9 ตัวตนใหม่ 

“นั่งสิ” โม่จิ่งเหว่ยชี้เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม แล้วผลักม้วนกระดาษหนาปึกหนึ่งมาตรงหน้านาง ซึ่งเมื่อเจิงหลิงเปิดดู ก็พบว่าเป็นทั้งโฉนด สัญญาการค้า และรายชื่อพ่อค้าเต็มไปหมด

“ต่อไปนี้เจ้าชื่อหลินเจิง” ท่านอ๋องพูดอย่างอารมณ์ดี “ชื่อเดิมของเจ้าตายไปแล้วในหลานเหลียง แต่ข้าเก็บเสียง ‘เจิง’ ในชื่อเดิมของเจ้าเอาไว้ให้หนึ่งตัว หากเจอคนคุ้นเคยแล้วเผลอเรียกจะได้มีข้ออ้างได้ว่าเข้าใจผิด” โหย่วอ๋องที่คิดมาอย่างถ้วนถี่อธิบาย “ส่วนสถานะของหลินเจิงนั้น เป็นหลานสาวของคหบดีหลินแห่งเจียงหนาน ผู้ค้าผ้าไหมและใบชามาสามสิบปี เป็นท่านผู้เฒ่าที่ไร้บุตร แต่ใจเมตตารับเด็กกำพร้ามาเป็นหลาน และเลี้ยงหลานสาวคนเดียวนี้มากับมือ ท่านปู่เพิ่งล่วงลับ นางจึงรับสืบทอดกิจการ และเส้นสายการค้าส่วนหนึ่งจึงได้ขึ้นมาเมืองหลวง”

นางเงยหน้า “ท่านผู้เฒ่าหลินเป็นใครกัน”

“เป็นคนของข้ามาหลายปี” เขาตอบสั้น ๆ “คนที่เป็นตาและหูของข้าในเจียงหนาน ไร้ทายาท และจากไปแล้ว ชื่อของเขายังมีน้ำหนักอยู่ในหมู่พ่อค้าผ้าไหม ปล่อยให้เป็นศพที่ตายไปอย่างไร้ค่าก็น่าเสียดาย”

เจิงหลิงไม่ถามอีก ใต้ท้องฟ้าของเมืองหลวง ท่านอ๋องผู้นี้ย่อมมีเส้นสายมากมายให้เรียกใช้ ตัวตนของนางเขาย่อมคิดมาอย่างถ้วนถี่แล้วถึงกล้านำมาให้นางได้แอบอ้าง เรื่องบางเรื่องรู้เท่าที่ท่านอ๋องอยากให้รู้จึงเป็นเรื่องดีที่สุด และนางก็ไม่คิดจะรู้เกินความจำเป็น...

เรื่องสำคัญในตอนนี้คือนางมีชีวิตใหม่แล้ว เจิงหลิงตายไปแล้วที่หลานเหลียง บัดนี้มีเพียงหลินเจิงที่ยังมีชีวิตอยู่...

สามวันต่อมา เหยาเล่อคังที่แต่งกายเป็นพ่อบ้านวัยกลางคนผู้เคร่งขรึมก็ พานางขึ้นรถม้าไปยังย่านการค้าที่คึกคักที่สุดของเมืองหลวง

“ร้านจิ่นซิ่วฟาง” คนสนิทของท่านอ๋องกระซิบ “ใหญ่ที่สุดในเมือง ผ้าชั้นเลิศจากทุกสารทิศล้วนมารวมอยู่ที่นี่ ท่านอ๋องว่า...ให้คุณหนูไปเดินให้ใครต่อใครเห็นหน้าสักวัน”

ท่านอ๋องกำลังทำให้ตัวตนของหลินเจิงชัดเจนขึ้น...

เมื่อเข้าเจตนาของโหย่วอ๋อง เจิงหลิงก็ก้าวลงจากรถม้าอย่างช้า ๆ ตามที่อาจารย์เว่ยสอน ชุดผ้าไหมสีน้ำเงินครามปักด้ายเงินเรียบ ๆ ไม่มีเครื่องประดับล้นตัว มีเพียงปิ่นหยกขาวเล่มเดียวปักผม ทว่าเมื่อนางเงยหน้าขึ้นมองป้ายร้านสีทองอร่าม เสียงจอแจในร้านก็เบาลงไปครึ่งหนึ่ง

คุณหนูที่กำลังเลือกผ้ากับสาวใช้ชะงักมือ เด็กรับใช้ที่ถือถาดผ้าลืมก้าวเท้า แม้แต่เถ้าแก่เนี้ยในร้านยังถือไม้บรรทัดค้างอยู่กลางอากาศ ความงามของนางไม่ใช่แบบที่ส่องประกายล่อตา แต่เป็นความงามที่เยือกเย็นเหมือนหิมะบนกิ่งไม้ มีรัศมีที่ทำให้ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้เกินไปกลัวว่าจะทำให้ความงดงามตรงเบื้องหน้ามัวหมอง...

