ตอนที่9 เป็นไปตามแผน

ตอนที่9 เป็นไปตามแผน

หลังจากที่หญิงสาวกลับไปแล้ว ก็จะเหลือแต่พายุที่นั่งมองเอกสารตรงหน้าแล้วยกยิ้มมุมปาก

ประตูห้องทำงานถูกเปิดเข้ามา

“เรียบร้อยไหมเฮีย” เป็นเสียงของพาริชที่เอ่ยถามคนเป็นพี่ ก่อนจะนั่งลงข้าง ๆ

“ก็ไม่ได้ยาก เงินมันซื้อได้ทุกอย่างจริง ๆ” พายุยิ้มร้ายกาจเมื่อคิดว่าคนตัวเล็กได้ตกหลุมพรางของเขาเรียบร้อยแล้ว

“แต่ผมว่าเฮียก็ลงทุนมากเหมือนกันนะ ยอมเสียเงินสิบห้าล้านเพื่อซื้อบ้านหลังนั้นกลับคืนมา โคตรนับถือความคิดชั่ว ๆ ของเฮียมากเลยวะ” พาริชเอ่ยแซวพี่ชายที่ยอมทำอะไรแบบนั้นลงไป

“เศษเงินแค่นั้นแลกกับสิ่งที่ได้มามันก็คุ้ม” 

“ระวังจะตกหลุมพรางที่ตัวเองขุดไว้นะเฮีย ผู้ชายที่ไม่เคยแตะเนื้อต้องตัวผู้หญิงมานานกว่าสิบปี จะมาใจแตกเพราะผู้หญิงคนนั้นไม่ได้นะ เสียหน้าแย่”

“ไม่มีทาง!คนอย่างเฮียไม่คิดจะรักผู้หญิงคนไหนนอกจากพาขวัญ” 

“ให้มันจริงเถอะ ผมเดินสวนกับเธอเมื่อกี้ หน้าตาก็สวยใช้ได้เลย ปากนิดจมูกหน่อย โคตรน่ารักเลย” พาริชหันมายักคิ้วให้คนเป็นพี่แบบกวน ๆ

“สวยแต่รูป จูบอาจจะไม่หอมก็ได้” ริมฝีปากหนาเอ่ยพร้อมกับหยิบเอกสารแล้วลุกขึ้นเต็มความสูง

“เฮียไปแล้ว ขอบใจมาก” พายุตบไปที่ไหล่ของพาริชแบบไม่จริงจังนะ

“ถ้าอยากรู้ว่าหอมไหมก็ลองจูบดูนะเฮีย” พาริชตะโกนแซวตามหลังคนเป็นพี่

“ไม่โว้ย!” พายุที่ก้าวเท้าเดินไปตะโกนกลับทันที พาริชได้แต่ยิ้มแล้วส่ายหน้า

เจ้าของร่างสูงหนึ่งร้อยแปดสิบเจ็ดเดินออกมาจากธนาคารตรงไปที่รถคันหรูแล้วขับออกไป วันนี้ชายหนุ่มมีนัดทานมื้อเที่ยงกับชะเอม พายุขับรถตรงไปโรงพยาบาลที่ชะเอมทำงานอยู่ ระหว่างเขาโทรหาชะเอมเพื่อบอกว่ากำลังไปรับเธอ

(ว่าไงคะพี่ยุ)

“พี่กำลังจะไปรับนะครับ”

(มาไว้จังทำธุระเสร็จแล้วเหรอคะ)

“เรียบร้อยแล้วครับ”

(โอเคค่ะ เดี๋ยวเอมจะรีบทำงานแล้วเจอกัน ขับรถดี ๆ นะคะ) แค่นั้นทั้งสองก็กดวางสายไป

ทางด้านของลันตา

ร่างแบบบางนั่งอยู่ที่ป้ายรถเมล์ หญิงสาวล้วงหยิบโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋าออกมา แล้วกดโทรหาแฟนหนุ่มทันที แต่โทรไปกี่สายปกรณ์ก็ไม่รับสักที ใบหน้าสวยทำสีหน้าเศร้าเล็กน้อยก่อนจะเลิกโทร

