ตอนที่ 8 เขียนเรื่องสั้น

หลังออกจากร้านกาแฟ ดารินทร์ก็ไม่ลืมที่จะขอให้มาวินเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ ส่วนมาวินก็อาสาจะไปส่งดารินทร์ที่สถานีโทรทัศน์เพราะถึงจะอยู่ใกล้ แต่ฝนตกขนาดนี้ถ้าเธอกลับเองก็ต้องเปียก แต่เธอก็บ่ายเบี่ยง เพราะจริง ๆ แล้วเธอไม่ได้จะเข้าสถานี วันนี้เธอหยุด แต่เธอจะไปหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับนักการเมืองหนุ่มที่มาติดพันเอมมี่

ดารินทร์เดินกางร่มไปยังป้ายรถเมล์ ซึ่งตอนนี้ก็ไม่มีคนอยู่เลย มีแค่เธอคนเดียวที่ยืนรอรถอยู่

"ตกจนน้ำจะท่วมกรุงเทพฯแล้วเนี่ย เมื่อไหร่จะหยุดนะพี่ฝน"

ดารินทร์บ่นไปเรื่อย แต่ขณะที่เธอกำลังแหงนมองท้องฟ้าทำให้เธอไม่ทันระวัง รถที่วิ่งมาเหยียบเข้ากับน้ำที่ขังอยู่ โชคดีเธอมีไหวพริบ เอาร่มที่กางอยู่กันน้ำที่กระเด็นมาได้ทัน

"ขับระวังหน่อยสิ"เธอตะโกนตามหลัง

ทำให้คนที่ขับรถตามหลังรถคันดังกล่าวมาเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด ขณะขับผ่านเขาเห็นหน้าดารินทร์ชัด ๆ เขาจึงจอดรถ ตอนแรกดารินทร์ก็แปลกใจว่าเป็นรถใคร พอลงกระจกเท่านั้นแหละ เธอยิ้มกว้างทันที

"ขึ้นมาสิ"

"อ้อ ไม่เป็นไรค่ะ รถประจำทางมาพอดี"

จริง ๆ เธอก็อยากขึ้นรถของศศินนะ แต่เธอมีเรื่องสำคัญที่จะต้องทำ เธอจึงจำใจต้องวิ่งขึ้นรถประจำทางที่ตามมาจอดอยู่ด้านหลังรถของศศินพอดี

ศศินมองทางกระจกด้านข้างด้วยความแปลกใจ ถ้าเป็นเมื่อก่อนดารินทร์ไม่มีทางปฏิเสธเขาแน่นอน ตอนนี้เธอคงเปลี่ยนไปแล้ว ถึงไม่ยอมกระโดดขึ้นรถของเขา ศศินจึงขับรถออกไป

ด้านดารินทร์หลังจากขึ้นไปนั่งบนรถได้สักพักแล้ว เธอก็ยังยิ้มไม่หุบ นี่เป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้ที่ศศินเอ่ยปากชวนเธอ แค่นี้แหละ เพียงแค่นี้ที่คนอย่างดารินทร์ต้องการ แค่เขาเห็นเธออยู่ในสายตาบ้าง

รถโดยสารวิ่งมาจนถึงป้ายสุดท้าย เธอลงจากรถก่อนจะมองซ้ายมองขวา ช่างเป็นความบังเอิญหากเป็นนักการเมืองคนนี้เธอก็พอจะทราบข้อมูลมาบ้าง เพราะเธอกำลังตามสืบเรื่องของเขาอยู่เหมือนกัน

ดารินทร์จึงตัดสินใจเดินทางมาในชุมชนที่เขาเคยอยู่ สส.หนุ่มคนนี้เป็นคนธรรมดาคนหนึ่งที่ไต่เต้าขึ้นไปจนได้รับความไว้วางใจจากหัวหน้าพรรคให้เป็นสส.ในพรรค...