ความงดงามราวกับไม่มีอยู่จริง และมิอาจเอื้อมที่จะแตะต้อง นั่นคือสิ่งที่โหย่วอ๋องบันดาลให้แก่นาง...

เถ้าแก่ใหญ่ที่นั่งจดบัญชีเงียบ ๆ สะดุดตากับความงดงามอันวิจิตวางมือออกจากงานที่ติดพัน เร่งรุดเดินเข้ามาทักทายพร้อมด้วยรอยยิ้ม

“คุณหนูท่านนี้คือ...”

“คุณหนูหลินแห่งเจียงหนาน” เหยาเล่อคังเอ่ยแทนด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ แล้วยื่นป้ายประจำตัวของคหบดีหลินให้เถ้าแก่ใหญ่ของร้านดู

แค่เห็นป้ายนั้น สีหน้าของเถ้าแก่ใหญ่ก็เปลี่ยนไปในทันที เขารีบวิ่งออกมาโค้งคำนับต่ำจนเกือบจรดพื้น “อ้อ...ที่แท้เป็นหลานสาวท่านผู้เฒ่าหลิน เชิญข้างใน ขอรับ เชิญข้างใน ท่านผู้เฒ่าเคยมีบุญคุณกับร้านเราหลายครั้ง ข้าน้อยเสียใจกับการจากไปของท่านเหลือเกิน”

“ท่านตาเป็นคนเมตตา ท่านย่อมมองเห็นความจริงใจของเถ้าแก่เป็นแน่” เจิงหลิงตอบเสียงนุ่มนวล สำเนียงเมืองหลวงที่ฝึกมาไม่มีเค้าของชาวหลานเหลียงเหลืออยู่แม้เสี้ยวเดียว “ข้าเพิ่งมาถึงเมืองหลวงไม่นาน ยังไม่คุ้นทาง วันนี้จึงมารบกวนท่านเถ้าแก่ ดูสินค้าและพูดคุยเรื่องการค้าสักหน่อย”

นางเดินผ่านชั้นผ้าไหม ผ้าลาย ผ้าปัก ทีละชั้น ปลายนิ้วแตะเนื้อผ้าเบา ๆ แล้วเอ่ยชี้ถึงคุณภาพ และแหล่งผลิตได้ราวกับเจนจัดมาทั้งชีวิต ทั้งที่ความจริงนางเพิ่งเรียนรู้เรื่องทั้งหมดนี้ในเวลาเพียงหนึ่งเดือนจากสมุดบัญชี และตัวอย่างผ้าที่ท่านอ๋องกองไว้ให้ในห้องตำรา ทว่าด้วยภูมิหลังที่เป็นคุณหนูสกุลหลินจึงทำให้ทุกถ้อยคำที่ออกจากปากนางมีน้ำหนักเป็นเท่าทวี เถ้าแก่ใหญ่ที่เดินตามอยู่เริ่มมองนางต่างไปจากเดิม จากความเกรงใจเพราะนามผู้เฒ่า กลายเป็นความยำเกรงในตัวนางเอง

เมื่อออกจากร้าน เหยาเล่อคังขึ้นรถม้าเคียงข้างนางแล้วกระซิบอย่างอดไม่ได้ “คุณหนูเดินเข้าไปครั้งเดียว เมืองหลวงทั้งเมืองก็จะรู้ว่ามีคุณหนูหลินแล้ว”

“ข้ามิได้ตั้งใจให้คนทั้งเมืองรู้” เจิงหลิงเอ่ยพร้อมเลิกม่านมองถนนคึกคักที่ผ่านไป “ข้าตั้งใจให้คนเพียงไม่กี่คนรู้ต่างหาก”

เหยาเล่อคังไม่ถามต่อ ทว่าเมื่อกลับไปรายงานท่านอ๋อง เขาก็เล่าว่า คุณหนูหลินคนนั้นเผลอยกมุมปากขึ้นเพียงน้อยนิดตอนที่เห็นป้ายร้านผ้าอีกร้านหนึ่งริมถนน ป้ายที่เขียนว่า ‘ร้านผ้าเฉินซื่อ’