสร็จสรรพว่าคุณหลวง ตรงไปยืนอยู่ข้างหลังลำต้นของมันในทันใด เพราะจำได้ว่าต้นไม้ดังกล่าวคลับคล้ายคลับคลาจะเป็นต้นเดียวกับที่อยู่หน้าบ้านของเธอ ทว่าดวงหน้าสวยกลับซีดสลดลงด้วยความผิดหวัง เมื่อเหลียวมองไปหลังต้นจามจุรี ซึ่งแทนที่จะเป็นตัวตึกขนาดกลางสีครีมซึ่งเป็นบ้านของตัวเอง แต่สิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้ากลับกลายเป็นตึกทรงยุโรปก่ออิฐถือปูนสีน้ำตาลแดงหลังใหญ่ หลังคาเป็นรูปทรงแปลกๆ ที่ไม่เคยคุ้น ซ้ำมีอาณาบริเวณกว้างใหญ่ผิดกับบ้านของเธอราวกับหน้ามือเป็นหลังมือ
หญิงสาวยืนชะงักอยู่กับที่พักใหญ่ก่อนเดินวนเวียนเหลียวซ้ายแลขวาไปมา มองไปทางไหนก็ไม่เห็นมีสิ่งที่คุ้นเคยสายตาของเธอเลยแม้แต่น้อย มีเพียงจามจุรีต้นใหญ่ที่เธอกำลังยืนอยู่ใต้ร่มเงาของมันเท่านั้นที่เธอคุ้นชินที่สุด ร่างสูงเพรียวยื่นมือเรียวบางลูบไล้สัมผัสต้นไม้ใหญ่เบาๆ ราวกับมันคือเพื่อนแท้ของเธอในยามนี้ ดวงหน้าเศร้าหมอง ผิดกับก่อนหน้านี้ที่ยังมีร่องรอยของการหัวเราะประดับอยู่ มิได้สนใจไยดีกับสายตาผู้คนที่เดินผ่านและพากันจับจ้องมองมาด้วยสายตาแปลกๆ เลยแม้แต่น้อย เพราะในยามนี้เธออยากกลับบ้านอย่างเดียวเท่านั้น!
ขณะกำลังยืนหมดอาลัยตายอยากอยู่นั้น จู่ๆ ท่อนแขนของเธอก็ถูกคว้าหมับเข้าให้ ทำเอาคนจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ
“คุณหนูการะเกด ทำไมถึงมายืนอยู่ตรงนี้ล่ะ เข้าไปในบ้านกันเถอะเจ้าค่ะ”
นอกจากจะสะดุ้งตกใจกับการถูกคว้าที่แขนแล้ว ยังเกิดอาการพิศวงแกมประหลาดใจกับการถูกเรียกขานเป็น ‘คุณหนูการะเกด’ ซ้ำยังพูดเจ้าคะเจ้าขาอย่างที่เคยดูจากละครย้อนยุคอีก จึงเหลียวไปมองเจ้าของคำพูดแปลกหู ก็พบเข้ากับหญิงกลางคนร่างใหญ่ผิวสองสี แต่งกายด้วยชุดโจงกระเบนสีน้ำตาลเข้มสวมเสื้อแขนกระบอกสีคล้ายกัน ไว้ผมบ๊อบเสมอคอแต่ทัดหูไว้ทั้งสองข้าง หน้าตาท่าทางใจดี ยืนยิ้มกว้างอยู่จนเห็นฟันแดงไปทั้งปากจากหมากที่กำลังเคี้ยวหยับๆ อยู่
“เอ่อ...หนูไม่ใช่”
รสิกากำลังจะเอ่ยปากปฏิเสธบอกว่าเธอไม่ใช่คุณหนูการะเกดอะไรนั่นหรอก ทว่ายังพูดไม่ถึงไหน ก็ถูกหญิงดังกล่าวจับท่อนแขนทั้งสองข้างเอาไว้ แล้วมองสำรวจไปจนทั่วตัวแล้วตบอกดังผาง
“ตายแล้ว...คุณหนูเจ้าขา เหตุใดถึงได้แต่งตัวประหลาดแบบนี้ล่ะเจ้าคะ ถ้าใครมาเห็นเข้าละแย่เชียว รีบเข้าบ้านกันเถอะเจ้าค่ะ”
“คือ...หนูชื่อรสิกา ไม่ได้ชื่อการะเกดหรอกจ้ะป้า” หญิงสาวอธิบายน้ำเสียงรัวเร็ว ลืมเลือนเรื่องหาทางกลับบ้านลงไปชั่วขณะ พลางบิดไม้บิดมือออก แต่ก็ทานกำลังของอีกฝ่ายไม่ไหว
