ร่องรอยของความฝัน

หากอาการในยามตื่นทำให้นางหวาดกลัว ความฝันในยามหลับก็ทำให้นางแทบไม่กล้าปิดตา

มันไม่เหมือนความฝันของคนทั่วไป

ความฝันของคนทั่วไปเลือนรางเมื่อยามเช้ามาถึง  

แต่ความฝันของหลินเยว่ซินกลับชัดขึ้นทุกคืน

ราวกับมันไม่ได้เกิดขึ้น “ในหัว”  

แต่เกิดขึ้น “ที่ใดสักแห่ง” แล้วส่งเสียงเรียกมาถึงวิญญาณของนาง

ทุกครั้งมันเริ่มเหมือนกัน

ลานหยกขาวกว้างสุดสายตา  

หมอกเมฆที่รองอยู่ใต้ฝ่าเท้า  

ท้องฟ้าไร้ตะวัน ไร้จันทร์ มีเพียงแสงสีเงินทองที่เย็นชาเกินกว่าจะเรียกว่าแสงแห่งสวรรค์

และเบื้องหน้าของนาง—มีระฆังมหึมา

ระฆังนั้นงดงามจนเกินจริง  

แต่ก็ชวนหวาดหวั่นจนไม่อาจจ้องมองนาน

ผิวของมันสลักลายโบราณแน่นขนัด คล้ายอักษร คล้ายผนึก คล้ายคำสาป เมื่อหลินเยว่ซินก้าวเข้าใกล้ นางจะได้ยินเสียงคร่ำครวญดังแผ่วออกมาจากภายใน มิใช่เสียงของสิ่งศักดิ์สิทธิ์ หากเป็นเสียงของผู้ถูกจองจำ

เสียงนับพัน  

นับหมื่น  

ซ้อนทับกันจนกลายเป็นคลื่นต่ำสะเทือนวิญญาณ

ทุกครั้งที่เสียงนั้นดังขึ้น เลือดในกายของนางจะเย็นลง

แม้ในความฝัน นางก็ยังรู้สึกได้อย่างชัดเจน

ปลายนิ้วชา  

ลมหายใจขาว  

หัวใจหน่วงหนัก

ราวกับพลังในร่างตนกำลังตอบสนองต่อระฆังใบนั้น

แล้วภาพต่อจากนั้นก็ไม่เคยเปลี่ยน

โซ่ตรวนมหึมาผุดขึ้นจากพื้น  

พุ่งเข้ารัดข้อมือ ข้อเท้า และรอบเอวของนาง

มันไม่เย็น  

แต่มันร้อนจนเหมือนจะเผากระดูกให้ละลาย

ความร้อนกับความหนาวปะทะกันในร่างของนาง  

เจ็บปวดจนแม้แต่ในความฝันก็แทบกรีดร้องไม่ออก

รอบด้านเต็มไปด้วยเทพนับร้อย  

ใบหน้าสงบนิ่ง  

ดวงตาไร้เมตตา

พวกมันมิได้โกรธ  

มิได้เกลียด  

เพียงตัดสิน

เหมือนนางเป็นสิ่งหนึ่งที่ต้องถูกผนึก  

ต้องถูกลบ  

ต้องถูกทำให้หายไปจากฟ้าดิน

และที่ปลายลานนั้น มีบุรุษผู้หนึ่งคุกเข่าอยู่กลางกองเลือด

ทุกครั้งที่นางเห็นเขา หัวใจของนางจะเจ็บแปลบเหมือนถูกบางสิ่งบีบรัดจากภายใน  

เจ็บอย่างไร้เหตุผล  

เจ็บอย่างคนที่ลืมบางอย่างสำคัญที่สุดในชีวิตไปแล้ว แต่ร่างกายยังจำได้

เกราะนิลของเขาแตกร้าว  

กระบี่ในมือหักครึ่ง  

เลือดไหลจากร่างไม่หยุด

แต่เขายังคลานมาหานาง

ช้า ๆ  

ทรมาน  

ดื้อดึงราวคนที่ไม่ยอมแพ้แม้โลกจะพังทลายแล้วก็ตาม

ริมฝีปากเขาขยับ

คราวนี้หลินเยว่ซินได้ยินชัดขึ้นกว่าทุกครั้ง

“อย่ากลัว…”

“ห้ามหลับ…”

“หากเจ้าหลับ… พวกมันจะผนึกเจ้าอีก…”

