8

“ม่าย...แด๊ดอาบก่อนเลย เซนจาอาบกับมัม” 

เอ่ยจบก็กระโดดลงจากโซฟาเข้าไปในห้องนอน โดยไม่สนใจพ่อกับแม่อีก

“แด๊ดไปอาบก่อนนะ อ้อ!...พี่เกือบลืม พรุ่งนี้เราจะนัดเตร่ากับหนูพอลี่มากินข้าวด้วยใช่ไหมจ๊ะที่รัก”

“ค่ะที่รัก พรุ่งนี้เรานัดต่อไปกินข้าวด้วยกัน เซนจะได้หายคิดถึงพอลี่ด้วยไง อีกอย่างจะคุยเรื่องโรงเรียนของลูกกับต่อด้วย”

“จ้า งั้นผมไปอาบน้ำก่อนนะที่รัก แต่ขาดคนถูหลัง พอมีตัวป่วนอ้อก็ไม่เคยมาอาบน้ำกับพี่เลย พี่อยากอาบน้ำพร้อมอ้อนะ จุ๊บ!...” เอ่ยพร้อมกับจุ๊บหน้าผากมนของภรรยา

“พี่ไบรอันเดี๋ยวลูกก็เห็นหรอก เดี๋ยวเซนไปโรงเรียน อ้อจะอาบน้ำให้ทุกเช้าเลยค่ะ”

“จริงๆ นะ อย่าโกหกพี่นะที่รัก”

“ไม่โกหกหรอกค่ะ พี่รีบไปอาบน้ำเถอะ พี่อาบเสร็จ อ้อก็จะบังคับตัวป่วนของเราอาบน้ำเหมือนกัน”

“จ้า” แล้วชายหนุ่มก็เดินจากไป

ดอกอ้อมองตามหลังของสามีไปด้วยความรักสุดจะบรรยาย ในโลกนี้จะมีใครโชคดีเท่าเธออีกไหมนะ หญิงสาวอดคิดไม่ได้ว่าตัวเองจะเป็นคนที่มีความสุขกว่าทุกคนบนโลกใบนี้ ตั้งแต่มีไบรอันและก็เซน ทุกอย่างในชีวิตเธอแต่ละวันเต็มไปด้วยความรัก ความสุข ไม่เคยมีวันไหนที่สองพ่อลูกทำให้เธอเสียใจ น้อยใจเลย มีแต่ทำให้เธอสุขขึ้นทุกๆ วัน

เช้าวันใหม่ที่คฤหาสน์เวย์เลอร์ ทุกคนตื่นมาทานข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากัน พอลตั้งใจว่าวันนี้จะพารัตนากับพอลี่ไปทำงานด้วย เพราะเขาได้ตัดสินใจแล้วจะให้หญิงสาวไปเป็นเลขาส่วนตัวให้ แต่ไม่รู้ว่าเจ้าตัวจะว่ายังไง ชายหนุ่มไม่ต้องการความสมัครใจของหญิงสาว แต่ต้องการให้ไปช่วยงาน โดยไม่มีข้อปฏิเสธใดๆ

นมหอมยกกับข้าวเข้ามาในห้องรับประทานอาหารอย่างมากมาย หญิงชราดีใจเมื่อได้เห็นนายหญิงอีกครั้ง 5 ปีแล้วที่ภรรยาของคุณหนูนางทิ้งให้คุณพอลของเธอเจ็บปวดทรมาน แต่ในที่สุดวันนี้ครอบครัวก็กลับมาเป็นครอบครัวเสียที พร้อมกับมีคุณหนูน้อยแถมมาอีกหนึ่งคน ดูยังไงก็เหมือนพอลตอนเด็กๆ ไม่มีผิด สีของดวงตา ปาก จมูก ถอดแบบชายหนุ่มมาไม่มีผิด จะมีต่างก็แค่สีผิวขาวอมชมพูเหมือนรัตนาเท่านั้น

“นมหอมคิดถึงคุณต่อเหลือเกินค่ะ”

