LOGINตู้คอนเทนเนอร์ สตูดิโอชั่วคราว | เวลา 12:00 น.ต่อ... หยางเป่ยยอมปล่อยแขนหวัง แต่เขาขยับไปแทรกตัวนั่งบนเตียงปรับระดับตรงหน้า เขาตัดสินใจประคองร่างเล็กไว้ในอ้อมกอด ให้เธอซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดแกร่งแนบชิดกับอกกว้างในขณะที่ช่างต้องทำงานต่อที่แผ่นหลัง การทำแบบนี้ยิ่งทำให้หยางเป่ยหึงหนักขึ้นไปอีก เพราะเขามองเห็นแผ่นหลังเนียนละเอียดที่เริ่มถูกแต้มด้วยน้ำหมึกสีดำเข้มตัดกับผิวขาวทุกครั้งที่ช่างใช้สำลีเช็ดคราบหมึกบนผิวขาว หยางเป่ยจะจ้องมือช่างตาไม่กระพริบ ราวกับอยากจะกระชากมือนั้นออกมาแล้วเช็ดให้เธอเอง“กูบอกมึงแล้วไงว่าอย่าใช้มือโดนผิวเธอ!” หยางเป่ยตวาดลั่นด้วยน้ำเสียงดุดันราวกับราชสีห์ที่หวงอาณาเขต เมื่อเห็นช่างสักเผลอใช้นิ้วก้อยยันผิวแผ่นหลังเพื่อประคองมือให้มั่นคง“เฮียหยางเป่ย! ถ้าเฮียไม่เงียบ ฉันจะสั่งให้ช่างสักลายเป็ดน้อย แทนทูตมรณะแล้วนะคะ!” ชิงหลีขู่เสียงแข็ง เธอรู้สึกว่าหยางเป่ยกำลังทำสิ่งที่มากเกินไป และสร้างความลำบากให้ช่างสักลายโดยไม่จำเป็น และเขาไม่ทำแบบนั้นแล้วลายออกมามาสวยก็โนเขาด่าอีก เธอจึงต้องร้องขอให้เขาหยุดบ่นพยัคฆ์ร้ายสงบปากสงบคำลงทันที เขาทำได้เพียงขบกรามแน่นจนขึ้นสันนูน
เขตไซต์งานก่อสร้าง ตระกูลหยาง | เวลา 10:00 น.บรรยากาศที่เต็มไปด้วยความวุ่นวาย ปานันยืนมองดูเครนขนาดยักษ์ที่กำลังยกตู้คอนเทนเนอร์เปล่าใบใหม่มาวางใกล้ตู้ห้องพักชั่วคราวของเจ้านายด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยหน่าย เขาอยากจะบ้าตายวันละล้านรอบกับความความคลั่งรักระดับเกินเยียวยาของหยางเป่ยที่เพิ่มขึ้นทวีคูณตั้งแต่มีเมีย“แค่ให้นายหญิงกลับไปสักที่คฤหาสน์มันจะตายไหมวะ!” ปานันสบถกับตัวเองอย่างแผ่วเบา พลางยกมือขึ้นขยี้ผมจนยุ่งเหยิงเขาไม่เข้าใจจริงๆ ว่าการมีเมียมันทำให้คนเรากลายเป็นคนบ้าได้ขนาดนี้เลยหรือไง? เพียงเพื่อความสบายใจและหวงก้างของตัวเอง เจ้านายของเขาถึงขั้นสั่งไปเกณฑ์คนมาเนรมิตตู้คอนเทนเนอร์ใหม่เพื่อทำเป็นห้องสักแผ่นหลังให้นายหญิงชั่วคราว ซึ่งดูทรงแล้วคงใช้งานแค่ไม่กี่ชั่วโมงก็ทิ้ง แต่นี่แหละคือวิถีแห่งพยัคฆ์ผู้มีเงินล้นฟ้า แต่หวงเมียยิ่งกว่าอะไรดี... เงินซื้อได้ทุกอย่าง ยกเว้นการยอมให้ชายอื่นมองหลังเมียลับหลังเขาและภารกิจของเขาวันนี้มันช่างหลุดโลก เขาต้องตีรถกลับไปที่คฤหาสน์เพื่อไปรับช่างสักที่เดินทางมาถึงตามนัดเดิม แล้วยังต้องช่วยกันขนชุดอุปกรณ์สักระดับมาสเตอร์พีซที่ขนมาครบวงจ
