ค่ำคืนลำพังใต้แสงดาว

หลังจากจื่อซวนหลับสนิทเพราะฤทธิ์ยาและความเหนื่อยล้า หลินเยว่ซินก็ค่อยๆ ลุกจากเตียงอย่างเบาที่สุด

นางเดินไปนั่งข้างหน้าต่างบานเก่าซึ่งอุดด้วยผ้าหลายชั้น แต่ลมหนาวก็ยังสอดผ่านเข้ามาได้ และกัดผิวแก้มของนางจนชา

เบื้องนอกคือจวนหลินที่เงียบงัน

ลานฝึกจมอยู่ใต้หิมะ  

เสาไม้เก่าทอดเงาดำเอียงๆ  

หอหนังสือพังครึ่งหนึ่งดูราวหลุมศพของถ้อยคำ  

และต้นสนแก่ข้างกำแพงเหนือแกว่งกิ่งแห้งครูดลมครางเบาๆ คล้ายคนชราที่เฝ้าบ้านมานานเกินไป

หลินเยว่ซินเงยหน้ามองฟ้า

ดวงดาวยังพร่างอยู่เหนือยอดไม้  

งดงาม  

ห่างไกล  

และเย็นชา

พวกมันส่องแสงอยู่เงียบๆ ราวไม่เคยรับรู้เลยว่า ใต้ฟ้านี้มีคนบางคนต้องพยายามมีชีวิตรอดอย่างยากลำบากเพียงใด

“ข้าไม่รู้ว่าข้าคือใครจริงๆ”

นางเอ่ยกับความมืดด้วยเสียงเบา

“ไม่รู้ว่าทำไมข้าถึงเหมือนเคยมีชีวิตอีกชีวิตหนึ่ง”

“ไม่รู้ว่าน้ำตาในความฝันนั้นมีไว้เพื่อผู้ใด”

“ไม่รู้ว่าความโหยหาในอกนี้คืออะไรกันแน่”

ลมหนาวพัดผ่านอีกระลอก ปอยผมดำปลิวแตะแก้ม

หลินเยว่ซินทอดสายตามองดาวดวงหนึ่งซึ่งสว่างที่สุดเหนือทิศเหนือ แล้วกล่าวต่อช้าๆ

“แต่ข้ารู้สึกอยู่เสมอว่า...”

“ในที่แห่งหนึ่งซึ่งไกลแสนไกล มีใครบางคนกำลังรอข้าอยู่”

“และข้าเอง... ก็กำลังรอเขา ทั้งที่ไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร”

กลีบใบแห้งจากต้นสนด้านนอกปลิวคว้าง ก่อนตกลงบนหิมะขาวเบื้องล่างอย่างเดียวดาย

หลินเยว่ซินมองมันอยู่นาน

จากนั้นจึงหลับตาลง เอ่ยถ้อยคำสุดท้ายออกมาแผ่วเบา ราวเป็นคำอธิษฐานที่ไม่กล้าดังเกินไป

“แต่หากชาติหน้าของข้ายังต้องเจ็บปวดเช่นนี้อีก...”

“ก็อย่าให้ข้าเกิดมาเลย”

“อย่าให้ข้ามีชีวิตเพียงเพื่ออดทนและสูญเสีย”

“ขอเพียงจื่อซวนมีชีวิตที่ดี... เท่านั้นก็พอ”

หิมะยังตกลงมาอย่างเงียบงัน

และในวินาทีนั้นเอง ความมืดบนฟ้ากลับดูหนักอึ้งขึ้นเล็กน้อย  

ราวมีใครบางคนได้ยินคำอธิษฐานนั้นจริงๆ  

ราวมีสายตาคู่หนึ่งทอดมองลงมาจากที่สูงเกินเอื้อม  

และกำลังนิ่งงันอยู่กับความเจ็บปวดที่ไม่อาจยื่นมือเข้ามาแตะต้องได้

ณ ที่แห่งหนึ่งเหนือชั้นเมฆและกาลเวลา  

มหาเทพผู้ประทับบนบัลลังก์ทองคำรับรู้ถึงลมหายใจอันแผ่วเบาของนาง

ปลายนิ้วของพระองค์สั่นเพียงน้อย

แต่สุดท้าย  

พระองค์ก็ยังคงนิ่งเฉย

เช่นเดียวกับที่นิ่งเฉยมาตลอดกาลอันยาวนาน

________________________________________________________________________________

คืนเดียวกันนั้น ขณะที่หลินเยว่ซินเอนกายลงข้างน้องชาย และหลับไปอย่างไม่สนิทเพราะความเหน็บหนาวกับความกังวลไม่รู้จบ

