ตอนที่2 พ่อลูกอ่อน

ตอนที่2 พ่อลูกอ่อน

9เดือนต่อมา

ณ ประเทศไทย

@โรงพยาบาลเอกชนXXX

คุณหญิงเนตรนภายืนอยู่หน้าห้องคลอดด้วยความรู้สึกตื่นเต้นและเป็นกังวลในเวลาเดียวกัน หลังจากวันที่ลูกชายตัวดีโทรมาเล่าให้ฟัง คนเป็นแม่ก็รีบจัดการเรื่องทุกอย่างทันที โดยการให้โรสกลับมาอยู่ที่เมืองไทยและจะเป็นคนดูแลทุกอย่างเอง ในตอนแรกโรสไม่ยอมกลับมาเพราะเธอกลัวว่าพายุจะทิ้งเธอไปอย่างที่ชายหนุ่มขู่เธอไว้ คุณหญิงเลยอ้างไปว่าหลังจากที่เธอคลอดลูกจะรีบจัดการงานแต่งให้ทันที โรสเลยยอมโดยไม่มีข้อแม้

หลายชั่วโมงผ่านไป

ห้องคลอดถูกเปิดออกมา พร้อมกับเด็กน้อยแรกเกิดตัวอ้วนที่นอนหลับอยู่ในรถเข็นเด็ก คุณหญิงรีบเดินเข้าไปหาในทันที เด็กน้อยน่ารักไร้เดียงสาทำให้คนเป็นย่ายิ้มด้วยความเอ็นดู น้ำตาคลอด้วยความรู้สึกตื้นตันใจ

“หลานย่าทำไม น่าเกลียดน่าชังขนาดนี้ลูก” คุณหญิงเนตรนภาก้มลงมองหน้าหลานสาวแล้วยิ้มไม่หุบ

“เดี๋ยวเราขออนุญาตพาน้องไปที่ห้องเด็กแรกเกิดก่อนนะคะ คุณย่าไปหาน้องได้ที่นั่นค่ะ” พยาบาลสาวเอ่ยก่อนที่จะเข็นเด็กน้อยไปที่ห้อง ส่วนคนเป็นย่าได้แต่มองตามหลังแล้วยิ้ม

ครืดดดด

เสียงโทรศัพท์ที่อยู่ในมือของคุณหญิงดังขึ้น ใบหน้านิ่งก้มมองหน้าจอสี่เหลี่ยมที่อยู่ในมือก่อนจะกดรับสาย

(โรสคลอดแล้วเหรอครับ) เป็นคำถามแรกที่พายุเอ่ยถามคนเป็นแม่

“คลอดแล้ว เป็นผู้หญิง แข็งแรงดีทั้งแม่และเด็ก” เมื่อได้ยินคำตอบแบบนั้น พายุก็เงียบไปสักพัก

“เรื่องตรวจ DNA แม่จะรีบจัดการให้เร็วที่สุด ส่วนเรื่องแม่ของเด็กยุก็ไม่ต้องเป็นห่วง” คนเป็นแม่รู้ดีว่าลูกชายสุดที่รัก กำลังกังวลเรื่องอะไรในเวลานี้

(ผมไม่แต่งงานกับโรสนะครับ จะรับผิดชอบแค่ลูก) พายุรีบพูดตัดหน้าขึ้นมาทันที ด้วยความที่กลัวว่าคนเป็นแม่จะจัดการโดยการให้เขาแต่งงานกับแม่ของลูก

“แม่ไม่คิดจะให้ยุแต่งงานกับผู้หญิงคนนี้หรอก แม่มีแผนก็แล้วกัน ระหว่างนี้ยุก็ตั้งใจเรียน หลังจากจบ ยุต้องอยู่ช่วยงานที่นั่นไปก่อน”

(ผมรู้แล้วครับ) ที่ชายหนุ่มต้องอยู่ช่วยงานที่นั่นหลังจากเรียนจบเพราะคนเป็นพ่อรู้เรื่อง ก็ไม่พอใจเลยอยากดัดนิสัยลูกชายตัวดี โดยการให้อยู่ช่วยงานที่อังกฤษจนกว่าทุกอย่างจะลงตัว

“แม่หวังว่ายุคงเข้าใจกับสิ่งที่พ่อเขาทำลงไป ส่วนเรื่องลูกไม่ต้องเป็นห่วงแม่จะเลี้ยงหลานให้ดีที่สุด ยุจะบินมาหาลูกทุกเดือนก็ได้”

