เมื่อตัวร้ายหมาบ้าตกหลุมรักผม

เมื่อตัวร้ายหมาบ้าตกหลุมรักผม

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-20
Oleh:  tartarusswordOngoing
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
27Bab
478Dibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

เมื่อ 'ไอศูรย์' ชายหนุ่มผู้มีดวงซวยทำเพื่อคนอื่นมาตลอดชีวิตโดนยิงตาย ได้เกิดใหม่ในนิยายแฟนตาซีเป็นตัวประกอบ "เรย์คาลัส" พี่ชายนิสัยแย่ผู้รังแกนางเอกและทำตระกูลตัวเองล่มสลายจนโดนตัวร้ายฆ่าตาย แต่เมื่อเขาได้พบกับตัวร้ายหมาบ้า เซอร์เบอรอส ผู้ที่ตามเนื้อเรื่องนิยายต้องเป็นคนที่ฆ่าเขา ทำไมตัวร้ายในตอนที่ยังเด็กเป็นเด็กเปรตกลับมาตามติดเขา แถมยังมาสกินชิพแปลกๆ ด้วยล่ะเนี่ย! “ฟรึ่บ” เสียงตวัดดาบคมๆ แหวกผ่านอากาศ ดาบสีดำขนาดใหญ่ตัดงูขาดเป็นสองท่อน ผมเงยหน้ามองเห็นชายผิวสีแทนในฮูดสีดำที่มีลวดลายปักสีทองกับดาบสีดำในมือ เลือดงูหยดจากดาบเป็นสีม่วง ชายคนนั้น …เขาช่วยชีวิตผมไว้ และส่งมือมาให้ผม เขาดูคุ้นเคยแปลกๆ

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทที่ 1 ตายแล้วเกิดใหม่

"Emma, honey. We need to talk.” Dad said as the door to the kitchen swung open. He walked in, his face drawn tight with worry. 

He looked older than his age, lines deep around his eyes. He rubbed his hands together, like he always did when bad news brewed.

My stomach dropped.

I was sitting on the creaky couch in our small living room, flipping through an old photo album as dust floated in the air, and the pages stuck a bit from years of neglect. 

My shift at the café ended late last night, and exhaustion pulled at me. But I couldn't stop looking. These photos were my escape, a reminder that life wasn't always this hard. But with Dad’s news, I didn't know anymore.

I closed the album quick, setting it aside. "What's wrong, Dad? Is it the bills again?"

He sighed and sat beside me. The couch groaned under his weight. Mom followed from the kitchen, her eyes downcast. She didn't say a word, just stood there twisting a dish towel in her hands.

Dad cleared his throat. "Things are worse than I let on. The debts... they've piled up. Way beyond what we can handle now."

My heart stuttered, and for a moment, the world around me seemed to blur. “What?” I whispered, a pit forming in my stomach. “No, we—we can’t. You—you’ve always paid on time—”

He shook his head, cutting me off. “We couldn’t keep up. The debts—everything’s piled up too high. I tried... I tried everything.”

I felt a wave of dizziness rush over me, but I held onto the arm of the couch, steadying myself. "So... that’s it? We're just... done?"

His eyes were filled with the kind of sadness that shattered something inside of me. "I’m sorry, Emma. I never wanted it to come to this.”

I leaned forward, heart racing. "How bad? We can cut more costs. I can take extra shifts."

He shook his head slow. "It's not that simple. The business failure hit us hard years ago, but now interest keeps adding up. We've maxed out everything—cards, loans. We're barely scraping by."

Mom finally spoke, her voice soft. "We've tried, Emma. But it's too much."

I bit my lip, nervous. Helplessness washed over me, cold and familiar. I'd seen this coming, but hearing it out loud made it real. "What can I do? Tell me."

Dad patted my hand. "You're already doing a lot with your job. But we might need to sell more stuff. Maybe even move."

Move? The word stung. This house was all we had left of better days. "No. We can't. I'll work doubles. Skip school lunches. Anything."