นมหอมเอ่ยขึ้นเมื่อจัดกับข้าวทุกอย่างบนโต๊ะเรียบร้อย พร้อมกับสั่งให้สาวใช้คนอื่นตักข้าวให้เจ้านาย ส่วนตัวนมหอมก็นั่งทานกับทุกคนด้วย นมหอมไม่ใช่คนใช้ ไม่ใช่แค่เป็นแม่นมของพอลเท่านั้น แต่เป็นญาติของชายหนุ่มอีกด้วย

“ต่อก็คิดถึงนมหอมค่ะ นมสบายดีไหมคะ” หญิงสาวเอ่ยถามจากใจด้วยความเป็นห่วง

“สบายดีค่ะ แต่คนที่ไม่สบายเห็นจะเป็นคุณพอลของนมหอมมากกว่า ตั้งแต่คุณ...”

“เรากินข้าวกันเถอะครับนม” พอลเอ่ยตัดบททันที เมื่อเห็นว่านมหอมจะพูดอะไรออกไป

“พอลี่ทานเยอะๆ นะ ลุงพอลสั่งให้เขาทำให้พอลี่เป็นพิเศษเลยนะวันนี้” พอลหันมาเอ่ยกับหนูน้อยที่นั่งเงียบตั้งแต่ลงมา

“ม่าย...พอลี่ม่าย...กิน...พอลี่จะกินนม”

“พอลี่ต้องกินข้าวนะลูก เดี๋ยวมี๊เตร่าป้อนนะ”

 รัตนาเห็นว่าลูกสาวเริ่มจะงอแงอีกแล้ว ก็เวลาทานข้าวเช้าทีไร เจ้าตัวมักไม่กินข้าว แต่จะกินนมแค่แก้วเดียวพอ หญิงสาวพยายามแล้วที่จะปรับเปลี่ยนนิสัยลูกสาว แต่ก็ทำไม่ได้

นมหอมนั่งสังเกตหนูน้อยพอลี่อยู่เงียบๆ ก็ไอ้อาการแบบนี้จะเหมือนใครกัน หากไม่ใช่ผู้เป็นพ่อ ก็พอลสมัยเด็กๆ ก็ไม่ชอบกินข้าวเหมือนกัน จะกินนมอย่างเดียว แล้วแบบนี้จะไม่ใช่ลูกของชายหนุ่มได้ไง มีหรือคนแก่อย่างนางจะเชื่อเรื่องโกหกของรัตนา ถึงจะได้ฟังจากพอลมาแล้วเมื่อวานตอนทานข้าวด้วยกันสองคนว่ารัตนานั้นมีลูกกับฝรั่งติดมาด้วย แต่ดูยังไงก็ไม่เหมือนลูกฝรั่งตาน้ำข้าวที่ไหนเลย นอกจากฝรั่งพอลคนนี้ เหมือนกันอย่างกับแกะ นิสัยก็เหมือนกัน ถึงจะเพิ่งเจอแป๊บเดียว แต่นมหอมกล้าพูดได้เต็มปากว่าพอลี่คือลูกของพอลและรัตนา

“ม่าย...เอา...พอลี่ม่ายกิน...” หนูน้อยพูดพร้อมกับสะบัดหน้าไปทางอื่น 

“ไม่กินก็ไม่กิน เดี๋ยวลุงพอลให้เด็กเอานมร้อนมาให้นะ” พอลเอ่ยเอาใจบ้าง

“ลุงพอลพูดจริง...น๊า...” เมื่อได้ยินเช่นนั้น พอลี่ก็หันมายิ้มให้ชายหนุ่มทันที

“จริงสิ เดี๋ยวลุงสั่งเด็กเอามาให้” เอ่ยจบชายหนุ่มก็สั่งสาวใช้ไปนำนมร้อนมาให้หนึ่งแก้ว เอามาให้พอลี่ตัวแสบของเขา

“พี่พอลอย่าตามใจพอลี่แบบนี้สิคะ ต่อกำลังดัดนิสัยเด็กไม่ชอบกินข้าวอยู่” รัตนาเอ็ดชายหนุ่ม

“ก็พี่สงสารพอลี่ เอาเถอะน่า กินนมก็มีประโยชน์พอๆ กับข้าวนั่นแหละ”