ตอนที่ 3

เวลาผ่านไปรวดเร็วช่วงปิดเทอมใหญ่ที่ควรจะเป็นเวลาพักผ่อนกลับกลายเป็นช่วงเวลาแห่งการเตรียมตัวสำหรับเหล่านักศึกษาใหม่ ลมร้อนของเดือนเมษายนถูกแทนที่ด้วยสายลมจางๆ ของต้นฤดูฝน เมื่อวันเปิดภาคเรียนวันแรกของมหาวิทยาลัยชื่อดังระดับประเทศเวียนมาถึง

บรรยากาศหน้าหอพักรวมของมหาวิทยาลัยเต็มไปด้วยความคึกคัก รถยนต์หลายคันจอดเรียงรายเพื่อขนย้ายสัมภาระเข้าสู่ที่พักใหม่ เหล่านักศึกษาใหม่ในชุดไปรเวทดูสดใส บ้างก็ตื่นเต้นกับชีวิตอิสระที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น แต่ไม่ใช่สำหรับทุกคน…

ด้าย ยืนปาดเหงื่ออยู่หน้าตึกหอพักชาย ทรงผม Mullet ของเขายังคงดูเท่และเป็นเอกลักษณ์เหมือนเดิม แต่ตอนนี้มันค่อนข้างยุ่งเหยิงเล็กน้อยจากการยกลังหนังสือและกระเป๋าเสื้อผ้าใบเขื่อง วันนี้เขาสวมเสื้อยืดสีขาวพอดีตัวที่เผยให้เห็นกล้ามเนื้อไหล่กว้างและแขนแกร่งแบบนักกีฬา กลิ่นฟีโรโมนกุหลาบลาฟอนจางๆ ของเขามักจะดึงดูดคนรอบข้างได้เสมอ แต่เจ้าตัวกลับไม่ได้สนใจที่จะมองใครเลยสักนิด เขาหยิบกุญแจห้องพักเลขที่ 279 ขึ้นมาดู พลางถอนหายใจยาว

"หวังว่ารูมเมทจะไม่ใช่พวกบ้าพลัง หรือเป็นพวกซกมกนะ" 

เขาพึมพำกับตัวเอง

ด้ายแบกสัมภาระชุดสุดท้ายขึ้นมาจนถึงชั้นสอง ก่อนจะใช้คีย์การ์ดแตะที่หน้าประตูอย่างทุลักทุเล และใช้ไหล่ดันประตูห้องพักที่ปลดล็อคแล้วเข้าไป แสงแดดยามบ่ายส่องผ่านหน้าต่างระเบียงเข้ามาเผยให้เห็นห้องพักกว้างขวางที่แบ่งเป็นสองห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่นส่วนกลาง สภาพห้องดูสะอาดสะอ้านและมีการจัดวางของบางส่วนไว้แสดงว่าตอนนี้รูมเมทของเขาได้มาถึงก่อนแล้ว

ด้ายมองสำรวจห้องได้ไม่นานนัก เขาก็ได้เหลือบไปเห็นรูมเมทที่เขากำลังนึกถึง กำลังยืนหันหลังจัดวางอุปกรณ์บางอย่างอยู่บนเคาน์เตอร์ครัวขนาดเล็ก

"เอ่อ... สวัสดีครับ ผมรูมเมทใหม่..."

คำทักทายของด้ายชะงักค้างอยู่กลางอากาศ เมื่อร่างโปร่งที่สวมเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนสะอาดตาหันกลับมา ดวงตาคู่คมภายใต้กรอบแว่นสีดำสบตากับเขาเข้าอย่างจัง ทำให้บรรยากาศรอบตัวพลันเย็นเฉียบขึ้นทันที

"..."

พันรัก นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ใบหน้าที่เคยเรียบเฉยปรากฏแววตกใจเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะกลับมาเย็นชาเหมือนเดิม ทว่าภายในหัวของเขากลับดังก้องไปด้วยเสียงสบถที่รุนแรงกว่าปกติหลายเท่า

เชี่ยเอ๊ย! ... ทำไมต้องเป็นมันอีกแล้ว! มหาวิทยาลัยมีเป็นร้อย ห้องพักมีเป็นพัน ทำไมพระเจ้าต้องเหวี่ยงไอ้อัลฟ่ากวนตีนนี่มาอยู่ในห้องเดียวกับกูด้วยวะ!

พันรักจ้องมองด้ายด้วยสายตาที่ถ้าเป็นกระสุนปืน ด้ายคงพรุนไปทั้งตัวแล้ว เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าหลังจากที่ต่อยกันน่วมเมื่อวันก่อนจบภาคเรียน และพยายามหนีหน้ากันมาตลอดปิดเทอม สุดท้ายเขากับด้ายต้องมาใช้ชีวิตอยู่ใต้ชายคาเดียวกันแบบนี้

"นาย..." 

