6

          ชายหนุ่มพาหญิงสาวกลับมาอยู่ยังคฤหาสน์เวย์เลอร์ด้วยกัน  ต่อไปนี้คฤหาสน์จะไม่เงียบเหงาอีกแล้ว เมื่อมีหนูน้อยพอลี่มาอยู่ด้วย สาวใช้ในบ้านต่างดีใจเมื่อเห็นนายหญิงกลับมาอยู่บ้านด้วย หลังจากที่ไปอยู่เมืองนอกมาตั้ง 5 ปี พอลให้คนรับใช้นำกระเป๋าของรัตนาและลูกสาวไปไว้ที่ห้องนอนของตนที่เคยเป็นของเขาและหญิงสาว เวลานี้เจ้าของห้องได้กลับมาอยู่แล้ว

                “พอลไปไหนมาคะ”

เสียงแหลมดังออกมาเมื่อได้ยินเสียงรถของเจ้าของบ้านเข้ามาจอด

                รัตนาและพอลี่มองตามเสียงแหลมที่วิ่งเข้ามาสวมกอดชายหนุ่มที่หล่อนเรียก

                พอลพยายามแกะมือปลาหมึกของหล่อนออก แต่พยายามเท่าไหร่ก็ไม่ออก จนเขาต้องปล่อยให้เลยตามเลย แต่พอหันมามองทางรัตนา เขากลับเห็นน้ำตาของหญิงสาวไหลออกมา ชายหนุ่มจึงผลักคนที่วิ่งมากอดตัวเองออก

                ‘บอกว่าปรับตัวเอง แล้วผู้หญิงคนนี้เป็นใคร โกหกทั้งเพ’ รัตนาเอ่ยว่าชายที่รักในใจ

                “เอมมี่...คุณมาทำอะไรที่บ้านผม และกรุณาอย่าตามตื๊อผม ลูกเมียผมกลับมาแล้ว อีกอย่างเราจบกันนานแล้ว ไม่มีอะไรต้องพูดคุยกันอีก ผมไม่ได้รักคุณ คนที่ผมรักคือน้องต่อและลูกของผมเท่านั้น สิงห์ส่งแขก และถ้าเจอผู้หญิงคนนี้หน้าบ้านให้ไล่ไปเลย ไม่ต้องให้เข้ามาในบ้านอีก” 

พอลเอ่ยอย่างชัดถอยชัดคำ ว่าเวลานี้ตัวเองนั้นมีใครอยู่ข้างกาย และไม่ต้องการผู้หญิงคนไหนอีก โดยไม่สนใจเลยว่าเอมมี่จะโกรธแค้นเพียงไร

                “กรี๊ด!...พอล...คุณจำไว้ว่าวันนี้คุณพูดอะไรกับเอมมี่ ไม่ต้องมาจับ ฉันไปเองได้” หล่อนเอ่ยเตือนก่อนจะเดินออกไปจากบ้านหลังใหญ่ด้วยความเจ็บใจ ‘หึๆ เรื่องนี้ไม่จบง่ายๆ หรอก อย่าหวังว่าจะได้มีความสุขกัน’ หล่อนเอ่ยหมายมาดในใจ ก็เธอถูกผู้มีพระคุณสั่งมา ถึงไม่อยากทำ แต่เวลาทำแล้วหล่อนตีบทแตกกระจุยกระจายเลยทีเดียว

                รัตนาปาดน้ำตาอุ้มลูกเดินขึ้นไปบนบ้านอย่างไม่สนใจว่าชายหนุ่มจะเอ่ยแก้ตัวยังไง ก็ตอนที่ชายหนุ่มเอ่ยก่อนหน้านี้หญิงสาวได้ยินชัดทุกถ้อยคำว่าเขารักเธอกับลูก ทั้งๆ ที่ยังไม่รู้ว่าเป็นลูกของตัวเอง ยิ่งได้ยินพอลพูดออกมาแบบนี้ยิ่งเจ็บปวด น้ำใสๆ ก็หลั่งไหลออกมาไม่มีหยุด

                “หม่ามี๊เตร่าร้องไห้ทามมาย...คะ” หนูน้อยเห็นแม่ร้องไห้ก็เอ่ยถามด้วยความสงสาร

                “มี๊ดีใจที่ได้กลับมาอยู่กับแด๊ดดี้พอลี่ไงจ๊ะ” หญิงสาวปาดน้ำตาพร้อมกับเอ่ย

                “ไม่เอา...แด๊ดดี้ของพอลี่ต้องเปน...ลุงเค...” หนูน้อยปฏิเสธทันควัน

                “ลุงเคก็ลุงเค วันนี้มี๊เหนื่อยมาก เรานอนพักกันดีกว่า” 

