บานประตูที่ปิดตาย

การเดินเข้าเมืองในวันที่หิมะถล่มลงมาเช่นนี้ มิใช่เรื่องง่ายสำหรับหญิงสาวที่ขาดอาหารและอดนอนมาหลายวัน

ถนนลื่นราวกระจกน้ำแข็ง  

รองเท้าผ้าเก่าของนางขาดตรงปลายจนหิมะซึมเข้าไปได้ทุกก้าว  

ฝ่าเท้าทั้งสองเจ็บแปลบสลับชา  

ยามลื่นล้ม แต่ละครั้งความเย็นจะกัดลึกผ่านเข่าและฝ่ามือเข้าไปจนเหมือนกระดูกถูกฝังอยู่ในหิมะ

ทว่าสิ่งที่กัดเจ็บกว่าความหนาว กลับเป็นประตูที่ปิดใส่นางทีละบาน

ร้านแรก นางยังพอเคาะประตูด้วยเสียงมั่นคง

ลูกจ้างเปิดออกมาเพียงรอยแคบ พอนางยื่นผ้าปักออกไป อีกฝ่ายก็ชะงัก ก่อนใบหน้าจะเปลี่ยนเป็นแข็งกระด้าง

“นายไม่รับงานจากเจ้าแล้ว”

“เหตุใด” หลินเยว่ซินถามเรียบ ๆ แม้ลมหายใจจะสั่นอยู่ในอก “อย่างน้อยก็ขอให้ท่านดูผ้าก่อน—”

“ข้าบอกว่าไม่รับก็คือไม่รับ”

เสียงกลอนสับดังปังใส่หน้า

นางยืนนิ่งอยู่หน้าประตูครู่หนึ่ง มองหิมะที่เกาะบนผ้าแขนตน ก่อนจะหันไปยังร้านถัดไป

ร้านที่สองไม่ยอมแม้แต่จะเปิดประตู

มีเพียงเสียงตะโกนลอดออกมาจากด้านใน

“ไสหัวไปเสีย! ร้านเราไม่ค้าขายกับตัวอัปมงคล”

คำว่า “ตัวอัปมงคล” ทำให้หัวใจของหลินเยว่ซินกระตุกเย็นวาบ

โทสะลุกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว  

เร็วเสียจนปลายนิ้วของนางชาในทันที

กฎข้อที่สองตื่นแล้ว

อากาศรอบตัวลดต่ำลงเล็กน้อยจนลมหายใจพ่นออกมาเป็นไอขาวหนากว่าเดิม นางรีบกำมือแน่น เล็บจิกลงกลางฝ่ามือจนเจ็บ เพื่อดึงสติกลับมา

ห้ามโกรธ  

ห้ามปล่อยให้มันออกมา  

ไม่เช่นนั้นของใกล้ตัวจะจับตัวเป็นน้ำแข็งอีก

เลือดซึมออกจากรอยเล็บจิกเล็กน้อย ความเจ็บช่วยฉุดอารมณ์ลงได้ทันเวลา หลินเยว่ซินจึงเพียงหมุนตัวจากมา โดยไม่พูดอะไรสักคำ

ร้านที่สามเปิดรับนางเข้าไปยืนตรงชายคาเพียงชั่วครู่ ก่อนเจ้าของร้านจะเหลือบเห็นใบหน้าใต้ผ้าคลุมแล้วเปลี่ยนสีทันที

“คุณหนูหลิน?”

