ตอนที่ 4

เช้าวันรุ่งขึ้น

ด้ายตื่นสายด้วยความเคยชินจากการนอนดึกทำให้เขาแทบจะกระโดดลงจากเตียงแล้ววิ่งออกจากห้องพักในสภาพหัวชี้ฟูทันทีที่แต่งตัวเสร็จ เพราะเขาไม่มีเวลาแม้แต่จะมองว่ารูมเมทของเขาหายไปไหนแล้วด้วยซ้ำ

ด้ายวิ่งกระหืดกระหอบมาจนถึงอาคารเรียนคณะเภสัชศาสตร์ ซึ่งเป็นคณะที่เขาเลือกเพราะอยากพิสูจน์ให้ครอบครัวเห็นว่าเขาก็เก่งเรื่องวิชาการไม่ต่างจากการเล่นกีฬาไปวันๆ 

และเมื่อมาถึงหน้าห้องเรียน เขาก็ผลักประตูห้องบรรยายขนาดใหญ่เข้าไป แต่ต้องชะงักเมื่อพบว่านักศึกษากว่าครึ่งห้องกำลังมองมาที่เขาเป็นตาเดียว

แถมที่นั่งแถวหน้าสุด ตรงหน้าโต๊ะอาจารย์ก็ยังมีรูมเมทหน้าตายคนเดิมกำลังนั่งจดบันทึกอย่างตั้งใจอยู่ก่อนแล้วด้วย

อย่าบอกนะว่า…

ด้ายเดินหน้าซีดไปหาที่นั่งว่างๆ แถวหลัง พลางมองแผ่นหลังของพันรักด้วยความตกตะลึง 

นี่พวกเขาไม่ใช่แค่เป็นรูมเมท แต่ยังมาอยู่คณะเดียวกัน และดูเหมือนจะเลือกสายงาน 'วิจัยยา' เหมือนกันอีกต่างหาก! โลกมันจะกลมเกินไปแล้ว

ที่หน้าชั้นเรียน มีชายสูงวัยในชุดกาวน์สะอาดยืนนิ่งขรึมดูทรงอำนาจอย่าง ศาสตราจารย์ มารุต อัลฟ่ารุ่นเก่าที่ขึ้นชื่อเรื่องความเฮี้ยบและยึดมั่นในทฤษฎีดั้งเดิมอย่างเคร่งครัด คณบดีของคณะเภสัชศาสตร์ที่นักศึกษาหลายคนไม่กล้าที่จะเถียงเขาไม่ว่าจะนักศึกษาในหรือนอกมหาลัยก็ตาม

"เอาล่ะ นักศึกษาทุกคน วันนี้เราจะมาเริ่มที่พื้นฐานการประมวลผลฟีโรโมนในเพศรอง..." 

ศ.มารุตเริ่มบรรยายด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง เขาอธิบายถึงทฤษฎีการกดข่มฟีโรโมนแบบเก่าที่เน้นลำดับชั้นทางสังคม โดยระบุว่าอัลฟ่าคือผู้ถือครองอำนาจสูงสุดรองลงมาจากอีนิกม่าเสมอและไม่ว่าเวลาจะผ่านไปกี่ปีทฤษฎีนี้ก็ยังไม่มีอะไรที่สามารถสั่นคลอนได้ด้วยแม้แต่จะเป็นเทคโนโลยีปัจจุบันที่กำลังพัฒนาอยู่ในขณะนี้

"...ทฤษฎีนี้ยืนยันว่า โครงสร้างทางเคมีของฟีโรโมนโอเมก้านั้นไม่มีทางที่จะพัฒนามาเทียบเท่าอัลฟ่าได้ในเชิงวิศวกรรมพันธุศาสตร์..."

ในขณะที่นักศึกษาคนอื่นๆ กำลังจดตามอย่างเคร่งครัด พันรักกลับขมวดคิ้ว มือที่ถือปากกาหยุดนิ่ง เขาค่อยๆ ยกมือขึ้นท่ามกลางความเงียบของห้องเรียน

"ขออนุญาตครับอาจารย์"

ศ.มารุตหยุดบรรยาย มองลอดแว่นสายตามาที่นักศึกษาหนุ่มที่ยกมือขัดจังหวะการสอนตรงหน้า

"มีอะไรหรือ นักศึกษา?"

