Masukตัวตนของคุณหนูหลินยังดำเนินต่อไป เจิงหลิงใช้ตัวตนนี้เพื่อเริ่มแผนการล้างแค้นของนางอย่างที่ตั้งใจเอาไว้ และโอกาสก็มาอยู่ตรงหน้านางราวกับถูกจับวางเอาไว้...
ผ้าไหมจำนวนมากจากเจียงหนานเพิ่งมาถึงคลังเก็บสินค้าได้เจ็ดวันแล้ว ทั้งหมดมีจำนวนสามร้อยพับ เนื้อผ้าสีสดไม่ซีด เป็นของที่ขึ้นชื่อว่าหาได้ยากในเมืองหลวง และเป็นของที่เถ้าแก่เฉินต้องการมากที่สุดในยามนี้ ตามข่าวที่เหยาเล่อคังสืบมา เขารับปากส่งผ้าไหมให้จวนใหญ่แห่งหนึ่งในเมืองหลวงด้วยเงินมัดจำก้อนโต ถ้าส่งไม่ทันกำหนดหรือส่งของไม่ได้มาตรฐาน ก็จะเสียทั้งเงินและชื่อเสียงในเมืองหลวงที่เพิ่งสร้างมาได้ไม่นาน
เจิงหลิงจึงมาเยือนคลังเก็บสินค้านั้นในวันที่ทางเจ้าของนัดเจรจากับเถ้าแก่เฉิน เพียงแต่มาก่อนเวลาที่ทั้งสองฝ่ายนัดไว้ครึ่งชั่วยาม
“คุณหนูหลิน!” หลงจู๊ประจำคลังเก็บสินค้าที่ได้ยินชื่อ และเห็นป้ายประจำตัวก็ตกใจ รีบเชิญนางเข้าไปนั่งในห้องรับแขกด้านใน บารมีของท่าผู้เฒ่าหลินนั้นมิอาจดูแคลนได้จริง ๆ
“ไม่ทราบว่าคุณหนูมาด้วยธุระใด”
“ข้าได้ยินว่าคลังเก็บสินค้าของท่านเพิ่งได้ผ้าไหมมาจากเจียงหนานมาจำนวนหนึ่ง” เจิงหลิงจิบชาอย่างช้า ๆ “ข้าจึงอยากดูของ และหากเนื้อผ้าเป็นอย่างที่ข้าต้องการ ข้าจะขอรับทั้งหมด”
“ทั้ง...ทั้งหมดหรือขอรับ แต่เถ้าแก่เฉินแห่งร้านผ้าเฉินซื่อกำลัง...”
“เขาจ่ายเงินมัดจำแล้วหรือ”
“ยัง...ยังขอรับ ท่านเฉินขอต่อรองราคา แล้วบอกว่าจะนำเงินมาให้ในวันนี้”
“เช่นนั้นก็ไม่ผิดธรรมเนียมใช่หรือไม่” เจิงหลิงวางถ้วยชาลงเบา ๆ แล้วให้เหยาเล่อคังวางตั๋วเงินปึกหนึ่งลงบนโต๊ะ “ข้าจ่ายเต็มจำนวนในราคาที่ท่านตั้งไว้ ไม่ต่อรองแม้แต่ตำลึงเดียว”
หลงจู๊มองตั๋วเงินที่วางตรงหน้า พ่อค้าที่ไหนเห็นเงินแล้วไม่ตาวาวบ้างเล่า อีกอย่างการค้าก็คือการค้า พ่อค้าที่จ่ายเงินสดเต็มจำนวนโดยไม่ต่อรองสักอีแปะ ใครเล่าจะปฏิเสธ
ในขณะที่การค้าของเจิงหลินกำลังราบรื่น กลับมีเสียงฝีเท้าหลายคู่ก็ดังมาจากหน้าห้อง
“เถ้าแก่เฉินมาถึงแล้วขอรับ”
เจิงหลิงที่กำลังลงชื่อในสัญญาซื้อขายก็วางพู่กันลง ไม่ได้หันไปทันที นางยกถ้วยชาขึ้นอีกครั้ง เหยียดหลังตรงตามที่ถูกฝึกมา แล้วจึงค่อย ๆ มองไปยังประตู
ชายวัยห้าสิบเศษร่างท้วมผู้หนึ่งเดินเข้ามาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มเอาใจ นั่นคือเฉินกุ้ย คนที่เคยหนุนหลังอดีตสามีของนางด้วยเงินทอง และด้านหลังเถ้าแก่เฉินหนึ่งก้าวคือบุรุษหนุ่มในชุดบัณฑิต ที่ตอนนี้กำลังถือกล่องไม้ใบเล็ก ก้มหน้าก้มตาเดินตามราวกับเป็นเพียงบ่าวคนหนึ่งของเถ้าแก่เฉินก็มิปาน
ช่างน่าขัน...
