Beranda / รักโบราณ / ดาราสวรรค์ผู้หวนคืน / ค่ำคืนลำพังใต้แสงดาว

Share

ค่ำคืนลำพังใต้แสงดาว

last update Tanggal publikasi: 2026-05-07 12:18:18

หลังจากจื่อซวนหลับสนิทเพราะฤทธิ์ยาและความเหนื่อยล้า หลินเยว่ซินก็ค่อยๆ ลุกจากเตียงอย่างเบาที่สุด

นางเดินไปนั่งข้างหน้าต่างบานเก่าซึ่งอุดด้วยผ้าหลายชั้น แต่ลมหนาวก็ยังสอดผ่านเข้ามาได้ และกัดผิวแก้มของนางจนชา

เบื้องนอกคือจวนหลินที่เงียบงัน

ลานฝึกจมอยู่ใต้หิมะ  

เสาไม้เก่าทอดเงาดำเอียงๆ  

หอหนังสือพังครึ่งหนึ่งดูราวหลุมศพของถ้อยคำ  

และต้นสนแก่ข้างกำแพงเหนือแกว่งกิ่งแห้งครูดลมครางเบาๆ คล้ายคนชราที่เฝ้าบ้านมานานเกินไป

หลินเยว่ซินเงยหน้ามองฟ้า

ดวงดาวยังพร่างอยู่เหนือยอดไม้  

งดงาม  

ห่างไกล  

และเย็นชา

พวกมันส่องแสงอยู่เงียบๆ ราวไม่เคยรับรู้เลยว่า ใต้ฟ้านี้มีคนบางคนต้องพยายามมีชีวิตรอดอย่างยากลำบากเพียงใด

“ข้าไม่รู้ว่าข้าคือใครจริงๆ”

นางเอ่ยกับความมืดด้วยเสียงเบา

“ไม่รู้ว่าทำไมข้าถึงเหมือนเคยมีชีวิตอีกชีวิตหนึ่ง”

“ไม่รู้ว่าน้ำตาในความฝันนั้นมีไว้เพื่อผู้ใด”

“ไม่รู้ว่าความโหยหาในอกนี้คืออะไรกันแน่”

ลมหนาวพัดผ่านอีกระลอก ปอยผมดำปลิวแตะแก้ม

หลินเยว่ซินทอดสายตามองดาวดวงหนึ่งซึ่งสว่างที่สุดเหนือทิศเหนือ แล้วกล่าวต่อช้าๆ

“แต่ข้ารู้สึกอยู่เสมอว่า...”

“ในที่แห่งหนึ่งซึ่งไกลแสนไกล มีใครบางคนกำลังรอข้าอยู่”

“และข้าเอง... ก็กำลังรอเขา ทั้งที่ไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร”

กลีบใบแห้งจากต้นสนด้านนอกปลิวคว้าง ก่อนตกลงบนหิมะขาวเบื้องล่างอย่างเดียวดาย

หลินเยว่ซินมองมันอยู่นาน

จากนั้นจึงหลับตาลง เอ่ยถ้อยคำสุดท้ายออกมาแผ่วเบา ราวเป็นคำอธิษฐานที่ไม่กล้าดังเกินไป

“แต่หากชาติหน้าของข้ายังต้องเจ็บปวดเช่นนี้อีก...”

“ก็อย่าให้ข้าเกิดมาเลย”

“อย่าให้ข้ามีชีวิตเพียงเพื่ออดทนและสูญเสีย”

“ขอเพียงจื่อซวนมีชีวิตที่ดี... เท่านั้นก็พอ”