ลมหายใจของนางสะดุด

ผนึก…อะไร  

ใครถูกผนึก  

เพราะเหตุใด

นางพยายามเอื้อมมือไปหาเขา แต่ทุกครั้งที่ปลายนิ้วจะถึงกัน เสียงระฆังก็จะดังขึ้นอย่างรุนแรงจนโลกทั้งใบสั่นสะเทือน

แล้วหลินเยว่ซินก็ตื่น

ตื่นขึ้นพร้อมอาการเดิมทุกคืน

ลมหายใจติดขัด  

เจ็บแน่นหน้าอก  

ปลายนิ้วไร้ความรู้สึก  

และเลือดกำเดาไหลบาง ๆ ออกจากจมูก

ในคืนแรก นางคิดว่าเป็นเพราะฝันร้าย

ในคืนที่สอง นางเริ่มหวาดระแวง

แต่เมื่อคืนที่ห้า นางพบว่าใต้หมอนมีเกล็ดน้ำแข็งบาง ๆ จับเป็นรูปกลีบดอกบัว  

และบนข้อมือซ้ายของตน มีรอยช้ำคล้ำเป็นวงเหมือนถูกโซ่รัดจริง ๆ

ครานั้นนางจึงไม่อาจหลอกตัวเองได้อีกต่อไป

ความฝันนี้กำลังทิ้งร่องรอยไว้ในโลกจริง

ยิ่งฝันชัดขึ้น ร่างของนางยิ่งทรุดลง  

ยิ่งได้ยินเสียงระฆัง พลังในเลือดยิ่งปั่นป่วน  

และทุกครั้งที่สะดุ้งตื่นจากฝัน นางจะรู้สึกเหมือนตนลืมอะไรบางอย่างไปอีกหนึ่งอย่าง

บางคืน นางจำใบหน้าบิดามารดาได้ไม่ชัดนัก  

บางคืน นางนึกชื่อเพลงกล่อมเด็กที่มารดาเคยร้องไม่ออก  

บางคืน แม้แต่เสียงหัวเราะของตัวเองในวัยเยาว์ นางยังจำไม่ได้แล้ว

ความหนาวกำลังเอาบางสิ่งไปจากนาง

ไม่ใช่แค่ความอบอุ่นในร่างกาย  

แต่รวมถึงความทรงจำด้วย

หลินเยว่ซินนั่งอยู่ข้างเตียงในความมืด กอดเข่าตนเองแน่นจนข้อนิ้วซีด

“ถ้านี่คือราคาของมัน…”

นางพึมพำด้วยเสียงแหบพร่า

“สุดท้ายข้าจะเหลืออะไรบ้าง”

บนฝ่ามือของนาง มีกลีบบัวน้ำแข็งเล็ก ๆ ละลายช้า ๆ จนกลายเป็นหยดน้ำเย็นจัด

และในหยดน้ำนั้น สะท้อนแวบหนึ่งของเงาระฆังสีทองขาว ก่อนจะหายไปเหมือนไม่เคยมี

หลังจากนั้นไม่นาน หลินเยว่ซินก็พบว่ามีกฎอีกข้อหนึ่งที่นางไม่อยากยอมรับ

มันไม่เกี่ยวกับความกลัว  

ไม่เกี่ยวกับโทสะ  

ไม่เกี่ยวกับความเศร้า

แต่มันเกี่ยวกับ ความโหยหา

มีบางคืนที่นางยังไม่ทันหลับสนิท เสียงหนึ่งจะกระซิบอยู่ข้างหู ราวกับผู้พูดยืนอยู่ใกล้จนลมหายใจแทบสัมผัสผิวแก้ม

“ข้าจะตามหาเจ้า…”

“ไม่ว่ากี่ภพกี่ชาติ”

เพียงได้ยินเสียงนั้น หัวใจของนางก็เต้นแรงผิดปกติ

ไม่ใช่เพราะตกใจ  

แต่เพราะคุ้นเคย

คุ้นเคยเสียจนเจ็บ  

อบอุ่นเสียจนเกือบร้องไห้  

และเจ็บปวดเสียจนหายใจไม่ออก

ทุกครั้งที่นางเผลอโหยหาเสียงนั้น ความหนาวในกายจะไม่พุ่งออกไปทำลายสิ่งของเหมือนยามโกรธ  

