تسجيل الدخولทางด้านมิเกล เมื่อบึ่งรถกลับมาถึงคอนโดอย่างรีบร้อน เธอก็ตรงดิ่งขึ้นห้องทันที แต่พอเปิดประตูเข้าไป กลับพบเพียงเจ้าแคนดี้ ที่นั่งส่งเสียงร้องตาแป๋วอยู่ตัวเดียว ทำเอามิเกลหน้าเสีย ใจเสียตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม
“แคนดี้! แล้วปีโป้ล่ะลูก!” มิเกลพยายามเดินหาทั่วทุกซอกทุกมุม ทั้งใต้เตียง หลังโซฟา หรือแม้แต่ในตู้เสื้อผ้าเผื่อว่ามันจะซ่อนตัวอยู่ แต่มันก็ไม่มี! เธอรีบวิ่งออกมารวมตัวกับพี่สายและแม่บ้านอีกสองสามคน ตรงทางเดินข้างนอกทันที “เจอไหมคะพี่สาย!” “ยังเลยค่ะคุณหนู พี่หาตลอดทางเดินแล้วก็ไม่เจอเลยค่ะ” พี่สายพูดด้วยสีหน้ารู้สึกผิด มิเกลยื่นหน้ามองลงไปตรงช่องราวกันตกพลางกลัวไปหมด ชั้นนี้มีความเป็นส่วนตัวสูง และมีห้องพักอยู่แค่ไม่กี่ยูนิต แต่พื้นที่กว้างขวางมากจนไม่รู้ว่ามันหลุดไปซ่อนตัวตรงไหน หรือแอบขึ้นลงลิฟต์ไปชั้นอื่นแล้วหรือยัง “หนูโทรถามนิติแล้ว เขาก็บอกยังไม่มีใครแจ้งเข้ามาเลย... ลองเดินดูตามหน้าห้องอื่นก่อนค่ะพี่” ขณะที่มิเกลกำลังเดินหาอย่างร้อนใจ เธอก็เดินสวนกับหญิงสาวร่างเล็กในชุดนักศึกษาคนหนึ่ง ที่เพิ่งเดินออกจากลิฟต์มา แต่มิเกลไม่ได้สนใจมองหน้า เพราะกำลังกวาดสายตามองหาเจ้าปีโป้อย่างเดียว ผู้หญิงคนนั้นคือ ‘แจน’ คู่ขาของคอปเปอร์นั่นเอง เธอเดินถือกระเป๋าแบรนด์เนมตรงดิ่งไปยังห้องพักชั้น VIP ฝั่งซ้ายด้วยความคุ้นเคย แจนได้รับสิทธิ์คีย์การ์ดสแกนผ่านเข้ามาถึงชั้นนี้ได้อยู่แล้ว และเมื่อเดินมาถึงหน้าห้องเป้าหมาย เธอก็กดรหัสผ่านประตูเข้าไปทันที “คิดถึงจังเลยค่ะ” แจนส่งยิ้มหวานน่ารักทันทีที่คอปเปอร์เดินมาเปิดประตูส่วนข้างในให้ แม้ตอนนี้ทั้งคู่จะยังไม่มีสถานะชัดเจน เพราะตัวแจนเองที่ยังไม่ยอมตอบรับคำขอเป็นแฟนของคอปเปอร์ เธอรู้ดีว่าคอปเปอร์ชอบเธอมาก แต่เธอสะดวกใจกับการเป็นคู่ขาสบาย ๆ แบบนี้มากกว่า เพราะผู้ชายตัวเลือกในสต็อกของเธอมีเยอะแยะ แต่คอปเปอร์ก็คือคนที่เด็ดที่สุด “มาไวจังนะ” คอปเปอร์ส่งยิ้มยวน แจนก้าวขาเข้ามาในห้อง แต่ก็ต้องขมวดคิ้วประหลาดใจเมื่อเห็นก้อนขนสีขาวตัวอ้วนกลม นอนเลียขนอยู่บนพื้น “อุ้ย! คอปเปอร์เลี้ยงแมวตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย น่ารักจัง ไม่เห็นรู้เลย” “อ๋อ เปล่าหรอก มัน...” ยังไม่ทันที่คอปเปอร์จะพูดจบ แจนก็ก้าวเข้ามาประชิดตัว มือเรียวค่อย ๆ ถอดเสื้อยืดของเขาออกอย่างเบามือ คอปเปอร์กลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอด้วยความต้องการที่สะสมมานาน เพราะไม่ได้เจอกันหลายสัปดาห์ แม้เขาจะเคยขอเธอเป็นแฟนหลายครั้งแล้วไม่ได้ผล และผู้ชายอย่างเขาก็ไม่ได้ขาดแคลนตัวเลือก แต่ในเมื่อตัวแม่ลุกขึ้นมาเปิดเกมรุกใส่ก่อนแบบนี้ มีหรือเสืออย่างเขาจะปล่อยให้หลุดมือ คอปเปอร์ไม่รอช้า ถอดเสื้อนักศึกษาของเธอออกเช่นกัน เพียงไม่นาน ร่างกายของทั้งคู่ก็เปลือยเปล่าโหยหากันและกัน ทั้งคู่พากันกอดทอดตัวลงบนโซฟาราคาแพงกลางห้อง นัวเนียกันอย่างดูดดื่มจนอารมณ์พุ่งสูงขึ้นเรื่อย ๆ ติ๊งต่อง~ ติ๊งต่อง~ เสียงออดหน้าห้องดังแทรกขึ้นมา แจนชะงักนิดหน่อย แต่คอปเปอร์กลับไม่สนใจ พรมจูบซุกไซ้ซอกคอขาวระหงอย่างต่อเนื่อง “อาหารที่สั่งมาส่งมั้ง... ช่างมันเหอะ เดี๋ยวเขาก็เอาวางไว้หน้าห้องเองแหละ” “อืม... คอปเปอร์ขา...” แจนส่งเสียงครางแผ่วเบา ทว่า... ในจังหวะที่คอปเปอร์กำลังจะสอดใส่ จังหวะเข้าด้ายเข้าเข็ม เขาก็ต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อหันไปเห็นเจ้าแมวตัวอ้วนสีขาว กำลังใช้เล็บแหลมคมข่วนโซฟาหนังแท้นำเข้าจากอิตาลี ราคาหลายแสนของเขาอย่างมันมือ! แกร๊ก ๆ ๆ ๆ! หนังโซฟาขาดเป็นรอยแผลเหวอะอย่างเห็นได้ชัด! “เชี่ยยยยยย! ไอ้แมวเหี้ย!!” คอปเปอร์ผละตัวออกจากแจนอย่างรวดเร็ว ทำเอาแจนร้องกรี้ดด้วยความขัดใจ “กูเพิ่งซื้อมาหลายแสนเลยนะไอ้สัตว์! มึงข่วนจนขาดหมดแล้ว!!” คอปเปอร์สบถลั่น เดินเข้าไปจะเตะแต่เจ้าปีโป้ก็ไม่สน ยังคงข่วนต่อหน้าตาเฉย ด้วยความโมโหขั้นสุด คอปเปอร์เลยพุ่งเข้าไปตะปบอุ้มเจ้าแมวอ้วนขึ้นมาจากพื้น มืออีกข้างคว้าผ้าเช็ดตัวแถวนั้นมาพันรอบเอวไว้แบบหมิ่นเหม่ ด้วยความรีบร้อน ติ๊งต่อง! ติ๊งต่อง! ติ๊งต่อง! เสียงออดหน้าห้องดังถี่กระชั้นชิดขึ้นอีก “แม่มเอ๊ย! ใครมาวะ!!” คอปเปอร์หัวเสียถึงขีดสุด อุ้มเจ้าปีโป้กระชับในอ้อมแขน