หิมะยังตกลงมาอย่างเงียบงัน

และในวินาทีนั้นเอง ความมืดบนฟ้ากลับดูหนักอึ้งขึ้นเล็กน้อย  

ราวมีใครบางคนได้ยินคำอธิษฐานนั้นจริงๆ  

ราวมีสายตาคู่หนึ่งทอดมองลงมาจากที่สูงเกินเอื้อม  

และกำลังนิ่งงันอยู่กับความเจ็บปวดที่ไม่อาจยื่นมือเข้ามาแตะต้องได้

ณ ที่แห่งหนึ่งเหนือชั้นเมฆและกาลเวลา  

มหาเทพผู้ประทับบนบัลลังก์ทองคำรับรู้ถึงลมหายใจอันแผ่วเบาของนาง

ปลายนิ้วของพระองค์สั่นเพียงน้อย

แต่สุดท้าย  

พระองค์ก็ยังคงนิ่งเฉย

เช่นเดียวกับที่นิ่งเฉยมาตลอดกาลอันยาวนาน

________________________________________________________________________________

คืนเดียวกันนั้น ขณะที่หลินเยว่ซินเอนกายลงข้างน้องชาย และหลับไปอย่างไม่สนิทเพราะความเหน็บหนาวกับความกังวลไม่รู้จบ

ปานรูปบุปผาทมิฬกลางแผ่นหลังของนางก็ค่อยๆ เปล่งแสงขึ้น

แสงสีฟ้าอ่อนเรืองอยู่ใต้ชั้นผ้าอย่างแผ่วบาง  

สว่างวาบขึ้นช้าๆ ราวหัวใจอีกดวงหนึ่งเริ่มเต้น  

อ่อนโยน  

เงียบงัน  

แต่เต็มไปด้วยพลังที่ไม่อาจฝืนขัด

หลินเยว่ซินไม่รู้ตัว

นางไม่รู้ด้วยซ้ำว่า ในร่างของตนกำลังมีบางสิ่งตื่นขึ้นจากการหลับใหลอันยาวนาน

แต่ไกลออกไปจากโลกมนุษย์

ณ แดนมายาอันเงียบเย็น เทพซีวานเย่ซึ่งนั่งสมาธิอยู่กลางตำหนักน้ำแข็ง พลันลืมตาขึ้นทันที

ดวงตาคู่นั้นสงบนิ่งมานานนับพันปี  

แต่ค่ำคืนนี้ กลับมีประกายหนึ่งวาบผ่านอย่างชัดเจน

“นางใกล้ตื่นแล้ว...”

เสียงของเขาเบามาก  

ทว่าแฝงความแน่วแน่จนแม้แสงน้ำแข็งทั้งตำหนักยังคล้ายสั่นไหว

รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของชายผู้ไม่เคยยิ้มมานานแสนนาน

“อีกไม่นาน พายุก็จะมา”

เขาเงยหน้ามองฟ้าเหนือแดนเทพ แววตาสงบนิ่งแต่ลึกล้ำดุจเหวลึก

“และเมื่อถึงวันนั้น...”

“ฟ้าที่อยู่เหนือหัวพวกเราทั้งหมด”

“ก็ถึงคราวต้องสั่นสะเทือนเสียที”

สามปีแห่งความยากจน  

สิบแปดปีแห่งความโดดเดี่ยว  

และชะตาชีวิตที่ถูกบีบคั้นเสียจนแทบไม่เหลือลมหายใจ

แต่หลินเยว่ซินยังคงยืนอยู่

ไม่ใช่เพราะนางไม่เจ็บ  

ไม่ใช่เพราะนางไม่หวาดกลัว  

ไม่ใช่เพราะนางแข็งแกร่งโดยกำเนิด

หากเป็นเพราะยังมีคนผู้หนึ่งที่นางต้องปกป้อง  

ยังมีเรือนเล็กท้ายจวนที่นางต้องรักษา  

ยังมีชื่อของบิดามารดาที่นางไม่ยอมให้ถูกกลืนหายไปพร้อมหิมะ  

และยังมีบางสิ่งในสายเลือด ที่แม้หลับใหลอยู่ ก็ไม่เคยยอมดับสูญ

บางที นั่นอาจเป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้หญิงสาวผู้หนึ่งยังไม่ล้มลงต่อหน้าฟ้าดินอันโหดร้าย

เพราะความรักที่บริสุทธิ์ที่สุดของมนุษย์  

ไม่เคยถือกำเนิดจากอำนาจ  

ไม่เติบโตจากฐานันดร  

และไม่ยอมจำนนต่อคำพิพากษาของสวรรค์

มันอาจเป็นสิ่งเดียวในโลกนี้  

ที่แม้แต่เหล่าเทพเบื้องบน  

ก็มิอาจเหยียบย่ำให้แหลกสลายได้อย่างแท้จริง

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • ดาราสวรรค์ผู้หวนคืน   บานประตูที่ปิดตาย

