4.เจ้าหนี้ก็คือเจ้าของ (2)

‘ไอ้ห่า...’

เสียงสบถด่าขาดหายเพราะธีรดนย์ตัดสายแล้วโยนมือถือทิ้งบนโต๊ะเตี้ยใกล้ๆ

ทำพูดแสลงหูทั้งหมดทำให้นิชาดาโมโหและรังเกียจคนตรงหน้านัก ทว่าไม่ส่งเสียงใดๆ เพราะไม่อยากให้พี่ชายไม่สบายใจ อย่างไรอีกฝ่ายก็เหมือนเป็นตัวแทนของพ่อกับแม่สำหรับเธอ ทว่ามือที่แกะมือหนานั้นทั้งจิกและข่วนอย่างแรง

“โธ่เว้ย!”

ธีรดนย์รำคาญอาการแสบๆ คันๆ ที่ก่อเกิดจากปลายเล็บเล็กจนไม่มีอารมณ์คุยต่อ คิดว่าเขาพูดชัดเจนแล้ว และตอนนี้ก็ต้องจัดการสาวเจ้าที่แรงเท่ามดแต่ไม่ประเมินฤทธิ์ตัวเองมากัดราชสีห์อย่างเขา

ชายหนุ่มจับมือบางสองข้างกดลงบนโซฟาพร้อมโถมกายลงไปหา

“หมดธุระกับพี่ชายเธอแล้ว ได้เวลาทดลองงานเสียที”

นิชาดาขนลุกซู่ สายตาคมเข้มที่จ้องเธอนั้นดุดันน่ากลัวราวกับกำลังมองเหยื่ออันโอชะ

“อย่าทำอะไรฉันเลยนะ ฉันขอร้อง”

แม้ดูเหมือนจะไร้ทางรอด ทว่าเธอก็ยังไม่ถอดใจ ปลายังดิ้นรนหาทางรอดเมื่อปราศจากน้ำ เธอก็ต้องพยายามเช่นกัน

“นายเป็นเพื่อนกับพี่เมฆ ฉันก็เป็นหมือนน้อง...”

“หึ...”

เสียงหยันดังในลำคอหนา พร้อมมุมปากได้รูปกระตุก ใบหน้าคมเข้มด้วยหนวดเคราโน้มลงมาชิดจนเธอต้องเอียงหน้าหนี

“หน้าตาฉันดูโง่นักหรือไง”

ลมร้อนจัดเป่าชิดใบหูพาให้ขนลุกซู่ นิชาดาหลับตาปี๋ แทบจะซุกหน้าแนบโซฟาแต่ก็หลบอีกฝ่ายไม่พ้น

“มีนางบำเรอมาคอยปรนเปรอถึงไร่ใครจะไม่เอา เธอเองนั่นแหละ ทำตัวให้สมกับหน้าที่หน่อย มีกลเม็ดเด็ดพรายอะไรก็ควรขุดมาใช้เสียตั้งแต่ครั้งนี้ เพราะเกิดฉันไม่พอใจไม่สนุก อาจจะส่งกลับพร้อมทวงเงินจากพี่ชายเธอ”

ถ้อยคำเรียกของอีกฝ่ายทำเอานิชาดาอยากตะโกนต่อว่าเขาที่หยาบคายนัก ทว่าเพียงขยับปากริมฝีปากได้รูปที่มีเคราครึ้มก็บดเบียดลงมา สิ่งที่ทิ่มตำให้ความรู้สึกแย่แทบไม่อาจจินตนาการได้ กลีบปากอิ่มถูกเคล้าคลึงจนแสบร้อนทั้งลิ้นอุกอาจยังเซาะไล้อย่างพยายามจะกล้ำกรายสอดแทรก

“อื้อ...”

