ตอนที่1 จุดเริ่มต้น

ตอนที่1 จุดเริ่มต้น

@ ประเทศอังกฤษ

Part. พายุ

เพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมืองลอนดอน

“ฉันเคยบอกเธอแล้วว่าห้ามปล่อยให้ตัวเองท้อง” ผมตะคอกใส่หน้าโรสที่ยืนร้องไห้ฟูมฟาย เมื่อผมรู้ว่าเธอท้องก็เลยมีอารมณ์ไม่พอใจทันที

“ฮือ ฮือ โรสก็ไม่ได้อยากให้เรื่องมันเป็นแบบนี้” โรสร้องไห้คร่ำครวญกอดแขนผมไว้แน่นเหมือนกลัวว่าจะเสียผมไป

“เธอแน่ใจเหรอ? ว่าไม่อยากให้เรื่องมันเป็นแบบนี้ เธอจ้องจะจับฉันหลายครั้งแล้ว แต่ครั้งนี้ฉันดันพลาดไง เธอก็เลยทำมันสำเร็จ” ผมจับกระชากแขนเล็กแล้วสะบัดออกด้วยท่าทางรังเกียจ จนทำให้ร่างแบบบางของโรสเซเล็กน้อย แต่ผมก็ไม่สนใจว่าเธอจะเจ็บหรือเปล่าเพราะก่อนหน้าที่เราสองคนจะตกลงเป็นคู่นอนกัน ผมบอกไปแล้วว่าห้ามปล่อยให้ตัวเองท้อง ถ้าท้องคือทุกอย่างจบ แต่วันนี้เธอกลับมาบอกว่าเธอท้องและลูกในท้องก็เป็นลูกของผม เป็นใครจะไม่โมโหอีกอย่างเราสองคนก็เพิ่งจะสิบเก้าอนาคตยังอีกยาว ผมไม่ยอมเอาอนาคตมาทิ้งเพราะเรื่องนี้เด็ดขาด

“ทำไมยุพูดแบบนี้ โรสไม่เคยคิดจะทำแบบนั้นเลยนะคะ โรสรักยุเราสองคนรักกันไม่ใช่เหรอ”

“ใครรักเธอ? ฉันไม่เคยพูดเลยว่าฉันรักเธอ เธอยอมนอนกับฉันเอง เธอเสนอให้ฉันก็แค่สนอง อย่ามาทำตัวเป็นเจ้าของฉัน”

“แล้วลูกล่ะคะ ยุจะไม่รับผิดชอบลูกเหรอ” โรสเดินเข้ามากอดแขนของผมอีกครั้ง แล้วร้องไห้ ผมได้ยินคำถามของโรสถึงกับยกมือกุมขมับ ผมเชื่อนะว่าลูกในท้องของโรสคือลูกของผม เพราะช่วงที่เราสองคนเป็นคู่นอนกันโรสอยู่ในสายตาของผมตลอด

“หรือยุคิดว่าลูกที่อยู่ในท้องของโรส ไม่ใช่ลูกของยุ” คำพูดของโรสทำให้ผมหลุบมองเธออีกครั้ง ผมก้าวถอยหลังออกมาแล้วขมวดคิ้วมองเธอ

“ที่เธอพูดแบบนั้นเพราะเธอไม่มั่นใจเองหรือเปล่าว่าลูกในท้องเป็นลูกของฉัน”

“ไม่ใช่นะคะ ตลอดเวลาที่โรสอยู่กับยุ โรสมีแค่ยุคนเดียว โรสไม่เคยไปมีอะไรกับคนอื่นเลยนะคะ” โรสส่ายหน้าร้องให้ปฏิเสธคำพูดของผมก่อนหน้านี้ทั้งน้ำตา

“โธ้เว้ย!!!” ผมสบถออกมาด้วยอารมณ์โกรธที่เก็บไม่อยู่ในตอนนี้ หากเด็กในท้องของโรสเป็นลูกของผมจริง ผมก็ต้องรับผิดชอบแต่บอกเลยว่าผมจะรับผิดชอบแค่ลูกเท่านั้น ผมยกมือขึ้นมากุมขมับอีกครั้งด้วยความรู้สึกเครียด

“ฉันจะรับผิดชอบแค่ลูก” คำพูดของผมทำให้โรสได้ยินถึงกับมองมาที่ผมนิ่ง เธอยังคงร้องไห้ไม่หยุด

“ไม่ได้นะคะ ยุจะทำแบบนี้กับโรสไม่ได้นะ” โรสขึ้นเสียงใส่ผม เธอดูโกรธมากที่ได้ยินแบบนั้น แต่จะให้ผมรับผิดชอบเธอด้วยการแต่งงาน บอกเลยว่าผมไม่ยอมทำแบบนั้นเด็ดขาดเพราะผมไม่ได้รักเธอ