ตั้งใจจะเปิดประตูแล้วเขวี้ยงไอ้แมวเวรนี่ทิ้งออกไปข้างนอกให้พ้น ๆ! ปั้ง! คอปเปอร์กระชากประตูเปิดออกอย่างแรง ง้างแขนเตรียมจะทุ่มไอ้แมวสีขาวออกไปเต็มแรง “เฮ้ย / อุ๊ย!” เสียงร้องตกใจดังขึ้น คอปเปอร์ชะงักมือค้างกลางอากาศ เบิ่งตาโพลงด้วยความตกใจเมื่อเห็นผู้คนยืนอออยู่หน้าห้องเขานับสิบชีวิต! ทั้งเจ้าหน้าที่นิติคอนโดสองคน ช่างประจำตึก แม่บ้านประจำชั้น... และผู้หญิงหน้าสวยที่เขาจำได้ขึ้นใจอย่าง มิเกล! “นาย!” มิเกลเบิกตากว้าง ร้องทักขึ้นด้วยความตกใจ “เธอ!” คอปเปอร์ตะลึงกึก อุ้มแมวค้างไว้อย่างนั้น “เอ่อ ต้องขอโทษด้วยจริง ๆ นะคะคุณคอปเปอร์ พอดีแมวของลูกบ้าน คือคุณมิเกล หลุดเข้ามา แล้วช่างสันนิฐานว่า...” นิติคอนโดรีบเอ่ยขอโทษขอโพยเป็นการใหญ่ มิเกลไม่ฟังนิติพูด สายตาหวานตวัดมองคอปเปอร์ด้วยความไม่พอใจสุดขีด ก่อนจะไล่สายตามองสภาพของร่างสูงตรงหน้า... เขาเปลือยท่อนบน อกแน่นเต็มไปด้วยมัดกล้าม และรอยขีดข่วนเล็ก ๆ และท่อนล่างมีเพียงผ้าเช็ดตัวผืนเดียวผูกไว้ที่เอวอย่างหมิ่นเหม่! “นี่นายอยู่ที่นี่เหรอ!” มิเกลขมวดคิ้วถามเสียงห้วนจัด “เออดิ! นี่ห้องฉันเอง” คอปเปอร์ตอบเลิกลั่ก และในจังหวะนรกนั้นเอง... แจนที่ใส่เพียงเสื้อเชิ้ตตัวยาวของคอปเปอร์แบบติดกระดุมไม่ครบเม็ด ผมยาวกระเซอะกระเซิง ก็เดินระเห็จออกมาจากข้างในห้อง พลางส่งเสียงออดอ้อน “มีอะไรกันเหรอคะคอปเปอร์...” ภาพตรงหน้าทำเอาทั้งนิติ แม่บ้าน และช่างตึกถึงกับเหวอไปตาม ๆ กัน ทุกคนพอจะเดาออกทันทีว่าคนข้างในกำลังทำกิจกรรมอะไรกันอยู่ มิเกลมองภาพนั้นด้วยสายตารังเกียจ และขยะแขยงจนถึงที่สุด เธอก้าวฉับ ๆ เข้าไปแย่งอุ้มเจ้าปีโป้ออกมาจากมือของคอปเปอร์ทันที! “นิติคะ ขอโทษด้วยนะคะที่แมวหลุดออกมาจากห้อง” มิเกลพูดกับนิติ โดยไม่ยอมหันไปมองหน้าคอปเปอร์เลยแม้แต่นิดเดียว แจนที่เห็นเหตุการณ์ และรอยขาดบนโซฟาก็รีบตวาดใส่มิเกลทันที “นี่เธอ! ดูแลแมวตัวเองยังไงฮะ! หลุดเข้ามาข่วนโซฟาในห้องพังหมดแล้วเนี่ย! โซฟานั้นราคาหลายแสนเลยนะ มีปัญญาเลี้ยงแต่ไม่มีปัญญาดูแลหรือไง! เกิดมีอะไรแพงกว่านี้เสียหายขึ้นมา เธอจะรับผิดชอบไหวไหม!” คอปเปอร์เห็นท่าไม่ดี