11

           หญิงสาวพยายามดีดดิ้นให้หลุดพ้น แต่ก็อย่างว่าแรงหญิงรึจะสู้แรงชาย ยิ่งไม่อยากเชื่อว่านี่หรือชายที่ตนรัก นี่หรือชายที่ตนเฝ้าคิดถึงทุกเวลาที่ห่างกัน นี้หรือบอกว่ารักกัน นี้หรือบอกว่าจะเปลี่ยนตัวเองเพื่อเริ่มต้นใหม่ หากยังเป็นเช่นนี้ ไม่มีอีกแล้ว เธอจะหนี หนีไปให้พ้น หนีไปให้ไกลจากชายใจร้ายอย่างเขา ไม่อยู่ให้ต้องเจ็บปวด เสียน้ำตาเพราะเขามาตั้งกี่ครั้งแล้ว ตั้งแต่รู้จักกันมาไม่เคยมีวันใดที่จะยิ้ม หัวเราะ นอกจากความเสียใจที่ชายหนุ่มหยิบยื่นให้

                ชายหนุ่มไม่สนใจว่ารัตนาจะยอมหรือไม่ยอม มีสิ่งเดียวที่ต้องการเวลานี้ คือต้องการผูกมัดคนร่างเล็กให้อยู่ในครอบครองของตน มันนานมากเหลือเกินที่ไม่ได้ใกล้ชิดกับหญิงสาวเช่นนี้ เมื่อฉุดกระชากมาถึงเตียงกว้าง พอลก็จัดการกับหญิงสาวทันที เหวี่ยงคนตัวเล็กลงไปบนเตียงกว้างพร้อมกับร่างกายของตนตามไปทาบทับ

                “กรี๊ด!...ปล่อยต่อนะพี่พอล” หญิงสาวร้องด้วยเสียงสั่นเครือ

                เขาไม่สนใจแม้แต่เสียงสั่งการของหญิงสาว มีเพียงสิ่งเดียวเท่านั้นตอนนี้ที่น่าสนใจสำหรับเขา นั่นก็คือซอกคอระหงของหญิงสาว ชายหนุ่มซุกไซ้ตามลำคอระหงไปมาอย่างหิวกระหาย พร้อมกับฝากฝังร่องรอยเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของไว้ทุกที่ที่สัมผัส ไม่ว่าจะเป็นลำคอ มายังเนินอกที่ตอนนี้ลิ้นร้อนๆ ปากหนาของพญามารกำลังไล่วนลากลิ้นเพื่อชิมความหวานของเนื้อนวล

                “อื้อ!...ปะ...ปล่อย...” ตอนแรกหญิงสาวยังเอ่ยด้วยเสียงสะอื้น แต่เวลานี้ทั้งครวญครางทั้งสะอื้นปะปนกัน

                “ไม่ปล่อย พี่จะไม่ปล่อยน้องต่ออีกแล้ว ในชีวิตนี้พี่ขอมีเพียงน้องต่อคนเดียว เป็นของพี่เถอะนะ” 

ชายหนุ่มผละออกมาเอ่ย ก่อนจะก้มลงไปซุกไซ้ลำคอระหงอีกครั้ง ส่วนมือทั้งสองข้างนั้นปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตที่หญิงสาวใส่ออกช้าๆ 

                “อื้อ!...ปะ...อุ๊บ!...” หญิงสาวเอ่ยยังไม่ทันจบชายหนุ่มก็ปิดปากของเธอเอาไว้ คำที่จะเอื้อนเอ่ยออกมาก่อนหน้านี้กลืนหายเข้าไปในลำคอจนหมดสิ้น 

                ชายหนุ่มดุนดันลิ้นของตนเข้าไปในโพรงปากของหญิงสาว เพื่อจะช่วงชิมความหวานของปากอิ่มคู่นี้ ลิ้นของเขาและเธอกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอย่างเมามัน มือหนานั้นคลึงเคล้นอกคู่งามอย่างถือโอกาส เมื่อเห็นว่าคนใต้ร่างนั้นเริ่มไม่เป็นตัวของตัวเองแล้ว สังเกตได้จากตอนนี้มือที่เคยผลักไสก่อนหน้านี้ตอนนี้เปลี่ยนมาเป็นกอดรัดเขาแทน แถมร่างน้อยๆ ของรัตนาก็บิดเร้าครวญครางไพเราะเสียจริง