นี่น่ะหรือชีวิตที่ดีนักหนาของซูซือเจ๋อ
เจิงหลิงรู้สึกว่าหัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างน่ารำคาญ ไม่ใช่เพราะพบหน้าอดีตสามีจนหวนนึกถึงวันวานที่ผ่านมาด้วยกัน แต่เพราะโทสะที่ปะทุขึ้นมาจนนึกอยากลุกไปทึ้งศีรษะเจ้าคนชั่วแซ่ซูต่างหาก ทว่าเพื่อไม่ให้การใหญ่ต้องเสียกระบวน นางจึงได้แต่ข่มใจตัวเอง
“อ้อ...มีแขกอยู่ก่อนหรือขอรับ” เถ้าแก่เฉินกวาดตามองนางพลางโค้งตัวลงอย่างนอบน้อม ทว่าสายตาประเมินผ่านชุด และเครื่องประดับของนางอย่างว่องไวตามนิสัยพ่อค้า “คุณหนูท่านนี้คือ...”
“นี่คือคุณหนูหลินแห่งเจียงหนาน หลานสาวของท่านผู้เฒ่าหลิน” หลงจู๊รีบแนะนำ “เพิ่งตกลงรับไหมที่เข้ามาใหม่ในคลังสินค้าไปทั้งหมดเมื่อครู่นี้เองขอรับ”
รอยยิ้มบนใบหน้าเถ้าแก่เฉินแข็งค้างไปทันที “ทั้ง...ทั้งหมด? แต่ข้านัดกับท่าน...”
“เรื่องนี้ต้องขออภัยเถ้าแก่เฉินด้วยเจ้าค่ะ” เจิงหลิงยิ้มบาง ๆ อย่างสุภาพ “ข้าเพิ่งมาเมืองหลวง ไม่ทราบว่าท่านนัดไว้ก่อน แต่ท่านผู้เฒ่าสอนไว้ว่าการค้าเร็วหรือช้า ไม่ได้อยู่ที่ใครมาถึงก่อน แต่อยู่ที่ใครวางเงินก่อน”
ประโยคนั้นมีน้ำเสียงอ่อนหวาน แต่กลับคมกว่าคมมีด เถ้าแก่เฉินอ้าปากค้าง มองสัญญาที่หมึกยังไม่แห้งตรงหน้าแล้วหน้าซีด
แต่คนที่ทำให้เจิงหลิงต้องเก็บอาการมากที่สุด กลับเป็นคนที่ไม่ได้พูดอะไรเลย
ซูซือเจ๋อเงยหน้าขึ้นมาแล้วก็ชะงักค้างไปราวกับถูกสาป ดวงตาคู่นั้นที่เคยมองนางด้วยความเบื่อหน่าย และเมินเฉยในวันที่นางเก็บผักกลับมาในสภาพมอมแมม บัดนี้เบิกกว้างจ้องใบหน้าที่นางตั้งใจให้เขาเห็น ในแววตานั้นมีความตะลึงงัน มีความหลงใหลเจือความอ่อนน้อมที่นางไม่เคยได้รับ
เขาจำนางไม่ได้
ไม่ได้แม้แต่เสี้ยวเดียว
และทันทีที่นางมองไปยังเขา บัณฑิตหนุ่มก็แทบเสียกิริยาจนต้องพูดออกมาไม่ให้เสียมารยาท
“ข...ขะ...ข้าน้อยซูซือเจ๋อ บัณฑิตจากหลานเหลียง ได้พบคุณหนูหลินเป็นบุญตา” เขาประสานมือคำนับต่ำกว่าที่ควร ความมั่นอกมั่นใจในแบบบัณฑิตที่เคยมีหายไปหมดสิ้น “ไม่คิดว่าท่านผู้เฒ่าหลินจะมีหลานสาวที่...ที่งดงามสง่าเช่นนี้”
เจิงหลิงมองเขา มองอย่างที่นางไม่เคยได้ทำตลอดสามปีที่แต่งงานกัน นั่นคือมองเขาให้ถ้วนถี่ตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า และได้รู้ว่าชุดผ้าดีที่เขาสวมไม่ได้ทำให้เขามีค่ามากขึ้นกว่าเดิมเลย เขายังเป็นคนเดิม คนที่ปากพูดว่ารัก แต่ในใจคิดคำนวณราคาได้เสียเอาไว้ในใจอย่างเบ็ดเสร็จ
