7

พอลกับรัตนาปล่อยเสียงหัวเราะออกมาพร้อมกันอย่างไม่ได้นัดหมาย เป็นใครจะไม่ขำ ก็ดูหนูน้อยพอลี่สิ ทำอย่างกับตัวเองเก่ง มีหรือจะห้ามได้หากคนอย่างพอลจะมานอนบนเตียง...หึๆ

                “นอนก็นอน แต่พี่พอลต้องนอนที่โซฟาตัวนั้นนะ ห้ามมายุ่งกับเตียงนี้” 

รัตนาขี้เกียจจะเถียงแล้ว วันนี้ไปข้างนอกทั้งวันเหนื่อยก็เหนื่อย อยากอาบน้ำพักผ่อนแล้ว

                “ค๊าบ!...พอลี่ไปอาบน้ำกับแด๊ดดี้ไหม”

“ลุงพอลตาง...หาก...ไม่ช่าย...แด๊ดดี้...คนที่จะเปน...แด๊ดดี้พอลี่มีลุงเคเท่าน้าน...”

พอลลืมว่าสาวน้อยไม่ชอบให้ตัวเองแทนตัวเองว่าแด๊ดดี้ พอลี่ก็รีบปฏิเสธทันที เมื่อพอลเอ่ยจบ

‘ทำไมถึงรู้สึกเจ็บอย่างนี้ ทำไมแค่เด็กแสบไม่ยอมให้เป็นพ่อ เขาถึงเจ็บอกซ้ายแบบนี้ แล้วลุงเคของเด็กนี้ดีกว่าเขาตรงไหน ทำไมเขาถึงสู้ไม่ได้’ พอลเอ่ยถามตัวเองในใจ

“ลุงพอลก็ลุงพอลจ้า...” เอ่ยลากเสียงอย่างไม่พอใจ

รัตนาเห็นลูกสาวพูดแบบนี้กับชายหนุ่มถึงกับน้ำตาตกใน แต่มันก็สมควรแล้วกับการกระทำที่ผ่านมาของชายหนุ่ม พอลไม่เหมาะสมจะเป็นพ่อของพอลี่อย่างที่หนูน้อยไม่ต้องการ ความลับก็จะเป็นความลับต่อไป

ย้อนไปเมื่อ 5 ปีก่อน หญิงสาวจำห้องนอนห้องนี้ได้ และจำผู้หญิงที่ชื่อเอมมี่ได้ว่าเป็นใคร เหตุที่หญิงสาวตัดสินใจทิ้งชายหนุ่มไปอยู่บ้านพ่อ ก็เพราะเมื่อ 5 ปีก่อน เขาพาผู้หญิงขายส่งอย่างเอมมี่มานอนเริงรักกันในห้องนอนห้องนี้ ซึ่งเป็นห้องหอ ห้องนอนของเธอกับเขาที่นอนด้วยกันทุกคืน แต่ทุกอย่างก็สกปรกแปดเปื้อนด้วยน้ำมือของชายหนุ่ม

เมื่อคิดถึงอดีต น้ำตาของรัตนาก็ไหลออกมาอีกครั้ง แต่หญิงสาวก็รีบปาดน้ำตาทิ้งแล้วเดินไปอุ้มลูกสาว เพื่อจะไปอาบน้ำด้วยกัน โดยไม่สนใจเลยว่าพอลจะเอ่ยอะไรอีก

“อาบน้ำกันค่ะพอลี่”

“ไม่กินข้าวก่อนเหรอน้องต่อ” พอลร้องไล่ตามหลังคนที่เดินหายลับเข้าไปในห้องน้ำ แต่ก็เงียบ ไม่มีเสียงตอบรับ “สงสัยคงกินมาจากข้างนอกกับลุงเคผู้แสนดีแล้วมั้ง ไปกินคนเดียวก็ได้เรา ฝากไว้ก่อนเถอะเด็กแสบพอลี่ ถ้าเป็นลูกจริงๆ จะตีก้นให้ลายเลย” 

