ตอนที่3 สัญญา

ตอนที่3 สัญญา

4เดือนต่อ

ณ คฤหาสน์หรูตระกูลบวรกิจวัฒนานนท์

ภายในห้องรับแขกหรูที่เต็มไปด้วยความตึงเครียดและความเงียบ หลังจากที่โรสได้ฟังข้อตกลงที่คุณหญิงเนตรนภาพูดก่อนหน้านี้เธอก็ถึงกับเงียบไป

“แกก็ตอบคุณหญิงไปสิยัยโรส มัวแต่นั่งนิ่งทำไม คุณหญิงเขาเมตตาครอบครัวเราขนาดนี้แล้ว” เป็นแม่ของโรสที่หันมาดุลูกสาวเพราะเธอเอาแต่เงียบไม่ยอมพูดอะไรสักคำ

“ว่าไงโรส? ถ้าเธอตอบตกลงและเซ็นสัญญานี้ ธุรกิจของครอบครัวเธอจะไม่ล้มละลายและเงินร้อยล้านนี้มันก็พอจะทำให้เธออยู่เฉย ๆ โดยที่ไม่ต้องทำอะไรเลย” คุณหญิงพูดถึงสัญญาอีกครั้ง เมื่อเห็นสีหน้าลังเลของโรส

“หนูขอคุยกับยุก่อนได้ไหมคะ”

“เธอจะคุยกับตายุทำไม ก็รู้อยู่ว่าคำตอบมันเป็นยังไง ไม่ใช่ว่าฉันไม่เอ็นดูเธอนะ แต่ว่าลูกชายฉันไม่ได้รักเธอ แต่งงานกันไปจะเป็นเธอเองที่ลำบาก” โรสกุมมือก้มหน้าลงแล้วถอนหายใจเพราะสิ่งที่คุณหญิงพูดมันถูกต้องทั้งหมด

“ถ้าคุณหญิงสัญญาว่าจะทำให้บริษัทของผมกลับมา ทางเรายินดีรับข้อเสนอครับ” เป็นพ่อของโรสที่แทรกพูดขึ้น โดยที่ไม่ได้สนใจเลยว่าลูกสาวจะคิดยังไง

“พ่อ!!” โรสหันมาขึ้นเสียงใส่คนเป็นพ่อด้วยความไม่พอใจเมื่อได้ยินแบบนั้น

“แกจะมัวลังเลทำไม คุณหญิงเขาให้เราขนาดนี้แล้ว อีกอย่างแกแน่ใจเหรอว่าแกจะเลี้ยงลูกให้สุขสบายได้ ให้ลูกอยู่กับคุณหญิงและมีอนาคตที่ดีถูกแล้ว” โรสมองหน้าคนเป็นพ่อ ใบหน้าสวยเห่อแดงมันก็จริงอย่างที่พ่อเธอพูด ลำพังเธอคนเดียวคงเลี้ยงลูกให้สุขสบายไม่ได้ ยิ่งตอนนี้ครอบครัวของเธอก็กำลังจะล้มละลาย โรสนั่งเงียบจมอยู่กับความคิดและสุดท้ายเธอก็ต้องเลือกสิ่งที่ดีที่สุด

“ตกลงค่ะ หนูจะยกลูกสาวให้คุณหญิงและตกลงจะเซ็นสัญญาฉบับนี้” คำตอบของโรส ทำให้คุณหญิงถึงกับยิ้มด้วยความดีใจ

“ฉันดีใจนะ ที่เธอเลือกที่จะรับสัญญาข้อตกลงนี้ งั้นก็เซ็นซะสิ” คุณหญิงเลื่อนเอกสารพร้อมปากกาให้โรส หญิงสาวมองเอกสารตรงหน้าอย่างชั่งใจเล็กน้อย ก่อนที่จะตัดสินใจหยิบปากกาขึ้นมาเซ็น คุณหญิงเนตรนภาได้แต่นั่งยิ้ม เมื่อเซ็นเอกสารจนครบทุกหน้าแล้ว โรสค่อย ๆ วางปากกาลงนัยน์ตาสวยแดงก่ำ

“ไม่ต้องเป็นห่วงนะ ยังไงพาขวัญก็เป็นหลานฉัน ฉันจะดูแลเขาเป็นอย่างดี จะมีชีวิตที่สุขสบาย” โรสมองมาที่คุณหญิงเนตรนภาสุดท้ายน้ำตาที่เธอพยายามกลั้นมันไว้ก็ไหลออกมาจนได้ เธอรู้ดีว่าลูกจะมีชีวิตที่ดีอย่างแน่นอน เธอแค่เสียใจที่ต่อจากนี้จะไม่ได้อยู่เคียงข้างในวันที่พาขวัญเติบโต

