7 ออกหน้าแทน

7

ออกหน้าแทน

          วังหลวงในความคิดของคนนอกอาจเป็นดินแดนแห่งความสุขสบายและมั่งคั่ง ทว่าสำหรับหวงอี้เหลียนที่ต้องเข้ามาอาศัยและรับใช้อยู่ภายในตำหนักองค์ชายหก สถานที่แห่งนี้กลับมิต่างอันใดจากกรงขังทองคำอันกว้างใหญ่

          กำแพงสูงตระหง่านและกฎระเบียบที่ตึงเครียด ทำให้อากาศรอบกายคล้ายจะหนักอึ้งอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน

          ผ่านพ้นไปหลายราตรี ชีวิตการเป็นนางกำนัลข้างกายขององค์ชายหก โม่ซือจวิ้น ดำเนินไปอย่างเรียบง่ายแต่ชวนให้เกร็งไปทั้งร่าง

          หน้าที่หลักของนางคือการคอยอยู่ปรนนิบัติยกชา รินน้ำชา และจัดเตรียมโต๊ะทำงานยามที่ชายหนุ่มนั่งตรวจราชการแผ่นดิน

          เนื่องด้วยโม่ซือจวิ้นมิใช่เพียงองค์ชายหกผู้มีอำนาจทางการทหาร ทว่ายังดำรงตำแหน่งเป็นถึงองค์รัชทายาท แห่งแคว้น ตำหนักแห่งนี้จึงกลายเป็นจุดหมายปลายทางของบรรดาสตรีชั้นสูง บุตรีขุนนาง และเหล่าขุนนางหญิง

ที่พยายามแวะเวียนมาหาเหตุผลในการเข้าพบ เพื่อหวังผูกสัมพันธ์กับว่าที่ฮ่องเต้ในอนาคต

          ในฐานะนางกำนัลผู้คอยปรนนิบัติรับใช้ใกล้ชิด หวงอี้เหลียนจึงกลายเป็นประตูด่านแรกที่ต้องพบเจอสตรีมากหน้าหลายตาที่แวะเวียนมาไม่เว้นแต่ละวัน

          บางคนก็นิสัยเพียบพร้อมนุ่มนวลอย่างแท้จริง มอบรอยยิ้มและพูดจาต้อนรับนางกำนัลเช่นนางด้วยความมีเมตตา

          ทว่าสตรีส่วนใหญ่กลับมีนิสัยเย่อหยิ่งถือดี มองเหล่า

นางกำนัลเป็นเพียงเศษฝุ่นใต้เท้า และสายตาที่พวกนางใช้จ้องมองหวงอี้เหลียนนั้นก็แฝงไปด้วยความริษยาและระแวงสงสัยอย่างยิ่ง

          ยามบ่ายของวันหนึ่ง แสงแดดส่องลอดทิวไผ่ริมระเบียง คุณหนูหลิว บุตรีของขุนนางใหญ่คนหนึ่งเดินนวยนาดเข้ามาด้วยชุดอาภรณ์หรูหรา นางตั้งใจนำขนมเลิศรสมถวายองค์รัชทายาท

          ทว่าเมื่อก้าวเข้ามาใกล้ห้องทำงาน นางกลับพบหวง

อี้เหลียนกำลังยืนประคองถาดชาอยู่เพียงลำพัง

          คุณหนูหลิวหยุดก้าวเท้า พลางกวาดสายตาพิจารณาหวงอี้เหลียนตั้งแต่หัวจรดเท้า ใบหน้าที่ตกแต่งอย่างประณีตบึ้งตึงลงทันตา ยามเห็นสตรีร่างเล็กที่มีใบหน้าจิ้มลิ้มเกลี้ยงเกลาและดวงตากลมโตฉ่ำน้ำ ยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องทำงานของชายหนุ่มที่ตนหมายตา

          “เจ้าน่ะรึ นางกำนัลคนใหม่ที่ย้ายมาจากสำนักบุปผารื่นรมย์” คุณหนูหลิวเอ่ยถาม เสียงแหลมสูงฉายความเย่อหยิ่ง

          “เรียนคุณหนูหลิว เป็นข้าเองเจ้าค่ะ” หวงอี้เหลียนย่อกายลงทำความเคารพอย่างนอบน้อม ก้มหน้าลงต่ำตามกฎระเบียบ