แล้วก็เดินออกจากห้องไป เพราะก่อนจะขึ้นมา เขาได้สั่งให้นมหอมเตรียมอาหารไว้รอแล้ว

อีกด้านหนึ่งของกรุงเทพฯ ครอบครัวสุขสันต์อีกครอบครัว เพิ่งเดินทางมาถึงเมืองไทยได้ไม่กี่ชั่วโมง เจ้าลูกชายตัวแสบของพวกเขาก็สร้างเรื่องขึ้นให้แล้วสิ เรื่องแสบ เรื่องป่วนก็ต้องยกให้หนูน้อยคนนี้เลย ด้วยความเป็นเด็กไร้เดียงสา เปรียบเหมือนผ้าขาวบริสุทธิ์จึงมีแต่คนรักคนหลง

“มัมก๊าบ!...เมื่อตอนอยู่สานาม...บิน...แด๊ดคุยกับสาวต้วยก๊าบ!...” 

หนูน้อยเอ่ยฟ้องแม่ทันทีเมื่อมาถึงบ้าน เป็นครั้งแรกที่หนุ่มน้อยมาบ้านเกิดของผู้เป็นแม่

“สวยกว่าแม่ไหมเซน” ดอกอ้อ ปาร์ค หรืออ้อ เอ่ยถามลูกชายทันที

“ม่าย!...จ๋วย...มัมจ๋วยกว่า...” หนูน้อยเอ่ย

“ฟ้องอะไรมัมอีกเซน แด๊ดร๊าก...มัมของเซนคนเดียวนะ” 

ไบรอัน ปาร์ค หรือไบรอัน มาทันได้ยินลูกชายตัวแสบหาเรื่องให้พอดี 

ครอบครัวของดอกอ้อนั้นอยู่ฝรั่งเศสตั้งแต่แต่งงานกัน ตอนนี้ก็เป็นเวลา 5 ปีแล้วที่ไปอยู่ที่นั่น จนตอนนี้มีตัวยุ่งอย่างเซนแสบมาป่วน ถึงไปอยู่เมืองนอก แต่ดอกอ้อและไบรอันก็สอนให้ลูกพูดไทยเสมอเวลาอยู่กันพ่อแม่ลูก

“ป่าว!...เซนม่าย...ได้ฟ้องราย...” หนูน้อยปฏิเสธเมื่อผู้เป็นพ่อจับได้

“แต่เมื่อกี้ใครนะบอกมัมว่าแด๊ดคุยกับสาว” ดอกอ้อเอ่ย อยากแกล้งลูกคืนบ้าง

หนุ่มน้อยซุกหน้าเข้าหมอนทันที เมื่อโดนผู้เป็นแม่หักลำคืน

“ไม่ต้องมาหลบเลยตัวแสบ มัมรู้นะว่าเมื่อกี้โกหก...คิกๆ” 

หญิงสาวพยายามเก็บเสียงหัวเราะไว้ แต่ก็เก็บไม่อยู่ ยิ่งเห็นลูกชายซุกหน้าแบบนี้ยิ่งอยากขำ

“แสบนักนะ ไอ้ตัวแสบของแด๊ด” ไบรอันเอ่ยเย้าลูกชาย

“แฮะๆ ม่าย...แตบ...ม่าย...ช่าย...ลูก...แด๊ด...” หนูน้อยลุกขึ้นยืนพูดอย่างภาคภูมิใจในความเป็นลูกพ่อ

“ทีแบบนี้ไม่หลบนะสุดหล่อของมัม”

ดอกอ้อเอ่ย ใช่...เซนคือของขวัญที่มีค่าที่สุดในชีวิต และเป็นตัวแทนความรักของเธอและสามี ยิ่งนับวันหญิงสาวยิ่งรักและหวงลูกชายกับสามีมากขึ้นทุกวัน หากวันใดมีใครมาแทรกตรงกลาง คนผู้นั้นไม่ได้ตายดีแน่ หญิงสาวเอ่ยบอกตัวเองในใจ

“ก็แด๊ดหล่อ...เซน...ก็หล่อ...มัมก็ตวย...”

“พูดถูกใจแด๊ดจริง...ไปอาบน้ำกับแด๊ดไหมลูก” ไบรอันชวนสุดป่วนของบ้านไปอาบน้ำด้วย