“อะไรกันเจ้าคะคุณหนู ขอออกไปข้างนอกแค่ไม่นาน บ่าวจะขอตามไปด้วยก็ไม่ยอม พอกลับมา นอกจากจะแต่งกายประหลาด ยังพูดจาพิกลๆ อีก มาเรียกบ่าวว่าป้าได้ยังไงล่ะเจ้าคะ เหาจะกินกบาลบ่าวเอาเปล่าๆ เรียกจวงเหมือนเดิมเถอะเจ้าค่ะ แล้วตามบ่าวมาเดี๋ยวนี้เลย ถ้าเจ้าคุณพ่อกลับมาเห็นเข้าจะถูกดุเอาเปล่าๆ ดีนะเจ้าคะที่บ่าวเห็นออกไปนานเลยออกมาตาม ถ้าเป็นคนอื่นมาเห็นเข้าละก็เป็นเรื่องแน่ๆ”
นอกจากจะไม่ฟังคำอธิบายจากเธอแล้ว ผู้หญิงที่ชื่อจวงยังพูดจาอะไรที่รสิกาฟังแล้วไม่ค่อยเข้าใจอีก อีกทั้งยังฉุดไม้ฉุดมือพาเข้าประตูบานใหญ่ที่เปิดแง้มไว้ พลางเหลียวซ้ายแลขวาคล้ายกลัวผู้ใดจะเห็น ก่อนจะถอนหายใจดังเฮือกใหญ่อย่างโล่งอกแล้วกระซิบบอกเบาๆ
“ดีนะเจ้าคะ นังพวกปากหอยปากปูไม่อยู่แถวๆ นี้ ไม่อย่างนั้นคงวิ่งแจ้นไปฟ้องคุณหญิงบ่าวตั้งเอาหน้ากันแล้ว”
จากน้ำเสียงบ่งบอกว่าคงไม่ชอบคนที่เอ่ยถึงนัก แม้หญิงสาวจะยังไม่เข้าใจอะไรมากนัก แต่ชื่อเสียงเรียงนามของอีกฝ่ายก็ทำให้หญิงสาวหัวเราะออกมาอย่างอดขำไม่ได้
จวง...ชื่อโบราณได้ใจจริงๆ อยากจะเติมคำว่าจันทร์ลงไปนัก จะได้ฟังแล้วทันสมัยขึ้นกลายเป็นจวงจันทร์
“ใครเหรอจ๊ะ คุณหญิงบ่าวตั้ง”
จวงร้องเฮ้อ...ออกมาดังๆ แล้วหยิบผ้าสีตุ่นๆ ที่เหน็บเอวไว้มาเช็ดมุมปากแล้วเขม้นมองคุณหนูของแกอย่างแปลกใจระคนไปด้วยอาการสงสัย
“คุณหญิงบ่าวตั้งก็คุณบุษริน แม่เลี้ยงของคุณหนูไงล่ะเจ้าคะ ตอนนี้อย่าเพิ่งถามอะไรให้มากความ รีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนเจ้าค่ะ แล้วคุณหนูไปเอาชุดประหลาดๆ แบบนี้มาจากไหนกันเจ้าคะ ชุดพิลึกพิลั่น” พูดจบร่างใหญ่ที่มีพละกำลังดุจผู้ชายอกสามศอกก็จูงข้อมือบางให้ตามเข้าไปในตัวบ้านโดยเร็ว
คนถูกจูงจำต้องก้าวตามไปอย่างไม่ยินยอมพร้อมใจนัก เพราะดูเหมือนไม่ว่าจะพูดจาอธิบายอะไรออกไป อีกฝ่ายก็ไม่ยอมฟังเธอสักนิด เมื่อก้าวเข้าสู่ตัวบ้านผ่านห้องโถงกว้างก็เห็นหญิงสาวคนหนึ่ง คาดว่าน่าจะอายุแก่กว่าเธอหลายปี แต่งกายไม่ต่างจากหญิงที่ชื่อจวงนัก วิ่งหน้าเริดเข้ามาเหมือนรอคอยอยู่แล้ว
“มาแล้วเหรอพี่จวง พบคุณหนูหรือเปล่า”
จวงยกมือจิ้มหน้าผากคนถามโดยแรง “พบสิ เอ็งไม่เห็นคุณหนูหรือไงนังจันทร์”
ดวงตาของจันทร์เบิกโพลงมองรสิกาอย่างตื่นตระหนก เมื่อเห็นคุณหนูการะเกดที่ตัวเองถามถึงอยู่ในชุดที่ไม่เคยคุ้น ขยับปากจะถามแต่ถูกจวงรีบโบกไม้โบกมือ
