12

       ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! 

                เมื่อเห็นว่าคนข้างในยังเงียบอยู่จึงเคาะเรียกอีกครั้ง

                “ใครครับ” พอลเอ่ยถามทั้งๆ ที่ยังนอนกอดรัตนา

                “นมหอมเองค่ะคุณพอล” เมื่อได้ยินคนข้างในถาม นมหอมจึงตอบกลับไป

                “ตายแล้ว!...ต่อลืมพอลี่เลย”

หญิงสาวผลักพอลออกห่างพร้อมกับจัดแจงเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ก่อนจะวิ่งไปเปิดประตู เพราะรู้แล้วว่านมหอมมาเคาะห้องทำไม สงสัยจะเป็นเพราะลูกเธอแน่ๆ และมันก็จริงอย่างที่คิด เมื่อเปิดประตูออก ก็พบกับหน้ากลมๆ ของลูกสาวสุดที่รักของตน

                “ฮือๆ...หม่ามี๊...”

พอลี่โผเข้าหาผู้เป็นแม่ทันทีทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้หยุดร้องไห้แล้ว รัตนาก็รีบอุ้มลูกสาวสุดที่รักทันทีเช่นกัน

                พอลเมื่อตั้งท่าได้ก็ลุกเดินตามมาสมทบกับรัตนา ‘ยัยเด็กบ้านี้ มารความสุขจริงๆ ถ้าเป็นลูกฉันจะตีให้ก้นลายเลย หึ...’ พอลบ่นอุบในใจ 

                “ไม่ร้องๆ นะพอลี่ มี๊เตร่าอยู่นี่แล้ว เราจะไปหาพี่เซนกันนะคะวันนี้” เมื่อได้ยินว่าจะได้ไปเจอใคร แม่หนูน้อยพอลี่ก็หยุดร้องไห้ทันที

                “หม่ามี๊จาพาพอลี่ไปหาพี่เซนเหรอคะ เย้! พอลี่คิดถึงป้าอ้อ ลุงไบรอันมากๆ เลย” เอ่ยด้วยความตื่นเต้น ไม่หลงเหลือหนูน้อยขี้แยก่อนหน้านี้เลย

                “ไม่ให้ไป ก็เราคุยกันแล้วไงว่าจะไปทำงานกับพี่วันนี้ แถมน้องต่อยังเป็นเลขาของพี่อีกนะ” พอลเอ่ยขึ้นทันที

                “พี่ไม่มีสิทธิ์มาสั่งต่อ อย่าคิดนะว่าที่เราพูดกันในห้องนั้นต่อพูดจริง...หึๆ มันเป็นแค่มารยาหญิงเท่านั้นค่ะ” รัตนาเอ่ย

                “หมายความว่าไง?” ไม่ชอบเลยเวลาที่รัตนาพูดแบบนี้กับเขา ทำไมเธอช่างเปลี่ยนไปได้ถึงเพียงนี้ ผู้หญิงที่เคยเชื่อฟังเขาคนนั้นหายไปไหนกันนะ

                “ก็หมายความอย่างที่พูด ไปกันพอลี่เดี๋ยวพี่เซนของพอลี่จะรอนาน” เอ่ยจบก็อุ้มลูกสาวเดินกลับเข้าไปในห้อง ไปเอากระเป๋าเงิน ก่อนจะเดินผ่านหน้าพอลออกไป

                หนูน้อยพอลี่ที่อยู่ในอ้อมอกแม่ หันมาแลบลิ้นปลิ้นตาใส่ชายหนุ่มเมื่อคิดว่าตัวเองชนะแล้ว

                “หน็อย!...ยัยเด็กเปรต!...” พอลสบถว่าหนูน้อยด้วยความเจ็บใจ “ฝากไว้ก่อนเถอะ อย่านึกว่ามี๊ของเธอจะปกป้องเธอได้นะ” เจ็บใจที่โดนเด็กแลบลิ้นปลิ้นตาเยาะเย้ย

                “คุณพอลอย่าว่าหนูพอลี่แบบนั้นสิคะ คุณพอลดูไม่ออกจริงๆ เหรอคะว่าพอลี่เหมือนใคร” นมหอมที่เงียบอยู่นานเอ่ยขึ้นเมื่อเหลือตนกับชายหนุ่มตามลำพัง

                “จะเหมือนใครซะอีกนม ก็คงเหมือนพ่อมันนั่นแหละ พ่อของยัยพอลี่ก็คงจะเลวใช้ได้เลย ถึงทิ้งลูกเมียแบบนี้” เมื่อพูดจบก็เดินจากไป โดยไม่สนใจเลยว่านมหอมจะพูดอะไรกับตนต่อ 

                “คุณพอลจะไปไหนคะ” นมหอมร้องถาม 

                “ไปทำงานครับนม” หยุดและหันมาตอบคำถาม ก่อนจะเดินจากไปอีกครั้ง

                นมหอมยิ้มตามหลังชายหนุ่มด้วยความตลก...หึๆ ไม่อยากเชื่อว่าชายหนุ่มจะดูไม่ออกว่าพอลี่นั้นนิสัยเหมือนตน แถมยังหน้าตาอย่างกับพิมพ์เดียวกัน เป็นใครใครก็ดูออกว่าสองคนนี้เป็นพ่อลูกกัน มีแต่เจ้าตัวนั่นแหละไม่รู้เรื่องอะไรเลย แถมรู้สึกจะเกลียดลูกในไส้ของตนเสียด้วย ไม่ใช่แค่ผู้เป็นพ่อที่เกลียด ลูกสาวตัวแสบก็เกลียดพ่อตัวเองเช่นกัน...หึๆ งานนี้สนุกแน่

                “คุณพอลของนมเอ๊ย!...ลูกตัวเองแท้ๆ ยังคิดจะหาเรื่องแกล้งอีก” นมหอมเอ่ยเพียงลำพัง