ราคาที่ต้องแลก

คืนหนึ่ง ขณะที่หลินเยว่ซินกำลังนั่งปักผ้าใต้แสงเทียนริบหรี่เพื่อส่งงานให้พ่อค้าในรุ่งเช้า เสียงดังปังพลันกระแทกประตูจนกระท่อมทั้งหลังสั่นสะเทือน

จื่อซวนสะดุ้งตื่นทันที ไอจนตัวงออยู่บนเตียง

ประตูถูกถีบเปิดอย่างหยาบคาย ลมหนาวกับกลิ่นสุราฉุนจัดพุ่งเข้ามาพร้อมกัน

ผู้มาเยือนคือหลินป๋อ ญาติผู้พี่ผู้ถือสิทธิ์ข่มเหงพวกนางราวกับเป็นเรื่องชอบธรรม เขาตาแดงก่ำจากฤทธิ์เหล้า ข้างหนึ่งถือขวดสุรา อีกข้างกำไม้เรียวไผ่แน่น

“คุณหนูตกอับ” เขาหัวเราะเยาะ “เดือนนี้ยังไม่มีเงินอีกหรือ”

หลินเยว่ซินวางเข็มลงช้า ๆ พยายามกดเสียงให้เรียบ

“พ่อค้าผ้ายังไม่จ่ายค่าจ้าง หากให้เวลาอีกสองวัน—”

“สองวัน?” หลินป๋อถ่มน้ำลายลงพื้น “ข้าทวงเจ้ามากี่ครั้งแล้ว”

สายตาของเขากวาดผ่านร่างนางอย่างน่ารังเกียจ

“ถ้าไม่มีเงิน ก็เอาตัวเจ้ามาชดใช้สิ”

หลินเยว่ซินไม่ตอบ

แต่นางรู้ทันทีว่าหัวใจตนเริ่มเต้นผิดจังหวะ

โกรธ—อย่าโกรธ  

ห้ามโกรธ  

หากโกรธ ความหนาวจะออกไปข้างนอก

นางกำชายแขนเสื้อตัวเองไว้แน่น เล็บจิกฝ่ามือจนเจ็บ พยายามใช้ความปวดกดความรู้สึกเดือดพล่านในอก

แต่หลินป๋อไม่หยุด

เขาหันไปเห็นจื่อซวนที่ไออยู่บนเตียง ก็แค่นหัวเราะเย็นชา

“ไอ้ตัวภาระนี่อีกแล้วหรือ”

ยังไม่ทันที่หลินเยว่ซินจะขยับ ไม้เรียวในมือเขาก็ฟาดลงใส่แขนของเด็กชายอย่างแรง

เพียะ!

จื่อซวนร้องด้วยความเจ็บปวด

บางอย่างในอกของหลินเยว่ซินขาดผึง

กฎข้อที่สองตื่นขึ้นในทันที

นางรู้ตัวก่อนสิ่งอื่นใดจากความเจ็บแปลบที่ปลายนิ้ว  

จากนั้นคือความเย็นรุนแรงที่พุ่งออกจากหัวใจผ่านเส้นเลือดไปถึงฝ่ามือ  

แล้วลามออกสู่รอบกายเหมือนลมหิมะที่มองไม่เห็น

เปลวเทียนดับวูบ

อากาศทั้งห้องลดต่ำลงอย่างฉับพลัน  

ไอน้ำที่ลอยอยู่เหนือถ้วยชาบนโต๊ะจับตัวเป็นผลึกขาว

หลินป๋อชะงัก เขาหันมามองนางด้วยความงุนงงระคนเมา

“เจ้าทำ—”

ไม่ทันจบคำ ถ้วยชาก็เกิดเสียงเปรี๊ยะ

น้ำชาที่เดือดอยู่เมื่อครู่แข็งตัวทั้งถ้วย  

จากนั้นผลึกน้ำแข็งภายในก็ขยายตัวอย่างรุนแรง

เปรี้ยง!