He smiled sad, but it didn't reach his eyes. "You're a good kid, Emma. Kind-hearted. But this is bigger than us."

The front door banged open then. Marcus stormed in, tossing his backpack on the floor. His face twisted in frustration. "What's this family meeting? I heard voices from outside."

Dad straightened. "Sit down, son. We're talking finances."

Marcus crossed his arms, staying standing. "Finances? Again? We're broke because of your bad choices, Dad. And Emma's sitting here flipping pictures like nothing's wrong."

Heat rose in my cheeks. "That's not fair, Marcus. I'm trying to help."

He snorted. "Help? By working part-time at a café? That's pocket change. I'm out there hustling real jobs, and you're playing house."

I stood up, fists clenched. Anger mixed with hurt. "Playing? I bring home money every week. What do you want from me?"

"More!" He yelled, stepping closer. "Stop being useless. Dad's mess buried us, and you act like a victim. Get a real plan or step aside."

Dad raised his hand. "Marcus, enough. We're in this together."

"Together?" Marcus laughed bitter. "She's no help. Just a burden."

The words cut deep. Tears welled up, but I pushed them down. I tried to focus on solutions, like always. "I'm not a burden. I'll find another job. We can fix this."

Mom whispered, "Please, stop fighting."

But Marcus ignored her. "Fix it? How? With your gardening hobby? Wake up, Emma. We're sinking, and you're dead weight."

Guilt flooded me. I remembered the day Dad's business crashed—creditors at the door, Mom crying in the kitchen. I'd felt small then, inadequate. Now it hit harder. My brother, who used to protect me, now blamed me. Tension crackled in the air, thick and heavy.

"I hate you for saying that," I muttered, voice shaking.

"Good," he shot back. "Maybe it'll motivate you."

Dad stood between us. "Both of you, calm down. This isn't helping."

I turned away, avoiding eye contact. Unsure what to say next. Fear spiraled in my mind, no way out, no escape. The weight pressed on my shoulders, making it hard to breathe. 

I thought of my hobbies, reading old books, journaling my thoughts. They comforted me, but now they felt silly, like distractions from the mess.

Marcus paced. "We need cash now, not talks. Emma, sell your junk collection—those worn books. Anything."

"No," I snapped, assertiveness kicking in. "Those are mine. You don't get to decide."

He rolled his eyes. "See? Selfish."

"I'm not!" I shouted. Emotions peaked, heart pounding. "I give everything. My paychecks, my time. What about you? Always angry, pushing us away."

Dad sighed deep. "Kids, please."

Mom sat down finally, head in her hands. Silent again.

Marcus pointed at me. "Pushing? I'm the one holding us up. You're the weak link."

Weak. The word echoed. Powerless, that's how I felt. Completely. No control over the debts, the fights. My thoughts raced, maybe run away, and start fresh. But that scared me more. Family was all I had, even broken.

I sank back onto the couch, tears escaping. "Why can't we just work together?"

"Because you don't get it," Marcus said, softer now but still sharp.

I opened my mouth to respond, but my father’s weary voice cut through the tension. “That’s enough, Marcus.” His tone was final, but the disappointment in his voice made the air even heavier. “This isn’t Emma’s fault. We all are sharing the burden.”

Dad knelt in front of me, his eyes misty. For the first time ever, he broke down, tears rolling down his cheeks. "Emma, listen. The bank's coming soon. To take the house. Eviction notice is here. Unless we find a big sum fast... we're out."