ความขยะแขยงแผ่ซ่านทว่ามือเธอถูกกดจนขยับไม่ได้ ร่างหนาหนักโถมลงมาชิด หญิงสาวกลั้นหายใจตั้งแต่ถูกบังคับจูบตามสัญชาตญาณทั้งพยายามเม้มกัดริมฝีปากด้านในไว้ ทว่ากลับต้านไม่อยู่เพราะชายหนุ่มปล่อยมือข้างหนึ่งมาบีบปลายคางจนเธอเจ็บให้เผยอเปิดปาก และก็เป็นโอกาสของผู้รอคอย ปลายลิ้นอุ่นรุกล้ำเข้ามาก่อกวนให้ยิ่งขนลุกขนพอง ทว่านิชาดาทำได้เพียงส่งเสียงอึกอัก ขณะที่อีกฝ่ายไล่ต้อนกวาดลิ้นเธอรวบรัดดุดันราวรีดน้ำหวาน

มือบางผลักอกกว้างเมื่อสามารถทำได้ แต่อีกฝ่ายไม่แม้แต่จะขยับห่าง ใบหน้าสวยพยายามเคลื่อนไหวไม่ยอมจำนนโดยง่าย และเหมือนสร้างความรำคาญให้ชายหนุ่มไม่น้อยเพราะเขาถอนจูบแล้วสบถอย่างขัดใจ

“จูบไม่เป็นหรือไงวะ”

นิชาดาเม้มริมฝีปากไม่ตอบคำคนหยาบคาย

“หรือว่าไม่อยากจูบกับฉัน”

ดวงตาคู่คมเข้มวาววับ ทว่าก็เอ่ยต่ออย่างไม่แยแส

“ช่างเหอะ ก็ดีเหมือน ไม่ต้องเร้าอารมณ์ ทำเลย”

“กรี๊ด...”

พร้อมพูดมือหนาก็ดึงเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนของเธอจนกระดุมหลุดสองเม็ด หากนิชาดาไม่รีบคว้าไว้คงขาดทั้งหมด

เพียะ!

มือบางตวัดฉับกระทบใบหน้าเข้มอย่างรวดเร็ว แม้จะไม่ถึงกับหน้าหันทว่าธีรดนย์ก็กัดฟันกรอด ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนตบหน้าเขามาก่อน หากเตะต่อยตามประสาลูกผู้ชาย ปากแตกเขายังไม่รู้สึกเจ็บ แต่เมื่อถูกคนตัวเล็กกว่าตนทำร้ายชายหนุ่มกลับเจ็บ

เจ็บที่ใจเพราะต่อยคืนไม่ได้ แต่ก็ทำอย่างอื่นได้

ราวหน้ามืดธีรดนย์ยิ่งดึงทึ้งเสื้ออีกฝ่ายออกจากเอวกางเกง พร้อมร่างสูงใหญ่คร่อมขาทับเรียวขาเล็กให้ไม่สามารถขยับดิ้นได้ เสื้อด้านหน้าถูกรั้งอย่างแรง

“ว้าย!”

แม้มือบางจะปัดป้องก็ไม่สำเร็จ และทรวงอวบขาวที่มีเสื้อชั้นในสีครีมเกาะปกป้องสองเต้ากลมกลึงก็ปรากฏต่อสายตาคมปลาบหน้าท้องแบนราบเนียนลออน่าซุกไซ้ทั้งบนล่าง พร้อมความคิดชายหนุ่มฝังหน้าตนลงหาอกคู่สวย

“อี๋...ไอ้บ้า ออกไปนะ”

นิชาดาผลักใบหน้ารกอย่างแรง ทว่าเขาไม่ขยับเขยื้อน ยังกดหน้าลงมาจนปากร้อนผ่าวแนบเหนือเนินอกตน ริมฝีปากได้รูปไซ้พร้อมไรเคราทำเอาสะดุ้งทั้งตัวด้วยความสยิวน่ารังเกียจ

“อย่า...”

เสียงหวานสั่นพร้อมกับความกลัวที่เข้าครอบงำมากยิ่งขึ้น ทุกสิ่งอย่างกำลังดำเนินไปในทิศทางชวนตระหนกขึ้นเรื่อยๆ และผู้ชายตัวโตคนนี้ไม่ได้มีทีท่าจะหยุดการกระทำแสนป่าเถื่อนของเขาแม้แต่น้อย พร้อมแรงบดพลางจูบซับ มือหนาลูบไล้ไปทั่วหน้าท้องของเธอทั้งยังสอดไปด้านหลังโดยที่นิชาดาคว้าจับไม่ทัน เพียงชั่วอึดใจก็รู้สึกได้ว่าตะขอเสื้อชั้นในของตนถูกปลด อีกฝ่ายดูมีความชำนาญอย่างมาก

นิชาดารีบกอดตัวเองกดเสื้อชั้นในไม่ไห้หลุด ขณะที่สัมผัสร้อนพร้อมการเสียดสียุบยิบก็ทำให้เธอตัวสั่น