ครานี้เขาไม่แม้แต่จะแสร้งสุภาพ

“ข้ารับของเจ้าไม่ได้ หากภรรยาข้ารู้ว่านางต้องเข้าบ้านจากของของเจ้า นางคงจุดธูปไล่เสนียดทั้งคืน”

คำพูดนั้นเรียบเย็น ไม่ได้ตะโกน ไม่ได้ด่าเสียงดัง  

แต่กลับเหยียดหยามยิ่งกว่าเสียงขับไล่ใด ๆ

เพราะมันหมายความว่า ชื่อของนางไม่ใช่เพียงสิ่งน่ารังเกียจอีกต่อไป  

มันกลายเป็นลางร้ายที่ผู้คนไม่แม้แต่อยากแตะต้อง

หลินเยว่ซินค่อย ๆ ดึงผ้าปักกลับเข้ามาในอก

นางไม่ได้อ้อนวอน  

ไม่ได้ยืนร้องขอ  

เพียงพยักหน้าเบา ๆ แล้วก้าวลงจากชายคากลับเข้าสู่หิมะอีกครั้ง

นี่คือหน้าที่ของฉากทุกข์ที่โหดร้ายที่สุดในชีวิตนาง—  

มันสอนให้รู้ว่า คนยากไร้ยังพอทนได้  

แต่คนที่ถูกทำให้ “ไม่มีสิทธิ์อยู่ในสายตาใคร” ต่างหากที่ยากจะมีชีวิตรอด

เหรียญเงินในถุงผ้าข้างเอวมีเพียงสามเหรียญ  

สามเหรียญที่ไม่พอแม้แต่ค่ายาหนึ่งห่อเต็ม  

และเพราะเดินจนหมดแรง ตอนนี้นางจึงเริ่มรู้สึกเวียนศีรษะขึ้นมาจริง ๆ

หลินเยว่ซินพิงกำแพงข้างตรอก หลับตาลงชั่วครู่

ความเหนื่อยล้าถาโถมเข้ามาพร้อมกับเสียงหนึ่งในใจ

พอเถิด  

กลับบ้านเถิด  

อย่างไรวันนี้ก็ขายไม่ได้อยู่แล้ว

แต่ในอีกเสี้ยวหนึ่งของหัวใจ กลับมีภาพของจื่อซวนลอยขึ้นมา—เด็กชายตัวเล็กที่กำลังกอดผ้าห่มไออยู่บนเตียง รอยยิ้มฝืน ๆ ของเขายามบอกนางว่า “ข้าไม่ขม ยายิ่งขมเท่าไรยิ่งได้ผลดี”

หลินเยว่ซินกัดริมฝีปากตนเองแน่น

นางจะกลับบ้านมือเปล่าไม่ได้

ต่อให้วันนี้ขายผ้าไม่ได้ อย่างน้อยก็ต้องหาซื้อฟืนเก่า ๆ หรือยาต้มเหลือค้างจากร้านโอสถให้ได้สักอย่าง  

หากหยุดเดินตอนนี้ ความหนาวที่บ้านจะฆ่าจื่อซวนช้ากว่าหิมะข้างนอกก็จริง แต่ผลลัพธ์ย่อมไม่ต่างกัน

คิดได้ดังนั้น นางก็ผลักตัวเองออกจากกำแพงและก้าวต่อ

คนที่ไม่มีทางถอย มีแต่ต้องฝืนเดินไปข้างหน้าเท่านั้น

ตอนที่ ๓.๓ ศาลเจ้าเก่ากลางพายุ

ยิ่งเดินลึกเข้าสู่ชานเมือง เส้นทางยิ่งเงียบ

บ้านเรือนเริ่มห่างกัน  

เสียงคนเริ่มหายไป  

เหลือเพียงพายุหิมะที่หมุนวนขาวโพลนปิดทับทั้งโลก

หลินเยว่ซินเริ่มรู้ตัวว่าตนเดินผิดทาง แต่เมื่อหันกลับไป เบื้องหลังก็มีเพียงม่านหิมะหนาเท่าเดิมจนแทบแยกไม่ออกแล้วว่าเส้นทางไหนคือทางมา

ลมหนาวพัดใส่หน้าเต็มแรง จนห่อผ้าในอ้อมแขนเกือบหลุดจากมือ

นางรีบกอดมันแน่น ทว่าในวินาทีนั้นเอง ความสิ้นหวังที่สะสมมาทั้งวันก็พลันจู่โจมโดยไม่ให้ตั้งตัว