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
27 Bab
บทที่ 1 ตายแล้วเกิดใหม่
ผมตื่นขึ้นเพราะรู้สึกถึงโลหะเย็นเฉียบที่ข้อมือ เมื่อลืมตาเบื้องหน้าปรากฏภาพพร่ามัวของชายหนุ่ม แสงจันทร์ยามกลางคืนสาดส่องจากหน้าต่างเล็กๆ ที่มีซี่ลูกกรงสูงเกินเอื้อมของห้องขัง ส่องสว่างให้ผมเห็นริมฝีปากของเขาเหยียดยิ้มเย็น คิ้วเข้มและเรือนผมสีดำสนิทขับใบหน้าให้ดูโด่ดเด่น จมูกโด่งเป็นสัน ดวงตาสีแดงแวววาวเหมือนทับทิมสีเลือดที่ลุกโชนชวนลุ่มหลงราวแวมไพร์ในภาพยนตร์ ซีรี่ส์ นิทานปรัมปราใบหน้าที่คุ้นเคยเอ่ยพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ“ท่านพี่อย่าพยายามหนีเลย ท่านหนีไม่รอดหรอก” นิ้วเรียวยาวเชยคางผมขึ้น ใบหน้าของเขาหล่อเหลาเหมือนไม่ใช่มนุษย์จนน่าขนลุกเข้ามาใกล้สิ่งเดียวที่ทำให้เขาดูไม่ใช่ชายที่หลุดออกมาจากภาพเพ้อฝันของศิลปินคือรอยแผลเป็นจากคมดาบ ที่มองเห็นได้ผ่านเสื้อเชิ้ตที่หลุดลุ่ย เป็นรอยใหญ่ที่พาดยาวจากหัวไหล่ไปตามแผ่นอก และรอยแผลเล็กกว่าอีกหลายรอบ“ไม่หนีแล้วก็ได้ แล้วทำไมข้าต้องหนีเจ้าด้วยล่ะ” น้ำเสียงของผมพูดออกไปด้วยความเรียบเฉย“นั่นก็เพราะ…” น้ำเสียงของเขามีความไม่แน่ใจเล็กน้อย “ท่านพี่…เกลียดข้า?” เขาพูดพลางประคองผมให้นั่งลงบนตักแข็งๆ การเสียดสีเล็กน้อยจากเบื้องล่างทำให้ผมสะดุ้ง“คิดตามใจเจ
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-20
Baca selengkapnya
บทที่ 2 ดยุกน้อยแห่งเฮลดันไฮม์
ในนิยายนั้นกล่าวว่า “แอตลาส” ผู้นำตระกูลผู้ซึ่งเป็นพ่อของเรย์คาลัสนั้น ตามใจเรย์คาลัสจนเสียคน เพราะเขารู้สึกผิดต่อ “ริเวียเอลล่า” ภรรยาหลวงที่ด่วนจากไปด้วยโรคร้าย ดูจากรูปที่ติดบริเวณโถงของคฤหาสน์ มารดาของเรย์คาลัสเป็นผู้หญิงตัวเล็กมีผมสีเขียวเข้ม หน้าตาดูเศร้าสร้อยทุกข์ระทม“เรย์คาลัส ข้าไม่คิดเลยว่าเจ้าจะโตขึ้นขนาดนี้ ข้าไปเล่าให้เพื่อนข้าทุกคนฟังเลยนะว่าลูกชายคนโตของข้าเป็นผู้มีจิตใจงดงาม แม้ว่าข้าจะพาลูกสาวนอกสมรสเข้ามาในคฤหาสน์ คิดว่าเจ้าจะอาละวาดยกใหญ่ แต่ผิดคาด กลับจัดเตรียมที่หลับที่นอนซื้อชุดอย่างดีให้เด็กคนนั้นโอ้ ลูกชายของข้า ข้าซาบซึ้งใจเหลือเกิน ริเวียเอลล่า หากเจ้ามองอยู่จากบนสวรรค์นั้น ลูกชายของเราเติบโตแล้วนะ” ชายหนุ่มวัย 40 