ถ้วยระเบิดแตก

เศษน้ำแข็งแหลมคมพุ่งกระจายเหมือนมีดสั้นนับสิบเล่ม เสียบเข้าใส่มือ แก้ม และลำคอของหลินป๋อพร้อมกัน เลือดแดงสดสาดกระเซ็นลงบนพื้นไม้

เขากรีดร้องลั่น

แต่สิ่งที่ทำให้หลินเยว่ซินตัวแข็ง มิใช่เสียงร้องของเขา

หากเป็นความรู้สึกในร่างตนเอง

ทันทีที่พลังระเบิดออกไป เส้นเลือดตรงข้อมือของนางก็เหมือนถูกแช่ในน้ำแข็งเดือด ความเจ็บแล่นพรวดขึ้นถึงหัวไหล่ หลังมือปริแตกทีละเส้น เลือดซึมออกมาตามรอยแยกบาง ๆ บนนิ้วทั้งห้า ราวกับคมหนาวกำลังกัดนางจากด้านใน

มองเผิน ๆ เหมือนนางไม่ได้ทำอะไร  

แต่ร่างกายกำลังชดใช้แทนทุกอย่าง

หลินป๋อล้มลงกับพื้น ตัวสั่นอย่างคนเห็นผี

“ปีศาจ… เจ้าเป็นปีศาจ!”

เขาคลานถอยหลัง ทิ้งรอยเลือดเป็นทาง ก่อนจะพุ่งหนีออกไปท่ามกลางหิมะ

ประตูกระแทกเปิดค้าง  

ลมหนาวทะลักเข้ามา  

เลือดของหลินป๋อเปื้อนพื้น  

เลือดของหลินเยว่ซินไหลซึมจากข้อนิ้ว

นางยืนนิ่งอยู่กลางกระท่อม

หายใจแรง  

เจ็บมือ  

เจ็บอก  

และยิ่งเจ็บกว่าเดิม เมื่อรู้ว่ากฎของพลังมิใช่สิ่งที่นางคาดเดาผิดไปเองอีกแล้ว

มันมีอยู่จริง  

และคืนนี้ มันเพิ่งชิมเลือดมนุษย์เป็นครั้งแรก

เมื่อเสียงฝีเท้าของหลินป๋อหายไปในพายุหิมะ หัวเข่าของหลินเยว่ซินก็อ่อนยวบ

นางทรุดลงกับพื้นทันที

มือทั้งสองข้างสั่นไม่หยุด รอยแตกบนผิวนิ้วลึกขึ้นจนมองเห็นเลือดชัดเจน ปลายนิ้วซีดจัดปนฟ้า ราวกับไม่ใช่มือของคนเป็นอีกต่อไป ลมหายใจทุกครั้งที่ออกจากปากกลายเป็นไอสีขาวขุ่น

ที่น่ากลัวที่สุดคือ นางยังรู้สึกได้ถึงพลังนั้นอยู่

มันยังไม่สงบ  

ยังหมุนวนอยู่ในกระดูก  

ยังเหมือนสัตว์ร้ายที่กำลังเงี่ยหูฟังว่า จะมีภัยอีกหรือไม่

หากตอนนี้มีใครพุ่งเข้ามาอีกคน  

หลินเยว่ซินไม่แน่ใจเลยว่าตนจะหยุดมันได้หรือไม่

นางก้มมองมือของตนเอง

มือที่ปักผ้า  

มือที่หุงข้าว  

มือที่ป้อนยาให้น้องชาย  

มือเดียวกันนี้…เพิ่งทำให้คนหนึ่งเลือดอาบ

แม้คนผู้นั้นสมควรถูกสั่งสอน  

แม้นางทำไปเพื่อปกป้องจื่อซวน

แต่ความหวาดกลัวก็ยังพุ่งขึ้นมาจนแทบกลืนสติ

“ข้า…เป็นอะไรกันแน่”

เสียงของนางเบาจนแทบไม่ได้ยิน

นางรู้แล้วว่าพลังนี้ตอบสนองต่ออารมณ์  

รู้แล้วว่ามันมีราคา  

รู้แล้วว่าหากควบคุมไม่อยู่ มันจะทำร้ายคนอื่น

แต่สิ่งที่นางยังไม่รู้ก็คือ—วันหนึ่งมันจะหยุดแค่ไหน

คืนนี้มันเพียงทำให้ถ้วยชาแตก  

แล้วถ้าครั้งหน้าเล่า?