ห้องพักชั่วคราว ไซต์งานก่อสร้าง | เวลา 18:00 น.ต่อ... ปานันรีบยืดตัวตรงราวกับถูกไฟช็อตเมื่อนึกขึ้นได้ เขาลืมไปเสียสนิทว่าร้านนี้เป็นชื่อญาติสาวของเขา และเคยเป็นผู้หญิงของเจ้านาย และการจะให้นายหญิงมาทานอาหารจากร้านอาหารที่ใช้ชื่อคนรักเก่าสามี ใครมันจะทานลง และวันนี้ทั้งวันเขาก็ยุ่งจนหัวหมุนจนลืมเรื่องพวกนี้ไปเสียสนิท “ได้ครับนายหญิง เอาหมาล่าเพิ่มไหมครับ เบียร์เย็นๆ ด้วย”ชิงหลีตวัดสายตากลับมา “ฉันเป็นถึงเมียเจ้าของกิจการผู้มั่งคั่งที่สุดในละแวกนี้ และใจกว้างที่สุดในโลก มีอะไรก็ยกมาให้หมด”เคร้ง...ตะเกียบในมือหยางเป่ยร่วงหล่นลงพื้นเสียงดังสนั่น ฝ่ามือหนาเอื้อมไปจับต้นแขนภรรยาให้หันมาสบตาคู่คม และปรากฎว่านัยน์ตาคู่สวยเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาที่แดงระเรื่ออย่างน่าสงสาร “มึงเป็นเหี้ยอะไร” ชายหนุ่มรีบโอบกอดร่างบาง และหันไปมองพี่ชายทั้งสามหยางตงรีบพิมพ์ข้อความส่งไปที่สมาร์ทโฟนทันที เพราะหากไม่บอก วันพรุ่งนี้น้องชายโง่ๆ ของเขาก็ต้องใช้ปานันไปสั่งอาหารจากร้านเดิมมาให้น้องสะใภ้ และแน่นอนว่าเธอไม่มีวันทานมันลง[ “มึงมันโง่ไม่แบ่งใครเสียจริงซื่อตี้ แกตั้งชื่อภัตาคารนี้ว่าอะไร และมาจากไหน แล้วแก
ห้องพักชั่วคราว ไซต์งานก่อสร้าง | เวลา 18:00 น.ต่อ.... ชิงหลีขยับเอวออกจากแรงบีบ แต่ฝ่ามือแกร่งกลับออกแรงตรึงไว้แน่นไว้แน่นจนเธอต้องนิ่วหน้า “เจ็บน่ะคุณ ปล่อยก่อนสิ”หยางหนานนั่งบนเก้าอี้ที่ถูกยกเข้ามาเสริมระเบิดหัวเราะลั่น “เฮียล่ะถูกใจในความใสซื่อเอ็งจริงๆ อีหนู ชุดน้ำชาเอาประมูลราคาแล้วไม่ต่ำกว่ายี่สิบล้านดอลลาร์ ถ้ามันครบถ้วนล่ะนะ แต่เอ็งทำหล่นแล้วกวาดลงถังขยะ ไม่วิ่งไปเรียกร้องให้ไอ้เจิ้งยวนซ่อมให้ ฮ่าๆ”หยางเป่ยขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน แทบอยากจะหักคอเมียตัวเองทิ้ง ฝ่ามือหนาละจากเอวบางมาบีบสันจมูกตัวเองอย่างแรงเพื่อสกัดกั้นความรู้สึกอยากจับภรรยามาฟาดให้หายโมโหหยางซีถอนหายใจยาว “ไม่เอาน่า ตอนนั้นเมียเป่ยตี้ก็แค่เด็กห้าขวบหกขวบเอง มันจะไปเข้าใจอะไร ทำของตกแตกไม่ร้องไห้วิ่งหนี แต่ยังอุตส่าห์เก็บกวาดเอง และไม่ได้บาดเจ็บมันก็ดีแค่ไหนแล้ว”ชิงหลีรีบพยักหน้าหงึกหงักอย่างเห็นด้วย มือบางรีบไปคว้าแขนแกร่งอย่างออเซาะ “ใช่ๆ ค่ะเฮียสาม ตอนนั้นฉันยังเด็กอยู่เลย”หยางเป่ยตวัดสายตากลับมามองเมียตัวเองด้วยสายตาคมกริบดั่งพยัคฆ์ที่จ้องจะตะครุบเหยื่อ “มึงก็รู้ว่ามึงยังเด็กแล้วเอาของสำคัญออกมาใช้ทำไม