          คุณหนูหลิวแค่นหัวเราะในลำคอ ก้าวเข้ามาประชิดตัวนางพลางยกพัดในมือขึ้นพัดเบาๆ กลิ่นแป้งหอมฉุนกึกพุ่งเข้าเตะจมูก

          “ข้าได้ยินมาว่าเจ้าซุ่มซ่ามทำดอกไม้หายากขององค์

รัชทายาทแห้งตายมิใช่หรือ เหตุใดเจ้าถึงไม่ถูกสั่งตัดหัว แต่กลับได้ย้ายเข้ามาอยู่ในตำหนักแห่งนี้ อีกทั้งยังมาปรนนิบัติองค์รัชทายาทอย่างใกล้ชิดอีกด้วย”

          หวงอี้เหลียนเงียบ ไม่เอ่ยคำใด นางรับรู้ได้ถึงรังสีริษยาอันแรงกล้าที่พุ่งตรงมา

          คุณหนูหลิวเห็นอีกฝ่ายนิ่งเงียบก็ยิ่งได้ใจ ก้าวเข้าไปใกล้จนพัดในมือแทบจะจิ้มอกหวงอี้เหลียน น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาแปรเปลี่ยนเป็นความเหยียดหยาม

          “เหอะ! ข้าละสงสัยนัก ว่าสตรีต่ำต้อยไร้หัวนอนปลายเท้าเช่นเจ้าใช้วิธีอะไรกันแน่ คงมิใช่ว่าเจ้าใช้อุบายต่ำช้า เสแสร้งบีบน้ำตาทำเป็นไร้เดียงสา เสนอตัวให้องค์

รัชทายาทเพื่อหาทางออกจากสำนักบุปผารื่นรมย์มาเพื่อให้ท่าพระองค์ถึงที่นี่หรอกนะ สตรีไร้เกียรติเช่นเจ้า ข้าเห็นมามากแล้ว” คำครหาอันร้ายกาจดังก้องไปทั่วระเบียง หวงอี้เหลียนสูดหายใจเข้าลึกๆ ภายในอกคุกรุ่นขึ้นมาเล็กน้อย ทว่าเบื้องหน้านางยังคงต้องรับบทนางกำนัลผู้นอบน้อม

          นางค่อยๆ เงยหน้าขึ้น สบสายตากับคุณหนูผู้เย่อหยิ่งด้วยแววตาสดใส ไร้ซึ่งความหวาดกลัวหรือโกรธเคือง ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เด็ดเดี่ยวและสุภาพยิ่ง

          “เรียนคุณหนูหลิว ข้าเป็นเพียงนางกำนัลต่ำต้อยที่มีหน้าที่เพียงยกชาและทำความสะอาด การที่ข้าได้มาอยู่ที่นี่ เป็นเพราะพระเมตตาขององค์รัชทายาทที่ทรงละเว้นโทษตาย และสั่งให้ข้ามาทำงานชดใช้ความผิดที่นี่เท่านั้น ข้าเจียมเนื้อเจียมตัวอยู่เสมอ และไม่เคยคิดใฝ่สูงหรือใช้อุบายต่ำช้าใดๆ ดังเช่นที่คุณหนูกล่าวหาข้าแม้แต่น้อย”

          “เจ้า! นี่เจ้ากล้าเถียงข้ารึ” คุณหนูหลิวหน้าดำหน้าแดง เตรียมจะใช้ฝ่ามือตบสั่งสอนสตรีต่ำต้อยที่บังอาจมาต่อปากต่อคำกับนาง

          ทว่ายังไม่ทันที่มือของคุณหนูหลิวจะฟาดลงมา...

          “หยุดมือของเจ้าเสีย หลิวเหมยหลิง”

          น้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเย็นชาดังมาจากมุมมืดของระเบียงทางเดิน

          คุณหนูหลิวชะงักกึก มือที่ยกค้างสั่นสะท้าน ร่างกายแข็งเกร็งไปทันที ยามที่ร่างสูงใหญ่ในชุดอาภรณ์ปักลายมังกรสีเข้มขององค์รัชทายาท โม่ซือจวิ้น ก้าวเดินออกมาจากเงามืด ใบหน้าคมคายของเขาเรียบตึง แววตาคู่คมดุจคมกระบี่ฉายรังสีฆ่าฟันออกมาอย่างชัดเจน

          “องค์...องค์รัชทายาท!” คุณหนูหลิวรีบย่อกายลง ฅสีหน้าซีดเผือด “หม่อมฉัน...หม่อมฉันเพียงแค่กำลังจะสอนสั่งนางกำนัลที่ไร้มารยาทเท่านั้นเพคะ”

          โม่ซือจวิ้นก้าวเท้าเข้ามาหยุดลงตรงกลางระหว่างหวงอี้เหลียนและคุณหนูหลิว แผ่นหลังกว้างของเขาบดบังร่างเล็กของนางกำนัลสาวไว้อย่างมิดชิด ราวกับเป็นปราการเหล็กที่ออกหน้าปกป้องนางตามสัญชาตญาณ

          เขามองต่ำลงไปยังสตรีที่ตัวเตี้ยกว่าตนเองด้วยสายตาเหยียดหยามและเย็นชาถึงขีดสุด

          “สอนสั่งนางกำนัลอย่างนั้นหรือ” โม่ซือจวิ้นแค่นยิ้มบางเบา เป็นรอยยิ้มที่ทำให้ผู้พบเห็นต้องหนาวเกร็งไปจนถึงขั้วหัวใจ “ที่นี่เป็นตำหนักของข้า นางกำนัลของข้า มีเพียงข้าคนเดียวเท่านั้นที่มีสิทธิ์สอนสั่ง เจ้าเป็นใครกันจึงได้กล้ามาเสนอหน้าสั่งสอนคนในปกครองของข้าถึงที่นี่”

          “หม่อมฉัน...หม่อมฉันไม่ได้ตั้งใจ” คุณหนูหลิวปากคอสั่น ใบหน้าซีดจนแทบไร้สี

          “อีกประการหนึ่ง...” น้ำเสียงของโม่ซือจวิ้นทุ้มต่ำและบาดลึกยิ่งกว่าเดิม “สตรีที่ใช้คำพูดต่ำช้า ไร้การอบรม สบประมาทผู้อื่นด้วยจิตใจที่เต็มไปด้วยความริษยาเช่นเจ้าช่างน่าสมเพชยิ่งนัก บิดาของเจ้าอบรมบุตรีมาได้น่าผิดหวังถึงเพียงนี้เชียวหรือ”

          “องค์รัชทายาทเพคะ...”

          “หากเจ้าว่างมากจนต้องมาคอยจับผิดนางกำนัลในตำหนักของข้า เช่นนั้นก็จงกลับไปดูแลจวนของเจ้าให้ดีเสียก่อนเถิด และถ้าจะให้ดี หากไม่มีเรื่องสำคัญก็อย่าได้เข้ามาในตำหนักของข้าอีกเป็นอันขาด”

          คำพูดที่ตรงไปตรงมาและเจ็บแสบประหนึ่งถูกกระบี่ฟันเข้าที่กลางอก ทำให้คุณหนูหลิวถึงกับอับอายขายหน้าจนน้ำตาไหลทะลัก นางเอ่ยรับคำสั่งเสียงสั่น ก่อนจะรีบวิ่งหนีออกไปจากตรงนั้นด้วยความอับอาย

          ทันทีที่ตัวปัญหาจากไป บรรยากาศรอบกายก็กลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง

          โม่ซือจวิ้นหมุนกายกลับมาหานางกำนัลสาวที่ยืนถือถาดชาอยู่ด้านหลัง สายตาที่เคยเย็นชาและดุดันยามมองคุณหนูหลิว บัดนี้กลับฉายความอ่อนโยนจางๆ ออกมาโดยที่เขาเองก็ไม่อาจควบคุมได้

          “เจ้าไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่” เขาเอ่ยถามเบาๆ

          หวงอี้เหลียนกะพริบตาปริบๆ มองใบหน้าคมคายของชายหนุ่ม หัวใจดวงเล็กๆ ของเซียนบุปผาพลันกระตุกวูบไปจังหวะหนึ่ง

          “ไม่เป็นไรเพคะ”

          “ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว” เขาเอ่ยเพียงแค่เรียบๆ ก่อนจะเดินเข้าห้องทำงานไป ซึ่งหวงอี้เหลียนก็รีบเดินตามไปอย่างรวดเร็ว ซึ่งความอบอุ่นและการปกป้องอย่างไร้เงื่อนไขของชายผู้ได้ชื่อว่าเย็นชาที่สุดในแคว้นกำลังเริ่มมีบทบาทกับหวงอี้เหลียนมากขึ้นทีละน้อย โดยที่นางเองก็ไม่ทันได้สังเกต