6 บุรุษผู้สง่างามและอ่อนโยน

6

บุรุษผู้สง่างามและอ่อนโยน

          หลังจากรับฟังคำชี้แจงกฎระเบียบและลำดับเวลาการทำงานยามเช้าเรียบร้อยแล้ว จางกู้เหนียงก็ปล่อยให้นางได้ไปรับสำรับเย็นที่โรงครัวของเหล่านางกำนัล

          บรรยากาศภายในโรงครัวยามเย็นเป็นไปอย่างคึกคัก กลิ่นหอมของอาหารและเสียงพูดคุยดังไปทั่ว

          หวงอี้เหลียนยกถาดอาหารที่มีเพียงข้าวต้มร้อนๆ และผัดผักธรรมดา ไปนั่งลงตรงม้านั่งที่ว่างข้างๆ นางกำนัลรุ่นราวคราวเดียวกันคนหนึ่ง

          ขณะที่กำลังจะพุ้ยข้าวเข้าปาก หวงอี้เหลียนก็ต้องเงี่ยหูฟัง เสียงกระซิบกระซาบของเหล่านางกำนัลโต๊ะข้างๆ ที่กำลังพูดคุยกันด้วยสีหน้าตื่นเต้น

          “พวกเจ้าได้ยินข่าวหรือยัง ม้าเร็วมารายงานว่าองค์ชายเก้ากำลังจะเสด็จกลับวังหลวงแล้วนะ”

          “จริงหรือ โอ๊ย...ข้าอยากเห็นพระพักตร์ขององค์ชายเก้าเหลือเกิน ครั้งก่อนที่ได้เห็นนั้น พระองค์ทรงงดงามปานเทพบุตรลงมาจุติ”

          “ใช่ๆ ทั้งอ่อนโยน สุภาพ แถมเวลายิ้มนะ หัวใจข้าแทบจะหลุดออกมาจากอก”

          หวงอี้เหลียนที่ฟังอยู่นานเกิดความสงสัยขึ้นมา นางจึงเคี้ยวข้าวในปากจนหมด แล้วหันไปสะกิดแขนหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างๆ

          “แม่นาง องค์ชายเก้าที่พวกนางพูดถึงกันนี่ หล่อเหลามากเลยหรือ”

          นางกำนัลผู้นั้นหันขวับมามองทางหวงอี้เหลียนด้วยสายตาประหลาดใจ ราวกับกำลังมองคนแปลกประหลาด

          “เจ้าเป็นนางกำนัลในตำหนักนี้จริงหรือเนี่ย ถึงได้ไม่รู้เรื่ององค์ชายเก้า”

          “พอดีข้าเพิ่งย้ายมาจากสำนักบุปผารื่นรมย์น่ะ”

          หวงอี้เหลียนยิ้มแห้งๆ ตอบ

          นางกำนัลคนนั้นได้ทีจึงทำสีหน้าภาคภูมิใจ ยืดอกแล้วเริ่มสาธยายอย่างออกรสออกชาติ

          “ฟังให้ดีนะองค์ชายเก้าโม่ซื่อซวนผู้นี้น่ะ หากจะให้เปรียบเทียบกับองค์ชายหกของเราก็ต่างกันราวฟ้ากับดินเลยทีเดียว”

          “ต่างกันอย่างไรงั้นหรือ” หวงอี้เหลียนถามต่อด้วยความอยากรู้อยากเห็น

          “องค์ชายหกของเราน่ะ ใบหน้าคมคาย ดุดัน มองทีไรเป็นต้องหนาวเหน็บไปถึงขั้วหัวใจใช่ไหมล่ะ แต่สำหรับองค์ชายเก้านั้น พระองค์ทรงมีพระพักตร์งดงามนุ่มนวลปานหยกเนื้อดี ดวงตาสุกใสอ่อนโยน รอยยิ้มอบอุ่นราวกับสายลมฤดูใบไม้ผลิพัดผ่าน ใครได้สบสายตากับพระองค์เป็นต้องเคลิบเคลิ้มไปทุกรายเลย”