                “อื้อ!...พี่ชอบเสียงของน้องต่อ...นานเหลือเกินที่พี่ไม่ได้ยินเสียงร้องหวานๆ แบบนี้จากคนที่พี่รัก...อืม...” ชายหนุ่มถอนริมฝีปากออกมาเอ่ยชมคนรักด้วยความสุข

                “ต่อรักพี่พอล...รักมาตลอด...ไม่เคยมีสักครั้งที่จะลืมพี่พอล...” หญิงสาวบอกรักชายหนุ่มอย่างลืมตัว เมื่อไฟพิศวาสกำลังครอบงำ

                “พี่ก็รักน้องต่อ...อาจจะรู้ตัวช้าไป แต่หัวใจของพอล เวย์เลอร์ คนนี้เป็นของคนคนนี้คนเดียวนะ” ชายหนุ่มเอ่ยพร้อมกับก้มลงจูบหญิงสาว เพื่อเป็นการยืนยันว่าคำที่เอ่ยมานั้นเป็นความจริง

                “ฮือๆๆ...” หญิงสาวซึ้งใจพูดอะไรไม่ออกเลยปล่อยโฮออกมาอีกครั้ง แต่ต่างจากตอนแรกนัก เพราะการร้องไห้ครั้งนี้คือการร้องไห้ให้กับคำบอกรักของชายหนุ่ม นั่นเพราะไม่คิดเลยว่าจะได้ยินมัน

                ชายหนุ่มเริ่มทำอะไรไม่ถูกอีกครั้ง ความโกรธที่สงบลงก่อนหน้านี้กำลังจะปะทุขึ้นมาอีกครั้ง เดาไม่ถูกว่าทำไมหญิงสาวต้องร้องไห้ทุกครั้งที่อยู่กับตน ทั้งๆ ที่เมื่อกี้เป็นคำสารภาพรักของเขาแท้ๆ อารมณ์พิศวาสที่กำลังลุกได้ที่ก็ดับลงอย่างกับปิดไฟ

                “ร้องไห้ทำไม พี่ยังไม่ได้ทำอะไรน้องต่อเลยนะ” ชายหนุ่มพลิกร่างลงไปนอนตะแคงถามคนตัวเล็กที่ตอนนี้เอามือขึ้นมาปิดหน้าร้องไห้ ยิ่งถามยิ่งร้องไห้ไม่หยุด

                “ฮือๆ...กะ...ต่อ...ดีใจที่พี่พอลก็รักต่อ...ฮือๆๆ” หญิงสาวเอ่ยด้วยเสียงสะอื้น

                “คนดีของพี่ อย่าร้องไห้นะ พี่รักน้องต่อ รักคนเดียว รักมานานแล้วด้วย หากน้องต่อไม่หนีพี่ไป ป่านนี้เราสองคนคงมีลูกด้วยกันไปแล้ว แต่ไม่เป็นไร เราจะเริ่มต้นกันใหม่ ถึงแม้ว่าน้องต่อจะไม่เหมือนเดิมก็ตาม” 

ชายหนุ่มเอ่ยปลอบพร้อมกับรั้งหญิงสาวเข้ามาสวมกอด สิ่งที่เขาว่าไม่เหมือนเดิมของเธอก็คือตอนนี้เธอมีลูกติดนั่นเอง แต่ในเมื่อเขาเลือกที่จะรักหญิงสาวแล้ว จะไม่สนใจอดีตทั้งนั้น ต่อจากนี้จะมีแต่อนาคตเท่านั้น

                “อึก!...แต่พี่พอลใจร้าย...” หญิงสาวยังไม่อยากเชื่อว่าชายหนุ่มจะปรับตัวได้จริงๆ ก็ดูจากก่อนหน้านี้ที่ฉุดกระชากเธอเข้ามาในห้องและพยายามจะข่มเหงเธอสิ

                ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! 

                ขณะที่พอลกำลังจะเอ่ยก็มีเสียงเคาะประตูดังขัดจังหวะเสียก่อน

                “ใครวะขัดจังหวะ คนกำลังจะเข้าใจกันเนี่ย” สบถด้วยความหงุดหงิด