ตอนที่ 5

"ผมเดินผ่านมาได้ยินพอดี..." 

ศ.อรุณกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

"ทฤษฎีที่นักศึกษาคนนี้พูดถึง มีมูลความจริงครับอาจารย์มารุต ผมเองก็เพิ่งได้อ่านวารสารฉบับนั้น และกำลังคิดจะนำมาอภิปรายในคลาสปีสองอยู่พอดี"

ศ.มารุตเริ่มหน้าถอดสี 

"แต่อาจารย์อรุณ... ทฤษฎีรากฐานมัน..."

"ถึงรากฐานจะแข็งแรงแค่ไหน เมื่อกาลเวลาเปลี่ยนไปก็ต้องยอมรับการต่อเติมใหม่เพื่อให้บ้านมันสมบูรณ์ขึ้นนะครับ" 

ศ.อรุณหันไปยิ้มให้พันรัก 

"ขอบใจมากนะนักศึกษาที่ช่วยเตือนความจำเรื่องงานวิจัยใหม่ให้พวกเรา เชิญนั่งลงเถอะ"

พันรักพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะนั่งลงตามเดิมถึงแม้ว่าบทสนทนาทั้งหมดจะจบลงแล้ว แต่เขาก็รับรู้ได้ถึงสายตาที่ไม่พอใจจาก ศ.มารุต ที่จ้องมองมาอย่างไม่วางตา

ด้ายที่นั่งดูเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่แถวหลัง รู้สึกเหมือนหัวใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างประหลาด เขาไม่เคยเห็นใครกล้าต่อปากต่อคำกับกับคณบดีหัวโบราณคนนี้ในรั้วมหาลัยได้อย่างสง่าผ่าเผยเท่าพันรักมาก่อน

ไอ้เนิร์ดนี่... แม่งร้ายกว่าที่คิดแฮะ

หลังจากการถกเถียงระหว่างอาจารย์กับนักศึกษาใหม่ได้จบลง การเรียนการสอนยังคงดำเนินต่อไปท่ามกลางบรรยากาศที่มาคุระหว่างอาจารย์และศิษย์ ขณะที่ด้ายได้แต่จดหัวข้อเดิมซ้ำๆ ในสมุด เพราะในหัวของเขามีแต่ภาพของพันรักที่ยืนประจัญหน้ากับศาสตราจารย์หัวโบราณ... และกลิ่นกาแฟที่ลอยคลุ้งอยู่ในอากาศดูเหมือนจะเริ่มทำให้ด้ายรู้สึกปั่นป่วนในใจขึ้นมามากกว่าที่เขาอยากจะยอมรับซะแล้ว

ช่วงเย็นบริเวณลานกิจกรรมหน้าคณะเภสัชศาสตร์ บรรยากาศที่เคยเคร่งเครียดจากห้องเรียนวิชาวิจัยของ ศ.มารุต ถูกแทนที่ด้วยเสียงเพลงสันทนาการที่ดังกระหึ่มและเสียงตะโกนเชียร์ของเหล่านักศึกษารุ่นพี่ที่พยายามสร้างความคึกคักให้กับเฟรชชี่หน้าใหม่

พันรัก นั่งอยู่ท่ามกลางวงล้อมของเพื่อนใหม่ในกลุ่มเขาถอดเสื้อเชิ้ตแขนยาวออกเหลือเพียงเสื้อยืดสีขาวพอดีตัวที่ขับให้ผิวขาวจัดดูโดดเด่น ใบหน้าเรียบเฉยภายใต้กรอบแว่นยังคงดูไม่ยินดียินร้ายกับกิจกรรมรอบตัว มือข้างหนึ่งถือขวดน้ำเปล่า ส่วนอีกข้างแอบล้วงกระเป๋ากางเกงคลำหายาเม็ดระงับฮีทเพื่อความมั่นใจ

"เอาล่ะครับน้องๆ! กิจกรรมต่อไปคือ 'คู่สร้างคู่สม' เอ๊ย! 'คู่หูร่วมแล็บ' ขั้นที่หนึ่ง" 

เสียงรุ่นพี่สันทนาการตะโกนผ่านโทรโข่ง 

"เราจะมีการจับฉลากจับคู่ทำกิจกรรมละลายพฤติกรรมกันก่อนหนึ่งรอบนะ หากจับฉลากแล้วใครที่ได้เลขตรงกัน ก็ให้มายืนคู่กันตรงกลางเลยครับ!"