“เอ็งอย่าเพิ่งถามอะไรตอนนี้ คอยดูต้นทางไว้ ข้าจะพาคุณหนูไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องก่อน”
รสิกามองผู้มาใหม่อย่างขำๆ อ้อ คนนี้ชื่อจันทร์ ตั้งชื่อกันง่ายๆ ดีจริงแฮะ ขณะกำลังจะก้าวขาตามจวงไปยังห้องเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าตามที่อีกฝ่ายบอก ก็ต้องตกตะลึงจังงังชะงักเท้าในฉับพลัน เมื่อเห็นภาพถ่ายที่ติดเรียงรายอยู่บนฝาผนัง ซึ่งในจำนวนนั้นมีภาพของสตรีสาววัยเดียวกับเธอแต่งกายเต็มยศในชุดโจงกระเบน เสื้อผ้าลูกไม้กรุยกรายมีโบเล็กๆ ผูกที่คอ ติดระบายเป็นปีกที่ไหล่ทั้งสองข้าง แล้วไล่ลงมาบรรจบกันเป็นสามเหลี่ยมตรงช่วงหน้าอก สิ่งที่ทำให้หญิงสาวตะลึงไม่ใช่แค่เครื่องแต่งกายอันสวยงามเพียงอย่างเดียวเท่านั้น แต่เป็นเพราะใบหน้าของเจ้าของภาพต่างหาก ที่ช่างไม่ผิดเพี้ยนไปจากใบหน้าของเธอแม้แต่นิดเดียว ราวกับเธอเป็นเจ้าของภาพนั่นเลยทีเดียว
Latest chapter
ดั่งพรหมลิขิตรัก 5
‘นี่มันอะไรกัน’ รสิกาอุทานอยู่ในใจ ยืนตาเบิกโพลงมองภาพที่ฝาผนังด้วยอาการมึนตึ้บ หรือนี่คือคุณหนูการะเกดอะไรนั่นที่เธอถูกจวงเรียกขาน ทำไมถึงได้เหมือนเธอราวกับคนคนเดียวกันเช่นนี้ แล้วการะเกดตัวจริงหายไปไหนกัน...ไฉนจึงกลายมาเป็นตัวเธอได้!รสิกาพร่ำถามตัวเองในใจอย่างมึนงงสงสัย แต่ก็ก้าวตามหลังจวงไปด้วยอาการเบลอๆ จนมาถึงห้องนอนห้องหนึ่ง กระทั่งทรุดนั่งลงบนเตียงถึงได้รู้สึกตัว หญิงสาวกวาดสายตาที่กำลังอยู่ในอาการสับสนมองไปรอบๆ ห้อง ก่อนดวงตาคู่สวยจะเปลี่ยนเป็นทอประกายชื่นชม เพราะทั่วทั้งห้องทาเป็นสีเขียวอ่อนๆ ซึ่งเป็นสีโปรดของเธอ เตียงไม้สีน้ำตาลเข้มที่ตัวเองนั่งอยู่เป็นแบบโบราณมีสี่เสา ลวดลายอ่อนช้อยสวยงามที่หัวเตียง รวมทั้งปลายเตียงที่ทำเป็นลูกกรงถี่ๆ นั้นเป็นลวดลายเฉกเช่นเดียวกัน ที่นอนหนาเรียบตึงจนสงสัยว่าตอนนอนไม่ปวดหลังแย่หรือ หมอนนุ่มสีขาวสะอาดตาพร้อมปลอก เห็นแล้วแทบอยากจะล้มตัวนอนลงเดี๋ยวนั้นเลยสิ่งที่ถูกอกถูกใจเธอที่สุดคงไม่พ้นมุ้งผ้าลูกไม้สีขาว ซึ่งเวลานี้ผูกไว้เป็นสี่มุมราวกับม่าน แต่นอกจากโต๊ะเครื่องแป้งสีเข้าชุดกับเตียงนอนแล้ว ก็แทบจะไม่มีเฟอร์นิเจอร์อื่นใดอีกเลย ทุกอย่างที่เห็
ดั่งพรหมลิขิตรัก 4