ต้นๆ รูปร่างสันทัดและไว้หนวดโง้ง กำลังพร่ำเพ้อพรรณากับฟากฟ้านอกหน้าต่าง แต่ก็เพ้อให้ผมในร่างเรย์คาลัสที่งงเป็นไก่ตาแตกได้ฟังด้วยจากที่ผมอ่านนิยาย แอตลาสเป็นพ่อแม่ประเภท ลูกฉันเป็นคนดี อยู่นิดหน่อยแม้เรย์คาลัสในนิยายจะทำตระกูลล่มสลาย ก็ไม่มีฉากท่านพ่อด่าเขาสักคำ มีแต่ฉากเสียใจที่ไม่อบรมสั่งสอนเขาให้ดีเท่าที่ควรต้องขอบใจนายนะ เรย์คาลัสตัวจริงจากน
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-20
Baca selengkapnya
บทที่ 3 นางร้าย นางเอก และตัวร้ายลูกหมา
เสียงอาวุธโลหะกระทบกันอย่างดุเดือด และเสียงเชียร์ดังลั่น ในขณะที่ผมนั่งดูฉากตื่นตาตรงหน้าอยู่ใต้ร่มของต้นแอปเปิ้ลอาซาไค ทหารรับจ้างที่ท่านพ่อจ้างมาทำอะไรบางอย่างที่ผมก็ไม่รู้ว่าคืออะไร กำลังประลองดาบ กับริชาร์ดอัศวินในตระกูลอะควาเซียของผมที่ลานฝึกซ้อมของตระกูลกิลด์ข้อมูลอะควาเซีย เป็นธุรกิจซื้อขายข้อมูลที่ใหญ่ที่สุดในอาณาจักรอาร์ค นั่นคือสาเหตุที่ทำให้ท่านพ่อไม่ค่อยอยู่บ้านเพราะต้องไปดูแลกิจการที่กิลด์ และทำให้ตระกูลของผมแตกต่างจากตระกูลสามัญชนทั่วไป มีทั้งอัศวินประจำตระกูลและทหารรับจ้างเข้าออกอยู่เป็นปรกติ เพราะมีสวัสดิการที่พักและลานฝึกซ้อมอย่างดีให้แก่ผู้ที่ทำงานให้ตระกูลที่ลานฝึกซ้อม บางครั้งก็จะมีการประลองของอัศวินและทหารรับจ้างให้ดูอย่างเช่นวันนี้“ฟันมันสิโว้ยยย” เอ็กซาร์ร้องเชียร์ เขาเป็นหัวหน้าอัศวินในที่นี้ และเพื่อนอัศวินต่างร้องเชียร์ ในขณะที่ทหารรับจ้างอีก 2-3 คนจิบเบียร์ดูอยู่นิ่งๆ“ท่านพี่เรย์ว่าใครชนะ” เซอร์เบอรอสที่มาจากไหนไม่รู้มานั่งข้างผม“ข้าคิดว่าอาซาไคน่าจะชนะมั้ง เขาดูแรงเยอะกว่า” ผมมองอาซาไคด้วยแววตาชื่นชม พลางคิดว่าทำไมเกิดใหม่ทั้งทีผมไม่ได้ร่างกายแบบนั้นบ้
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-20
Baca selengkapnya
บทที่ 4 ถ้าข้าตายท่านจะเสียใจหรือเปล่า
ช่วงนี้เซอร์เบอรอสทำตัวแปลกมาก ผมหมายถึงปกติเขาก็แปลกอยู่แล้ว แหงอยู่แล้วถ้าเขาปกติคงไม่เป็นตัวร้ายที่ลักพาตัวนางเอกไปขัง แต่ตอนนี้คือแปลกในแปลกอีกที“ท่านพี่เรย์ ข้าไปกับท่านได้ไหม” เขาเข้ามาอ้อนผมเหมือนลูกหมา ถึงบางทีสายตาที่เขามองผมก็ทำให้รู้สึกขนลุกนิดหน่อย แต่ผมไม่ได้ใส่ใจ ไม่เกิดเรื่องวุ่นวายกับมารีนก็พอแล้ว“เอ่อ เจ้าจะไปจริงเหรอ ข้าจะไปซื้อของใช้เด็กผู้หญิงกับมารีนนะ”“...” เขาหันไปทำหน้ารำคาญใส่มารีนที่วิ่งมาหลบหลังผม ถึงเป็นแบบนั้นเขาก็ตามไปจนได้ แถมยังดูมีความสุขแปลกๆ อีก ยิ้มจนดวงตาสีแดงที่เหมือนมีทับทิมลุกโชนอยู่ในตา รับกับเขี้ยวเล็กน่ารักนั่นผมเห็นสร้อยที่มีจี้ทับทิมที่สีเหมือนนัยน์ตาของเขาระหว่างเลือกของให้มารีนเลยซื้อให้เซอร์เบอรอส“ข้าคิดว่าท่านคงมีเยอะแล้ว แต่อันนี้มันเหมือนสีตาของท่านดยุกน้อยเลย” สีหน้าเขาตอนที่ได้รับสร้อยดูดีใจเหมือนเป็นสิ่งของที่ไม่เคยได้รับ ทั้งที่ตระกูลดยุกน่าจะเต็มไปด้วยสมบัติล้ำค่าแท้ๆ……หลังจากนั้น ดยุกน้อยก็มาที่คฤหาสน์ผมบ่อยๆ แต่ไม่ได้มาทำลายข้าวของเหมือนเมื่อก่อนแล้ว แต่เขามาให้ผมรับหน้าที่บุรุษพยาบาล โชคดีว่าผมค่อนข้างชินกับการทำแผลเพรา
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-20
Baca selengkapnya
บทที่ 5 พลังที่ตื่นขึ้น
สุดท้ายก่อนเซอร์เบอรอสจะไป ผมก็กลั้นใจตัดเส้นผมของผมให้เขา เอาวะถ้าตัดให้แล้วเขาไม่ฆ่าผมก็…ก็ได้“ข้าจะรีบกลับมานะ รอข้านะท่านพี่เรย์” เขาพูดขณะกอดผมแน่น แล้วเก็บเส้นผมสีเขียวลงในกล่องสีทองแกะสลักอย่างดี ให้ตายเถอะกล่องเก็บของยังดูรวยเลยผมโบกมือจนรถม้าของเขาลับไปสุดทาง…เมื่อส่งเซอร์เบอรอสไปแล้ว คฤหาสน์ดูว่างเปล่าแปลกๆ ทั้งที่เมื่อก่อนผมรำคาญเขาที่ชอบมาวุ่นวาย และแม้ว่าผมพยายามทำอะไรเป็นงานอดิเรก เช่น หัดขี่ม้า แต่ด้วยร่างกายที่ปวกเปียกยิ่งกว่าผักทำให้ไม่ว่าทำอะไรก็ทำได้ไม่นาน ผมจึงเริ่มหาทางที่จะรักษาร่างกายตัวเองก่อนอื่นผมลองใช้สมุนไพรตามเนื้อเรื่องที่ช่วยเพิ่มพลังให้ร่างกายดีขึ้น แต่หลังจากลองไปลองมาก็พบว่าเมื่อใช้ไปนานๆ จะไม่ได้ผลและระหว่างที่ผมพยายามหาวิธีอื่นนั้นวันหนึ่งโชคก็เข้าข้างในขณะที่ผมกำลังเดินเล่นในเมืองและกำลังจะไปซื้อหนังสือโดยพาริชาร์ดไปเป็นอัศวินคุ้มกัน เพราะผมเอาหนังสือเกี่ยวกับพืชพรรณสมุนไพรให้เซอร์เบอรอสไปจนหมด ผมก็เห็นคนคนหนึ่งกำลังถูกอันธพาลรุมทำร้ายในตรอกข้างวิหาร“เฮ้ย หน้ามันวอนตีนว่ะ” ไอ้เดนมนุษย์คนหนึ่งพูด“กระทืบมันอีกรอบมันจะได้ไม่กล้ามาแถวนี้อีก” อ
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-20
Baca selengkapnya