    การเดินเข้าเมืองในวันที่หิมะถล่มลงมาเช่นนี้ มิใช่เรื่องง่ายสำหรับหญิงสาวที่ขาดอาหารและอดนอนมาหลายวันถนนลื่นราวกระจกน้ำแข็ง รองเท้าผ้าเก่าของนางขาดตรงปลายจนหิมะซึมเข้าไปได้ทุกก้าว ฝ่าเท้าทั้งสองเจ็บแปลบสลับชา ยามลื่นล้ม แต่ละครั้งความเย็นจะกัดลึกผ่านเข่าและฝ่ามือเข้าไปจนเหมือนกระดูกถูกฝังอยู่ในหิมะทว่าสิ่งที่กัดเจ็บกว่าความหนาว กลับเป็นประตูที่ปิดใส่นางทีละบานร้านแรก นางยังพอเคาะประตูด้วยเสียงมั่นคงลูกจ้างเปิดออกมาเพียงรอยแคบ พอนางยื่นผ้าปักออกไป อีกฝ่ายก็ชะงัก ก่อนใบหน้าจะเปลี่ยนเป็นแข็งกระด้าง“นายไม่รับงานจากเจ้าแล้ว”“เหตุใด” หลินเยว่ซินถามเรียบ ๆ แม้ลมหายใจจะสั่นอยู่ในอก “อย่างน้อยก็ขอให้ท่านดูผ้าก่อน—”“ข้าบอกว่าไม่รับก็คือไม่รับ”เสียงกลอนสับดังปังใส่หน้านางยืนนิ่งอยู่หน้าประตูครู่หนึ่ง มองหิมะที่เกาะบนผ้าแขนตน ก่อนจะหันไปยังร้านถัดไปร้านที่สองไม่ยอมแม้แต่จะเปิดประตูมีเพียงเสียงตะโกนลอดออกมาจากด้านใน“ไสหัวไปเสีย! ร้านเราไม่ค้าขายกับตัวอัปมงคล”คำว่า “ตัวอัปมงคล” ทำให้หัวใจของหลินเยว่ซินกระตุกเย็นวาบโทสะลุกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เร็วเสียจนปลายนิ้วของนางชาในทันทีกฎข้

  • ดาราสวรรค์ผู้หวนคืน   บุรุษในเงามืด

    เขายืนอยู่หน้าแท่นบูชา ร่างสูงใหญ่หันหลังให้ประตูเพียงแค่เงาหนึ่งเงา ศาลเจ้าหลังเก่าก็ดูแคบลงไปถนัดตาอาภรณ์สีดำสนิทของเขากลืนไปกับความมืดเกือบทั้งร่าง ชายเสื้อปักดิ้นเงินละเอียดเป็นลวดลายคล้ายน้ำค้างแข็ง เหน็บกระบี่ยาวไว้ข้างเอว มือข้างหนึ่งวางบนด้ามอย่างหลวม ๆ แต่ให้ความรู้สึกคุกคามอย่างประหลาด ราวกับอาวุธนั้นไม่เคยแยกจากตัวเขาแม้ยามยืนเฉยภายนอก พายุหิมะยังคำราม แต่บุรุษผู้นี้กลับนิ่งนิ่งราวภูผา นิ่งราวกับลมหิมะทั้งโลกก็ไม่อาจบีบให้เขาเอนเอียงได้แม้แต่น้อยหลินเยว่ซินชะงักฝีเท้าในทันทีสัญชาตญาณบอกให้นางระวัง แต่สิ่งที่เกิดขึ้นจริงกลับไม่ใช่ความหวาดกลัวล้วน ๆเพียงมองแผ่นหลังนั้น หัวใจของนางกลับสั่นไหวอย่างไร้เหตุผล สั่นเหมือนในฝัน เหมือนวิญญาณส่วนลึกจำบางสิ่งได้ก่อนสติจะทันรู้ตัวราวกับนางเคยเห็นเงานี้มาก่อน มิใช่ในโลกมนุษย์ หากในลานหยกขาวท่ามกลางเสียงระฆังและเลือดห่อผ้าในมือของนางหลุดร่วงลงพื้นเหรียญเงินสามเหรียญในถุงเล็กกลิ้งกระจัดกระจายออกมา กระทบพื้นหินดังกรุ๊งกริ๊งชัดเจนท่ามกลางความเงียบหลินเยว่ซินสะดุ้ง รีบก้มลงเก็บแต่ในเวลาเดียวกัน บุรุษผู้นั้นก็หันมา แล

