ตอนที่2 แผนการ

น่านฟ้ายืนอ่านข้อความที่ถูกส่งเข้ามาจากธนาคาร ตอนนี้มันหยุดพร้อมๆกับยอดเงินที่เหลือให้เธอหนึ่งหมื่นบาท เธอไม่มีเวลามายืนร้องไห้ตอนนี้ สองเท้าเล็กรีบก้าวเดินไปยังบ้านของเธอที่อยู่ในซอยข้างๆกับร้านสะดวกซื้อเข้าไปไม่ลึกมากนักก็ถึงบ้านหลังเล็กๆของเธอกับพ่อ

ตึก ตึก ตึก

เสียงฝีเท้าเล็กๆวิ่งเข้าไปในบ้านท้้งรองเท้า ประตูบ้านที่ไม่ได้ล็อกมันบอกเธอได้เป็นอย่างดี มือเล็กรีบผลักประตูห้องนอนของพ่อ สิ่งที่เห็นคือความว่างเปล่าตู้เสื้อผ้าถูกเปิดทิ้งไว้ข้าวของกระจัดกระจายอยู่เต็มพื้น พ่อทิ้งเธอไปแล้ว...น่านฟ้าพยายามติดต่อพ่อ แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าพ่อของเธอจะเปิดเครื่อง...

"ผับ..ใช่พ่อต้องอยู่ที่ผับนั้นๆแน่ๆ" น่านฟ้าพูดพลางก้าวขาเรียวออกจากห้องพ่อแล้วเดินไปที่ห้องเธอเพื่อสำรวจห้องเธออีกที สิ่งที่เห็นก็คือกล่องเอกสารของเธอถูกรื้อค้นจนมันเละเทะไปหมด น่านฟ้าตัดสินใจยังไม่เก็บเอกสารต่างๆ เธอเลือกที่จะไปผับ ผับที่มีโซนสำหรับนักพนันโดยตรง เธอรู้ เพราะเธอเคยไปที่นั่นครั้งหนึ่งเธอไปตามหาพ่อ เพราะพ่อเธอไม่กลับบ้านเกือบหนึ่งอาทิตย์

ผับโซแอล

น้ำป่านั่งดูโฉนดบ้านกับโฉนดที่ดินที่เพิ่งถูกโอนเป็นกรรมสิทธิ์ของเขาด้วยใบหน้าที่พึ่งพอใจ เมื่ออ่านทุกอย่างเรียบร้อยแล้วเขาจึงเก็บไว้ที่ลิ้นชักที่เต็มไปด้วยโฉนดต่างๆ ที่พวกนักเล่นพนันเอามาขายให้กับเขาเพื่อเอาตัวรอดแต่เพียงผู้เดียว

น้ำป่าเชื่อเหลือเกินว่าสุดท้ายแล้วใครๆก็ต้องเอาตัวเองให้รอด ปล่อยให้ลูก เมีย หรือผัวต้องเผชิญกับความยากลำบาก ด้วยเหตุผลนี้ เขาจึงไม่เคยเชื่อใจผู้หญิงคนไหน บางคนที่เคยพร่ำบอกรักเขาแต่สุดท้ายพอเห็นเงิน เธอก็พร้อมจะทิ้งเขาได้ทุกเมื่อ

ก๊อก ก๊อก

"เข้ามา"

"นายครับ ลูกสาวของพรเทพมาตามหาพ่อของเธออย่างที่นายบอกจริงๆครับ" ยากุมือซ้ายคนสนิทรายงานกับน้ำป่าพร้อมกับเปิดกล้องวงจรปิดให้ดู

"...ปล่อยให้เธออาละวาดให้พอ แล้วค่อยพาไปที่หน้าผับเฝ้าไว้.." น้ำป่าพูดในขณะที่มองภาพหน้าจอ ด้วยใบหน้าที่ไม่แสดงอาการใดๆ

