โชคชะตาที่แปรผัน

เมื่อหลินเยว่ซินอายุครบสิบเจ็ดปี นางก็เริ่มเข้าใจว่า สิ่งผิดปกติในร่างกายตนมิใช่อาการป่วยธรรมดา

มันมีกฎของมัน

และกฎนั้นโหดร้ายยิ่งกว่าความเจ็บไข้ใดที่นางเคยรู้จัก

กฎข้อแรก—เมื่อใจหวาดกลัว ความหนาวจะเริ่มจากเลือด

ครั้งแรกที่นางสังเกตได้ชัด คือในเช้าวันหนึ่งที่เจ้าหนี้มาตะโกนด่าหน้ากระท่อม จื่อซวนไอหนักอยู่บนเตียง ส่วนในหม้อไม่เหลือแม้แต่น้ำแกงให้ซดประทังชีวิต หลินเยว่ซินเพียงได้ยินเสียงรองเท้ากระแทกพื้นใกล้ประตู หัวใจก็หดเกร็งวูบหนึ่ง

แล้วปลายนิ้วของนางก็ชา

ไม่ใช่ชาธรรมดา แต่เป็นความชาเย็นที่ไหลย้อนจากปลายนิ้วเข้าสู่ข้อมือ ราวกับมีน้ำแข็งเหลวถูกกรอกเข้าเส้นเลือดทีละหยด ลมหายใจที่พ่นออกจากริมฝีปากกลายเป็นไอขาว ทั้งที่ตอนนั้นยังเป็นปลายฤดูสารท มิใช่เหมันต์จัด

นางตกใจจนรีบซ่อนมือไว้ใต้ชายแขนเสื้อ

แต่ความเย็นไม่ยอมหยุด

มันลามเข้าไปถึงข้อศอก จนกระทั่งนางต้องแอบเอาเล็บจิกฝ่ามือตัวเองแรง ๆ เพื่อเรียกความเจ็บมาฉุดสติ ความเย็นจึงค่อยถอยกลับอย่างเชื่องช้า ทิ้งไว้เพียงรอยแตกเล็ก ๆ ตรงข้อนิ้ว ราวกับผิวหนังถูกลมหนาวกัดกินมาหลายวัน

วันต่อมา นางลองสังเกตอีก

เมื่อหวั่นไหว—มือจะเย็น  

เมื่อหวาดกลัว—เลือดจะช้า  

เมื่อพยายามฝืน—ผิวหนังจะแตก

นั่นคือครั้งแรกที่หลินเยว่ซินเริ่มจดจำมันเหมือนจดจำอุปนิสัยของสัตว์ร้ายตัวหนึ่งที่ซ่อนอยู่ในอกตนเอง

ต่อมา นางค้นพบกฎข้อที่สอง

เมื่อโกรธ ความหนาวจะพุ่งออกนอกร่าง

มันเกิดขึ้นในตอนที่แม่ค้าคนหนึ่งหัวเราะเยาะฐานะของตระกูลหลินต่อหน้าผู้คนในตลาด หลินเยว่ซินก้มหน้าไม่ตอบโต้ เพราะนางคุ้นชินกับคำดูแคลนแล้ว ทว่าในวินาทีที่อีกฝ่ายเอ่ยถึงบิดามารดาผู้ล่วงลับด้วยถ้อยคำหยาบคาย ความร้อนในอกของนางกลับพลิกกลายเป็นความเย็นจัดในชั่วพริบตา

เสียงหัวเราะรอบตัวเงียบลง

น้ำชาบนโต๊ะข้างแผงค้าสั่นระริก

แล้วเกิดเสียงเปรี๊ยะเบา ๆ

น้ำชาทั้งถ้วยจับตัวเป็นฝ้าขาว ก่อนผลึกน้ำแข็งจะแล่นขึ้นตามขอบถ้วยเหมือนเส้นเลือดแข็งตัว ผู้คนร้องตกใจ ส่วนหลินเยว่ซินรีบถอยออกมา นางเดินหนีทั้งที่ขาทั้งสองข้างสั่นไม่หยุด

คืนนั้น เส้นเลือดตรงหลังมือของนางปริแตกเอง เลือดซึมออกมาตามรอยผิวแห้งแตกบาง ๆ เจ็บแสบจนกำเข็มปักผ้าแทบไม่อยู่