          คนพูดหลับตาเพ้อฝัน ก่อนจะเล่าต่อด้วยน้ำเสียงชื่นชม

          “นอกจากพระพักตร์อันหล่อเหลาปานเทพบุตรแล้ว องค์ชายเก้ายังทรงโปรดปรานงานศิลปะ บทกวี และการวาดภาพมวลบุปผาเป็นที่สุด ทั้งยังทรงรักธรรมชาติและต้นไม้อย่างสุดหัวใจ ว่ากันว่าเพียงแค่พระองค์ยื่นพระหัตถ์ไปสัมผัส ดอกไม้เหี่ยวเฉาใกล้ตายก็พร้อมจะชูช่อเบ่งบานขึ้นมาทันทีเลยล่ะ”

          ‘หือ...แค่สัมผัสก็ทำให้ดอกไม้เบ่งบานงั้นหรือ’

          หวงอี้เหลียนฟังถึงตรงนี้แล้วถึงกับอ้าปากค้าง ข้าวต้มในชามแทบร่วงออกจากช้อน

          ‘นั่นมันดวงชะตามือทองชัดๆ ตรงข้ามกับดวงชะตา มือดำพิฆาตพฤกษาของข้าโดยสิ้นเชิงเลยมิใช่หรือเนี่ย’

          เซียนบุปผาตกอับได้แต่น้ำตาตกในอยู่ภายในจิตใจ คนหนึ่งจับอะไรก็งดงามเบ่งบาน ส่วนนางจับอะไรก็กลายเป็นเถ้าถ่านเหี่ยวแห้งตายคาต้น สวรรค์ช่างกลั่นแกล้งและไร้ความยุติธรรมกับนางโดยแท้

          หวงอี้เหลียนกะพริบตาปริบๆ ฟังเรื่องเล่าอันน่าอัศจรรย์ใจด้วยความทึ่งจัด ความอยากรู้อยากเห็นตามประสาเซียนบุปผาที่ชอบสอดรู้สอดเห็นเรื่องราวในสามภพเริ่มทำงานทันที นางจึงวางช้อนในมือลง แล้วแกล้งเอียงหน้าถามสาวใช้ผู้นั้นด้วยน้ำเสียงเบาแผ่ว

          “หล่อเหลาปานเทพบุตรลงมาจุติ ทั้งยังอ่อนโยนและนุ่มนวลถึงเพียงนี้ ป่านนี้องค์ชายเก้าคงจะมีคู่หมายหรือคู่หมั้นที่เตรียมแต่งด้วยแล้วใช่หรือไม่”

          เมื่อได้ยินคำถามนั้นอีกฝ่ายก็ทำตาโต รีบเหลียวซ้ายแลขวาอย่างระมัดระวัง ก่อนจะขยับตัวเข้ามาใกล้ ชะโงกหน้าเข้ามากระซิบข้างหูนางด้วยน้ำเสียงลึกลับเสมือนกำลังบอกเล่าความลับระดับแผ่นดิน

          “ได้ข่าวว่าที่ผ่านมาฝ่าบาททรงพยายามเลือกสรรบุตรีของขุนนางชั้นสูงผู้มีกิริยางดงามและเพียบพร้อมมาให้องค์ชายเก้าเลือกเฟ้นอยู่หลายครั้ง ทว่าองค์ชายเก้ากลับทรงบ่ายเบี่ยงและปฏิเสธด้วยกิริยานุ่มนวลเรื่อยมา แม้จะมีขุนนางหญิงและคุณหนูตระกูลใหญ่มากมายพยายามส่งสายตามาให้พระองค์เพียงใด แต่ดูเหมือนว่าพระองค์จะไม่เคยแลมองสตรีคนใดเป็นพิเศษเลยแม้แต่คนเดียว”