“ได้โปรดหยุดเถอะ ฉันไม่เต็มใจคุณทำอะไรไปก็ไม่รู้สึกดีหรอก”

คนที่กำลังกดริมฝีปากจูบซับเพื่อหาทางไต่ไปกลืนกินอกอวบอิ่มหยุดชะงัก มันก็จริงที่เขาชอบผู้หญิงให้ความร่วมมือและเร่าร้อนเก่งกาจ แบบนั้นมันทั้งสนุกและโลดโผนได้อย่างเต็มที่

ธีรดนย์ไม่ชอบจูบของหญิงสาวใต้ร่างตนเอาเสียเลย มันจืดชืดอย่างบอกไม่ถูก เอาแต่เอียงหน้าหนี ไม่ยอมพัวพันรัดรึงโต้ตอบ ทว่าต้องยอมรับว่าเขาพอใจกลิ่นผิวเนื้อของเจ้าตัวที่มีน้ำหอมอ่อนบางเบา ไม่ฉุนกึกทำลายโสตประสาทจมูกเหมือนสาวๆ ที่ตนร่วมสนุกด้วย

ใบหน้าคมเข้มเหลือบขึ้นมามองเธอนิ่งราวกำลังตัดสินใจบางอย่าง ทว่าแว่วเสียงรถมาจอดด้านนอกทำให้ชายหนุ่มหันไปมอง แต่เพียงเล็กน้อยก็หันกลับมาจ้องเธอตาดุ

“ห่วยแตกฉิบหาย จูบกับเธอห่วยที่สุดเท่าที่ฉันเคยจูบมาเลยให้ตายสิ”

นิชาดาทำหน้าไม่ถูกแต่ก็แย้งออกไป

“นายบังคับฉัน ฉันไม่ได้จูบด้วยสักหน่อย โอ๊ะ”

ปลายคางเล็กถูกบีบอีกครั้งอย่างไม่ปรานีจนหญิงสาวหลุดร้องเบาๆ

“เธอไม่มีสิทธิ์เถียงฉัน หน้าที่ของเธอคือทำให้ฉันพอใจ ไม่งั้นคนที่จะซวยคือพี่ชายเธอ มันต้องหาเงินมาคืนฉัน ถ้าฉันไม่พิศวาสเธอ”

ชายหนุ่มเข่นเขี้ยวเสียงเข้มใส่หน้าก่อนจะปล่อยมือจากคางเธออย่างแรงเพราะเสียงคนเรียกดังขึ้น

“ตาดนย์ อยู่ที่นี่ใช่ไหมเราน่ะ เปิดประตูเดี๋ยวนี้นะ”

เป็นเสียงของผู้หญิงที่ดูมีอายุ

ร่างสูงใหญ่ลุกจากตัวเธอยืนเต็มความสูง ก่อนจะถอนหายใจยาวแล้วเดินไปยังประตู

นิชาดารีบรวบเสื้อตัวเอง แต่ก็นึกได้ว่าควรติดตะขอเสื้อชั้นในก่อนจึงพยายามเอื้อมมือไปด้านหลัง และหันตัวหนีเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มเปิดประตูอย่างไม่สนใจว่าเธออยู่ในสภาพเรียบร้อยหรือไม่

‘คนเถื่อนเอ๊ย’

หญิงสาวแอบสบถในใจแต่แล้วก็ต้องสะดุ้งกับเสียงแหลมที่ดังขึ้น

“ต๊าย!! กลางวันแสกๆ งานการไม่ทำ มาทำเรื่องประเจิดประเจ้อน่าเกลียดจริงๆ พ่อตัวดี”

เธอได้ยินเสียงตีเผียะ แต่ไม่ได้หันไปมอง ได้แต่จับเสื้อตัวเองเข้าหากันแน่นพลางก้มหน้างุดอย่างอับอาย ทว่าประโยคต่อมาของผู้มาใหม่ก็ทำเอาถึงกับหน้าชา

“นี่พาอีตัวที่ไหนมากกกกันถึงในไร่ ไม่เห็นแก่หัวหงอกๆ ของยายแล้วใช่ไหม”

======

นายดนย์คนเถื่อน ยังไงหมอกก็ต้องอยู่ที่ไร่นี้ หนีไม่ได้สินะ T^T