รีบห้ามคู่ขา “แจน... พอเหอะ ไม่เป็นไร” “จะไม่เป็นไรได้ไงคะคอปเปอร์! ยัยนี่ปล่อยแมวมาเพ่นพ่านทำห้องเรา เสียอารมณ์หมด! อ๊ายยยย” แจนยังคงต่อความยาวสาวความยืด มิเกลเชิดหน้าขึ้น สบตากับแจนอย่างไม่ยอมแพ้ น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่เย็นชาจัด “ปกติแมวฉันมันไม่เคยหลุด และครั้งนี้มันเป็นอุบัติเหตุ... ส่วนเรื่องโซฟาหรือข้าวของอะไรก็ตามที่แมวฉันทำเสียหาย แจ้งประเมินราคาผ่านนิติมาได้เลย ฉันยินดีรับผิดชอบจ่ายคืนให้ทุกบาททุกสตางค์! แมวฉันมันอาจจะซนไปหน่อย... แต่ก็คงมีมารยาทมากพอที่ไม่เที่ยวไป พูดจาตะคอกใส่คนอื่น!” “กรี้ดดดดด นี่เธอว่าใครฮะ ทำไมถึงกล้าพูดจาแบบนี้กับฉัน!” แจนกรี้ดออกมาด้วยความโมโห “พอได้แล้วแจน!” คอปเปอร์ปรามเสียงเข้ม ก่อนจะหันมาหามิเกล “เรื่องโซฟาไม่เป็นไรหรอกเธอ ไม่ต้อง...” “ไม่! ทำพังก็ต้องจ่าย แจ้งนิติไปตามระบบแล้วกัน... ไปค่ะพี่สาย” มิเกลตัดบทเสียงแข็ง พูดจบ มิเกลก็อุ้มเจ้าปีโป้หมุนตัวเดินหนีไปทันที โดยมีนิติและแม่บ้านรีบเอ่ยขอโทษคอปเปอร์ยกใหญ่ แล้วเดินตามหลังเธอไปวันงานแต่งงานในที่สุดงานแต่งงานสุดยิ่งใหญ่อลังการแห่งปีก็จัดขึ้นอย่างสมเกียรติ ภายในเวลาเพียงไม่กี่เดือนหลังจากนั้น ด้วยความที่เจ้าบ่าวเร่งรัดอยากแต่งงานใจจะขาดจนเจ้าสาวคนสวยต้องพับโครงการไปเรียนต่อเก็บไว้ก่อน ซึ่งนั่นสร้างความพอใจให้ซัน ผู้เป็นพ่อ และคอปเปอร์ ว่าที่สามีที่จับมือร่วมวางแผนกันสุด ๆภายในห้องแต่งตัว เจ้าสาวในชุดแต่งงานสีขาวบริสุทธิ์เกล้าผมขึ้นอย่างมีมิติ โชว์ผิวขาวออร่าและเรือนร่างหุ่นดีดูสง่างามจับตา ขณะที่เจ้าบ่าวอยู่ในชุดสูทสากลตัดพอดีตัว หล่อเนี้ยบสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก“แหม... ยิ้มไม่หุบเลยนะไอ้เสือ” อาร์ทีเดินเข้ามาทักลูกชายพร้อมหัวเราะเบา ๆ“ก็ต้องยิ้มสิครับพ่อ ผมรอวันนี้มาหลายปีแล้ว” คอปเปอร์ตอบด้วยรอยยิ้มกว้าง ก่อนจะหันไปมองพ่อของมิเกล“แล้วก็ต้องขอบคุณพ่อด้วยนะครับ ที่ช่วยผมเบรกเรื่องเรียนต่อของเกลไว้”“แน่นอน ฮ่า ๆ”มิเกลหันมาค้อนขวับใส่ทั้งคู่ทันที“เกลยังอยู่นะคะพ่อ! ร้ายกันทั้งพ่อทั้งสามีเลยนะ!”“เอาน่าลูก เพื่อความมั่นคงของครอบครัว” ซันหัวเราะชอบใจสินสอดทองหมั้นในพิธีวันนี้จัดใหญ่ทุ่มหมดหน้าตัก เรียงรายจนแทบจะนับมูลค่าไม่ไหว เพราะทางจีน่าและอาร์ทีทุ่ม
