สายตาที่มองเข้ามา

เช้าวันถัดมา ข่าวลือก็แพร่ไปทั่วหมู่บ้านเร็วกว่าลมหนาว

“คุณหนูหลินเสกน้ำแข็งได้”  

“นางทำให้หลินป๋อเลือดอาบ”  

“นางถูกปีศาจสิงแล้ว!”

จากเดิมที่ผู้คนเพียงดูแคลน บัดนี้พวกเขาเริ่มหวาดกลัว

และในโลกของคนเล็กคนน้อย ความกลัวมักกลายเป็นความโหดร้ายได้ง่ายกว่าความเมตตาเสมอ

แม่ค้าที่เคยรับซื้องานปักของหลินเยว่ซินเริ่มอ้างสารพัดเหตุผลเพื่อปฏิเสธ บางคนไม่ยอมแม้แต่จะรับผ้าไปคลี่ดู พอเห็นนางเดินเข้ามาใกล้ ก็รีบเบือนหน้าเหมือนถูกสิ่งอัปมงคลแตะต้อง

พ่อค้าบางคนยอมกระซิบคุยกันลับหลัง แต่ไม่มีผู้ใดกล้าพูดต่อหน้า ตรงนั้นเองที่หลินเยว่ซินยิ่งเห็นชัด—สายตากลัวเกลียดของมนุษย์ เย็นกว่าหิมะเสียอีก

ครั้งหนึ่งมีเด็กกลุ่มหนึ่งวิ่งผ่านหน้ากระท่อม แล้วหยุดยืนมองนางจากไกล ๆ

ก้อนหินก้อนแรกพุ่งมาโดนไหล่ซ้าย

เจ็บ  

แต่ไม่เท่าคำที่ตามมา

“แม่มดน้ำแข็ง!”

ก้อนที่สองตกใกล้เท้า  

ก้อนที่สามกระแทกฝาไม้ข้างประตูดังปึก

จื่อซวนสะดุ้ง รีบหลบหลังพี่สาว

หลินเยว่ซินพาเขาเข้าไปยืนในเงาประตูก่อน แล้วค่อยหันกลับมาเผชิญหน้าพวกเด็กเหล่านั้นตามลำพัง

หัวใจของนางเจ็บ  

ไม่ใช่เพราะความโกรธเท่านั้น แต่เพราะนางจำได้ว่าเด็กหญิงตัวเล็กคนหนึ่งในกลุ่มนี้ เคยมายืนดูนางปักผ้าทุกวัน เคยเรียกนางว่าพี่หญิงด้วยรอยยิ้มใสซื่อ

วันนี้เด็กคนนั้นกลับถือก้อนหินไว้ในมือ และในดวงตาไม่มีความอยากรู้อยากเห็นอีกแล้ว มีแต่ความกลัวที่ผู้ใหญ่ยัดเยียดให้

หลินเยว่ซินรับรู้ทันทีว่าความโกรธกำลังจะมา

ปลายนิ้วเริ่มชา  

ลมหายใจเริ่มขาว  

กฎข้อที่สองกำลังจะทำงาน

นางรีบกัดริมฝีปากตัวเองแรง ๆ

รสเลือดคาวกระจายเต็มปาก  

ความเจ็บแล่นวาบ  

ช่วยฉุดสติไว้ได้ชั่วคราว

เด็ก ๆ ยังตะโกนด่าไม่หยุด  

แต่หลินเยว่ซินไม่ตอบโต้

นางเพียงยืนนิ่ง ปล่อยให้เลือดจากริมฝีปากไหลซึมบาง ๆ เพราะนางรู้ดีว่า หากตนปล่อยให้อารมณ์พุ่งขึ้นอีกเพียงนิดเดียว ความหนาวอาจพุ่งออกไปใส่เด็กพวกนั้นได้

และหากเป็นเช่นนั้น ชื่อ “แม่มด” ที่คนเหล่านั้นยัดใส่นาง จะไม่มีวันลบออกได้อีก

ในที่สุดเด็กพวกนั้นก็วิ่งหนีไป ทิ้งไว้เพียงหินไม่กี่ก้อนบนพื้นและคำด่าที่เหมือนยังแขวนอยู่ในอากาศ

หลินเยว่ซินยืนสงบนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนค่อย ๆ คลายมือ