“หนูฝากลูกด้วยนะคะ” คุณหญิงได้แต่ยิ้มแล้วพยักหน้า สุดท้ายครอบครัวหน้าเงินอย่างครอบครัวโรสก็ยอมขายหลานเพื่อแลกกับเงินอย่างที่คุณหญิงคิดไว้ ทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่คุณหญิงเนตรนภาวางไว้ทุกอย่าง ต่อจากนี้จะไม่มีผู้หญิงชื่อโรสเข้ามาในชีวิตของลูกชายและหลานสาวสุดที่รักอีกต่อไปเพราะในสัญญาได้ระบุไว้ชัดเจนแล้ว ว่าห้ามไม่ให้โรสกลับเข้ามาในชีวิตของพายุกับลูกอีกไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ตาม หลังจากที่โรสตัดสินใจแบบนั้น วันต่อมาเธอได้ออกไปจากคฤหาสน์บวรกิจวัฒนานนท์ในทันที หญิงสาวยืนอยู่หน้าบ้านหลังใหญ่ของตระกูลดัง ใบหน้าสวยแดงก่ำเต็มไปด้วยคราบน้ำตา

“แม่ขอโทษที่ไม่สามารถดูแลหนูได้ แม่รักหนูนะพาขวัญ” น้ำเสียงสั่นเครือเอ่ยด้วยความรู้สึกจุกในอก

“แกจะยืนอาลัยอาวรณ์ทำไม ถึงแก่อยู่ที่นี่ต่อไป ก็ไม่ได้ทำให้คุณหญิงเขารับแกเป็นลูกสะใภ้หรอก ตัดใจซะเถอะอย่างน้อยสิ่งที่เราได้มามันก็คุ้ม” คนเป็นแม่เอ่ยบอกกับลูกสาวที่ยังยืนมองบ้านหลังใหญ่ของตระกูลดัง

“ขึ้นรถได้แล้วจะยืนกันอีกนานไหม” เสียงคนเป็นพ่อตะโกนออกมาจากรถ ก่อนจะขับออกไปเมื่อทั้งภรรยาและลูกขึ้นมานั่งบนรถแล้ว โรสที่นั่งอยู่ข้างหลังหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเธอเปิดดูรูปของลูกสาวตัวน้อยวัยสี่เดือน ใบหน้าสวยยิ้มทั้งน้ำตา เธอหวังว่าสิ่งที่เธอตัดสินใจทำลงไป มันจะเป็นสิ่งที่ถูกต้องที่สุดและดีที่สุดสำหรับเธอกับลูกแล้ว

“เราย้ายไปอยู่เมืองนอกกันไหมคุณ เงินตั้งร้อยล้าน อยู่แบบไม่ต้องทำงานก็สบายไปทั้งชาติ” มาลัยเอ่ยขึ้นมาหลังจากสามีได้ขับรถออกมาไกลแล้ว

“จะไปอยู่เมืองนอกให้เปลืองทำไมอยู่ที่นี่แหละ” คนเป็นสามีเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

“เราไปอยู่เมืองนอกก็ดีเหมือนกันนะคะ หนูไม่อยากอยู่ที่นี่ เราไปเริ่มต้นชีวิตกันใหม่เถอะค่ะ” เป็นโรสที่นั่งฟังพ่อกับแม่คุยกัน เธอได้ยินเลยพูดแทรกขึ้นมา

“ถ้าพวกเราไปอยู่เมืองนอก แกคิดเหรอว่าย่ากับน้องแกจะยอมไปอยู่ด้วย อยากจะหนีความอับอาย ตอนที่ทำทำไมไม่รู้จักคิด ฉันอุตส่าห์ส่งแกไปเรียนถึงเมืองนอกเมืองนา แต่ก็ยังทำตัวต่ำเหมือนเดิม” 

“คุณจะไปตอกย้ำลูกทำไม ไม่ใช่เพราะยัยโรสเหรอเราถึงได้บริษัทกลับคืนมา ไหนจะเงินร้อยล้านอีก ส่วนเรื่องของคุณแม่กับยัยลูกไม่รักดี ถ้าไม่ไปด้วยเราก็แค่ทิ้งเงินไว้ให้สักก้อนไม่เห็นจะยาก”

“คุณจะให้ผมทิ้งแม่ตัวเองเนี่ยนะ เอาสมองที่ไหนมาคิด” คนเป็นสามีตะคอกกลับด้วยความรู้สึกไม่พอใจ

“คุณดีตายแหละ ก่อนหน้านี้ก็เห็นแก่เงินเหมือนกัน ไม่งั้นไม่พูดให้ยัยโรสรีบรับขอเสนอของคุณหญิงนั่นหรอก”

