หิมะแรกสุดโหดร้าย

ตอนที่ ๓.๑ หิมะแรกอันโหดร้ายยิ่งกว่าความตาย

หิมะแรกของปีควรตกอย่างอ่อนโยน

ควรเป็นเพียงผงขาวบางเบาที่โปรยลงจากฟ้า ดุจเสียงกระซิบของฤดูหนาว มิใช่คมมีดนับหมื่นเล่มที่ฟาดใส่ผิวเนื้อของผู้คนอย่างไม่ปรานี

แต่ปีนี้ หิมะแรกกลับมาพร้อมความอำมหิต

เมฆสีเทาหม่นปิดทับทั้งฟ้าเสียจนไม่เหลือแม้เงาของดวงดาว ลมหนาวคำรามก้องราวสัตว์ร้ายตื่นหิว พัดเอาผลึกน้ำแข็งเม็ดเล็กแหลมคมกระแทกใบหน้าและลำคอ จนเจ็บร้าวเหมือนถูกเข็มทิ่มแทงซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ในคืนที่แม้แต่ฟ้าดินยังไม่ปรานีผู้ใด หลินเยว่ซินกลับต้องออกจากกระท่อมตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง

นางกอดห่อผ้าปักไว้แนบอกแน่น ภายในนั้นคือผืนแพรสามผืนที่นางปักจนปลายนิ้วแตกเลือดซึมติดต่อกันหลายคืน ลายเมฆมงคล ลายดอกบัว และลายนกเหมันต์—ล้วนเป็นงานละเอียดที่สุดที่นางทำได้ในยามที่แสงเทียนริบหรี่และสายตาพร่ามัวเพราะอดนอน

หากขายได้ นางจะมีเงินซื้อยาให้จื่อซวนอีกสองห่อ  

หากขายไม่ได้ คืนนี้กระท่อมของพวกนางจะไม่มีทั้งยาและฟืน

เพียงคิดถึงเด็กชายที่นอนซมด้วยพิษไข้อยู่ในบ้าน หลินเยว่ซินก็ไม่กล้าหยุดเดิน

ลมหายใจของนางกลายเป็นไอขาวทันทีที่พ่นออกมา ปลายนิ้วทั้งสิบชาจนแทบจับห่อผ้าไม่อยู่ แต่ครานี้นางไม่อาจปล่อยให้ความกลัวเข้ามากัดกินใจตนได้ เพราะนางรู้ดีอยู่แล้วว่าเมื่อใดที่ใจหวั่นไหว ความหนาวในเลือดจะเริ่มตื่น

นางจึงบังคับตนเองให้นับลมหายใจทีละจังหวะ

หนึ่ง  

สอง  

สาม

อย่ากลัว  

ห้ามกลัว  

หากมือแข็งขึ้นตอนนี้ ผ้าปักจะหล่นหายเอาได้

ยิ่งใกล้ตลาด ลมยิ่งแรง หิมะยิ่งหนา แต่สิ่งที่รออยู่เบื้องหน้ากลับไม่ใช่ความหวัง

ลานตลาดทั้งลานเงียบงัน

แผงไม้ทุกร้านปิดสนิท ป้ายผ้าปลิวสะบัดอยู่ท่ามกลางพายุราวธงของเมืองร้าง ไม่มีเสียงเจรจาซื้อขาย ไม่มีเสียงเกวียน ไม่มีเสียงแม่ค้าเรียกลูกค้า มีเพียงหิมะที่ทับถมหนาขึ้นบนพื้นอิฐอย่างเงียบเชียบ

หลินเยว่ซินยืนนิ่งอยู่กลางลานนั้นนานกว่าที่ควร

นางรู้ว่าอากาศหนาวเกินไป ผู้คนจึงไม่ออกจากบ้าน  

นางรู้ว่ามันไม่ใช่ความผิดของผู้ใด  

แต่นั่นไม่ได้ทำให้ความหนักอึ้งในอกเบาลงเลยแม้แต่น้อย

เพราะความจริงมีเพียงอย่างเดียว—  

วันนี้นางออกมาฝ่าหิมะด้วยชีวิตทั้งชีวิตในมือ  

แต่ตลาดกลับไม่เหลือใครให้ขายความหวังแม้สักคน

นางยืนรออยู่ตรงนั้นพักใหญ่ ทั้งที่รู้ดีว่าไร้ประโยชน์

บางทีอาจมีพ่อค้าสักรายใจกล้าออกจากบ้าน  

บางทีอาจมีรถม้าแล่นผ่านมา  

บางทีอาจยังมีโอกาส

ทว่าครั้นเวลาผ่านไป หิมะกลับทับถมสูงขึ้นอย่างเดียว

นิ้วเท้าของนางเริ่มไร้ความรู้สึก  

แขนขาเริ่มหนัก  

และในที่สุด หลินเยว่ซินก็ยอมรับความจริง

ตลาดตายแล้วในวันนี้

แต่นางยังตายไม่ได้

นางสูดลมหายใจลึก กอดห่อผ้าแน่นกว่าเดิม แล้วตัดสินใจเดินต่อไปยังเขตในเมือง—ไปหาร้านของพ่อค้ารายใหญ่ด้วยตนเอง

ถึงจะถูกปฏิเสธ  

ถึงจะถูกไล่  

อย่างน้อยก็ยังดีกว่ายืนรอให้ความหวังตายคามืออยู่ตรงนี้