คุณหนูสามแห่งตระกูลหลิน

“เจ้า” เขาเอ่ยขึ้นหลังความเงียบทอดอยู่ครู่หนึ่ง “คือคุณหนูสามแห่งตระกูลหลิน”

จากนั้นจึงพูดชื่อนางออกมาชัดเจน

“หลินเยว่ซิน”

หัวใจของนางกระตุกวูบ

ชื่อนี้สำหรับคนอื่น มักตามมาด้วยคำดูหมิ่นเสมอ  

ลูกสาวกบฏ  

หญิงอัปมงคล  

ตัวเสนียดของตระกูลต้องโทษ

แต่เมื่อนามนี้ออกจากปากเขา กลับไม่มีถ้อยคำใดต่อท้าย  

ไม่มีความสมเพช  

ไม่มีความเหยียดหยาม

ราวกับเขาเพียงยอมรับว่า นางคือคนคนหนึ่งซึ่งมีตัวตนจริงอยู่ตรงหน้า

หลินเยว่ซินเงยหน้าขึ้นมองเขาระวัง ๆ

“ท่านรู้จักข้าหรือ”

“ข้ารู้จักบิดาเจ้ามากกว่า”

เพียงประโยคนั้น ความเย็นในร่างนางกลับเปลี่ยนเป็นความเจ็บขึ้นมาแทน

บิดา

ชื่อนี้เป็นเหมือนแผลเก่าที่ไม่เคยสมาน  

ผู้คนในเมืองหลวงพูดถึงเขาแต่ในฐานะคนทรยศ  

ไม่มีใครเอ่ยด้วยความเคารพอีกแล้ว

“ท่าน…รู้จักบิดาข้าด้วยหรือ”

“ข้าเคยอยู่ใต้บัญชาการของแม่ทัพหลิน”

น้ำเสียงของเขาราบเรียบ แต่แน่นพอจะทำให้หลินเยว่ซินต้องกำเหรียญในมือแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว

“ท่านแม่ทัพหลินเป็นคนสอนข้าว่า คนเป็นทหารไม่ใช่ผู้ที่ฆ่าเก่งที่สุด” เขาพูดต่อ “แต่คือผู้ที่ยืนอยู่ข้างหลังคนของตนจนวินาทีสุดท้าย”

หลินเยว่ซินนิ่งงัน

ไม่มีใครเอ่ยถึงบิดานางเช่นนี้มานานเหลือเกิน

“ถ้าเช่นนั้น…” เสียงของนางสั่นเล็กน้อย “ท่านไม่เชื่อหรือว่าบิดาข้าก่อกบฏ”

บุรุษตรงหน้ามองนางนิ่ง

“ข้าไม่เชื่อข่าวลือ”

“ข้าเชื่อสิ่งที่ตาเห็น”

“ข้าเห็นท่านแม่ทัพหลินยอมวางทุกอย่างเพื่อให้ทหารของตนรอดกลับบ้าน ข้าเห็นเขาเลือกตายอย่างมีเกียรติ แทนที่จะก้มหัวให้คนชั่ว”

เขาหยุดไปอึดใจหนึ่ง ก่อนเอ่ยชัดเจน

“คนเช่นนั้นไม่ใช่คนทรยศ”

กำแพงที่หลินเยว่ซินสร้างไว้ในใจสั่นคลอนรุนแรง

มือของนางสั่นหนักกว่าเดิม  

ครานี้ไม่ใช่เพราะหนาว

นางก้มหน้าลง หวังจะซ่อนแววตาอุ่นร้อนที่เอ่อขึ้นมาโดยไม่ทันตั้งตัว

“แล้วท่านเล่า” นางถามเบา ๆ “ท่านเป็นใคร”

ตอนที่ ๓.๗ เชียวอวี้เฉิน

เขาเงยหน้ามองรูปปั้นเทพสงครามบนแท่นบูชา ก่อนหัวเราะในลำคอเบา ๆ

เสียงหัวเราะนั้นมิได้มีความขบขัน  

กลับคล้ายการเยาะตนเองอย่างแผ่วเบา

“ผ่านสงครามมามากเข้า บางครั้งข้าเองก็แยกไม่ออกแล้วว่าสิ่งใดเป็นชัยชนะ”

แล้วเขาจึงหันกลับมามองนาง

“เชียวอวี้เฉิน”