“ทำไมฉันจะทำไม่ได้ อย่าคิดว่าฉันไม่รู้เจตนาของเธอคืออะไร อยากได้ฉันจนตัวสั่นเพราะเห็นว่าฉันรวย เธอจะได้สบายไปทั้งชาติโดยที่ไม่ต้องทำอะไรเลย อีกอย่างบ้านของเธอก็กำลังจะถูกฟ้องล้มละลาย แค่ฉันลดตัวไปเอากับเธอก็เกินพอแล้ว” โรสถึงกับนิ่งไปเมื่อผมรู้เรื่องครอบครัวของเธอ ใช่แล้วผมรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเธอ

“แต่เรื่องของเรามันไม่ได้เกี่ยวกับครอบครัวโรสเลยนะคะ”

“จะไม่เกี่ยวได้ยังไง ในเมื่อเธอคิดจะจับฉันตั้งแต่ทีแรก กะจะให้ฉันช่วยเหลือครอบครัวของเธอไม่ใช่เหรอ”

“ไม่ใช่! โรสไม่เคยคิดแบบนั้นเลยนะคะ ที่ทำไปทั้งหมดเพราะโรสรักยุ”

“หยุดพูดว่ารักฉัน ทั้งที่เธอไม่ได้คิดแบบนั้นจริง ๆ ต่อให้เธอรักฉันจริง ฉันก็ไม่มีทางรักผู้หญิงอย่างเธอหรอก”

“ยังไงยุก็จะรับผิดชอบแค่ลูกใช่มั้ย” 

“ถ้าเป็นลูกของฉันจริง ฉันรับผิดชอบแน่แต่ถ้าไม่ใช่คนที่จะลำบากก็คือเธอ” ผมเลือกที่จะขู่เธอไปแบบนั้นเพราะไม่อยากให้ผู้หญิงแบบนี้กลับเข้ามาในชีวิตของผมอีก

“แล้วคิดเหรอว่าโรสจะยอมให้ยุพรากลูกไปจากโรสได้”

“ถ้าเธอไม่ยอมก็ลองดู คนอย่างเธอจะมีอะไรที่สำคัญไปกว่าเงิน”

“โรสไม่ยอมแน่ ถ้ายุคิดจะรับผิดชอบแค่ลูก โรสก็จะพาลูกหนี” โรสขึ้นเสียงใส่ผม ท่าทางของเธอดูเหมือนไม่ยอมจริง ๆ

“ถ้าเธอกล้าก็ลองดู” ผมก้มลงกัดฟันพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น หากว่าเธอกล้าทำแบบนั้นจริงๆ ผมก็ไม่ยอมเหมือนกัน โรสจ้องมองผมเหมือนเธอกำลังโกรธที่ทุกอย่างมันไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิด

“ออกไปได้แล้ว ระหว่างนี้อย่าคิดทำอะไรเด็ดขาด ถ้าไม่อย่างนั้นแม้แต่เด็กในท้องฉันก็จะไม่รับผิดชอบ” ผมเอ่ยออกมาแค่นั้นแล้วเดินกลับเข้าไปในห้องนอน

ปัง !ปัง !

เสียงทุบประตูดังขึ้นหลังจากที่ผมเดินเข้ามาในห้อง

“ยุจะทำแบบนี้กับโรสไม่ได้นะคะ ออกมาคุยกับโรสให้รู้เรื่องก่อนยุจะทิ้งโรสไม่ได้นะคะ ลูกต้องมีแม่จะทำแบบนี้กับโรสไม่ได้นะ” เธอยังยืนทุบประตูอยู่ก่อนจะค่อยๆ ทรุดตัวนั่งลงกับพื้น ร้องไห้ฟูมฟายแทบขาดใจแต่มันก็ไม่ได้ทำให้ผมใจอ่อน

2 ชั่วโมงผ่านไป

เสียงร้องไห้ของโรสเงียบไปสักพัก ผมที่นั่งกุมขมับอยู่ที่ปลายเตียงก็ค่อย ๆ ยกตัวขึ้นเดินไปเปิดประตูและก็เป็นอย่างที่คิดไว้โรสออกไปแล้ว ผมถอนหายใจออกมาด้วยความรู้สึกหนักใจ หลังจากที่ผมนั่งคิดอยู่นานผมเลยตัดสินใจที่จะโทรหาแม่เพราะแม่เป็นคนเดียวที่รับฟังในเรื่องนี้ได้

Part พายุ end.