          “จริงหรือนี่...” หวงอี้เหลียนขมวดคิ้วน้อยๆ นัยน์ตาทอประกายฉงนใจ ‘แปลกยิ่งนัก บุรุษผู้หล่อเหลามีพร้อมทั้งฐานันดรศักดิ์และความอ่อนโยน แต่กลับไม่ชายตาชมชอบสตรีคนใดเลยงั้นหรือ’

          พฤติกรรมแปลกประหลาดเช่นนี้ทำให้นางเริ่มนึกสงสัยในจิตใจ ตามประสบการณ์ของนางยามเป็นเซียนอยู่บนสวรรค์ นางเคยเห็นเทพบุตรและเทพเซียนหลายองค์ที่มีพฤติกรรมเช่นนี้มาก่อน

          บางทีองค์ชายเก้าผู้นี้อาจจะมีคนในใจซ่อนเอาไว้อยู่ในเงามืด หรือมิฉะนั้นก็อาจจะเป็นความรักลับๆ ที่มิอาจเปิดเผยให้ผู้ใดรับรู้ได้ก็เป็นได้ ขนาดบนสรวงสวรรค์ที่เคร่งครัดเรื่องกฎระเบียบ นางยังเคยรู้เห็นเรื่องราวรักอันซับซ้อนของเหล่าเทพเซียนตั้งมากมายนับประสาอะไรกับโลกมนุษย์

          หญิงสาวรุ่นราวคราวเดียวกันเห็นหวงอี้เหลียนนั่งนิ่งเงียบ แววตาเหม่อลอยคล้ายกำลังครุ่นคิดสิ่งใดอยู่ ก็แกล้งเย้าด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม พร้อมกับนำนิ้วมาจิ้มแขนนางเบาๆ       “นี่ๆ ไม่ใช่ว่าฟังความหล่อเหลาขององค์ชายเก้าแล้ว เจ้ากำลังคิดหาทางเอาชนะใจเขาเพื่อหวังให้ตนเองได้เสวยสุขในอนาคตหรอกนะ”

          หวงอี้เหลียนสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะรีบส่ายหน้าปฏิเสธรัวๆ มือสองข้างยกขึ้นโบกไปมาพัลวัน

          “ไม่หรอก ข้ารู้จักเจียมเนื้อเจียมตัวดี ข้าเป็นเพียงสตรีต่ำต้อย จะไปกล้าคิดใฝ่สูงเช่นนั้นได้อย่างไรกัน”

          คำตอบภายนอกดูนอบน้อมเจียมตนยิ่งนัก แต่ทว่าภายในจิตใจของเซียนบุปผาตกอับกลับกำลังหัวเราะในใจอย่างอนาถจิต

          ‘เอาชนะใจองค์ชายงั้นหรือ เหอะ! ข้าไม่หาเรื่องรักใคร่ไร้สาระมาทำให้ตัวเองปวดหัวเพิ่มหรอก ลำพังแค่ดวงชะตามือดำพิฆาตพฤกษา กับการจุติลงมาแบบผิดทิศผิดทางจนต้องมาอยู่ในร่างสตรีที่อาภัพเช่นนี้ มันก็ทำให้ข้าปวดหัวจนแทบจะบ้าตายวันละร้อยรอบอยู่แล้ว

          ตอนนี้ขอแค่หาทางเอาตัวรอดไปวันๆ มิให้องค์ชายหกสั่งตัดหัว หรือให้ใครจับได้ว่าข้าเป็นตัวกาลกิณีของเหล่าพืชพรรณและดอกไม้ก็บุญหัวเท่าใดแล้ว’ หวงอี้เหลียนถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะก้มหน้าก้มตาตักข้าวต้มเข้าปากต่อ และทิ้งเรื่องขององค์ชายเห้าให้เป็นเพียงหัวข้อสนทนาที่ผ่านมาแล้วผ่านไป