“บัณฑิตซู” นางเอ่ยเสียงเรียบ น้ำเสียงเหมือนทักคนแปลกหน้าที่ไม่ใส่ใจนัก “ได้ยินว่ากำลังเตรียมสอบขุนนางอยู่หรือ ขอให้สมความตั้งใจเถิด”
แค่ถ้อยคำสุภาพไม่กี่คำ ชายหนุ่มก็หน้าแดงจนถึงใบหู ราวกับได้รับรางวัลชิ้นใหญ่ เถ้าแก่เฉินที่ยืนอยู่ข้างกันหันไปมองลูกเขยในอนาคตครู่หนึ่ง สีหน้าบอกชัดว่าไม่ชอบใจนักที่อีกฝ่ายมัวแต่ตะลึงงันในความงามของสตรีอื่น
เจิงหลิงหลุบตา ปิดบังรอยยิ้มเหยียดที่ผุดขึ้นที่มุมปาก
หลายปีที่นางหุงหาปรนนิบัติเขา ซักผ้า ปะเสื้อ เก็บผัก ขัดสีฉวีวรรณจนมือแตก ในสายตาเขา นางเป็นเพียงเงาที่ไร้หน้า ไม่แปลกที่เขาจะจำไม่ได้ เพราะจริง ๆ แล้ว...เขาไม่เคยมองนางด้วยซ้ำ
“หลงจู๊ สัญญาเรียบร้อยแล้ว” นางลุกขึ้นเบา ๆ ให้เหยาเล่อคังรับสัญญา “ส่งของไปที่คลังสินค้าตระกูลหลินในอีกสามวัน เถ้าแก่เฉิน บัณฑิตซู ข้าขอตัวก่อน”
นางเดินผ่านทั้งสองคนไปอย่างสง่างาม ชายแขนเสื้อสีน้ำเงินครามพลิ้วผ่านปลายนิ้วของซูซือเจ๋อที่ทำได้แค่มองตามแต่ไม่อาจเอื้อม
เมื่อขึ้นรถม้าแล้ว เจิงหลิงจึงปล่อยลมหายใจที่กลั้นเอาไว้ออกมา เหยาเล่อคังนั่งอยู่ด้านนอกรถ จึงไม่เห็นว่านิ้วมือของนางที่วางบนตักสั่นเล็กน้อย แต่มิใช่เพราะความกลัว มันคือความสะใจที่ถูกเก็บไว้นานเกินไป ในที่สุดก็ได้ปะทุขึ้นมาเป็นประกายแรก
“คุณหนูหลิน” เสียงของเหยาเล่อคังดังมาจากด้านนอก “ท่านอ๋องฝากถามว่า หมากตัวแรกวางลงแล้ว รู้สึกอย่างไรบ้างขอรับ”
เจิงหลิงนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบ “ผ้าไหมชุดนั้นเถ้าแก่เฉินไม่มีทางหาของทดแทนได้ทันภายในกำหนด ความเดือดร้อนของเขาเพิ่งเริ่มต้น”
“นั่นคือคำตอบของคุณหนูหรือขอรับ”
“ใช่” นางเลิกม่านรถมองกลับไปยังโกดังที่ซูซือเจ๋อและเถ้าแก่เฉินยังยืนตะลึงอยู่ที่หน้าประตู “กระดานนี้ข้าเพิ่งเริ่มวางหมากตัวแรก ส่วนคนที่ไม่เคยมองข้าจริง ๆ คนนั้น...เขายังไม่รู้เลยว่าตนเองกำลังนั่งเล่นหมากกับใครอยู่”
รถม้าเคลื่อนออกไปอย่างช้า ๆ โดยมีสายตาของบัณฑิตหนุ่มจ้องตามจนลับสายตา