ห้องพักชั่วคราว ไซต์งานก่อสร้าง | เวลา 12:00 น.เที่ยงวันต่อมา…ต่อ...หยางเป่ยเริ่มขยับสะโพกแกร่งอีกครั้ง ชายหนุ่มถอยแก่นกายที่ยังคงร้อนระอุและบวมพองฉ่ำเยิ้มอย่างไม่ยอมสงบลง หยาดน้ำรักสีขาวขุ่นบางส่วนไหลย้อนอออกมาตามง่ามขาพร้อมกับการถอนตัวตน ทว่าชายหนุ่มกลับสวนกระแทกกายแกร่งมหึมากลับเข้าไปด้านในอย่างดุดันรวดเร็วอีกหนจนเกิดเสียงดังปั่ก!“เกรงใจพวกมันทำไม... ตอนกูยังเด็ก พวกมันยังกล้าเอากูไปขังไว้ในห้องเดียวกับพวกมันเวลามันเอาผู้หญิงมานอนด้วยเลย แล้วจะให้กูเกรงใจอะไรกับคนพรรค์นั้น มึงคิดจริงๆ เหรอชิงหลีว่าพี่ชายของกูเป็นคนดี พวกมันก็เป็นกากเดนมนุษย์เหมือนกับกูนี่แหละ”ชิงหลีม่านตาขยายกว้างด้วยความตกตะลึงกับความจริงในวัยเยาว์ของสามี หญิงสาวต้องรีบกัดริมฝีปากตัวเองไว้มั่นเมื่อความใหญ่โตหนาแน่นเริ่มขยับกระแทกกระทั้นระลอกใหม่เข้ามาอีกครั้ง ความอ่อนไหวรอบใหม่สร้างความวาบหวามระคนจุกแน่นจนเธอแทบจะหายใจไม่ออก ทว่าเพราะความอยากรู้จึงยอมกัดฟันเอ่ยถามออกไปเสียงสั่นเครือ “มะ... หมายความว่ายังไงคะ”“อื้ม... ก็หมายความว่า เรื่องบนเตียงพวกนี้ กูเห็นและเรียนรู้มาจากพี่ชายของกูมาตั้งแต่ยังเด็กๆ นู่นสิ
ห้องพักชั่วคราว ไซต์งานก่อสร้างต่อ... ชิงหลีกัดริมฝีปากอิ่มแน่นจนห่อเลือดเพื่อกักเก็บเสียงร้องรัญจวนอันน่าอาย ลมหายใจแผ่วถี่กระเส่าอย่างทรมานปนสุขสม สมองของเธอขาวโพลน ร่างกายสาวรีบยกขาเรียวสวยขึ้นไปเกี่ยวกระหวัดรัดรอบเอวหนาตามเสียงคำรามสั่งทันที ฝ่ามือหนาของหยางเป่ยยังคงบีบเค้นเต้าเนื้ออวบหยุ่นอย่างรุนแรง บังคับให้ร่างกายของเธอต้องตอบสนองตามสัญชาตญาณดิบด้วยการแอ่นอกและยกร่อนสะโพกเข้าหาแก่นกายร้อนผ่าวที่กำลังบดเบียดหมุนวนอยู่ภายใน หญิงสาวจึงร้องครางเครือประท้วง “คุณ... ทำไมชอบแกล้งกัน... มันทรมานนะคะ...”“ฮื้ม...” หยางเป่ยครางเสียงต่ำลึกในลำคอแปรเปลี่ยนจังหวะการขับเคลื่อนตัวตนที่ร้อนระอุ ชายหนุ่มหยุดหมุนควงคว่ำสวาทลง ก่อนจะถอนตัวตนความเป็นชายออกมาจนเกือบสุดความยาว แล้วกระแทกสวนกลับเข้าไปอย่างหนักแน่นดุดัน พยัคฆ์หนุ่มออกแรงโหมกระหน่ำส่งแก่นกายที่แข็งขืนขรุขระเข้าใส่หลืบเนื้อนุ่มตามสัญชาตญาณที่กำลังเดือดพล่านในอก ความซ่านสยิวจากผนังเนื้อที่นุ่มอุ่นและคับแค่นผลักดันให้เขาตอกตรึงตัวตนเข้าหาความอ่อนนุ่มเพื่อตักตวงกามอารมณ์อย่างบ้าคลั่ง จนร่างบางสั่นคลอนไปตามแรงอารมณ์“อ๊ะ... อื้อ...!” ชิง