(ยุฝากลูกด้วยนะครับแม่ ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้เกิดมาจากความรัก แต่เขาก็คือคนสำคัญของยุอีกคน)

“ไม่ต้องเป็นห่วงหลาน แม่จะดูแลให้ดีที่สุด”

(ขอบคุณแม่อีกครั้งนะครับ ยุรักแม่นะครับ) เพียงแค่นั้นพายุก็วางสายไป คุณหญิงได้แต่ถอนหายใจ หันไปมองสามีที่ยืนอยู่ข้าง ๆ

“คุณหญิงไม่ต้องมองหน้าผมแบบนั้น ลูกชายตัวดีของคุณต้องได้รับบทเรียนในเรื่องนี้” เสียงเข้มของท่านประธานบริษัทส่งออกยานยนต์ระดับโลก เอ่ยออกมาด้วยสีหน้าจริงจัง

“ฉันรู้นะคะ ว่าคุณโกรธลูก เรื่องนี้ฉันก็ไม่ได้เข้าข้างตายุหรอก แต่เรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว เราเป็นพ่อแม่ก็ต้องแก้ไขกันไป”

“คุณก็ยังให้ท้ายมันเหมือนเดิม อย่าลืมนะว่าหลานต้องมีแม่ คุณจะจัดการเรื่องนี้ยังไง” คำถามของสามีทำให้คุณหญิงนิ่งไป

“ฉันมีวิธีของฉันก็แล้วกัน และจะไม่ทำให้เดือดร้อนถึงคุณด้วย”

“ให้มันจริงอย่างที่พูด อย่าให้ผมต้องได้จัดการเองเพราะถ้าเป็นอย่างนั้นลูกชายตัวดีของคุณก็จะโดนด้วย” ดลษิตจ้องมองภรรยาด้วยสายตาเรียบนิ่งก่อนจะก้าวเท้าเดินออกไป คุณหญิงได้แต่มองตามหลังคนเป็นสามีแล้วถอนหายใจด้วยความหนักใจ 

ด้านของพายุ

@ประเทศอังกฤษ

ผับหรูใจกลางเมือง

หลังจากคุยโทรศัพท์กับคนเป็นแม่เรียบร้อยแล้ว ชายหนุ่มก็เดินกลับเข้ามาข้างในผับเหมือนเดิม โดยมีภาคินทร์กับพาริชนั่งรออยู่ก่อนแล้ว

“ว่าไง? หลานผมเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย” เป็นพาริชเอ่ยถามขึ้นมาด้วยความอยากรู้ พายุที่กำลังนั่งก็เหลือบมองเล็กน้อย

“ผู้หญิง” คุณพ่อลูกอ่อนเอ่ยมาแค่นั้นแล้วหยิบแก้วเหล้ากระดกขึ้นมาดื่มทีเดียวจนหมด

“เยดดด หลานสวยคนแรกของตระกูล แล้วเฮียจะเอายังไงต่อกับแม่ของลูก” พาริชถามคนเป็นพี่อีกครั้ง

“มึงจะไปถามอะไรมันนักหนา แค่นี้มันก็เครียดจนไม่เป็นอันทำอะไรแล้ว” เป็นภาคินทร์ที่นั่งฟังอยู่สักพัก พูดต่อว่าพาริชที่เอาแต่ถามเรื่องราวของพายุไม่หยุดสักที

“ผมก็แค่อยากรู้ ไม่แล้วถามก็ได้” พาริชยักไหล่ขึ้นแล้วทำท่ากวน ๆ ใส่ภาคินทร์ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

“กวนตีนนะมึง” ภาคินทร์ว่าให้พาริชแล้วเหลือบมามองพายุ ที่เอาแต่กระดกเหล้าเข้าปากไม่หยุด

“มึงก็อีกคน ถ้าไม่เป็นเพราะความมักง่ายของมึง เรื่องแบบนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น สมแล้วที่คุณลุงให้มึงทำงานต่อที่นี่หลังจากเรียนจบ” คำพูดของภาคินทร์ทำให้คนที่กำลังนั่งเครียดอยู่ถึงกับจ้องเขม็งมองกลับมา

“ไม่รู้จะพูดเหี้ยอะไรก็หุบปากหมา ๆ ของมึงซะ ก่อนที่กูจะเป็นคนหุบปากมึงเอง”