“คุณจะว่าให้ผมคนเดียวก็ไม่ถูก มันเป็นเพราะใครถ้าไม่ใช่ลูกตัวดีของคุณไปทำงามหน้าไว้”

“หยุดทะเลาะกันได้แล้วค่ะ!!” โรสที่นั่งอยู่เบาะข้างหลังตะโกนออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ทำให้ทั้งสองที่ได้ยินถึงกับเงียบลง

“ถ้าทุกอย่างมันเป็นความผิดของหนู ถ้าพ่อกับแม่อายที่มีหนูเป็นลูก หนูจะไปจากชีวิตทุกคนเอง”

“ไม่นะยัยโรส ลูกจะพูดแบบนั้นไม่ได้ ใครไม่ไปก็ปล่อยเขา แกไปกับแม่สองคนก็ได้” มาลัยพูดพร้อมกับหันมาจ้องเขม็งสามีที่กำลังขับรถอยู่ข้าง ๆ ด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจ

“อยากทำอะไรก็ทำ” คนเป็นสามีขึ้นเสียงใส่กลับไปเช่นกัน หลังจากนั้นก็ไม่มีใครพูดอะไรออกมาอีกเลยจนรถขับมาจอดอยู่ที่หน้าบ้านหลังใหญ่ โรสเมื่อเห็นว่ารถจอดสนิทแล้ว เธอก็รีบเปิดประตูก้าวเท้าลงไปทันที ร่างแบบบางรีบเดินเข้าไปภายในบ้านหลังใหญ่ด้วยสีหน้าตึงเครียด

“กลับมาแล้วเหรอคะ?” คนเป็นน้องเดินมาหาพี่สาวเอ่ยถามด้วยความดีใจ แต่โรสกลับไม่ได้สนใจเลย เธอได้แต่สาวเท้าเดินขึ้นไปยังชั้นสองของบ้าน ทำให้คนเป็นน้องได้แต่มองตามหลังด้วยความสงสัย

“ยืนบื้ออยู่ทำไม มีอะไรก็ไปทำอย่ามายุ่งเรื่องของผู้ใหญ่เขา” คนเป็นแม่ที่เดินเข้ามาตามหลังลูกสาวคนโต หันมาดุลูกคนเล็กด้วยความรำคาญ

“ก็แค่สงสัยว่าพี่เป็นอะไร ไม่เห็นต้องดุเลย”

“มันไม่ใช่หน้าที่ของแก ยุ่งไม่เข้าเรื่องจะไปไหนก็ไป” คนเป็นแม่หันมาทำตาขวางใส่ลูกคนเล็กก่อนจะตามลูกสาวคนโตขึ้นไปยังชั้นสอง

“อย่าไปสนใจพี่กับแม่เขาเลย มีอะไรก็ไปทำเถอะ” คนเป็นพ่อเดินเข้ามาตบที่ไหล่ของลูกคนเล็ก ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องทำงาน

ทางด้านของคุณหญิงเนตรนภา

เมื่อเห็นว่าแม่ของหลานได้ออกไปจากบ้านเรียบร้อยแล้ว คุณหญิงเนตรนภาก็รีบโทรหาลูกชายสุดที่รักในทันที

“แม่จัดการเรียบร้อยแล้วนะ ต่อไปนี้ผู้หญิงคนนั้นจะไม่มีโอกาสได้กลับเข้ามาในชีวิตของลูกกับยัยหนูอีก

(ขอบคุณแม่มากเลยนะครับ ผมฝากดูแลพาขวัญด้วยนะครับ ถ้าเรียนจบทำงานตามที่คุณพ่อบอกเรียบร้อยแล้ว ผมจะรีบกลับไปทันที)

“ไม่ต้องห่วงทางนี้ ลูกทำหน้าที่ของลูกไป ส่วนเรื่องพาขวัญแม่จะเป็นคนดูแลเอง”

(ขอบคุณแม่อีกครั้งนะครับที่ทำทุกอย่างเพื่อผมมาตลอด ผมสัญญาจะไม่ทำให้แม่ต้องลำบากใจอีกแล้ว)

“ให้มันจริงเถอะ แม่หวังว่าจะไม่มีหลานคนที่ สอง สาม สี่ ตามมาก็แล้วกัน”

(ไม่มีแน่นอนครับ ต่อไปนี้ชีวิตของผมจะมีแค่ลูกเท่านั้น ถึงเขาจะเกิดจากความผิดพลาดของผมแต่ผมก็รักเขามาก ๆ)