หลังจากกลับมาจากกระบี่ ทั้งคู่ก็ตรงดิ่งมาที่บ้านของมิเกลทันที จุดประสงค์แรกคือมาหาเจ้าแคนดี้กับปีโป้ แมวสองตัวที่แม้อายุจะมากขึ้นตามวัย แต่ก็ยังคงความน่ารักอ้วนทวนเหมือนเดิมทันทีที่คอปเปอร์เดินเข้าบ้าน เจ้าสองตัวก็วิ่งกรูเข้ามาถูไถขา ทั้งเจ้าแคนดี้ปีโป้ต่างก็ส่งเสียงร้องทักทายอย่างจำได้ คอปเปอร์รีบย่อตัวลงไปรวบพวกมันเข้ามากอดไว้เต็มอ้อมแขน“คิดถึงจังเลยลูก... จำป๊ะป๊าได้ไหมเนี่ยพวกมึง” คอปเปอร์ลูบหัวพวกลูก ๆ ด้วยรอยยิ้มกว้าง“เหมียว~” สองแมวร้องประสานเสียงตอบทันควันมิเกลยืนมองภาพนั้นแล้วอมยิ้ม ก่อนจะส่ายหน้าถอนหายใจ“นึกว่าจะลืมไอ้เจ้าสองตัวนี้ไปซะแล้ว”“ไม่มีทางลืมหรอก นี่ลูกฉันนะ” คอปเปอร์หันมาส่งยิ้มพราว“เหอะ!” มิเกลทำหน้ายุ่ง มองเจ้าแคนดี้กับปีโป้ด้วยความหมั่นไส้“หายไปสามปี วิดีโอคอลหาทุกวัน พอกลับมาถึงยังเมินมี้อีก ไปดีใจออกนอกหน้ากับพ่อมันนู่น น่างอนจริง ๆ”คอปเปอร์หัวเราะชอบใจกับอาการนอยด์ของคนตรงหน้า“เอาน่า... งั้นขากลับคอนโด หอบพวกมันกลับไปเลี้ยงที่ห้องเราด้วยเลยดีกว่า ป่ะ เด็ก ๆ ย้ายกลับห้องเรากัน”มิเกลได้แต่มองและยิ้มให้ เชื่อแล้วว่าเขาคิดถึงเจ้าสองตัวนี้จริง ๆ และพวก
มิเกลถูกคอปเปอร์จูงมือเดินเข้ามาในศาลา ทันทีที่นั่งลง ซันและกรีน พ่อกับแม่ของมิเกลก็ส่งยิ้มอบอุ่นมาให้“ไม่ต้องทำหน้าสงสัยขนาดนั้นหรอก”อาร์ทีเริ่มเปิดประเด็นขึ้นมาก่อนด้วยรอยยิ้ม“เอาละครับ คุณซัน คุณกรีน... ที่พวกเรานัดกันมาวันนี้ ผมอยากจะมาเอ่ยปากสู่ขอหนูมิเกลให้กับเจ้าคอปเปอร์มันอย่างเป็นทางการนะ เรื่องในอดีตที่ผ่านมา ผมต้องขอโทษแทนลูกชายด้วย แต่ต่อจากนี้ ผมและภรรยากล้ารับประกันด้วยหัวอกคนเป็นพ่อแม่เลยว่า เจ้าคอปเปอร์มันจะเป็นคนดี รักเดียวใจเดียว และพร้อมจะสร้างครอบครัวที่สมบูรณ์ที่สุดกับหนูมิเกลแน่นอน”ซันฟังแล้วก็พยักหน้ารับอย่างเข้าใจ เรื่องที่เลิกรากันไปเมื่อสามปีก่อน เขากับภรรยาไม่อยากซักไซ้เจาะลึกอีก