บทที่ 6 พบกันอีกครั้ง
เอฟเฟกต์จากเห็ดทำให้ผมปวดหัวมาก 2-3 วันมานี้เหมือนคนเป็นไมเกรนอย่างหนักตลอด เลยทำให้ต้องนอนเป็นผัก และมันน่าหงุดหงิดมากสำหรับผมที่ชอบหาอะไรทำทั้งวันหรือปัญหามันไม่ได้มีไว้แก้ แต่มันมีไว้ให้ผมผมกลั้นใจสู้อาการปวดหัว เดินเข้าไปในครัวตอนสายๆ พบว่ามีคนอยู่ก่อนแล้ว“ท่านพี่เรย์ มาทำอะไรเนี่ย ข้าอดเซอร์ไพรส์ท่านพี่เลย” มารีนตกใจที่ผมเข้ามา เธอเอามือปิดไม่ให้ผมดูอะไรบางอย่างที่อยู่บนเตา“มันคืออะไรน่ะ”“ข้าเห็นท่านพี่เขียนสูตรไว้ก็เลยลองทำตามดูค่ะ” ยิ้มของนางเอกช่างสว่างไสวจนผมปวดหัวอีกรอบ แต่ผมดีใจที่น้องสาวจะทำอะไรบางอย่างให้ผมเลยนั่งรอ ไม่นานจานที่มีควันลอยกรุ่นมาตั้งตรงหน้าผม บนจานมีขนมลูกกลมใส่อยู่ขนมนั้นก็คือไข่หงส์ แบบเคลือบน้ำตาล ขนมที่มีขายอยู่ทั่วไป แต่ในตอนนี้ที่ผมอยู่ในโลกอื่น แค่เห็นก็รู้สึกดีใจมากๆ ตอนที่ผมลองทำครั้งแรกมารีนชอบมันมากๆ ผมเลยเขียนสูตรเก็บไว้แต่ยังไม่มีโอกาสทำอีกรอบสักที“ท..ท่านพี่เรย์ ท่านร้องไห้เหรอ ท่านเป็นอะไรหรือเปล่า” ผมเอามือปาดน้ำตา ในตอนเด็กที่ยากลำบาก ผมกับรวิจะซื้อมาแบ่งกันกิน เพราะเรามีเงินไม่มากนัก เมื่อผมค่อยๆ โต ถึงกลายเป็นขนมอื่นที่พวกเราอยากกิน
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-20
Baca selengkapnya
บทที่ 7 พืชลึกลับใจกลางป่า (NC)
ถึงทั้งสองคนจะทำตัวแปลกใส่เรย์คาลัส แต่สุดท้ายโมเบียสกับเซอร์เบอรอสก็ออกไปหาสมุนไพรกับเขาอยู่ดี ชายหนุ่มผมสีเขียวที่ตื่นเต้นมากที่จะได้เข้าไปในป่าลึก อันที่จริงเขาจะขออัศวินประจำตระกูลให้ไปด้วยก็ได้ แต่ในป่าที่เต็มไปด้วยมอนสเตอร์ดุร้ายและอะไรก็ไม่แน่นอน คนอย่างเขากลัวว่าจะทำใครตายโดยไม่จำเป็น แต่เซอร์เบอรอสนั้นเป็นเคสตรงข้าม อย่างไรหมาบ้าแห่งสนามรบก็ไม่ตายอยู่แล้ว เรย์คาลัสคิดว่าขนาดสงคราม หรือแม้แต่พระเอกยังฆ่าเขาไม่ได้เลย อยู่ใกล้เขายังไงก็อุ่นใจกว่ายิ่งเดินลึกขึ้น มอนสเตอร์ก็ยิ่งเยอะมากขึ้น แต่กับเซอร์เบอรอสคนเดียวก็ตีทุกอย่างตายหมด โดยบางทีแทบไม่ได้ใช้ดาบสีดำนั่นเลยด้วยซ้ำแต่เมื่อทั้งสามถึงทุ่งแห่งหนึ่ง แม้จะพยายามเกาะกลุ่มกันไว้ทัศนียภาพก็ค่อยๆ มืดและไอหมอกล้อมรอบทั้งสามไว้จนแทบมองไม่เห็นกัน“โมเบียส” เรย์คาลัสตะโกนเรียก “เซอร์เบอรอส” เขาพยายามเรียก แต่เสียงรอบข้างดังกลบไว้หมด“พวกเจ้าอยู่ที่ไหน” ชายหนุ่มผมสีเขียวพยายามจะเดินตามเงาๆ หนึ่งจนหลุดจากหมอก แต่ไม่ได้ยินเสียงตอบเลย มีแค่เสียงอื้ออึงเหมือนเสียงแมลงบางอย่าง และแล้วเรย์คาลัสพยายามหาที่โล่งเพื่อมองดูว่ามีคนอื่นอยู่ใกล้เขาไ