ต้นฤดูใบไม้ผลิปีนั้น ดอกเหมยบานเต็มกิ่งทั่วเมืองหลวง งานอภิเษกสมรสของโหย่วอ๋องถูกกล่าวขานว่ายิ่งใหญ่ไม่น้อยหน้างานใด ถนนสายหลักตั้งแต่จวนสกุลหลินจนถึงจวนอ๋องถูกประดับด้วยโคมแดงนับพันดวง ที่แขวนเรียงรายตามชายคา เสียงประทัดดังไม่ขาดสาย ชาวบ้านล้นออกมาจากตรอกซอกซอยเพื่อดูขบวนเจ้าสาว แม้แต่ฮ่องเต้เองก็เสด็จมาประทับเป็นประธานในพิธีเจิงหลิงนั่งอยู่หน้ากระจกในห้องแต่งตัว ชุดเจ้าสาวสีแดงสดปักไหมทองเป็นลายหงส์คู่เหมยบาน ผมเกล้าสูงประดับมงกุฎทองคำฝังหยก ใบหน้าที่ถูกแต่งแต้มด้วยชาดอ่อน ๆ ยิ่งทำให้ดวงตาเปล่งประกายเหมือนดวงดาว ชุนเถาที่เดินทางมาจากหลานเหลียงพร้อมลุงเจิ้งเพื่อร่วมงานโดยเฉพาะ ยืนร้องไห้จนด้วยความยินดีที่ครั้งนี้คุณหนูของพวกตนได้สมรสกับคนที่ควรคู่“คุณหนู บ่าวฝันไม่ถึงเลยเจ้าค่ะ ว่าจะได้เห็นคุณหนูแต่งชุดนี้” นางสะอื้น “ครั้งก่อนคุณหนูแต่งงาน บ่าวเป็นคนเดียวที่ยืนอยู่ข้างเตียง”เจิงหลิงยกมือจับมือนาง ภาพวันแต่งงานครั้งแรกผุดขึ้นมาในความคิด ชุดสีแดงเก่าที่ยืมมาจากเพื่อนบ้าน ห้องเล็กที่มีเทียนเพียงสองเล่ม ไม่มีแขก ไม่มีเสียงดนตรี ฮูหยินผู้เฒ่าซูนั่งหน้าบึ้งอยู่ตรงหัวโต๊ะ และซูซือเจ๋อที
“ข้าให้เวลาเจ้าสามสิบวัน” ฮ่องเต้ทรงวางหนังสือกองหนึ่งลงบนโต๊ะทรงพระอักษรต่อหน้าเจิงหลิง โม่จิ่งเหว่ยยืนอยู่อีกข้างหนึ่งของห้อง ไม่พูดอะไร ตามข้อตกลงที่ทรงกำหนดไว้ว่าการทดสอบนี้เป็นของนาง เขาเป็นเพียงผู้ดู“เสบียงกองทัพที่ค้างอยู่ในคลังสิบสองแห่งทางตอนเหนือ ไม่สามารถส่งไปถึงป้อมจินสุ่ยได้ก่อนหิมะปิดช่องเขา กรมกลาโหมส่งไปสามครั้งล้มเหลวสามครั้ง กรมคลังกล่าวว่าไม่มีเสบียงเพียงพอ กรมกลาโหมกล่าวว่าขนส่งไม่ได้ ผู้คนในป้อมกำลังจะอดตาย ข้าไม่ต้องการคำแก้ตัว ข้าต้องการให้เสบียงไปถึงป้อมนั้น เจ้าทำได้หรือไม่”เจิงหลิงก้มศีรษะน้อมรับพระบัญชา ก่อนจะหยิบหนังสือราชการมากมายมาเปิดอ่านอย่างช้า ๆ ทีละหน้า ก่อนจะเงยหน้าขึ้น“หม่อมฉันขอเวลาสามวันเพื่อตรวจสอบคลังทั้งสิบสองแห่งเพคะ แล้วจะกราบทูลแผนที่แน่ชัด”สามวันที่นางใช้ นางไม่ได้นอนเลยสักคืน คลังทุกแห่งถูกตรวจนับด้วยจากนักบัญชีที่นางคัดจากกรมกลาโหมเอง สมุดบัญชีสามปีย้อนหลังถูกนำมากางเรียงบนพื้นห้องใหญ่ และสิ่งที่นางพบทำให้นางรู้ว่าปัญหาที่แท้จริงไม่ใช่เรื่องเสบียงไม่พอ“เสบียงมีอยู่ครบ” นางรายงานต่อท่านอ๋องและฮ่องเต้ “แต่มีเสบียงจำหนวหนึ่งกลับถูกบันท