ด้ายชี้หน้าพันรักอย่างลืมตัว 

"นายมาทำอะไรที่นี่ ไอ้เนิร์ด!"

"ก็นี่มันห้อง 279 และฉันคือนักศึกษาที่จ่ายค่าหอพักอย่างถูกต้อง" 

พันรักตอบเสียงเรียบ และยังคงทำหน้าเฉยชาจนน่าหมั่นไส้ 

"และถ้าสมองนายยังดีอยู่ นายก็น่าจะรู้ว่านี่หมายถึงว่าเราเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยเดียวกัน"

"เหอะ! ซวยฉิบ" 

ด้ายทิ้งกระเป๋าลงพื้นเสียงดังโครม 

"นี่มันวันอัปมงคลชัดๆ ฉันต้องมาอยู่ร่วมห้องกับคนที่เพิ่งซัดหน้าฉันเมื่อไม่กี่เดือนก่อนเนี่ยนะ?"

"ทำอย่างกับมันเป็นวันดีของฉันงั้นแหละ ถ้าไม่พอใจ นายก็ไปแจ้งขอย้ายห้องเองสิ แต่ช่วงวันเปิดเรียนแบบนี้คงยากหน่อยนะ เพราะห้องคงเต็มหมดแล้วล่ะ" 

พันรักหันกลับไปสนใจอุปกรณ์ตรงหน้าต่อ 

"และถ้านายอยากจะอยู่ด้วยกัน ก็กรุณาอย่าทำเสียงดังรบกวนสมาธิคนอื่น ห้องนอนแยกกันชัดเจนอยู่ใครอยู่มัน ส่วนกลางก็ใช้ร่วมกันให้เป็นระเบียบด้วย"

ด้ายเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เขาเดินกระแทกส้นเท้าเข้าไปสำรวจห้องนอนของตัวเองที่ว่างอยู่ พลางสบถพึมพำถึงโชคชะตาที่เล่นตลก ก่อนจะกดโทรศัพท์ไปหาเพื่อนสนิทและระบายสิ่งที่อัดอั้นในใจให้ปลายสายฟัง

ผ่านไปพักใหญ่ เมื่อความหงุดหงิดเริ่มจางลง ด้ายก็เดินออกมาจากห้องเพื่อจะไปหาของกินที่ครัว แต่เขาก็ต้องชะงักอีกครั้งเมื่อเห็นสิ่งที่พันรักกำลังติดตั้งอย่างตั้งอกตั้งใจบนเคาน์เตอร์กลาง

มันคือเครื่องทำกาแฟเอสเพรสโซ่ระดับไฮเอนด์ สีดำขลับดูหรูหรา พร้อมเครื่องบดเมล็ดกาแฟที่ดูเป็นมืออาชีพสุดๆ กลิ่นเมล็ดกาแฟคั่วใหม่ๆ เริ่มโชยออกมาจางๆ กลบกลิ่นน้ำยาถูพื้นหอพักไปจนหมด

"นี่นาย... จะเอาไอ้เครื่องนี่มาไว้ในหอจริงเหรอ?" 

ด้ายเลิกคิ้วถามพลางเดินเข้าไปดูใกล้ๆ

พันรักไม่ตอบ แต่บรรจงกดก้านชงกาแฟลงอย่างพิถีพิถัน 

"ฉันขาดมันไม่ได้ และมันสะอาดกว่ากาแฟตู้ข้างล่าง"

"คนปกติเขาดื่มวันละแก้วสองแก้วเครื่องชงเล็กๆ ก็น่าจะพอแล้วมั้ง นี่นายเล่นยกมาทั้งร้านแบบนี้กะจะดื่มให้ใจสั่นตายเลยเหรอวะ?" 

ด้ายส่ายหน้าพลางนึกขำในใจ 

‘ไอ้หมอนี่มันปกติดีไหมเนี่ย เนิร์ดไม่พอ ยังเป็นพวกคลั่งคาเฟอีนขั้นรุนแรงอีก’

"สำหรับคนบางคน กาแฟคือสารอาหารหลัก ไม่ใช่เครื่องดื่มทางเลือก" 

พันรักตอบนิ่งๆ ก่อนจะหยิบแก้วเอสเพรสโซ่ช็อตเล็กๆ ขึ้นจิบ

ด้ายมองภาพนั้นแล้วแอบขำในใจ ความขุ่นเคืองก่อนหน้านี้เปลี่ยนเป็นความสงสัยแปลกๆ ในใจ

ฉายา 'อัลฟ่าผู้เย็นชา' นี่มันน่าจะเปลี่ยนเป็น 'อัลฟ่าบ้ากาแฟ' มากกว่าละมั้ง