ดารินทร์เดินไปเรื่อย ๆ ฝนที่ยังคงตกทำให้เธอต้องถกขากางเกงขึ้น รองเท้าผ้าใบที่เธอสวมมาก็เปียกซะแล้ว เธอมาหยุดอยู่ตรงหน้าบ้านหลังหนึ่งเพื่อหลบฝน เป็นจังหวะเดียวกันที่เจ้าของบ้านเดินออกมา

"อ้าวหนู...เข้ามาด้านในก่อนสิ อยู่ตรงนั้นเดี๋ยวก็เปียกหมดหรอก" ยายแก่ๆ อายุราว หกสิบกว่าปีเอ่ยชวนเธอ

"ไม่เป็นไรค่ะยาย หนูอยู่ตรงนี้ได้ค่ะ จริง ๆ หนูก็เปียกอยู่แล้ว เพียงแต่อย่าให้มันเปียกไปกว่านี้"

"ตามใจละกัน งั้นเดี๋ยวยายนั่งเป็นเพื่อนนะ"

"ไม่เป็นไรค่ะยาย ยายออกมาเดี๋ยวเปียกเอานะคะ"

เมื่อเห็นยายทำท่าจะเดินออกมา ดารินทร์จึงร้องห้ามไว้ แต่ก็เปล่าประโยชน์เพราะแกก็มีความคิดเป็นของตัวเอง

"แล้วไปไงมาไงถึงได้มาเดินตากฝนอยู่"

"หนูเป็นนักเขียนค่ะ คือหนูมีไอเดียจะเขียนเรื่องสั้น ตามติดชีวิต สส.ที่มาจากชุมชนเล็ก ๆ เหมือนเราๆ ค่ะ"

"อ้อ...แล้วมาตามใครในนี้ล่ะ"

"คุณยายพอจะรู้จักบ้านของคุณ ทรงพล ขจรเดชา มั้ยคะ"

คุณยายหันมาทำหน้างง ๆ ใส่ดารินทร์

"คนที่เขาลงสมัคร สส.อะค่ะ ยายพอจะจำได้มั้ยคะ"

"อ้อ สส.พล มันไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว มันย้ายออกไปแล้ว"

"อ้อ ค่ะ แล้วเขาย้ายออกไปนานยังคะ"

"ตั้งแต่ต้นปีที่แล้วโน่น เด็กคนนี้มันเป็นคนหัวสูง ตั้งแต่ลงสมัคร สส.ก็ไม่เคยกลับมาบ้านเกิดอีกเลย ตอนเด็ก ๆ เป็นคนอารมณ์ร้อน เอาแต่ใจ อยากได้อะไรต้องเอาให้ได้ พ่อแม่สั่งสอนก็ไม่เคยจำ กับพ่อแม่ทิ้งขว้างไม่เคยสนใจ"

ดารินทร์อยากจะบอกยายว่าใจเย็น ๆ นะคะ อารมณ์ยายเหมือนคนเก็บกด แต่ไหน ๆ ยายก็ได้อารมณ์แล้ว ดารินทร์เลยปล่อยเลยตามเลยให้แกได้พูดเต็มที่

"ตอนวัยรุ่นนะ มันทะเลาะกับหลานยาย ต่อยกันหน้าแหกปากแตก มันแค้นที่สู้หลานยายไม่ได้ มันเลยยัดยาให้หลานยาย แล้วมันก็เป็นคนแจ้งตำรวจมาจับ"

ดารินทร์ไม่แปลกใจแล้วว่าทำไมยายถึงอารมณ์ขึ้นแบบนี้

"แล้วเขาเอายามาจากไหนคะยาย"

"ก็นายมันไง ตอนนี้มันก็ยังทำอยู่ มีคนคุ้มกะลาหัวมัน ไม่มีใครทำอะไรมันได้หรอก มันเลยเฝ้ารังแกคนที่อ่อนแอกว่าอยู่แบบนี้"