ถ้าความโกรธมากกว่านี้  

ความเศร้าลึกกว่านี้  

ความกลัวรุนแรงกว่านี้

มันจะพรากอะไรไปอีก

บ้านหรือไม่  

ชีวิตของผู้อื่นหรือไม่  

หรือแม้แต่จื่อซวนเอง

ความคิดนั้นทำให้หลินเยว่ซินหน้าซีดกว่าเดิม นางรีบถอยห่างจากเตียงอย่างคนไม่กล้าเข้าใกล้สิ่งสำคัญที่สุดในชีวิต

“พี่หญิง…”

เสียงเล็ก ๆ จากเตียงดังขึ้น

หลินเยว่ซินสะดุ้ง รีบเงยหน้า

จื่อซวนนั่งกอดผ้าห่มอยู่ ดวงตาแดงจากพิษไข้และความตกใจ แต่สิ่งที่สะท้อนอยู่ในนั้น ไม่ใช่ความรังเกียจ

ไม่ใช่ความกลัว

มีเพียงความเป็นห่วง

“มือพี่เลือดออก…”

คำพูดง่าย ๆ ประโยคนั้นทำให้บางสิ่งในอกของหลินเยว่ซินแตกสลาย

นางรีบหันหน้าหนี แต่จื่อซวนกลับค่อย ๆ ขยับลงจากเตียง ทั้งที่ตัวเองยังอ่อนแรง เขาหยิบผ้าผืนเก่าข้างหมอน ยื่นมาให้นางด้วยมือสั่น ๆ

“พี่หญิงเจ็บหรือไม่”

หลินเยว่ซินเม้มปากแน่น น้ำตาไหลลงมาอย่างห้ามไม่อยู่

“เจ้ากลัวพี่หรือไม่”

เด็กชายมองนางอยู่ครู่หนึ่ง คล้ายไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าเหตุใดพี่สาวจึงถามเช่นนั้น

จากนั้นเขาจึงส่ายหน้าช้า ๆ

“ข้ากลัวคนที่ตีข้า” เขากระซิบ “แต่ข้าไม่กลัวพี่”

“แต่พี่ทำร้ายคน…”

“พี่ช่วยข้า”

คำตอบสั้น ๆ นั้นหนักแน่นเกินวัย

จื่อซวนเอื้อมมือเล็ก ๆ มาจับข้อมือพี่สาวอย่างระวังที่สุด แม้นิ้วของหลินเยว่ซินเย็นจนแทบไม่มีไออุ่นเหลืออยู่ เด็กชายก็ยังไม่ปล่อย

“ถ้าพี่เป็นปีศาจ…” เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนพูดต่อ “ปีศาจคงไม่ร้องไห้เพราะกลัวทำร้ายคน”

หลินเยว่ซินนิ่งงัน

น้ำตาไหลลงไม่หยุด

“แล้วพี่เป็นอะไร”

จื่อซวนยิ้มบาง ๆ ทั้งที่ใบหน้ายังซีด

“พี่ก็คือพี่หญิง”

ง่ายเพียงนั้น  

แต่ทำให้นางร้องไห้หนักกว่าเดิม

หลินเยว่ซินดึงเด็กชายเข้ามากอดแน่น จนผ้าพันแผลที่พันมือไว้ยับย่น นางหัวเราะปนสะอื้นราวกับคนที่เพิ่งถูกฉุดกลับมาจากขอบเหว

ในอ้อมแขนนี้ นางเพิ่งตระหนักได้ชัดว่า พลังของตนมิได้เป็นเพียงภัย

มันคือมีดสองคม

หากควบคุมไม่อยู่ มันจะทำลาย  

แต่หากควบคุมได้ มันอาจเป็นกำแพงเดียวที่เหลืออยู่ระหว่างจื่อซวนกับโลกอันโหดร้าย

หลินเยว่ซินหลับตาแน่น และให้คำสัตย์เงียบ ๆ กับตัวเอง

ตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป  

นางจะไม่เพียง “ซ่อน” พลังนี้

นางจะต้อง “เรียนรู้” มัน

แม้จะต้องแลกด้วยเลือด  

ความเจ็บ  

หรือความทรงจำที่ค่อย ๆ หายไปก็ตาม