กลองร้องทุกข์หน้าที่ว่าการดังขึ้นในเช้าวันหนึ่ง ผู้ที่ตีกลองไม่ใช่ราษฎรธรรมดา แต่เป็นสตรีในชุดสีขาวล้วนไร้ลวดลาย ผมเกล้าเรียบ ไม่มีเครื่องประดับใดนอกจากปิ่นหยกดอกเหมยหนึ่งอัน นางถือฎีกาเล่มหนาด้วยสองมือ ก้าวผ่านประตูไปด้วยความมั่นใจ ผู้คนที่มุงดูอยู่ต่างกระซิบกันว่านั่นคือคุณหนูหลินที่เคยถูกพูดถึงไปทั่วเมือง แต่ไม่มีใครรู้ว่าวันนี้นางไม่ได้มาในนามนั้น‘ข้าน้อยเจิงหลิง บุตรสาวของเจิงเหวินหยวน อดีตนายอำเภอแห่งหลานเหลียง ขอถวายฎีกาล้างมลทินให้ท่านพ่อผู้ล่วงลับ'นางคุกเข่าลงต่อหน้าขุนนางในที่ว่าการ ท่ามกลางสายตาของขุนนางที่ถูกเรียกมาเป็นสักขีพยานเรื่องราวนั้นเริ่มต้นเมื่อสี่ปีก่อน หลังจากท่านนายอำเภอเจิงสิ้นชีวิตด้วยโรคร้ายอย่างกะทันหัน ไม่นานนักก็มีข่าวลือแพร่ไปทั่วหลานเหลียงว่าท่านยักยอกภาษีข้าวของหลวงไปเป็นเงินกว่าสองพันตำลึง ทรัพย์สินของท่านถูกกล่าวหาว่าเป็นของที่ได้มาโดยมิชอบ และชื่อเสียงของนายอำเภอผู้ซื่อตรงก็ถูกย่ำยีจนไม่เหลือชิ้นดี‘แต่ความจริงคือ ผู้ยักยอกภาษีคือเมิ่งฮั่ว น้องชายของฮูหยินรอง ผู้ดำรงตำแหน่งเสมียนคลังของอำเภอ เขายักยอกเงินไปเกือบสามพันตำลึงแล้วโยนความผิดให้นายอำเภ
ฮูหยินผู้เฒ่าซูตื่นขึ้นมาในเช้าวันรุ่งขึ้นบนพื้นห้องโถงที่เย็นยะเยือก ปากบวมจนแทบไม่ขยับ ศีรษะหนักเหมือนถูกครอบด้วยหม้อเหล็ก ไม่มีบ่าวคนใดอยู่ใกล้ ไม่มีใครมานอนเฝ้า ทั้งจวนโล่งราวกับจวนร้างนางเดินเซออกไปที่หน้าประตูจวน เห็นกลุ่มคนที่เป็นเจ้าหนี้กำลังเรียงตัวกันอยู่เร่งรัดจะเอาหนี้ที่ติดค้างเอาไว้ เจ้าหน้าที่จากสำนักตรงการก็กำลังไล่ขนเอาของออกจากจวนทีละชิ้น ทั้งผ้าไหม ทั้งปิ่นทองที่นางโอ้อวด สร้อยหยกที่นางเคยสวม ไปจนถึงตู้ไม้ที่ซูซือเจ๋อซื้อมาประดับห้องรับแขกล้วนถูกยกออกมาทั้งสิ้น“นั่นของข้า!” นางตะโกนด้วยเสียงอู้อี้ พุ่งเข้าไปคว้าปิ่นทองในมือเจ้าหน้าที่ “ของข้า! ลูกข้าเป็นขุนนาง!”“ไม่มีผู้ใดเป็นขุนนางแล้ว” เจ้าหน้าที่ปัดมือนางออกอย่างไม่ปรานี “ท่านซูถูกตัดสินเมื่อคืน ทรัพย์สินทั้งหมดถูกยึดตามคำสั่งผู้แทนพระองค์ ที่ดินสี่แปลงและร้านเมล็ดพันธุ์สองคูหาที่หลานเหลียง คืนให้เจ้าของสินเดิมคือคุณหนูเจิงหลิง ส่วนของเหลือจะนำไปชำระหนี้ทั้งหมด”นางยืนนิ่งอยู่กลางลานจวน สายตาเลื่อนลอย ได้ยินคำว่า ‘คุณหนูเจิงหลิง’ แล้วเหมือนมีเสียงอะไรบางอย่างในหัวแตกเป็นเสี่ยงนางจำได้แล้ว ใบหน้าของสตรีผู้งดงา