ถือเป็นโชคดีของดารินทร์ ที่เธอเจอคนที่สามารถให้ข้อมูลกับเธอได้ครบถ้วน

หลังจากฟังเรื่องราวจากยาย เมื่อฝนเริ่มซาดารินทร์จึงขอตัวเดินไปสอบถามคนอื่น ๆด้านใน ส่วนใหญ่เรื่องราวจะไปในทิศทางเดียวกัน ดารินทร์จึงเดินกลับ ระหว่างทางก็ต้องผ่านหน้าบ้านยายคนเดิม แต่กลับมีผู้ชายใส่สูทนั่งอยู่หน้าบ้าน ซึ่งเธอก็มองไม่ชัดว่าเป็นใคร

"อ้าวหนู จะกลับแล้วเหรอ" ผู้ชายคนนั้นหันมามองทางดารินทร์จนเธอนิ่งไป เขาก็นิ่งไปเช่นกัน "เธอคนนี้แหละที่ยายเล่าให้ฟัง"

"ดารินทร์"

"อ้าวรู้จักกันเหรอ งั้นก็พาแม่หนูกลับด้วยสิ เดินตากฝนมาสักพักแล้ว"

"ไม่เป็นไรค่ะ หนูกลับเองได้ค่ะยาย เปียกแบบนี้ไม่กล้าขึ้นรถใครหรอกค่ะ"

เธอไม่กล้าสบตาเขา สายตาคมคู่นั้นมองมาที่เธออย่างสงสัย เขาสงสัยว่าเธอมาทำอะไรที่นี่

"หนูขอตัวนะคะยาย สวัสดีค่ะ"

"เดี๋ยว!!"

ดารินทร์ต้องหยุดก้าวท้าวทันที เมื่อโดนร้องห้าม ก่อนเธอจะหมุนตัวกลับไป ฝนที่เริ่มตกลงมาทำให้เธอต้องกางร่มอีกครั้ง

"ผมขอตัวกลับก่อนนะครับ ขอบคุณคุณยายมากนะครับ" เขากล่าวลายายก่อนจะวิ่งเข้ามาในร่มของดารินทร์ จนเธอต้องขยับร่มเอียงไปทางเขาอัตโนมัติเพราะร่มมันคันไม่ใหญ่มาก

"จ้าๆ ขับรถดี ๆ นะ ฝนตกถนนลื่น" ยายส่งเสียงตามหลังมา

"ขอบคุณครับ" เขาไม่ลืมที่จะหันไปขอบคุณ

เดินมาได้เพียงนิดเดียว เขาก็แย่งร่มจากเธอไปถือไว้ จนเธอทำอะไรไม่ถูก เธอเดินออกมาจากร่มนิดนึงจนไหล่โดนเม็ดฝนไปครึ่งนึง แต่อยู่ ๆ เขาก็เอียงร่มมาทางเธอ ดารินทร์หันไปมองเขาอย่างแปลกใจ

"มองอะไร"

"เอ่อ เปล่าค่ะ" เธอรีบหันกลับไปมองด้านหน้า

ทั้งคู่เดินกันมาจนถึงรถ เขาพาเธอเดินไปทางด้านข้างคนขับ แต่ดารินทร์ไม่ยอมขึ้น

"ขึ้นไปสิ ยืนทำอะไรอยู่"

"เอ่อ พอดีรินเปียกอยู่ เดี๋ยวเลอะรถพี่ซันหมด"

"บอกว่าขึ้นก็ขึ้นไปสิ"

"ไม่เป็นไรค่ะ รินกลับเองดีกว่า"

ศศินไม่พูดต่อเขาเปิดประตูแล้วกดหัวดารินทร์ลงไป จนเธอยอมเข้าไปนั่งในรถ ส่วนเขาก็ขึ้นไปทางฝั่งคนขับแล้วขับออกไปทันที