  • ดาราสวรรค์ผู้หวนคืน   คุณหนูสามแห่งตระกูลหลิน

    “เจ้า” เขาเอ่ยขึ้นหลังความเงียบทอดอยู่ครู่หนึ่ง “คือคุณหนูสามแห่งตระกูลหลิน”จากนั้นจึงพูดชื่อนางออกมาชัดเจน“หลินเยว่ซิน”หัวใจของนางกระตุกวูบชื่อนี้สำหรับคนอื่น มักตามมาด้วยคำดูหมิ่นเสมอ ลูกสาวกบฏ หญิงอัปมงคล ตัวเสนียดของตระกูลต้องโทษแต่เมื่อนามนี้ออกจากปากเขา กลับไม่มีถ้อยคำใดต่อท้าย ไม่มีความสมเพช ไม่มีความเหยียดหยามราวกับเขาเพียงยอมรับว่า นางคือคนคนหนึ่งซึ่งมีตัวตนจริงอยู่ตรงหน้าหลินเยว่ซินเงยหน้าขึ้นมองเขาระวัง ๆ“ท่านรู้จักข้าหรือ”“ข้ารู้จักบิดาเจ้ามากกว่า”เพียงประโยคนั้น ความเย็นในร่างนางกลับเปลี่ยนเป็นความเจ็บขึ้นมาแทนบิดาชื่อนี้เป็นเหมือนแผลเก่าที่ไม่เคยสมาน ผู้คนในเมืองหลวงพูดถึงเขาแต่ในฐานะคนทรยศ ไม่มีใครเอ่ยด้วยความเคารพอีกแล้ว“ท่าน…รู้จักบิดาข้าด้วยหรือ”“ข้าเคยอยู่ใต้บัญชาการของแม่ทัพหลิน”น้ำเสียงของเขาราบเรียบ แต่แน่นพอจะทำให้หลินเยว่ซินต้องกำเหรียญในมือแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว“ท่านแม่ทัพหลินเป็นคนสอนข้าว่า คนเป็นทหารไม่ใช่ผู้ที่ฆ่าเก่งที่สุด” เขาพูดต่อ “แต่คือผู้ที่ยืนอยู่ข้างหลังคนของตนจนวินาทีสุดท้าย”หลินเยว่ซินนิ่งงันไม่มีใครเอ่ยถึงบิดานางเช่

  • ดาราสวรรค์ผู้หวนคืน   รอยยิ้มแรกและคำเตือน

    มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อยเป็นรอยยิ้มจางเสียจนเกือบไม่ต่างจากเงาไฟไหว แต่เพราะมันหาได้ยากยิ่ง จึงยิ่งทำให้หัวใจคนมองสะเทือน“อย่างน้อย” เขาเอ่ย “เจ้าก็ซื่อตรงกว่าคนทั้งวัง”ในจังหวะนั้นเอง ลมหนาวก็พัดกระแทกประตูศาลเจ้าจนดังปัง หลินเยว่ซินสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะไอขึ้นมาสองสามครั้งอย่างกลั้นไม่อยู่เชียวอวี้เฉินมองนางเพียงชั่วแวบ จากนั้นจึงปลดผ้าคลุมขนสัตว์สีดำออกจากบ่าของตน“ไม่จำเป็น—”หลินเยว่ซินเอ่ยปฏิเสธทันทีแต่เขาไม่ฟังผ้าคลุมหนักอุ่นผืนนั้นถูกวางลงบนบ่าของนางอย่างเรียบร้อย กลิ่นหิมะสะอาด ควันไม้จาง ๆ และกลิ่นเหล็กเย็นจากตัวเขาอบอวลอยู่ในเนื้อผ้า ทำให้ความเย็นที่ฝังอยู่ในกระดูกของนางค่อย ๆ คลายลงทีละน้อยนางชะงักอีกครั้งไม่ใช่เพียงเพราะความอบอุ่น แต่เพราะความหนาวในเลือดของนาง…สงบลงอย่างน่าประหลาดเมื่ออยู่ใกล้เขา“ข้าไม่ได้ให้เพราะสงสาร” เชียวอวี้เฉินกล่าวเรียบ ๆ พลางจัดชายผ้าคลุมให้นางอย่างไม่ใส่ใจนัก “หากเจ้าป่วยตายคืนนี้ แล้วใครจะปักลายเมฆบนผ้าได้งามเช่นนั้นอีก”หลินเยว่ซินเงยหน้าขึ้นทันที“ท่านรู้ได้อย่างไรว่าผ้าพวกนั้นเป็นฝีมือข้า”“มือเจ้า”เขาพยักหน้าไปทางปลายนิ้วนาง