พันรักถอนหายใจเบาๆ เขาไม่ได้อยากทำกิจกรรมอะไรทั้งนั้น แต่อารมณ์ที่ยังตกค้างจากการปะทะกับ ศ.มารุต ทำให้เขาไม่อยากทำตัวมีปัญหาให้เป็นที่เพ่งเล็งอีก เขาหยิบกระดาษแผ่นเล็กออกจากกล่องที่รุ่นพี่ยื่นมาให้

หมายเลข 13

"ใครได้เลข 13 บ้างครับ! แสดงตัวหน่อย!"

พันรักชูมือขึ้นนิ่งๆ ขณะเดียวกันที่อีกฟากของกลุ่ม เสียงโห่ฮาของกลุ่มนักกีฬาก็ดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงโปร่งของอัลฟ่ามาดกวนกับผมทรง Mullet ที่ลุกขึ้นยืนพลางโบกกระดาษในมือด้วยรอยยิ้มมั่นใจ

ด้าย เดินนวยนาดเข้ามากลางวงด้วยท่าทางมาดมั่น แต่พอเขาเห็นว่าคนที่ถือเลข 13 อีกคนคือใคร รอยยิ้มนั้นก็มลายหายไปทันที

"นายอีกแล้วเหรอ?" 

ด้ายพึมพำพลางกวาดสายตามองพันรักตั้งแต่หัวจรดเท้า 

"นี่มันเลขอาถรรพ์ชัดๆ"

"ฉันก็ไม่ได้อยากได้นายเป็นคู่หูหรอกนะ" 

พันรักตอบกลับเสียงเรียบ เดินมาหยุดตรงหน้าด้าย กลิ่นกุหลาบลาฟอนจางๆ จากตัวด้ายเริ่มลอยมาแตะจมูกอีกครั้ง และมันทำให้พันรักรู้สึกหน้าร้อนวูบขึ้นมาอย่างคุมไม่ได้จนเขาต้องรีบปรับลมหายใจให้นิ่ง

พวกรุ่นพี่ที่ยืนดูอยู่ต่างพากันผิวปากแซว 

"โอ้โห! อัลฟ่าผู้เย็นชากับอัลฟ่าตัวท็อปจากโรงเรียนเดียวกันจะคู่กันเหรอเนี่ย บรรยากาศดูจะร้อนแรงเกินไปแล้ว"

แต่ก่อนที่กิจกรรมจะเริ่มขึ้น รุ่นพี่ปีสองที่ชื่อ 'พี่บี' ก็เดินเข้ามาขัดจังหวะพลางมองสมุดรายชื่อในมือ 

"เดี๋ยวนะคะ ลืมไปเลยว่าปีนี้คณบดีเน้นเรื่องความเท่าเทียมและการละลายพฤติกรรมระหว่างเพศรอง เราจะปล่อยให้อัลฟ่าคู่กับอัลฟ่าแบบนี้ไม่ได้! เราต้องกระจายให้เกิดการเรียนรู้ร่วมกันระหว่าง อัลฟ่า โอเมก้า และเบต้าก่อนนะ!"

เสียงบ่นเสียดายดังขึ้นรอบวง แต่รุ่นพี่กลับไม่ฟัง 

"งั้นพี่ขอเปลี่ยนคู่นะคะ! น้องพันรักที่เป็นอัลฟ่าให้ไปคู่กับ กันต์ ที่เป็นเบต้าแทน ส่วนน้องด้าย... มาคู่กับน้อง ลูกตาล โอเมก้าสาวน้อยสุดน่ารักคนนี้แทนค่ะ!"

ด้ายหันไปมองลูกตาล เด็กสาวร่างเล็กที่ส่งยิ้มหวานให้เขา 

"สวัสดี เราขอฝากตัวด้วยนะ" 

ด้ายยิ้มตอบตามมารยาท แต่ในใจกลับรู้สึกวูบโหวงแปลกๆ อย่างบอกไม่ถูก