เป็นเพราะอารามดีใจเมื่อเห็นจามจุรีต้นใหญ่ตรงเบื้องหน้า รสิกาจึงรีบผละจากร่างของผู้ชายที่เธอตั้งตำแหน่งให้เสร็จสรรพว่าคุณหลวง ตรงไปยืนอยู่ข้างหลังลำต้นของมันในทันใด เพราะจำได้ว่าต้นไม้ดังกล่าวคลับคล้ายคลับคลาจะเป็นต้นเดียวกับที่อยู่หน้าบ้านของเธอ ทว่าดวงหน้าสวยกลับซีดสลดลงด้วยความผิดหวัง เมื่อเหลียวมองไปหลังต้นจามจุรี ซึ่งแทนที่จะเป็นตัวตึกขนาดกลางสีครีมซึ่งเป็นบ้านของตัวเอง แต่สิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้ากลับกลายเป็นตึกทรงยุโรปก่ออิฐถือปูนสีน้ำตาลแดงหลังใหญ่ หลังคาเป็นรูปทรงแปลกๆ ที่ไม่เคยคุ้น ซ้ำมีอาณาบริเวณกว้างใหญ่ผิดกับบ้านของเธอราวกับหน้ามือเป็นหลังมือหญิงสาวยืนชะงักอยู่กับที่พักใหญ่ก่อนเดินวนเวียนเหลียวซ้ายแลขวาไปมา มองไปทางไหนก็ไม่เห็นมีสิ่งที่คุ้นเคยสายตาของเธอเลยแม้แต่น้อย มีเพียงจามจุรีต้นใหญ่ที่เธอกำลังยืนอยู่ใต้ร่มเงาของมันเท่านั้นที่เธอคุ้นชินที่สุด ร่างสูงเพรียวยื่นมือเรียวบางลูบไล้สัมผัสต้นไม้ใหญ่เบาๆ ราวกับมันคือเพื่อนแท้ของเธอในยามนี้ ดวงหน้าเศร้าหมอง ผิดกับก่อนหน้านี้ที่ยังมีร่องรอยของการหัวเราะประดับอยู่ มิได้สนใจไยดีกับสายตาผู้คนที่เดินผ่านและพากันจับจ้องมองมาด้วยสายตาแ
ดั่งพรหมลิขิตรัก 3
เธอคือผู้หญิงในฝันของท่านชัดๆ แล้วเหตุไฉนเธอจึงมาปรากฏกาย ณ ที่นี้ได้ทว่า...เสียงหัวเราะคิกคักที่ดังขึ้นกระชากพระสติที่กำลังลอยคว้างให้กลับคืนมาสู่เหตุการณ์ตรงหน้าในฉับพลัน แล้วพระอาการขุ่นเคืองพระทัยก็เข้ามาแทนที่ ไฉนนางในฝันของท่านจึงมีกิริยามารยาทเช่นนี้ ช่างไม่เหมาะสมเอาซะเลย ไม่รู้จักสงวนท่าทีตัวเองเอาไว้บ้าง ทรงดำริก่อนส่งสายพระเนตรดุๆ ไปให้ดูสิ! ท่านอุตส่าห์ช่วยพยุงเอาไว้ไม่ให้ล้มคว่ำลงกับพื้น ยังจะมายืนหัวเราะอีก ทรงไม่ค่อยได้พบสตรีใดในสยามที่มีกิริยาเช่นนี้นัก ถ้าเป็นการแสดงออกของสตรีจากประเทศอังกฤษที่ทรงเพิ่งจากมาคงไม่ประหลาดพระทัยนัก เพราะที่นั่นมีอิสรเสรีในการแสดงออกอย่างชัดเจนโดยไม่ต้องหวั่นต่อสายตาผู้ใด แต่นี่เป็นประเทศสยามที่เคร่งครัดในเรื่องขนบธรรมเนียมประเพณี ผิดจากกิริยามารยาทของผู้หญิงในฝันของท่านราวหน้ามือกับหลังมือ แม้จะมีรูปร่างหน้าตาเหมือนกันก็ตามขณะกำลังทรงคำนึงในพระทัยอยู่นั้น ช่างน่าประหลาดยิ่งนัก เมื่อจู่ๆ ร่างของผู้หญิงในฝันที่ยืนอยู่ตรงหน้าก็หายวับจากสายพระเนตรโดยไม่รู้ว่าหายไปตอนไหน ทอดพระเนตรชะเง้อชะแง้หาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอทำไมถึงหายตัวไปอย่างรวดเร็วเ
ดั่งพรหมลิขิตรัก 2