ฝ่ามือเต็มไปด้วยรอยเล็บจิกของตนเอง  

เลือดซึมเป็นเส้น  

ปลายนิ้วสั่นระริก

นางเพิ่งเข้าใจอะไรบางอย่างชัดเจนยิ่งขึ้น

พลังนี้ไม่ได้อันตรายเฉพาะเวลามันระเบิดออก

แต่มันอันตรายแม้ยามที่นาง “กด” มันไว้

ยิ่งฝืน ยิ่งเจ็บ  

ยิ่งซ่อน ยิ่งสะสม

และถ้าวันหนึ่งมันสะสมจนเต็ม…  

คงไม่มีใครรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

จากวันนั้น หลินเยว่ซินเริ่มใช้ชีวิตเหมือนคนเดินอยู่บนแผ่นน้ำแข็งบางทุกลมหายใจ

นางตั้งกฎให้ตัวเองสามข้อ

หนึ่ง ห้ามปล่อยให้อารมณ์พุ่งจนสุด  

สอง หากเริ่มรู้สึกถึงความหนาว ต้องรีบหยุดและถอยออกจากผู้คน  

สาม ห้ามใช้พลังต่อหน้าใครอีก ไม่ว่าจำเป็นเพียงใด

เพื่อทำเช่นนั้น นางจึงฝึกควบคุมตนเองด้วยวิธีเรียบง่ายแต่โหดร้าย

เมื่อโกรธ นางจะกัดริมฝีปากจนเลือดออก  

เมื่อกลัว นางจะนับลมหายใจช้า ๆ จนครบห้าสิบครั้ง  

เมื่อเศร้า นางจะหาอะไรทำกับมือทันที ไม่ปล่อยให้ตนนั่งนิ่ง เพราะนางรู้แล้วว่าความเศร้าที่นิ่งเกินไปจะเริ่มพรากไออุ่นจากรอบตัว

แม้มันฟังดูน่าขัน แต่นางกำลังเรียนรู้การฝึกสัตว์ร้ายที่อยู่ในสายเลือดตนทีละน้อย

ทุกคืนหลังจื่อซวนหลับ หลินเยว่ซินจะปักผ้าจนฟ้าสาง

เข็มในมือนางเคลื่อนไหวอย่างแม่นยำราวกับร่างกายจำรูปแบบเหล่านี้ได้เอง ลายดอกบัว ลายมังกร ลายเมฆ ลายวิหค ศิลป์ที่ละเอียดเกินกว่าหญิงสาวบ้านยากจนควรเชี่ยวชาญ ถูกถ่ายทอดลงบนผืนแพรอย่างงดงามจนแม้พ่อค้าที่หวาดระแวงยังอดซื้อไปขายต่อมิได้

บางครั้งหลินเยว่ซินมองปลายนิ้วตัวเองที่เต็มไปด้วยรอยเข็มตำ รอยแตก และผิวด้านแข็ง แล้วรู้สึกประชดอยู่ลึก ๆ

มือคู่นี้ควรอ่อนนุ่มแบบคุณหนู  

แต่กลับหยาบกร้านเพราะประทังชีวิต

กระนั้น นางก็ยังต้องทำต่อไป

เพราะเงินทุกอีแปะหมายถึงยา  

ยาแต่ละห่อหมายถึงลมหายใจของจื่อซวน  

และลมหายใจของจื่อซวนคือเหตุผลเดียวที่ทำให้นางยังไม่ยอมแตกสลาย

แต่แม้จะพยายามควบคุมเพียงใด พลังนั้นก็ยังหาทางแทรกออกมาเป็นครั้งคราว

คืนใดที่นางปักผ้าจนดึกเกินไป เข็มในมือจะเย็นจนจับแทบไม่อยู่  

คืนใดที่คิดถึงความฝัน เข็มจะจับตัวเป็นฝ้าขาว  

คืนใดที่นางเหม่อมองเปลวเทียนนานเกินไป หยดน้ำตาเพียงหยดเดียวก็อาจทำให้ขอบโต๊ะแข็งเป็นน้ำแข็งบาง ๆ

นางจึงเริ่มจดบันทึกอาการลับ ๆ ไว้หลังเสาค้ำกระท่อม

หวาดกลัว—นิ้วชา ผิวแตก  

โกรธ—ของใกล้ตัวแข็งตัว เส้นเลือดปริ  

เศร้า—สิ่งมีชีวิตรอบกายอ่อนแรง น้ำค้างแข็งจับ  

โหยหา—เจ็บหน้าอก เห็นภาพหลอน เลือดกำเดาไหล

แล้วนางก็เติมประโยคหนึ่งต่อท้าย

“ทุกครั้งที่ฝืนกดข่ม อาการจะหนักขึ้น”

กฎนี้น่ากลัวยิ่งกว่าทุกข้อ

เพราะมันหมายความว่า ต่อให้หลินเยว่ซินซ่อนตัวเก่งเพียงใด  

พลังนี้ก็จะไม่มีวันหายไป

มันเพียงรอ  

รอวันที่นางอ่อนแรง  

รอวันที่ความเจ็บมากพอ  

รอวันที่หัวใจของนางแตกร้าวจนไม่เหลือแรงกดมันไว้อีก

ยามคิดมาถึงตรงนี้ หลินเยว่ซินมักเผลอหันไปมองจื่อซวนเสมอ

แล้วความกลัวทั้งหมดจะกลับกลายเป็นความดื้อดึงเงียบ ๆ

ต่อให้พลังนี้เป็นคำสาป  

นางก็จะใช้มันให้กลายเป็นเครื่องมือเอาชีวิตรอด

เพราะในโลกที่ไม่มีผู้ใดยื่นมือมาช่วย  

คนเรามีสิทธิ์เลือกได้เพียงสองอย่าง

ยอมถูกกลืน  

หรือเรียนรู้จะอยู่กับสัตว์ร้ายในตัวเอง