ไม่แผ่ซึมออกไปพรากไออุ่นจากรอบกายเหมือนยามเศร้า

แต่มันจะรวมตัวกลับเข้าหาหัวใจ

เย็นลึก  

หนักแน่น  

เหมือนน้ำแข็งกำลังก่อรูปบางอย่างอยู่ในอก

ผลที่ตามมาคือ นางจะเห็นภาพหลอน

ไม่ใช่ภาพน่ากลัวแบบคนเป็นไข้  

แต่เป็นเศษเสี้ยวของสถานที่และผู้คนที่ไม่ควรมีอยู่ในกระท่อมหลังนี้

นางเคยเห็นเงาชายผู้หนึ่งยืนอยู่ข้างหน้าต่าง ทั้งที่เมื่อลืมตาดูชัด ๆ ตรงนั้นมีเพียงหิมะ  

เคยเห็นชายเสื้อดำเปื้อนเลือดพาดผ่านมุมประตู ก่อนเงานั้นจะหายไปกับลม  

และในคืนหนึ่ง นางถึงกับรู้สึกว่ามีนิ้วเย็นจัดแตะลงกลางหน้าผาก คล้ายกำลังปลอบโยนอย่างอ่อนโยนที่สุด

ยามนั้น น้ำตาจะไหลจากตานางเองโดยไม่รู้ตัว

ไม่ใช่น้ำตาแห่งความกลัว  

แต่เป็นน้ำตาของการคิดถึงสิ่งที่จำไม่ได้

นางจึงตั้งชื่อกฎข้อที่สี่ว่า

เมื่อโหยหา ความหนาวจะย้อนกัดกินหัวใจ และเปิดประตูให้ภาพลวง

แต่กฎข้อนี้แตกต่างจากข้ออื่นอยู่หนึ่งอย่าง

มันมิได้ให้เพียงความทรมาน  

มันให้ “คำเรียก”

ราวกับมีใครบางคนอยู่ปลายทางของความหนาว  

กำลังพยายามข้ามกาลเวลา ความตาย และผนึกทั้งปวง มาหานาง

คืนหนึ่ง หลินเยว่ซินยืนอยู่ริมหน้าต่าง มองหิมะที่ตกเงียบงันไม่รู้จบ

นางกระซิบถามความมืดรอบตัว

“เจ้าคือใคร”

ไม่มีเสียงตอบ

ทว่าความหนาวที่เคยกรีดผิวกลับอ่อนลงอย่างน่าประหลาด  

ราวกับมือที่มองไม่เห็นกำลังลูบเรือนผมของนางแผ่วเบา

หัวใจของหลินเยว่ซินสั่นไหว

แล้วภาพหนึ่งก็แล่นวาบเข้ามาในหัว—มือเปื้อนเลือดคู่หนึ่งกำลังกุมหน้าของนางไว้ ชายผู้หนึ่งยิ้มทั้งที่ใกล้สิ้นใจ และพูดอะไรบางอย่างที่นางจับความไม่ได้

ภาพนั้นหายไปเร็วมาก

แต่ผลของมันไม่หาย

ในวินาทีถัดมา เลือดกำเดาของนางก็ไหลหยดลงบนธรณีหน้าต่าง  

ปลายนิ้วทั้งสิบเจ็บแปลบเหมือนถูกเข็มน้ำแข็งทิ่มจากภายใน  

และภาพตรงหน้าเริ่มพร่าเลือน

หลินเยว่ซินรีบพิงผนังไว้ ไม่เช่นนั้นคงล้มลงไปแล้ว

เมื่อใช้แรงมากเกินไปกับความทรงจำที่ไม่ใช่ของตน  

ร่างของนางจะรับไม่ไหว

นั่นคือราคาของกฎข้อที่สี่

ยิ่งอยากจำ  

ยิ่งสูญเสียแรง  

ยิ่งอยากไขว่คว้า  

ยิ่งถูกความหนาวกัดลึก

“พอเถิด…”

นางพึมพำกับตัวเอง แต่ในอกกลับรู้ดีว่านับจากคืนนี้ไป นางจะไม่อาจเลิกฟังเสียงนั้นได้แล้ว

เพราะในโลกที่ทั้งหนาว ทั้งโหดร้าย ทั้งเต็มไปด้วยคนที่พร้อมผลักไสนาง เสียงกระซิบจากความมืดกลับเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้นางรู้สึกว่า ตนมิได้ถูกทอดทิ้งอย่างแท้จริง