นางนั่งมองเลือดบนหลังมืออยู่เนิ่นนาน ก่อนจะค่อย ๆ สรุปกฎข้อที่สองให้ตัวเองฟังอย่างเงียบงัน

เมื่อโกรธ—ของรอบกายจะหนาวแทนนาง  

เมื่อความหนาวออกไป—ร่างกายจะทวงราคาคืนด้วยเลือด

กฎข้อที่สาม น่ากลัวที่สุด

เมื่อเศร้า ความหนาวจะพรากชีวิต

มันไม่ได้พรากชีวิตของนางทันที  

แต่มันพราก “ความอบอุ่น” ไปจากทุกสิ่งที่อยู่ใกล้

คืนหนึ่ง หลังจากคำนวณเงินค่ายาแล้วพบว่านางไม่มีทางซื้อยาให้จื่อซวนได้ครบโดส หลินเยว่ซินนั่งเงียบอยู่ข้างเตียงน้องชาย ความรู้สึกสิ้นหวังค่อย ๆ ทับถมในอกอย่างช้า ๆ เหมือนหินหนักก้อนแล้วก้อนเล่า

นางมิได้ร้องไห้  

นางเพียงนั่งนิ่ง

แต่เช้าวันรุ่งขึ้น ดอกหญ้าแห้งที่ปักไว้ในแจกันดินเผาข้างหน้าต่างกลับกลายเป็นสีเทาหม่น เปราะราวเถ้าธุลี พอปลายนิ้วแตะ มันก็แตกสลายเป็นผงเย็น ๆ ร่วงลงพื้น

หมอนของนางขึ้นเกล็ดน้ำแข็ง  

น้ำในกะละมังกลายเป็นแผ่นบาง  

แม้แต่แมลงกลางคืนที่บินมาตอมแสงเทียน ยังตกตายคาโต๊ะราวถูกความหนาวดูดพลังชีวิตไปจนหมด

ครานั้นหลินเยว่ซินจึงรู้ว่า

ความเศร้าของนางมิได้ทำร้ายแต่นางเอง  

มันทำร้ายทุกสิ่งรอบข้างด้วย

และเมื่อรวบรวมทั้งหมดเข้าด้วยกัน นางก็ได้ข้อสรุปที่ทำให้มือเย็นยิ่งกว่าเดิม

พลังนี้มิใช่พร

มันคือบางสิ่งที่ผูกติดกับอารมณ์ของนางอย่างลึกซึ้ง  

ยิ่งหวั่นไหว ยิ่งตื่น  

ยิ่งกดข่ม ยิ่งสะสม  

ยิ่งใช้ ยิ่งต้องจ่าย

ราวกับมีเหมันตฤดูทั้งฤดูถูกขังไว้ในสายเลือด  

และตอนนี้ มันกำลังเรียนรู้วิธีแหกกรงออกมา

คืนนั้น หลินเยว่ซินใช้ถ่านไม้ขีดเส้นเล็ก ๆ สามเส้นไว้หลังเสาค้ำกระท่อม

หนึ่ง—หวาดกลัว  

สอง—โกรธ  

สาม—เศร้า

จากนั้นนางเขียนประโยคสั้น ๆ ข้างเสาอย่างสั่นเทา

“หากใจข้าเสียการควบคุม ความหนาวจะตามมา”

พอเขียนจบ รอยแตกที่ปลายนิ้วก็ปริกว้างขึ้นอีกครั้ง เลือดสดซึมออกมาช้า ๆ หยดลงบนไม้เก่า

และในชั่วขณะนั้นเอง เลือดของนางกลับไม่เป็นสีแดงล้วน

ตรงขอบหยดโลหิต มีประกายสีฟ้าเย็นเยียบวาบผ่านเพียงพริบตา

หลินเยว่ซินถอยหลังหนึ่งก้าว ใจเต้นแรงจนเจ็บหน้าอก

นางรีบกำมือแน่น

แต่ยิ่งกำ ความหนาวกลับยิ่งฝังลึกเข้าไปในกระดูก

“นี่มัน…อะไรกันแน่”

ไม่มีผู้ใดตอบ

มีเพียงลมค่ำคืนที่ลอดเข้ามาทางรอยแตกของฝาไม้  

และเสียงบางอย่างในความเงียบ… ราวกับระฆังโบราณกำลังก้องอยู่ไกลแสนไกล