เพราะเห็นแล้วว่าลูกสาวทนทรมานมามากแค่ไหน“ผมสัญญาครับพ่อกับแม่ ผมรักมิเกล” คอปเปอร์รีบพูดต่อ“ถ้านายสัญญาได้แบบนั้น พ่อกับแม่ก็สบายใจแล้วละ” ซันถอนหายใจยาวก่อนจะส่งยิ้ม และจับมือกับภรรยาและลูกสาวไว้แน่น“พ่อรักยัยเกลมาก ไม่อยากเห็นลูกต้องแอบไปร้องไห้คนเดียวอีกแล้ว ตลอดสามปีที่หนูหนีไปเรียนต่อเมืองนอก ไม่ยอมกลับบ้านเลยรู้ไหมว่าพ่อกับแม่คิดถึงมากแค่ไหน พ่อไม่อยากบังคับหรอกนะ แต่ถ้
ณ กระบี่มิเกลเดินทางมาถึงเกาะส่วนตัวที่กระบี่เพื่อใช้เวลาพักผ่อนให้เต็มที่ บรรยากาศรอบเกาะยังคงสวยงามสงบเหมือนเดิม สร้อยข้อมือเปลือกหอยในความทรงจำ ก็ยังติดตัวเธออยู่ตลอดเวลาและมากกว่าสามปีแล้วที่เธอไม่ได้กลับมาที่นี่ ทุกคนที่เกาะต่างยิ้มแย้มเดินเข้ามาทักทายเธอด้วยความคิดถึง“ยินดีต้อนรับกลับมานะคะคุณมิเกล สวยขึ้นเยอะเลยค่ะ” พี่แม่บ้านเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม“ขอบคุณค่ะพี่ คิดถึงทุกคนเหมือนกันค่ะ” มิเกลยิ้มตอบอย่างเป็นกันเอง“ช่วงบ่ายเกลว่าจะออกไปดำน้ำดูปะการังหน่อยนะคะ จัดเตรียมเรือไว้ให้เกลหรือยังเอ่ย”“เรียบร้อยแล้วค่ะคุณมิเกล เรือจอดรออยู่ที่ท่าแล้วค่ะ ไปพักผ่อนก่อนเถอะค่ะ มาเหนื่อย ๆ”“ค่ะ ขอบคุณนะคะ”ช่วงบ่ายมิเกลเดินลงไปขึ้นเรือ แต่ทันทีที่ก้าวขึ้นไป เธอก็สังเกตเห็นสิ่งผิดปกติ เพราะบนเรือลำใหญ่กลับมีคนขับเรืออยู่เพียงแค่คนเดียว ไร้เงาของแม่บ้านหรือพี่เลี้ยงคอยดูแลเหมือนทุกครั้ง ถึงจะรู้ว่าที่นี่เป็นเกาะส่วนตัวและไม่มีอันตรายอะไร แต่เธอก็ไม่ได้อยากอยู่สองต่อสองกับคนขับเรือกลางทะเลแบบนี้ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกไปเพราะไม่อยากเรื่องมากเรือขับออกไปได้สักพักจนมาหยุดอยู่ตรงกลางทะเลกว้าง
ตลอดเวลาที่ผ่านมา คอปเปอร์ทุ่มเททำงานหนักจนแทบไม่ได้พักผ่อน ทั้งช่วยบริหารบริษัทของพ่อ และดูแลสนามแข่งรถของตัวเองเต็มรูปแบบ เขาใช้ชีวิตอยู่ได้ในแต่ละวันก็เพราะความคิดถึงที่มีต่อมิเกล และหวังว่าสักวันจะได้อธิบายทุกอย่างให้เธอเข้าใจจนกระทั่งวันนี้ เขาตัดสินใจกลับมาที่คอนโด... ห้องที่เขาไม่ได้กลับมาเหยียบเลยเป็นปี