เพียงได้ยินชื่อนี้ หลินเยว่ซินก็ชะงัก

ในแคว้นต้าสวี่ ไม่มีผู้ใดไม่รู้จักนามนี้

อ๋องชายแดน  

แม่ทัพผู้ไม่เคยพ่าย  

คมดาบของฮ่องเต้  

บุรุษที่ผู้คนกล่าวขานว่าเย็นชายิ่งกว่าหิมะเหนือด่าน

เขาคือเรื่องเล่าของสนามรบ  

คือชื่อที่ทำให้ศัตรูหวาดหวั่น  

คือภูผาที่ไม่มีใครกล้าแตะต้อง

แต่บัดนี้ ตำนานผู้นั้นกลับยืนอยู่ในศาลเจ้าเก่าร้างแห่งนี้  

ยืนอยู่ตรงหน้านาง  

ถือเหรียญเงินสามเหรียญของนางไว้อย่างระมัดระวังราวกับมันมีค่ากว่าทองคำ

หลินเยว่ซินถอยหลังหนึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ

มิใช่เพราะนางขลาดกลัว  

แต่เพราะแรงกดดันจากตัวเขารุนแรงเกินกว่าคนธรรมดาจะไม่ตอบสนอง

เชียวอวี้เฉินมองการถอยนั้น ก่อนถามเสียงเรียบ

“กลัวข้าหรือ”

หลินเยว่ซินเม้มริมฝีปาก

นางควรตอบว่ากลัว  

ควรระวังตัว  

ควรถอยให้ไกลกว่านี้

แต่เมื่อตาสบเข้ากับดวงตาคู่นั้น นางกลับเห็นสิ่งหนึ่งชัดขึ้น

ใต้ความเย็นชาอันเป็นเหมือนเกราะเหล็กนั้น มีความอ่อนล้าลึกมากซ่อนอยู่  

ไม่ใช่ความเหน็ดเหนื่อยเพียงคืนสองคืน  

แต่เป็นความเดียวดายของคนที่ยืนอยู่สูงเกินไป จนไม่มีผู้ใดเดินขึ้นไปถึง

“คนทั้งเมืองควรกลัวท่านมิใช่หรือ” นางตอบตรง ๆ

คิ้วของเชียวอวี้เฉินยกขึ้นเล็กน้อย

“ผู้คนลือกันว่าท่านฆ่าคนขัดคำสั่งด้วยมือไม่กระตุก”  

“ลือกันว่าท่านไร้หัวใจ”  

“ลือกันว่าท่านไม่เห็นใครอยู่ในสายตา”

เชียวอวี้เฉินก้าวเข้ามาอีกก้าวหนึ่ง

ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดลง  

แสงเทียนจึงทาบลงบนใบหน้าของเขาชัดขึ้นกว่าก่อน

ครานี้หลินเยว่ซินเห็นร่องรอยอ่อนล้าใต้ดวงตา เห็นแผลเป็นเล็ก ๆ ที่ไรผม เห็นความเงียบที่มิใช่ความเย่อหยิ่ง หากเป็นภาระหนักที่กดทับมายาวนาน

เขามิได้เหมือนเทพสงครามในตำนานอีกต่อไป  

แต่เหมือนมนุษย์ผู้หนึ่งซึ่งเหน็บหนาวอยู่ในเกราะเหล็กของตนเองมานานเหลือเกิน

“แล้วเจ้าเล่า” เขาถามกลับ “เจ้าควรกลัวข้าเหมือนคนอื่นหรือไม่”

หลินเยว่ซินสบตาเขาโดยไม่หลบ

หัวใจนางยังเต้นแรง  

แต่ไม่ใช่เพราะหวาดหวั่นเพียงอย่างเดียว

“ข้าไม่รู้” นางตอบตามตรง

แล้วหลังจากเงียบไปชั่วลมหายใจ นางจึงกล่าวต่อด้วยเสียงเบายิ่ง

“แต่ข้ารู้สึกว่า…ท่านคงเหน็บหนาวอยู่ตามลำพังมานานมากแล้ว”

เชียวอวี้เฉินนิ่งไป

เป็นครั้งแรกที่ดวงตาคู่นั้นสั่นไหวอย่างชัดเจน

มิใช่ความเย็นชา  

มิใช่ความระแวง  

แต่เป็นความประหลาดใจของคนที่ถูกมองทะลุเกราะทั้งที่ยังไม่ทันชักดาบ