“กูพูดเรื่องจริงทำเป็นรับไม่ได้ ความจริงถ้ามึงเป็นลูกผู้ชายพอ มึงควรแต่งงานกับโรสนะ” ภาคินทร์ยังพูดไม่หยุด ทำให้พายุกัดกรามเพื่อข่มอารมณ์ตัวเองไว้เพราะไม่อยากมีเรื่อง

“ทำไมกูต้องแต่งงานกับผู้หญิงที่กูไม่ได้รักด้วย มึงไม่มีเหี้ยอะไรจะพูดก็หุบปาก” คนเอาแต่ใจ หันไปขึ้นเสียงใส่ลูกพี่ลูกน้องอย่างภาคินทร์ มือหนากระดกเหล้าที่อยู่ในมือรอดเดียว ทุกครั้งที่พายุได้ยินเรื่องนี้ มันยิ่งตอกย้ำความผิดพลาดในชีวิตของเขาอย่างบอกไม่ถูก มันทำให้คาสโนวาอย่างเขาไม่เคยนอนกับผู้หญิงคนไหนอีกเลยนับตั้งแต่วันนั้น ความผิดพลาดในครั้งนั้นมันได้สร้างกำแพงระหว่างชายหนุ่มกับผู้หญิงทุกคน มันเป็นบทเรียนราคาแพงและจะเป็นบทเรียนครั้งสุดท้ายของชีวิตเขาเช่นกัน ต่อจากนี้จะไม่มีผู้หญิงคนไหนได้เข้าใกล้เขาอีก ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ตาม 

“แล้วหลังจากที่เฮียเรียนจบ คุณลุงให้เฮียอยู่ทำงานที่นี่นานแค่ไหนอ่ะ” เป็นพาริชที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เกิดความสงสัยขึ้นมาอีกครั้ง

“น่าจะไม่ต่ำกว่า 10 ปี” เสียงเข้มตอบกลับไป โดยไม่ได้รู้สึกอะไร แต่คนที่ตกใจน่าจะเป็นภาคินทร์กับพาริชมากกว่า

“ห๊ะ! 10 ปีเลยเหรอ? ผมว่ามันนานเกินไปไหม แล้วลูกสาวเฮียจะได้เจอหน้าพ่อตอนไหน”

“กูไม่ได้อยู่ที่นี่ตลอดสักหน่อย อาจจะต้องบินไปบินมา” ริมฝีปากหนาเอ่ยพร้อมกระดกเหล้าเข้าปาก

“ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ผมว่าคุณลุงแม่งโคตรใจร้ายวะ” พาริชทำหน้าเครียดมากกว่าคนเป็นพี่ซะอีก

“มึงจะไปสนใจมันทำไม มันก็สมควรแล้ว” เสียงเรียบนิ่งของภาคินทร์ทำให้คนที่กำลังกระดกเหล้าเข้าปากอีกครั้ง ถึงกับกระแทกแก้วเหล้าที่อยู่ในมือดัง” ปึก” พายุจ้องมองภาคินทร์ ร่างหนาดันตัวลุกขึ้นเต็มความสูง

“มึงไม่ตอกย้ำกูสักเรื่องมึงจะตายห่าเหรอวะ อย่าให้ถึงทีมึงก็แล้วกันกูจะเหยียบให้จมดินเลย แม่งเอ่ย!!” พายุชี้หน้าภาคินทร์และขึ้นเสียงใส่ด้วยความโกรธแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ชายหนุ่มเลยเลือกที่จะหันหลังเดินออกมา

“เฮียก็ไปซ้ำเติมเฮียยุไม่เลิก ผมละเบื่อจริง ๆ ไม่ทะเลาะกันสักวันไม่ได้เหรอไง” พาริชถึงกับส่ายหน้าด้วยความเบื่อหน่าย เมื่อเห็นว่าพี่ชายสองคนทะเลาะกันอีกแล้ว ตั้งแต่เล็กจนโตทั้งพายุกับภาคินทร์ไม่เคยลงรอยกันสักครั้ง ดีกันนับครั้งได้

“กูพูดผิดตรงไหน” ภาคินทร์พูดเสียงเรียบ สายตาคมมองตามหลังพายุก่อนจะกระดกเหล้าที่อยู่ในมือเข้าปาก ถึงปากจะเสียพูดแบบนั้นออกไป แต่ในใจลึก ๆ ภาคินท์ก็รักและหวังดีกับพายุไม่ต่างจากคนอื่น แต่ด้วยความที่ทั้งสองมีนิสัยเหมือนกัน นิ่ง ๆ เอาแต่ใจตัวเองมันก็เลยเป็นแบบนี้ตลอด