ปานรูปบุปผาทมิฬกลางแผ่นหลังของนางก็ค่อยๆ เปล่งแสงขึ้น

แสงสีฟ้าอ่อนเรืองอยู่ใต้ชั้นผ้าอย่างแผ่วบาง  

สว่างวาบขึ้นช้าๆ ราวหัวใจอีกดวงหนึ่งเริ่มเต้น  

อ่อนโยน  

เงียบงัน  

แต่เต็มไปด้วยพลังที่ไม่อาจฝืนขัด

หลินเยว่ซินไม่รู้ตัว

นางไม่รู้ด้วยซ้ำว่า ในร่างของตนกำลังมีบางสิ่งตื่นขึ้นจากการหลับใหลอันยาวนาน

แต่ไกลออกไปจากโลกมนุษย์

ณ แดนมายาอันเงียบเย็น เทพซีวานเย่ซึ่งนั่งสมาธิอยู่กลางตำหนักน้ำแข็ง พลันลืมตาขึ้นทันที

ดวงตาคู่นั้นสงบนิ่งมานานนับพันปี  

แต่ค่ำคืนนี้ กลับมีประกายหนึ่งวาบผ่านอย่างชัดเจน

“นางใกล้ตื่นแล้ว...”

เสียงของเขาเบามาก  

ทว่าแฝงความแน่วแน่จนแม้แสงน้ำแข็งทั้งตำหนักยังคล้ายสั่นไหว

รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของชายผู้ไม่เคยยิ้มมานานแสนนาน

“อีกไม่นาน พายุก็จะมา”

เขาเงยหน้ามองฟ้าเหนือแดนเทพ แววตาสงบนิ่งแต่ลึกล้ำดุจเหวลึก

“และเมื่อถึงวันนั้น...”

“ฟ้าที่อยู่เหนือหัวพวกเราทั้งหมด”

“ก็ถึงคราวต้องสั่นสะเทือนเสียที”

สามปีแห่งความยากจน  

สิบแปดปีแห่งความโดดเดี่ยว  

และชะตาชีวิตที่ถูกบีบคั้นเสียจนแทบไม่เหลือลมหายใจ

แต่หลินเยว่ซินยังคงยืนอยู่

ไม่ใช่เพราะนางไม่เจ็บ  

ไม่ใช่เพราะนางไม่หวาดกลัว  

ไม่ใช่เพราะนางแข็งแกร่งโดยกำเนิด

หากเป็นเพราะยังมีคนผู้หนึ่งที่นางต้องปกป้อง  

ยังมีเรือนเล็กท้ายจวนที่นางต้องรักษา  

ยังมีชื่อของบิดามารดาที่นางไม่ยอมให้ถูกกลืนหายไปพร้อมหิมะ  

และยังมีบางสิ่งในสายเลือด ที่แม้หลับใหลอยู่ ก็ไม่เคยยอมดับสูญ

บางที นั่นอาจเป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้หญิงสาวผู้หนึ่งยังไม่ล้มลงต่อหน้าฟ้าดินอันโหดร้าย

เพราะความรักที่บริสุทธิ์ที่สุดของมนุษย์  

ไม่เคยถือกำเนิดจากอำนาจ  

ไม่เติบโตจากฐานันดร  

และไม่ยอมจำนนต่อคำพิพากษาของสวรรค์

มันอาจเป็นสิ่งเดียวในโลกนี้  

ที่แม้แต่เหล่าเทพเบื้องบน  

ก็มิอาจเหยียบย่ำให้แหลกสลายได้อย่างแท้จริง