“แม่หวังว่าเรื่องนี้จะเป็นบทเรียนให้ยุ ต่อไปนี้ทำอะไรก็คิดให้เยอะ ๆ อะไรที่พลาดไปแล้วก็ไม่ต้องไปคิดมาก ทำทุกวันให้ดีที่สุดแค่นั้นพอ”

(ขอบคุณแม่นะครับ ผมรักแม่มากนะ)

“แม่ก็รักลูกดูแลตัวเองด้วย เดี๋ยวแม่ไปดูพาขวัญก่อน” บทสนทนาระหว่างลูกชายสุดที่รักกับคนเป็นแม่จบลง คุณหญิงเนตรนภาก็รีบเดินตรงไปหาหลานสาววัยสี่เดือนที่กำลังงอแงไม่หยุด

“โอ๋ ๆ ไม่ร้องนะคะคนเก่งของย่า ไหนดูสิเป็นอะไรทำไมถึงร้องไม่หยุดน่า” คนเป็นย่าก้มลงไปอุ้มหลานตัวน้อยขึ้นมาปลอบ สักพักเสียงฝีเท้าของใครบางคนก็เดินเข้ามา

“จัดการเรียบร้อยแล้วเหรอ?” เสียงเข้มของคนเป็นสามีถามขึ้นมา เมื่อเห็นว่าภายในห้องไม่มีแม่ของหลานอยู่แล้ว

“ฉันจัดการเรียบร้อยแล้วค่ะ รับรองครอบครัวนั้นจะไม่กลับมายุ่งวุ่นวายอีก”

“ให้ท้ายกันจนเคยตัว ความจริงไม่น่าไปช่วยมันด้วยซ้ำ ปล่อยให้มันหาทางออกเอง หรือไม่ก็ให้มันแต่งงานไปเลย” คุณหญิงได้ยินสามีพูดแบบนั้นก็ถอนหายใจ

“ลูกยังมีอนาคตอีกไกล หลานคนเดียวฉันเลี้ยงได้ไม่จำเป็นต้องมีแม่ก็ได้”

“อย่าเข้าข้างมันจนลืม ว่าอะไรผิดอะไรถูก บางทีคุณก็ต้องปล่อยให้มันได้เจอบทเรียนบ้าง” คนสามีบ่นเพียงแค่นั้นแล้วก็เดินออกไป ส่วนคุณหญิงได้แต่มองตามหลังสามีแล้วส่ายหน้า

หลังจากทุกอย่างเรียบร้อยเป็นไปตามที่คุณหญิงเนตรนภาวางไว้ พายุก็กลับมาใช้ชีวิตปกติ ชายหนุ่มตั้งใจเรียนจนจบทำงานตามที่คนเป็นพ่อสั่งทุกอย่าง ส่วนเรื่องผู้หญิง ชายหนุ่มไม่เคยให้ใครเข้ามาใกล้เลยแม้แต่น้อย เขากลายเป็นคนเย็นชา เงียบขรึม ไม่ยุ่งวุ่นวายกับใคร ทั้งชีวิตของเขาตอนนี้มีแค่ลูกเท่านั้น พายุบินกลับไทยอาทิตย์ละครั้งเพื่อไปหาลูกสาวตัวน้อยและทุกครั้งชายหนุ่มจะใช้เวลาอยู่กับลูกจนคุ้มค่า จะมีก็แค่ช่วงสองปีหลังที่ชายหนุ่มจะต้องรีบปิดงานให้จบเพื่อจะได้กลับไปอยู่กับลูกสาวและก็เป็นอย่างที่ตั้งใจภายในเวลา10ปี พายุสามารถทำให้บริษัทส่งออกยานยนต์ของตระกูลบวรกิจวัฒนานนท์เป็นที่รู้จักไปทั่วโลก ชายหนุ่มพิสูจน์ให้คนเป็นพ่อได้เห็นแล้วว่า เขาสามารถดูแลบริษัทและครอบครัวได้เป็นอย่างดีและวันนี้ก็มาถึง 10ปีผ่านไปชายหนุ่มเตรียมตัวจะบินกลับประเทศไทยในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า มือหนาล้วงโทรศัพท์เครื่องหรูที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงขึ้นมา เปิดดูรูปถ่ายของลูกสาวในวัยสิบขวบแล้วยิ้ม

“อีกไม่กี่ชั่วโมงพ่อก็จะกลับไปหาหนูแล้วนะคะ” ใบหน้าหล่อเหลาในวัยสามสิบปียิ้มให้กับโทรศัพท์ที่อยู่ในมือ แค่คิดว่าจะได้เจอหน้าลูกสาวและกลับไปอยู่ด้วยกันมันก็ทำชายหนุ่มมีความสุขมากที่สุดแล้ว