ตอนที่3 ข้อเสนอ

"ใครกันนะ..แต่คงจะรวยน่าดู" น่านฟ้าพูดเบาๆกับตัวเองยังไงก็ช่างเถอะในเมื่อเธอมีโอกาส มีคนยื่นมือจะมาช่วยมีเหรอที่เธอจะไม่รับไว้ เธอนั่งอยู่ที่เดิมประมาณเกือบครึ่งชั่วโมง เธอจึงได้กลับบ้านของเธอ บ้านที่เธอยังไม่รู้ว่ามันไม่ใช่ของเธออีกต่อไป

เพนท์เฮาส์สุดหรูตั้งอยู่ชั้นบนสุดของตึกใจกลางเมือง ผนังกระจกจรดเพดานเผยให้เห็นวิวที่เต็มไปด้วยตึกสูงๆ รถ ถนนและท้องฟ้าที่มี

ดวงดาวส่องแสงวับวาว น้ำป่าเดินไปนั่งที่โซฟาหนังที่ถูกส่งตรงมาจากอิตาลีที่พ่อกับแม่ของเขาสั่งทำมาให้เป็นพิเศษ แล้วหันไปถามอเลสซิโอ

"ตอนนี้พรเทพอยู่ไหนแล้ว" น้ำป่าถามพร้อมกับมองออกไปที่ด้านนอกของเพนท์เฮ้าส์

"อยู่ประเทศเพื่อนบ้านเรานี่เองครับ" อเลสซิโอสั่งให้ลูกน้องสะกดรอยตามดูทุกการเคลื่อนไหว แล้วให้รายงานทันที

"หึ...ทิ้งได้แม้กระทั่งลูกของตัวเอง" ผิดที่ไหน สิ่งที่เขาคิด เมื่อชีวิตถึงตาจนทุกคนล้วนเอาตัวเองให้รอดกันทั้งนั้น

"แต่นายก็เป็นคนวางแผนไม่ใช่เหรอครับ"

"อะ เลส ซิ โอ..." น้ำป่าเน้นน้ำเสียงเรียกชื่อแต่ละคำเพื่อเป็นการปรามมือขวาของตนเอง

"เออ!ขอโทษครับนาย"

ใช่...เขาเป็นคนวางแผน เพราะเขาต้องการให้เธอมารับข้อเสนอนี้ เพราะถ้าเป็นคนอื่น เขาก็ไม่เอา

"เธอเหมาะกับงานนี้ที่สุดแล้วน่านฟ้า"

วันต่อมา / 17.30น.

หลังจากที่น้ำป่าแนะนำตัวให้น่านฟ้าได้รู้จัก เขาก็เริ่มพูดอธิบายเรื่องการแต่งงานให้น่านฟ้าได้ฟัง เพราะใกล้วันเกิดของแม่เขาแล้วถ้าเขาไม่พาแฟนหรือภรรยาให้แม่กับพ่อได้รู้จัก มีหวังได้แต่งงานกับใครที่ไหนก็ไม่รู้อย่างแน่นอน เพราะพี่ชายของเขาอย่างลีโอ ก็แต่งงานกับคนที่แม่ของเขาได้หมายหมั้นเอาไว้แล้ว และเขาจะไม่ยอมเป็นอย่างพี่ลีโอเป็นอันขาด

"คุณพูดว่าอะไรนะ พูดใหม่อีกที"

น่านฟ้าไม่อยากจะเชื่อหูของตัวเอง คนตรงหน้าเธอออกจะมีใบหน้าหล่อเหลาคมเข้ม ผิวสองสี ดวงตาสีน้ำตาลแถมยังมีรอยยิ้มที่มีเสน่ห์แต่ใช้ไม่ได้กับเธอหรอกนะ ส่วนเรื่องการแต่งตัว ตั้งแต่หัวจรดเท้าแบรนด์เนมทั้งตัวแถมยังเป็น Hi-End อีกต่างหาก มีเหรอจะหาคนที่มายืนเคียงคู่กันไม่ได้