ห้องโถงที่เคยอึกทึกด้วยเสียงดนตรีบัดนี้เงียบสงัด โม่จิ่งเหว่ยยืนอยู่กลางห้อง ตราทองคำพระราชทานอยู่ในมือที่ยกสูง เสียงของเขาทุ้มต่ำและมั่นคง ไม่ใช่เสียงของชายที่เพิ่งลุกจากเตียงไข้เมื่อสามวันก่อน แต่เป็นเสียงของแม่ทัพผู้ผ่านศึกมานับร้อยครั้ง“ซูซือเจ๋อขุนนางขั้นเจ็ด ตำแหน่งผู้ช่วยเสมียนพิธีกรมพิธีการ ได้กระทำผิด ประการแรก ปลอมแปลงเอกสารและลายมือของภรรยาตน เพื่อทำหนังสือหย่าอันไม่ชอบด้วยกฎหมาย ประการต่อมา กระทำการติดสินบนนายอำเภอเพื่อปิดคดีร้องทุกข์ของสตรีที่ถูกทอดทิ้ง ประการที่สาม ซื้อข้อสอบของราชสำนักจากเสมียนกรมพิธีการ และประการสุดท้าย หมั้นหมายซ้อนโดยที่ไม่ได้รับการยินยอมจากภรรยาเอก เจ้ามีสิ่งใดจะแก้ต่างหรือไม่”ซูซือเจ๋อที่ถูกองครักษ์จับแขนไว้ทั้งสองข้างอ้าปากจะพูด แต่ไม่มีถ้อยคำใดเล็ดลอดออกมา ใบหน้าที่เคยหยิ่งทะนงในชุดขุนนางสีเขียวบัดนี้เปียกชุ่มด้วยเหงื่อและน้ำตา เขามองไปรอบห้องหวังจะพบคนที่ยอมช่วย แต่ไม่มีใครกล้าสบตา“ข้า...ข้าเพียงหลงผิด...” เขาพึมพำในที่สุด “ในนามของฝ่าบาท ข้าจะตัดสินลงโทษเจ้า ให้ถอดซูซือเจ๋อออกจากตำแหน่งขุนนางทั้งหมดทันที ยึดสิทธิ์สอบตลอดชีวิต สำหรับความผิดท
“ข้ามีพยาน” เจิงหลิงเอ่ย “เชิญเข้ามา”ประตูห้องโถงเปิดออก หญิงสาวร่างบางในชุดฝ้ายเรียบ ๆ ก้าวเข้ามา นางยืนตัวตรงอยู่กลางห้อง ก้มศีรษะคำนับขุนนางทั้งหลายก่อนจะเงยหน้าขึ้น“ชุนเถา!” เสียงที่หลุดออกมาจากริมฝีปากซูซือเจ๋อเป็นเสียงแหลมเกือบเป็นหวีดร้อง “นังสาวใช้หัวขโมย...เจ้ายังไม่ตาย?”“บ่าวไม่ได้ขโมยอะไรเลย นายท่านซู” ชุนเถาเอ่ยด้วยเสียงสั่นแต่ชัดเจน “บ่าวถูกฮูหยินผู้เฒ่าขายทิ้งเพราะเห็นนายท่านฝึกลอกลายมือคุณหนู”แล้วนางก็เล่าทุกอย่างให้ที่ประชุมฟังตั้งแต่ต้น คืนที่ซูซือเจ๋อนั่งอยู่ใต้ตะเกียงในห้องหนังสือ ฝึกเขียนคำว่า ‘เจิงหลิง’ ซ้ำแล้วซ้ำเล่าบนกระดาษที่ฮูหยินผู้เฒ่าเป็นผู้ยื่นให้ คืนที่คุณหนูหลับไปเพราะพิษไข้ และเช้าวันรุ่งขึ้นที่คุณหนูถูกลากออกจากเรือนทั้งที่ยังไม่ฟื้นดี เมื่อนางเอ่ยปากถามก็ถูกตบหน้าและขายไปในวันเดียวกัน“บ่าวแอบเก็บกระดาษที่เขาจะทิ้งเตาไฟไว้ได้” ชุนเถายื่นกระดาษเศษแผ่นเล็กที่ห่อด้วยผ้า “เขียนชื่อคุณหนูซ้ำกันสิบกว่าครั้ง จากลายมือที่ผิดเพี้ยนไปจนเหมือนจริงที่สุด”ใต้เท้าซ่งรับกระดาษแผ่นนั้นไปวางเทียบกับหนังสือหย่า และจดหมายอีกฉบับที่เจิงหลิงยื่นให้ เป็นจดหมายขอบคุณที