  • ดาราสวรรค์ผู้หวนคืน   หิมะแรกสุดโหดร้าย

    ตอนที่ ๓.๑ หิมะแรกอันโหดร้ายยิ่งกว่าความตายหิมะแรกของปีควรตกอย่างอ่อนโยนควรเป็นเพียงผงขาวบางเบาที่โปรยลงจากฟ้า ดุจเสียงกระซิบของฤดูหนาว มิใช่คมมีดนับหมื่นเล่มที่ฟาดใส่ผิวเนื้อของผู้คนอย่างไม่ปรานีแต่ปีนี้ หิมะแรกกลับมาพร้อมความอำมหิตเมฆสีเทาหม่นปิดทับทั้งฟ้าเสียจนไม่เหลือแม้เงาของดวงดาว ลมหนาวคำรามก้องราวสัตว์ร้ายตื่นหิว พัดเอาผลึกน้ำแข็งเม็ดเล็กแหลมคมกระแทกใบหน้าและลำคอ จนเจ็บร้าวเหมือนถูกเข็มทิ่มแทงซ้ำแล้วซ้ำเล่าในคืนที่แม้แต่ฟ้าดินยังไม่ปรานีผู้ใด หลินเยว่ซินกลับต้องออกจากกระท่อมตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางนางกอดห่อผ้าปักไว้แนบอกแน่น ภายในนั้นคือผืนแพรสามผืนที่นางปักจนปลายนิ้วแตกเลือดซึมติดต่อกันหลายคืน ลายเมฆมงคล ลายดอกบัว และลายนกเหมันต์—ล้วนเป็นงานละเอียดที่สุดที่นางทำได้ในยามที่แสงเทียนริบหรี่และสายตาพร่ามัวเพราะอดนอนหากขายได้ นางจะมีเงินซื้อยาให้จื่อซวนอีกสองห่อ หากขายไม่ได้ คืนนี้กระท่อมของพวกนางจะไม่มีทั้งยาและฟืนเพียงคิดถึงเด็กชายที่นอนซมด้วยพิษไข้อยู่ในบ้าน หลินเยว่ซินก็ไม่กล้าหยุดเดินลมหายใจของนางกลายเป็นไอขาวทันทีที่พ่นออกมา ปลายนิ้วทั้งสิบชาจนแทบจับห่อผ้าไม่อยู่ แต่คร

