9

“หนูพอลี่เหมือนคุณพอลของนมเมื่อตอนเด็กๆ เลยนะคะคุณต่อ” นมหอมเอ่ยถามรัตนาแบบลอยๆ จนทำให้หญิงสาวหน้าซีดลงถนัด 

“คะ...คือ...เด็กๆ ก็เป็นแบบนี้แหละค่ะนม กินข้าวกันเถอะค่ะ” รัตนาเอ่ยเปลี่ยนเรื่องทันที

“นั่นสิ นมพูดอะไรให้งง กินข้าวกันเถอะ พอลหิวแล้ว” พอลก็เห็นด้วยกับรัตนา เพราะเป็นไปไม่ได้ที่พอลี่จะใช่ลูกของตน เด็กอะไรแสบขนาดนี้ ห่วงแม่ขนาดนี้ ไม่ได้อยากได้มาเป็นลูกเลยสักนิด

‘หรือว่านมหอมจะเห็นอะไรในตัวพอลี่กันแน่ แต่พอลี่เล่นถอดแบบเขามาแบบนี้ มีหวังสักวันเขาต้องรู้ความจริงๆ แน่ๆ ว่าพอลี่คือลูกของเขา’ รัตนาถามตัวเองในใจในขณะทานข้าว

“นั่นไง นมร้อนมาพอดีเลยหนูพอลี่” นมหอมเอ่ยเมื่อเห็นเด็กถือนมเข้ามา

“เย้!...พอลี่จาได้กินนมแย้ว!...” หนูน้อยรับนมจากสาวใช้มาไว้ในมือด้วยความดีใจ

“กินให้หมดนะ วันนี้ลุงพอลจะพาไปทำงานด้วย”

“ปาย...ดวย...” ว่าแล้วหนูน้อยก็จัดการดื่มนมในแก้วให้หมดทันที

“ต่อมีนัดแล้วค่ะ พอดีเมื่อเช้าอ้อโทรมานัดไปกินข้าวด้วยกัน” 

หญิงสาวเอ่ยบอกชายหนุ่ม ก็ก่อนลงมาทานข้าว ดอกอ้อโทรหาจริงๆ

“โทรไปเลื่อนนัดซะ เพราะวันนี้พี่จะพาต่อไปทำงานด้วย นับตั้งแต่วันนี้ไปน้องต่อต้องไปเป็นเลขาส่วนตัวพี่ ทำงานกับพี่ทุกวัน คุณพ่อก็อนุญาตแล้ว” ชายหนุ่มเอ่ยอย่างเผด็จการ 

“ไม่!...พี่พอลไม่มีสิทธิ์มาสั่งต่อ อีกอย่างวันนี้ต่อจะไปคุยเรื่องโรงเรียนของพอลี่กับอ้อด้วย” หญิงสาวไม่ยอมให้ชายหนุ่มบังคับง่ายๆ แน่

“สิทธิ์ของพี่มีเต็มร้อย เพราะพ่อต่อให้สิทธิ์พี่ในตัวต่อมาเต็มร้อยแล้ว อีกอย่างเรื่องของพอลี่ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวพี่จะพาไปจัดการเอง โทรเลื่อนนัดเพื่อนซะ แล้วพี่ไม่ต้องการความเห็นของต่อ แต่พี่ต้องการให้ทำตาม” 

“ต่อจะกลับไปอยู่บ้านและจะหย่า...อึก!...” หญิงเอ่ยด้วยเสียงสะอื้น 

“ไม่มีวัน ในเมื่อตัดสินใจมาอยู่กับพี่แล้วก็ไม่มีสิทธิ์จะออกไปอยู่ที่อื่นได้อีก และอย่าคิดว่าคุณพ่อจะช่วยได้นะ พี่อยากให้น้องต่อรู้ไว้นะ ว่าทุกอย่างที่พี่จะทำต่อไปนี้ พี่ทำเพราะรัก เพราะห่วง เพราะหวง ถึงได้ทำ” ‘ให้ตายสิ เธอร้องไห้อีกแล้ว รู้ไหมว่าเขาเจ็บไม่แพ้เธอเหมือนกัน เจ็บที่ทำให้หญิงสาวมีน้ำตา’ เอ่ยพึมพำกับตนเอง

“อึก!...พี่พอลใจร้าย...ฮือๆ”