"คุณได้ยินชัดแล้วนะและก็นี่...เอกสาร" น้ำป่าถอนหายใจเบาๆ แล้วเลื่อนซองเอกสารตรงหน้าให้กับน่านฟ้า

"..." ไม่มี ไม่มีอะไรจะพูดกับผู้ชายคนนี้ เขาดูมั่นใจอะไรขนาดนั้นว่าเธอจะรับข้อเสนอ

"เดี๋ยวนะ เราเคยเจอกันมาก่อน..ใช่ไหม" และเมื่อน่านฟ้าพยายามนึกเธอก็ถึงกับบางอ้อทันที

"นาย!! คนที่เคยหัวเราะเยาะฉันใช่ไหม...ใช่จริงๆด้วยนี่นาย" น้ำป่าขี้เกียจฟัง เขาจึงพูดแทรกขึ้นก่อนที่เธอจะร่ายยาวมากไปกว่านี้

"อ่านแล้วก็เซ็นให้เรียบร้อย" และนั่นใช่ว่าน่านฟ้าอยากจะถาม อยากจะรู้มากนักหรอก

อีกอย่างวันนั้นเป็นวันที่น่าอายที่สุดดันไปชนกับเขาทำให้กาแฟหกเลอะเสื้อของเขาและของเธอเอง พอเธอขอโทษและขอชดใช้โดยที่เธอจะซื้อเสื้อตัวใหม่คืนแต่พอรู้ยี่ห้อของเสื้อเลยทำให้เธอถึงกลับพูดไม่ออก เสื้อบ้าอะไรตัวละต้องเป็นหมื่น แต่สิ่งที่เขาทำ เขากลับหัวเราะอยู่ในลำคอราวกับว่ากำลังหัวเราะเยาะเธออยู่ น่าอายชะมัด

แผ่นหลังกว้างเอนพิงพนักเก้าอี้อย่างเต็มที่ ตาคมจ้องมองไปยังหญิงสาวตรงหน้า ก่อนจะค่อยๆไล่มองไปทีละจุด ผมดำเงาซอยสั้น ใบหน้าจืดชืดซะไม่มี ไหนจะแว่นตาอันใหญ่ๆ แล้วนั่นอะไร แก้มป่องอะไรขนาดนั้นอมลูกอมเอาไว้อยู่หรือไง อายุยี่สิบสองจริงไหมเนี่ย

จู่ๆน้ำป่าก็ยื่นมือไปจิ้มแก้มป่องๆในขณะที่น่านฟ้ากำลังอ่านสัญญาอย่างตั้งใจ

"โอ้ยย!! นี่คุณ"

"เออ..อ๋อ ผมเห็นมดน่ะ เขี่ยออกให้แล้ว"

"มด! แค่เขี่ยออกที่ไหน เห็นไหมแก้มฉันต้องแดงแน่ๆกดมาซะแรงเชียว"

"..."

"เจ็บชะมัด" น่านฟ้ายู่หน้าแล้วมองค้อนใส่คนตรงหน้าไปหนึ่งที

น้ำป่าได้แต่มองคนตรงหน้าด้วยแววตาที่วูบไหวเพียงเล็กน้อย ผู้หญิงอะไรโวยวายเก่ง ดูสินั่นใส่ชุดทำงานอะไรดูพะรุงพะรังไปหมด น้ำป่าค่อยๆเหลือบมองไปที่ใต้โต๊ะก็เห็นว่าเธอใส่กางเกงขายาวพองๆรองเท้า...ผ้าใบ...เทรนด์ใหม่หรือไง

"นี่คุณ!! ข้อนี้หมายความว่ายังไง" น่านฟ้าถามความหมายของข้อสัญญาด้วยแววตาที่เป็นประกาย