"ผมคิดว่าทฤษฎีที่คุณกล่าวมา มันล้าสมัยไปแล้วครับ"

เสียงฮือฮาดังขึ้นเบาๆ ทั้งห้อง ด้ายที่นั่งอยู่ข้างหลังถึงกับอ้าปากค้าง 

‘ไอ้พันรัก เปิดเรียนวันแรกนายก็จะหาเรื่องเลย

เหรอวะ?’

"ล้าสมัย?" 

ศ.มารุตทวนคำพลางหัวเราะในลำคอ 

"นี่เป็นทฤษฎีที่หมอและนักวิจัยใช้กันมาสามสิบปีนะ เธอเพิ่งเข้ามาเรียนวันแรก มีสิทธิ์อะไรมาวิพากษ์วิจารณ์ผลงานระดับโลกแบบนี้?"

"อ้างอิงจากงานวิจัยล่าสุดของมหาวิทยาลัยระดับโลกเมื่อปีที่แล้ว" 

พันรักลุกขึ้นยืนตัวตรง ก่อนขยับแว่นตาเล็กน้อยด้วยความมั่นใจ 

"มีการพิสูจน์แล้วว่าโครงสร้างโปรตีนในฟีโรโมนสามารถสังเคราะห์ใหม่ให้มีแรงกดข่มย้อนกลับได้ หากมีการปรับปรุงด้วยเอนไซม์ตัวใหม่ การบอกว่ามันไม่มีทางทำได้ จึงเป็นการปิดกั้นโอกาสในการพัฒนาคุณภาพชีวิตของเพศรองกลุ่มอื่นนะครับ"

ใบหน้าของ ศ.มารุต เริ่มเปลี่ยนเป็นสีด้วยความไม่พอใจ เขาไม่เคยถูกนักศึกษาคนไหนพูดจาท้าทายและหักหน้าเขากลางคลาสมาก่อน

"นักศึกษา... ชื่ออะไรนะ?" 

ศ.มารุตถามเสียงเย็น

"พันรักครับ"

"อ๋อ… พันรัก ลูกชายนายแพทย์ใหญ่โรงบาลบาลดังคนนั้นน่ะเหรอ?"

 ศ.มารุตแค่นยิ้มเย้ยหยัน 

"ต่อให้พ่อเธอจะเป็นหมอชื่อดังแค่ไหน แต่มันไม่ได้หมายความว่า ลูกชายที่ยังไม่พ้นสภาพเด็กอนุบาลทางวิชาการจะมีสิทธิ์มาเถียงเรื่องทฤษฎีเชิงลึก เพียงเพราะมีความรู้แบบงูๆ ปลาๆ จากอินเทอร์เน็ต แล้วจะทำให้เธอเหนือกว่าประสบการณ์ยี่สิบปีของฉันได้นะ กลับไปนั่งลงซะ ก่อนที่ฉันจะลงชื่อเธอไว้ในบัญชีผู้ขาดมารยาท"

พันรักเม้มริมฝีปากแน่น มือของเขาสั่นน้อยๆ ด้วยความโกรธที่ถูกเสียดสีไปถึงบุพการีและความรู้ของเขา

"แต่ความถูกต้องไม่ควรขึ้นอยู่กับอายุนะครับ..." 

พันรักเตรียมจะโต้กลับ แต่ทว่าเสียงของประตูห้องเรียนด้านข้างก็ถูกเปิดออกมาขัดจังหวะเข้าพอดี

ที่ประตูนั้นมีชายวัยกลางคนที่มีรอยยิ้มอบอุ่นแต่ดวงตามีประกายเฉลียวฉลาดเดินเข้ามา ศาสตราจารย์ อรุณ อาจารย์อีนิกม่าที่มีชื่อเสียงระดับโลกและเป็นเพื่อนสนิทของพ่อพันรัก เขาเดินเข้ามาหยุดอยู่ข้าง ศ.มารุต พลางมองไปยังพันรักด้วยความสนใจ