หญิงสาวเอ่ยได้แค่นั้นก็ลุกเดินหนีออกจากห้องรับประทานอาหารทันที จนลืมว่าลูกสาวตัวน้อยยังนั่งอยู่ในห้อง

“ฮือๆ...ลุงพอลทำร้าย...มี๊เตร่า...ฮือๆๆ”

ครั้งนี้หนูน้อยเป็นคนร้องบ้าง เมื่อเห็นว่าแม่ของตนวิ่งร้องไห้ออกไป

“ให้ตายสิ! นมเอายัยเด็กนี้ออกไปให้พ้นที พอลรำคาญ” 

พอลเอ่ยจบก็วิ่งตามรัตนาออกไป โดยไม่สนใจพอลี่ที่นั่งร้องไห้เลย

นมหอมมองหนูน้อยที่นั่งร้องไห้ด้วยความสงสาร คนแก่อย่างนางจึงต้องทำหน้าที่เป็นผู้ปลอบหนูน้อย

“ไม่ร้องนะจ๊ะหนูพอลี่ เดี๋ยวนมพาไปเดินเล่นนะ ปล่อยให้พ่อกับแม่คุยกันก่อนนะ” นมหอมลุกมากอดปลอบพอลี่

“ฮือๆ...ลุงพอล...ม่าย...อึก!...ช่าย...แด๊ดดี้...พอลี่...พอลี่ม่าย...ชอบลุง...พอล...อึก!...” หนูน้อยเอ่ยปนเสียงสะอื้น

“โอ๋...ไม่ร้องนะไม่ร้อง ลุงพอลก็ลุงพอล เดี๋ยวนมจะพาไปเดินเล่นนะ หยุดร้องนะคนดีของนม” 

นมหอมเอ่ยปลอบหนูน้อย ‘ขนาดลูกยังไม่ชอบ ยังไม่อยากให้เป็นพ่อ คุณพอลของนมจะทำยังไงดีเนี่ย’ นมหอมเอ่ยกับตัวเอง

“ฮือๆ...พอลี่จาปาย...หาคุณตา...ฮือๆ” หนูน้อยไม่ยอมหยุดร้อง เพราะตอนนี้ไม่รู้ว่าแม่ของตนไปไหนแล้ว

“คุณตาอยู่ไกล เดี๋ยวนมพาไปดูการ์ตูนนะ” นมหอมไม่รู้จะปลอบหนูน้อยยังไงแล้วเวลานี้ พูดอะไรก็ไม่สนใจ มีแต่ร้องไห้เสียงดังมากขึ้น

“ฮือๆ...พอลี่ไม่เอา...จะหาคุณตา...จะหามี๊เตร่า...ฮือๆ...”

“งั้นไปหาแม่ต่อกันนะ เดี๋ยวนมพาไป แต่หนูพอลี่ต้องหยุดร้องไห้ก่อนนะ” 

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เหมือนกับสั่งน้ำตาให้หยุดไหลได้ หนูน้อยหยุดร้องพร้อมกับเช็ดคราบน้ำตาบนใบหน้าตัวเองออก ทำเหมือนกับว่าก่อนหน้านี้ไม่ได้ร้องไห้อะไรเลย

“พอจะหยุดร้องก็หยุดง่ายเสียจริงเด็กคนนี้ เหมือนคุณพอลตอนเด็กไม่มีผิด” นมหอมเอ่ย

“นมพูดอาราย...คะ...” พอลี่ได้ยินไม่ค่อยชัดว่านมหอมพูดอะไรเมื่อกี้

“เปล่าจ้ะ” นมหอมเอ่ยปฏิเสธ “เราไปตามหาแม่ต่อกันนะ”

“ค่า...ไปหาหม่ามี๊เตร่ากาน...” เอ่ยด้วยความยิ้มแย้ม

เด็กน้อยหนอ...เด็กน้อย...จะรู้ไหมว่าพ่อกับแม่ของตนนั้นทะเลาะกัน จะว่าเป็นความผิดของใครก็เป็นความผิดของพอลนั่นแหละที่ใจร้อนเอง บอกว่าจะปรับตัว แต่นี่อะไร พอมีรัตนากลับมาอยู่ด้วย ก็เริ่มทำตัวเป็นคนเผด็จการอีกแล้ว มีหวังซ้ำรอยเหมือนเมื่อ 5 ปีก่อนแน่ๆ เมียกับลูกต้องหอบผ้าหนีแน่นอน...หึๆ