เมื่อมาถึงห้องที่เคยอยู่ หญิงสาวก็รีบเอ่ยเปลี่ยนเรื่องทันทีพร้อมกับปล่อยลูกสาวนั่งบนเตียง จะทำยังไงพอลี่ถึงจะยอมเรียกพ่อผู้ให้กำเนิดว่าพ่อ และถ้าชายหนุ่มรู้ว่าพอลี่คือลูกในไส้ของตนจะเป็นเช่นไรนะ

                “หม่ามี๊...ลุงพอลจะมานอนกับเราด้วยเหรอคะ...” หนูน้อยเอ่ยถามเมื่อเห็นพอลกำลังเดินเข้ามาในห้อง

                “ค๊าบ!...ลุงพอลจะมานอนกับพอลี่และมี๊ของหนูไงจ๊ะ”

พอลเอ่ยตัดหน้ารัตนาทันที พร้อมกับเดินเข้ามาสมทบและไม่ลืมจะส่งสายตาเศร้าสร้อยให้รัตนา เพื่อเป็นการขอโทษกับเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้

                “ลุงพอลจะนอนอีกห้อง ไม่ได้มานอนกับเราหรอกพอลี่” รัตนาเอ่ยเสียงเรียบ

                “ใครบอก พี่จะนอนกอดน้องต่อกับลูกเองคืนนี้” คนหน้ามึนเอ่ยออกมาอย่างไม่สนใจ

                “พี่ขอโทษเรื่องเมื่อกี้นะ ต่อไปจะไม่เกิดเหตุการณ์แบบนี้อีก พี่รักน้องต่อนะ” 

พร้อมกับเดินมากระซิบข้างหูรัตนาให้ได้ยินกันเพียงสองคน ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนเตียงข้างหนูน้อยพอลี่

                “ม่าย...เอา...พอลี่ไม่ให้ลุงพอลกอดหม่ามี๊ ไม่ให้กอดพอลี่ด้วย พอลี่จะให้ลุงเคกอดได้คนเดียวเท่าน้าน...” 

หนูน้อยเขยิบถอยไปอีกด้าน เพื่อแสดงให้พอลเห็นว่าไม่ชอบให้เข้าใกล้ตน

                “ได้ยินชัดแล้วใช่ไหมคะว่าพอลี่ไม่ชอบพี่ ต่อว่าพี่ไปนอนห้องอื่นดีกว่าค่ะ” รัตนาเอ่ยเห็นด้วยกับลูกสาวตัวแสบ

                “ไม่เอา พี่จะนอนในห้องนี้ พอลี่ไม่ให้ลุงกอดพอลี่กับแม่ก็ไม่เป็นไร ลุงพอลขอนอนโซฟาในห้องนี้ก็ได้นะค๊าบ...” 

ยังไงก็ไม่ยอมไปนอนห้องอื่นเป็นอันขาด เขาจะนอนห้องนี้กับเธอและหนูน้อยตัวยุ่งนี้

                ‘หืม!...เด็กแสบ!...หวงแม่มากนักใช่ไหม เดี๋ยวเจอดีแน่ๆ หึๆ วันนี้จะยอมให้ก่อนก็แล้วกัน แต่พรุ่งนี้อย่าหวังเลย จะให้แม่นมหอมเอาไปเลี้ยง ส่วนแม่เธอเสร็จฉัน...หึๆ’ เอ่ยหมายมาดในใจ

                “ก็ได้...ลุงพอลนอนในห้องนี้ด้วยก็ด้าย แต่อย่ามายุ่งกับเตียงตัวนี้ของพอลี่กับมี๊เตร่าน๊า!...” 

พอลี่ลุกขึ้นยืนกางแขนกว้างบนเตียง แสดงความเป็นเจ้าของให้พอลรู้ว่าอย่ามายุ่งบริเวณนี้

                “แต่ต่อไม่อยากเห็นหน้าพี่” 

ถึงพอลี่จะยอม แต่รัตนาไม่ยอมให้พอลนอนห้องนี้ด้วยเด็ดขาด คนเจ้าเล่ห์อย่างพอลรึจะยอมนอนบนโซฟา

                “มี๊เตร่าให้ลุงนอนด้วยเถอะค่า...มี๊ไม่ต้อง...กลัว...พอลี่จะตีลุงพอลเอง...หากลุงพอล...มายุ่งกาบ...เตียงเรา”

พูดพร้อมกับกอดอก บ่งบอกว่าเอาจริงหากพอลมายุ่งกับเตียงกว้าง

                “ฮ่าๆๆ”