ขายไม่ได้  

ไม่มีเงิน  

หลงทาง  

และจื่อซวนกำลังรออยู่ที่บ้าน

ความเศร้าแล่นขึ้นมาถึงลำคออย่างรวดเร็ว

กฎข้อที่สามตื่น

หลินเยว่ซินหยุดกึก

อากาศรอบตัวนางเปลี่ยนไปในทันที ความหนาวในอกมิได้พุ่งออกเหมือนยามโกรธ หากค่อย ๆ แผ่ซึมออกช้า ๆ เงียบ ๆ ราวหมอกเย็นที่มองไม่เห็น หิมะบนปลายผมของนางเกาะหนาขึ้น ลมหายใจกลายเป็นไอขาวขุ่น ฝุ่นหิมะตรงปลายรองเท้าจับตัวแข็งเป็นเกล็ดแน่นกว่าปกติ

ที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้นคือ ห่อผ้าปักในอ้อมแขนเริ่มเย็นเยียบผิดธรรมชาติ

หลินเยว่ซินหน้าซีด นางรีบกดมันแนบอก พยายามสูดหายใจเข้าลึก

อย่าเศร้า  

ห้ามเศร้า  

ผ้าจะเสีย

แต่น้ำตาที่รื้นขึ้นมากลับทำให้สภาพยิ่งเลวร้ายลง

ขอบผืนแพรชั้นบนสุดเริ่มมีเกล็ดน้ำแข็งบาง ๆ จับตรงมุมผ้า  

หากปล่อยไว้อีกไม่นาน เส้นไหมที่ปักไว้คงเปราะและขาดเสียหายหมด

หลินเยว่ซินสะดุ้ง ราวถูกตบให้ตื่นจากห้วงอ่อนแอ

ไม่ได้  

นี่คือยาต้มของจื่อซวน  

นี่คือฟืนคืนนี้  

นี่คือชีวิตของพวกนาง

นางยกหลังมือขึ้นเช็ดน้ำตาแรง ๆ แล้วใช้เล็บจิกฝ่ามือตัวเองอีกครั้งเพื่อกดอารมณ์ ความเจ็บแล่นวาบขึ้นมาจนภาพตรงหน้าคมชัดขึ้น

ตอนนั้นเอง ท่ามกลางม่านหิมะขาวจัด นางจึงเห็นเงาสิ่งปลูกสร้างหลังหนึ่งอยู่ไม่ไกล

ศาลเจ้าเก่า

มันตั้งโดดเดี่ยวริมทาง ร้างเสียจนคล้ายถูกผู้คนและกาลเวลาทอดทิ้ง กระเบื้องหลังคาหลุดหายไปหลายแผ่น ประตูไม้ผุกร่อน ทหารหินหน้าศาลเอียงกะเท่เร่เหมือนพร้อมจะล้มลงได้ทุกเมื่อ

ในยามปกติ สถานที่เช่นนี้คงน่าหวาดหวั่นไม่น้อย  

แต่สำหรับหลินเยว่ซินในเวลานี้ มันคือที่พักเดียวก่อนที่หิมะและพลังในตัวนางจะทำลายทุกอย่าง

นางจึงแทบไม่ลังเล รีบฝ่าลมไปยังประตูนั้น ใช้ไหล่ดันบานไม้หนักอึ้งจนมันค่อย ๆ เปิดออกพร้อมเสียงเอี๊ยดอ๊าดยาวราวคร่ำครวญ

กลิ่นไม้เก่า ไอชื้น และธูปค้างเก่าลอยออกมาต้อนรับนาง

หลินเยว่ซินก้าวเข้าไปข้างใน พลันรู้สึกว่าศาลเจ้าหลังนี้เย็นนัก  

แต่ไม่ใช่ความเย็นจากลมหนาวเพียงอย่างเดียว

ราวกับมีบางสิ่งนิ่งสงบและกดลึกอยู่ในความมืดมานานแล้ว

แล้วนางก็เห็นว่า ตนมิได้เป็นคนเดียวในศาลเจ้า