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-20
Baca selengkapnya
บทที่ 8 องค์รัชทายาท
ผมนึกถึงตอนที่ผมถามรวิว่าทำไมถึงเขียนนิยายเรื่องนี้“วิฝันยาวมากพี่ไอศ์ มันเป็นฝันเรื่องยาวที่ต่อกัน ยาวมากๆ” รวิตอบผม “เป็นเรื่องเป็นราวจนจบ”งั้นตอนนี้ผมอาจจะอยู่ในโลกคู่ขนานที่รวิฝันถึงหรือเปล่า ผมก็ไม่แน่ใจ อย่างไรผมในฐานะไอศูรย์ก็ตายไปแล้วแน่นอน แต่ที่แน่ใจก็คือจากที่ผมอ่านนิยายนั่นไม่ใช่เรท R ซะหน่อยต้องมีอะไรผิดพลาดตรงไหน ระหว่างผมกับตัวร้ายหมาบ้านั่นแน่ๆหลังจากวันที่ผมมีอะไรกับเซอร์เบอรอส ผมก็ช็อคนอนเหม่อไปหลายวัน ระหว่างนั้นเซอร์เบอรอสบอกว่าเขามีที่ที่ต้องไป และทิ้งให้ผมเพ้อเจ้อคนเดียวที่คฤหาสน์“อึก อื้อ” ผมครางเบาๆ “อย่าทาแรงสิ”“เจ้าก็อย่าเกร็งสิ” โมเบียสบอก เขากำลังใช้ยาเย็นๆ ลูบไปตามด้านหลังที่เต็มไปด้วยรอยจูบที่ผมทายาเองไม่ถึง ตอนที่เซอร์เบอรอสอุ้มผมกลับมาพร้อมรอยโดนทำรักอย่างหนักหน่วง โมเบียสหน้าซีดด้วยความตกใจแล้วก็เปลี่ยนเป็นโกรธอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน เพราะเข้าใจว่าเซอร์เบอรอสขืนใจผมผมเลยเล่าเรื่องในป่าให้ฟังพร้อมให้ต้นซัคคิวที่ถูกเซอร์เบอรอสฟันเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย และเมล็ดซัคคิวให้เขาไปทดลองด้วย“ตอนนี้ข้าทดลองได้ตัวยาของเจ้ามาแล้ว แต่ข้ามีข่าวดีกับข่าวร้ายมาบอก
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-20
Baca selengkapnya
บทที่ 9 เต้นรำใต้เงาพระจันทร์
“พวกเจ้าทำอะไรน่ะ ดอกไม้เอาวางไว้ตรงนั้นได้เลย” ผมบอกคนงานในคฤหาสน์ ตอนนี้ทุกอย่างกำลังวุ่นวายสุดๆ ในวันก่อนจะถึงวันงานใหญ่ และงานที่ว่านั่นก็คือ ‘งานเดบูตองของมารีน’ ซึ่งคืองานเปิดตัวสู่วงสังคมของเธอ ที่ผมเป็นคนจัดงานนี้ขึ้นเองแม้ว่าผมจะไม่มีประสบการณ์ในการจัดงาน แต่ก็เคยเห็นมาบ้างจากการไปรับจ็อบขับกระบะออนิวขนของให้บริษัทที่รับงานอีเวนต์จนรวิเรียกผมว่าพ่อน้องออนิวอยู่พักหนึ่งเพราะเป็นงานใหญ่ วันนี้ทุกคนในคฤหาสน์ต่างตื่นเต้นและกระตือรือร้นที่จะช่วยผม กระทั่งริชาร์ดที่เป็นอัศวินยังดูสนุกกับการช่วยงานนี้ เขาถึงกับอาสาไปรับดอกไม้พวกนั้นเองเลยผมเหมาดอกไม้สีชมพูที่เข้ากับสีผมของมารีน และสีฟ้าที่สดใสเหมือนเธอจากร้านดอกไม้ทุกแห่งในเมืองหลวง จนมารีนลงมาแทบช็อคที่ดอกไม้แทบจะท่วมโถงคฤหาสน์ จนสาวเมดจามกันไม่หยุด“ท..ท่านพี่ มันมากไปแล้วค่ะ” มารีนทำหน้าเหมือนจะร้องไห้อีกรอบเช่นเดียวกับเมื่อวันก่อนผมให้ร้านเดรสชื่อดังนำชุดมาให้เธอลองที่คฤหาสน์แล้วเหมาทั้งหมด และร้านเครื่องประดับอีกเห็นพระเอกในนิยายเขาชอบทำให้นางเอกกันผมเลยทำบ้าง แต่ไม่มีแฟนสาวเลยทำให้น้องสาวแทนที่ผ่านมาผมเองก็ไม่กล้าใช้เงินตระ
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-20
Baca selengkapnya
บทที่ 10 ลักพาตัว
เรื่องของเรื่องก็คือผมออกไปซื้อของตามปกติ และแยกจากริชาร์ดไปซื้อของเพียงครู่เดียว เพื่อดูของ จู่ๆ ผมก็โดนดึงเข้าไปในตรอกทึบและสลบไปเมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้งผมคิดว่าผมอยู่ข้างหลังรถม้าและโดนผูกตาไว้ด้านหลังโดนใส่กุญแจมือ นิ้วของผมยังคงใส่แหวนอยู่ ไม่มีใครรู้ว่าแหวนนั่นเป็น อาร์ติแฟกซ์เพราะมีช่วงหนึ่งที่ว่างเกินไปผมเลยเอาเงินเล็กๆ น้อยๆ ไปประมูลอาร์ติแฟกซ์ราคาถูกและใส่อันนี้ไว้เผื่อเกิดเรื่องฉุกเฉินขึ้นถ้ารู้ว่าจะเจอเรื่องแบบนี้ผมน่าจะตัดสินใจซื้ออันแพงกว่านี้มาผมกดกลไกของแหวน แหวนมีลวดเล็กๆ ออกมา ที่จริงไม่ได้มีแค่ลวดหรอกที่อยู่ในแหวนแต่มีอาวุธป้องกันตัวขนาดเล็กหลากหลายชนิด ตอนเห็นลวดผมยังนึกว่ามีลวดทำไม แต่ตอนนี้มันกลับมีประโยชน์มาก ผมใช้ลวดแหลมนั่นสะเดาะกุญแจมือช้าๆ เพราะในตอนที่เป็นไอศูรย์ผมต้องทำงานสารพัดรูปแบบจึงมีเพื่อนหลากหลายเช่นกัน และหนึ่งในนั้นสอนวิธีสะเดาะกุญแจมือให้ผม ผมค่อยๆ ทำอย่างใจเย็น ไม่นานกุญแจมือก็หลุดผมจึงปลดผ้าปิดตาออก“เห้ย มันจะหนีแล้ว” เวรล่ะ มีคนเฝ้าอยู่ด้วยผมอยู่ในเกวียนที่ใช้ขนของขนาดคน 20 คนนั่งเบียดกันได้ มีกล่องลังไม้ใส่ของวางซ้อนกันระเกะระกะ แต่กลับไ
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-20
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status