  • ดาราสวรรค์ผู้หวนคืน   กงล้อชะตาหมุนวน

    คืนหนึ่ง หลังจากจื่อซวนดื่มยาแล้วผล็อยหลับไป หลินเยว่ซินก็นั่งลงข้างเตียง มองใบหน้าน้องชายที่ซีดเซียวใต้แสงเทียนอ่อนนางเหนื่อยเหลือเกินเหนื่อยจากการหาเงิน เหนื่อยจากสายตาของผู้คน เหนื่อยจากการฝืนควบคุมความหนาวในเลือด เหนื่อยจากความฝันที่กัดกินทั้งแรงและความทรงจำเพียงชั่วครู่เดียว นางก็เผลอเอนหน้าผากพิงขอบเตียง ปล่อยให้ดวงตาปิดลงในความเงียบนั้น นางได้ยินเสียงหิมะตกอยู่นอกกระท่อม ได้ยินเสียงลมหายใจแผ่วของจื่อซวน และลึกลงไปกว่านั้น นางเหมือนได้ยินเสียงระฆังโบราณดังอยู่ไกลมากกังวาน ห่างไกล แต่ชัดพอให้หัวใจสั่นหลินเยว่ซินลืมตาขึ้นช้า ๆ“พี่จะปกป้องเจ้าเอง” นางกระซิบกับเด็กชายที่กำลังหลับ “ไม่ว่าต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม”มือของนางเอื้อมไปกุมมือเล็ก ๆ ของจื่อซวนไว้เย็นจัด แต่มั่นคง“ต่อให้คนทั้งโลกมองพี่เป็นปีศาจก็ช่าง”“ต่อให้สิ่งที่อยู่ในเลือดพี่เป็นคำสาปก็ช่าง”“ขอเพียงเจ้ามีชีวิตอยู่…”เสียงของนางสะดุดเล็กน้อยเพราะในวินาทีนั้นเอง ความหนาวในอกกลับไม่บาดเจ็บเหมือนทุกครั้ง มันนิ่งลง แน่นขึ้น ราวกับกำลังรับฟังหลินเยว่ซินจึงพูดต่อชัดถ้อยชัดคำ ราวกับให้สัตย์ต่อฟ้าดิน

  • ดาราสวรรค์ผู้หวนคืน   สายตาที่มองเข้ามา

    เช้าวันถัดมา ข่าวลือก็แพร่ไปทั่วหมู่บ้านเร็วกว่าลมหนาว“คุณหนูหลินเสกน้ำแข็งได้” “นางทำให้หลินป๋อเลือดอาบ” “นางถูกปีศาจสิงแล้ว!”จากเดิมที่ผู้คนเพียงดูแคลน บัดนี้พวกเขาเริ่มหวาดกลัวและในโลกของคนเล็กคนน้อย ความกลัวมักกลายเป็นความโหดร้ายได้ง่ายกว่าความเมตตาเสมอแม่ค้าที่เคยรับซื้องานปักของหลินเย

  • ดาราสวรรค์ผู้หวนคืน   ราคาที่ต้องแลก

    คืนหนึ่ง ขณะที่หลินเยว่ซินกำลังนั่งปักผ้าใต้แสงเทียนริบหรี่เพื่อส่งงานให้พ่อค้าในรุ่งเช้า เสียงดังปังพลันกระแทกประตูจนกระท่อมทั้งหลังสั่นสะเทือนจื่อซวนสะดุ้งตื่นทันที ไอจนตัวงออยู่บนเตียงประตูถูกถีบเปิดอย่างหยาบคาย ลมหนาวกับกลิ่นสุราฉุนจัดพุ่งเข้ามาพร้อมกันผู้มาเยือนคือหลินป๋อ ญาติผู้พี่ผู้ถือสิ

  • ดาราสวรรค์ผู้หวนคืน   ร่องรอยของความฝัน

    หากอาการในยามตื่นทำให้นางหวาดกลัว ความฝันในยามหลับก็ทำให้นางแทบไม่กล้าปิดตามันไม่เหมือนความฝันของคนทั่วไปความฝันของคนทั่วไปเลือนรางเมื่อยามเช้ามาถึง แต่ความฝันของหลินเยว่ซินกลับชัดขึ้นทุกคืนราวกับมันไม่ได้เกิดขึ้น “ในหัว” แต่เกิดขึ้น “ที่ใดสักแห่ง” แล้วส่งเสียงเรียกมาถึงวิญญาณของนางทุกครั้ง

  • ดาราสวรรค์ผู้หวนคืน   โชคชะตาที่แปรผัน

    เมื่อหลินเยว่ซินอายุครบสิบเจ็ดปี นางก็เริ่มเข้าใจว่า สิ่งผิดปกติในร่างกายตนมิใช่อาการป่วยธรรมดามันมีกฎของมันและกฎนั้นโหดร้ายยิ่งกว่าความเจ็บไข้ใดที่นางเคยรู้จักกฎข้อแรก—เมื่อใจหวาดกลัว ความหนาวจะเริ่มจากเลือดครั้งแรกที่นางสังเกตได้ชัด คือในเช้าวันหนึ่งที่เจ้าหนี้มาตะโกนด่าหน้ากระท่อม จื่อซวนไอห

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status