คนเป็นแม่รับสายลูกชายสุดที่รักทันทีด้วยความรู้สึกแปลกใจเพราะนานมากแล้วที่ชายหนุ่มไม่ได้โทรหาคนเป็นแม่เลย

(ว่าไง? ลูกชายตัวดี อะไรทำให้ลูกชายแม่โทรหาแม่ได้)

“ผมขอโทษที่ไม่ค่อยว่างโทรหาแม่เลย” พายุเอ่ยกลับไปด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แค่นั้นก็พอทำให้คนเป็นแม่รู้แล้วว่าลูกชายตัวดีน่าจะมีเรื่องไม่สบายใจ

(มีอะไรก็พูดมา อย่ามาทำเสียงเศร้าแบบนี้)

“เฮ้อ..” พายุถอนหายใจออกมาด้วยความหนักใจไม่น้อยที่ต้องเล่าเรื่องทุกอย่างให้คนเป็นแม่ฟัง

(พูดมา ถ้าไม่พูดแม่จะวางสาย) เมื่อโดนขู่ไปแบบนั้น พายุที่ลังเลอยู่เลยต้องรีบพูดทุกอย่างในทันที

“ผมทำผู้หญิงท้อง” คำพูดของพายุ ทำให้คนปลายสายถึงกับเงียบไปสักพัก

“แม่ได้ยินที่ยุพูดไหมครับ ยุทำผู้หญิงท้อง” พายุบอกย้ำกับคนเป็นแม่ไปอีกครั้ง

(อืม แม่ได้ยิน จะมีสักครั้งไหมที่ลูกโทรหาแม่แล้วมีเรื่องดี ๆ เท่าที่จำได้ไม่เคยมีเลยสักครั้ง)

“ยุขอโทษครับ”

(แล้วแน่ใจเหรอว่าผู้หญิงคนนั้นท้องลูกของเราจริง)

“ยุแน่ใจครับ”

(ถ้าลูกแน่ใจว่าเด็กเป็นหลานของแม่จริง ลูกไม่ต้องคิดมากทำหน้าที่ของตัวเองไป เดี๋ยวที่เหลือแม่จะเป็นคนจัดการเอง)

“แต่แม่ครับ ถ้าจะให้ยุรับผิดชอบ ยุรับผิดชอบแค่ลูก” พายุรีบบอกความต้องการของตัวเองในทันทีเพราะกลัวว่าคนเป็นแม่จัดการโดยที่ให้เขาแต่งการกับโรส

(ผู้หญิงคนนั้นลูกไม่ได้คบกับเธอเป็นแฟนเหรอ)

“ไม่ครับเราสองคนแค่สนุก ๆ กันเท่านั้น” คำตอบของลูกชายสุดที่รักทำให้คุณหญิงเนตรนภาถึงกับถอนหายใจ เอาจริงก็พอรู้จักนิสัยของลูกชายดีว่าเป็นยังไง แต่ทุกครั้งพายุก็ไม่เคยพลาดกับเรื่องแบบนี้

(แล้วทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงปล่อยให้ท้องได้)

“ผมพลาดเอง” เสียงที่เอ่ยออกมาของลูกชายทำให้คุณหญิงถึงกับถอนหายใจอีกครั้ง

(ถ้าพลาดแล้วก็ต้องรอให้ผู้หญิงคนนั้นคลอด แล้วตรวจดีเอ็นเอ ถ้าเป็นหลานของแม่จริง เดี๋ยวแม่จัดการเรื่องทุกอย่างเอง ส่วนลูกตั้งใจเรียนให้จบแล้วกลับมาบริหารงานต่อจากคุณพ่อ)

“ยุขอโทษนะครับ ที่ทำให้แม่ต้องมาลำบากกับเรื่องไม่เป็นเรื่องของยุ”

(มันเกิดขึ้นแล้วจะให้ทำยังไง แม่ก็คงต้องเลี้ยงหลาน ส่วนยุก็ทำหน้าที่ของยุไป หลานคนเดียวแม่เลี้ยงได้)

“ขอบคุณแม่มากนะครับที่เข้าใจยุ แต่ว่าพ่อจะเข้าใจยุแบบแม่ไหม” 

(เดี๋ยวแม่จัดการเองไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องพ่อ ยังไงพ่อลูกก็คงไม่ใจร้ายกับหลานหรอก)

“ยุขอโทษแม่อีกครั้งนะครับ” พายุได้แต่พูดคำว่าขอโทษเพราะทุกครั้งที่เกิดเรื่อง คนเป็นแม่มักจะเข้ามาช่วยแก้ปัญหาให้ทุกครั้งและครั้งนี้ก็เช่นกัน หลังจากนี้ชายหนุ่มคงต้องหยุดเรื่องผู้หญิงไปอีกนานและกลับมาตั้งใจเรียนให้จบตามที่คนเป็นพ่อหวังไว้ หลังจากที่ได้คุยกับคนเป็นแม่ไป ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกดีขึ้นมาเล็กน้อย แต่เขาก็ยังคงวางใจไม่ได้เพราะโรสคงไม่ยอมหยุดอยู่แค่นี้แน่