รสิกาเงยหน้าขึ้นมองผู้หญิงที่นั่งอยู่ข้างๆ เธอ ซึ่งก่อนหน้านี้ยังเห็นแต่งตัวอย่างปกติธรรมดา ทว่าเวลานี้กลับเปลี่ยนเป็นนุ่งโจงกระเบนสีเข้ม สวมเสื้อแขนกระบอก รวมทั้งผมก็กลายเป็นทรงโบราณที่เคยเห็นจากในละครย้อนยุค เท่านั้นยังไม่พอ คนอื่นๆ ในรถก็ล้วนแล้วแต่แต่งตัวคล้ายคลึงกัน และที่สำคัญสายตาของทุกคนกำลังจ้องมาที่ตัวเธอเป็นจุดเดียวกัน ราวกับเธอเป็นตัวประหลาดอย่างไรอย่างนั้น!ยิ่งกว่านั้นยังต้องตกใจแทบสิ้นสติ เมื่อรถเมล์ที่นั่งมาจู่ๆ ก็กลายเป็นรถราง ครีเอทีฟสาวก้าวลงไปยืนข้างล่างด้วยอาการมึนงง จับต้นชนปลายไม่ถูกนี่มันเกิดอะไรขึ้น? หญิงสาวถามตัวเอง หรือว่าตาของเธอฝาดกระทั่งมองเห็นรถเมล์ที่นั่งอยู่บ่อยๆ กลายเป็นรถราง ซึ่งหญิงสาวก็ตอบไม่ได้เหมือนกันว่าเหตุใดเธอถึงมั่นใจว่ารถดังกล่าวคือรถรางทั้งๆ ที่ไม่เคยเห็น เพียงแต่เคยได้ยินคนแก่คนเฒ่าเล่าให้ฟังเท่านั้น จำได้ว่าพวกท่านเคยเล่าให้ฟังว่าสภาพบ้านเมืองเมื่อยุคกว่าร้อยปีก่อนน่าอยู่กว่าสมัยนี้มาก รถราไม่ติดเหมือนในสมัยปัจจุบัน มีพื้นที่บนถนนจำนวนหนึ่งช่องทางเพื่อวางรางรถรางฝังไปกับพื้นถนนด้านชิดขอบฟุตบาท กระทั่งรถรางไฟฟ้าสามารถวิ่งคู่ขนานไปกับรถยน
ดั่งพรหมลิขิตรัก 1
“ตกลงโลกจะแตกตามคำทำนายหรือไงนะ อากาศถึงได้ร้อนจับจิตจับใจเช่นนี้”รสิกาพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางหรี่ตากลมโตมองผู้คนที่พากันเดินเบียดเสียดยัดเยียดอยู่ภายในบริเวณตลาดนัดสวนจตุจักรยามใกล้เที่ยง ท่ามกลางอากาศอันแสนจะร้อนอบอ้าวจากแสงร้อนแรงของดวงอาทิตย์ที่สาดส่องลงมาราวกับต้องการจะแผดเผาผิวกายให้มอดไหม้กลายเป็นจุณทว่าหญิงสาวก็เอ่ยปากบ่นออกไปอย่างนั้นเอง ด้วยตนเองชอบมาเดินที่สวนจตุจักรแทบจะทุกวันหยุดเลยก็ว่าได้ แม้ว่าที่พักกับที่นี่จะอยู่ห่างไกลกันมากโขก็ตาม เพราะการมาเดินยังสถานที่นี้มักจะทำให้ได้พบเห็นพฤติกรรมหลากหลายของผู้คนรอบตัวด้วยตาของตัวเอง และอาจจะได้แนวความคิดแปลกใหม่กลับไปนำเสนอลูกค้า ด้วยอาชีพครีเอทีฟอย่างเธอต้องหมั่นเสาะแสวงหา พร้อมทั้งพัฒนาความคิดของตัวเองให้ก้าวล้ำนำหน้าอยู่ตลอดเวลานั่นเองร่างสูงระหงได้สัดส่วนสวยงามของครีเอทีฟสาวในชุดกางเกงยีนเอวต่ำทันสมัยสีซีด ตรงช่วงหัวเข่ามีรอยขาดลุ่ยทั้งสองข้าง สวมเสื้อยืดตัวเล็กพอดีตัวสีดำ ยามเยื้องย่างเผยให้เห็นช่วงเอวขาวๆ อยู่รำไร เพราะมัวแต่เดินหลบหลีกผู้คนที่พากันหลั่งไหลเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย เจ้าตัวจึงไม่ทราบเลยว่าดวงหน้าสวยแปลกตาขอ
You may also like