"ครับนาย" ยากุ

โซนด้านล่างของผับ

"พ่อ! พ่ออยู่ไหนคะ...พ่อออกมาเถอะค่ะ มาคุยกันก่อน" น้ำเสียงที่บอกถึงความร้อนใจ สายตาเรียวก็พลางมองไปรอบๆที่มีนักเล่นอยู่เต็มไปหมด แต่ทว่ากลับไม่มีคนที่เธอตามหา

"พ่อ...." เมื่อน่านฟ้าแน่ใจแล้วว่าพ่อของเธอไม่ได้อยู่ที่นี่ เข่าทั้งสองก็ค่อยๆอ่อนแรงลงกระแทกกับพื้นทันที

ปึก!

"ทำไม...ทำไมพ่อทำกับหนูแบบนี้"

"พวกมึงพาเธอออกไปนั่งที่ด้านหน้าผับ"

"ครับพี่ยากุ"

ร่างบางถูกพยุงขึ้นขนาบซ้ายขวาทั้งสองฝั่ง แล้วพาเดินไปที่ด้านนอกตัวผับตามที่ยากุได้สั่งเอาไว้

"นั่ง! แล้วอย่าเข้าไปด้านในก่อความวุ่นวายอีก"

บอดี้การ์ดสองคนก้มศีรษะลงเล็กน้อยให้กับยากุ ก่อนกลับเข้าไปดูแลในส่วนของกาสิโนต่อ

บริเวณหน้าผับ

น่านฟ้านั่งอยู่ตรงม้านั่งหินอ่อนด้วยหัวใจที่เหนื่อยล้า เงินนั่นเป็นเงินที่เก็บหอมรอมริบตั้งแต่ที่เธอเริ่มเก็บเงินอีกครั้งเมื่อเห็นว่าพ่อเธอเลิกเล่นพนันแล้ว เธอคิดอย่างนั้นมาตลอด...มันผิดพลาดตรงไหนกันนะ

"ผมช่วยคุณได้นะ" น้ำป่าพูดขึ้นในขณะที่หยิบบุหรี่ออกมาสูบ

น่านฟ้าเงยหน้าขึ้นมองคนที่มายืนค้ำศีรษะเธออยู่ แถมยังพ่นควันขาวลอยผ่านหน้าเธออีก 'ไม่มีมารยาท' เธอนึกบ่นชายแปลกหน้าในใจก่อนจะถามออกไป

"คุณรู้เหรอ ว่าฉันอยากให้ช่วยอะไร"

"แน่นอน..ว่าฉันรู้" ใบหน้าคมก้มมองสบตากับคนที่เริ่มมีน้ำตาไหลอาบสองข้างแก้ม เขาเว้นช่วงจังหวะในการพูดเพื่อเรียกร้องให้น่านฟ้าหันมาสนใจกับหัวข้อที่จะคุยกัน

"คุณต้องการอะไร" น่านฟ้ายกมือขึ้นปาดน้ำตาที่มันไหลออกมาเพียงเล็กน้อย เธอไม่มีเวลามาเสียใจถ้าหากว่าเธอต้องการอยากจะได้เงินและความฝันของเธอคืน

"พรุ่งนี้เจอกัน เตรียมตัวให้พร้อมและเคลียร์คิวให้ว่างด้วยก็แล้วกัน"

"ยังไง ฉันยังไม่รู้จักคุณเลย" น่านฟ้าถึงกับงงกับคำพูดของผู้ชายที่มีสูงใหญ่ ดูแล้วคงจะเป็นลูกครึ่งอย่างแน่นอน

"คนของผมจะไปรับคุณที่ทำงาน ตอนเย็น" น้ำป่าพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่งพลางใช้สายตาคมจ้องมองเข้าไปนัยน์ตาของเธอ พูดจบก็เดินออกไปด้านข้างที่เป็นลานจอดรถ แล้วรถยนต์คันหรูก็ขับผ่านหน้าเธอไป มีเพียงน่านฟ้าที่ได้แต่มองตารถคันนั้นจนสุดสายตาอย่างใช้ความคิด