ๆแต่แล้วเมื่อเดินมาถึงหน้าห้อง เขาก็ต้องชะงักกึก เมื่อเห็นร่างบางคุ้นตาที่กำลังเสียบคีย์การ์ดเตรียมเปิดประตูห้องตัวเองอยู่“มิเกล...” คอปเปอร์เอ่ยเรียกเสียงแผ่วเบามิเกลชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะรีบแตะคีย์การ์ดเพื่อหลบเข้าห้องทันที แต่คอปเปอร์ไวพอที่จะคว้าข้อมือเธอไว้ได้ก่อน แล้วถือวิสาสะดันตัวแทรกเข้าไปในห้องของเธอ“ทำบ้าอะไรเนี่ย ออกไปนะ!” มิเกลชักมือกลับ ดึงสีหน้าตึงใส่ทันที“มิเกล...”“เข้ามาทำไม มีอะไรหรือเปล่า”“ฉัน... ฉันแค่อยากอธิบาย” คอปเปอร์มองหน้าเธอด้วยสายตาโหยหา“ออกไป”“ขอร้องล่ะมิเกล ฟังฉันหน่อยได้ไหม เรื่องสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนั้น...”“มันไม่มีอะไรต้องอธิบายทั้งนั้นแหละ เรื่องของเรามันจบไปสามปีแล้ว... และตอนนี้ฉันก็เริ่มต้นชีวิตใหม่ไปนานแล้วด้วย” มิเกลเค้นยิ้มมุมปาก
3 ปีผ่านไป...หลังจากเรียนจบปริญญาตรีที่ไทย มิเกลตัดสินใจทิ้งทุกความทรงจำอันแสนเจ็บปวดไว้ข้างหลัง แล้วบินไปเรียนต่อปริญญาโทที่ต่างประเทศทันทีตลอดสามปีที่ผ่านมา ชีวิตเธอมีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมาย เธอไม่ได้กลับมาเมืองไทยอีกเลย มิเกลทุ่มเทเวลาทั้งหมดไปกับการเรียนเพื่อไม่ให้ตัวเองต้องมีเวลาว่างไปคิดถึงใคร โซเชียลมีเดียแทบไม่ได้เปิดเล่น ช่องทางติดต่อของคอปเปอร์ถูกบล็อกสนิทชีวิตแต่ละวันของเธอก็ดำเนินต่อไป แม้จะมีคนเข้ามาและคอยตามขายขนมจีบมากมาย แต่เธอก็ไม่เคยเปิดใจให้ใครเลยแม้แต่คนเดียว เพราะลึก ๆ ในใจ... ภาพของเขายังคงชัดเจนและกัดกินหัวใจเธออยู่ทุกวันวันนี้มิเกลบินกลับมาไทยเพื่อมาร่วมงานแต่งงานของเพื่อนรักทั้งสองคน งานแรกคืองานของวันใหม่ที่เพิ่งผ่านพ้นไป และวันนี้คืองานแต่งของมินนี่ มิเกลอยู่ในชุดเดรสยาวสีหวาน รวบผมเปิดโชว์ลำคอระหง ดูสวยสะพรั่งและสง่างามจนทุกคนในงานต้องหันมองเธอก้าวเข้ามาในงานด้วยความรู้สึกประหม่าเล็กน้อย เพราะรู้ดีอยู่เต็มอกว่างานนี้... เธอต้องได้เจอเขาแน่นอน แต่เธอก็พยายามสูดหายใจเข้าลึก ๆ ปรับสีหน้าให้เรียบเฉยและนิ่งที่สุด“ยัยเกล! ทางนี้!” มินนี่ในชุดเจ้าสาวแสนสวยตะโ