“สงสัยประชุมอยู่มั้ง” เสียงหวานพูดปลอบใจตัวเองเพราะช่วงหลัง ๆ มา ปกรณ์ไม่ค่อยมีเวลาให้เธอเลย แต่หญิงสาวก็พอเข้าใจว่าแฟนหนุ่มทำงานหนักเพราะต้องทำหน้าที่แทนคนเป็นพ่อ อีกไม่นานผอ.ก็เกษียณและคนที่ต้องมารับช่วงต่อคือปกรณ์ ลันตาลุกขึ้นเมื่อรถเมล์มาจอดตรงหน้าของเธอ คนตัวเล็กก้าวเท้าขึ้นไปบนรถเมล์ ร่างแบบบางนั่งอยู่เบาะข้างหน้าต่าง ระหว่างที่รถเคลื่อนตัวออกไปใบหน้าสวยหันไปมองถนนที่เต็มไปด้วยรถวิ่งผ่านไปมา หญิงสาวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้งเปิดดูรูปถ่ายของใครบางคน ใบหน้าสวยเรียบนิ่งนัยน์ตาสวยคลอเบ้า

“หนูจะเป็นยังไงบ้างนะ รอหน่อยนะคะเดี๋ยวเราก็ได้เจอกันอีกครั้ง” เสียงหวานพึมพำบอกกับตัวเอง น้ำตาที่คลออยู่ขอบตาไหลลงข้างแก้มใสเมื่อหญิงสาวค่อย ๆ หลับตาลง เป็นเวลาเดียวกันที่รถจอดติดไฟแดง ด้วยความบังเอิญรถหรูของพายุก็จอดติดไฟแดงเหมือนกัน คนตัวสูงที่นั่งอยู่ในรถเผลอหันมองออกไปข้างนอก และเขาก็ต้องชะงักเมื่อเห็นหญิงสาวที่เขาเพิ่งแยกตัวออกมา สายตาคมจ้องมองใบหน้าสวยผ่านกระจกฟิล์มรถสีดำ

“ร้องไห้เหรอ? ผู้หญิงอย่างเธอร้องไห้เป็นด้วยเหรอลันตา” เสียงทุ้มต่ำพึมพำทั้งที่สายตายังคงจับจ้องที่ใบหน้าสวยของเธอ

...ทำไมถึงได้รู้สึกคุ้นดวงตาสวยคู่นั้นอย่างบอกไม่ถูก...

สายตาคมยังคงจับจ้องมองเธออยู่อย่างนั้นด้วยความรู้สึกคุ้นเคยจนกระทั่ง

ปี๊ด ปี๊ด ปี๊ด

เสียงแตรรถข้างหลังเรียกสติของเขากลับมา ร่างแกร่งสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะเหยียบคันเร่งทันทีเมื่อไฟเขียว

@โรงพยาบาลxxx

รถคันหรูขับมาจอดที่หน้าโรงพยาบาล ชะเอมยืนรออยู่ก่อนแล้ว หมอสาวเปิดประตูรถขึ้นมานั่งบนเบาะข้างคนขับ หมอสาวหันมาส่งยิ้มหวานให้เจ้าของรถ

“เราจะไปกินข้าวเที่ยงที่ไหนกันคะ”

“เอมมีร้านประจำหรือเปล่า ไปร้านประจำเอมก็ได้” เจ้าของรถเอ่ยพร้อมกับขับรถออกไป

“มีค่ะ งั้นไปร้านประจำเอมนะคะ”

“โอเคครับ” ว่าแล้วพายุก็ขับตรงไปที่ร้านอาหารประจำของหมอชะเอม ตามที่หมอสาวบอก

@ร้านอาหาร

บนโต๊ะอาหาร เมื่อมาถึงชะเอมจัดการสั่งอาหาร ทั้งสองทานมื้อเที่ยงกันไปด้วยคุยกันตามประสาคนเคยรักกัน

“พี่พายุกลับมาอยู่ที่นี่เลยใช่ไหมคะ”

“ครับพี่กลับมาที่นี่เลยเพราะว่าต้องรับช่วงต่อจากคุณพ่อ”

“ดีจังเลยนะคะเราจะได้เจอกันบ่อยขึ้น ตอนแรกที่เอมรู้ว่าพี่ยุอยู่ที่อังกฤษต่อเอมก็ตกใจ คิดว่าจะไม่ได้เจอพี่ยุอีกแล้ว”

“พี่แค่อยู่ช่วยงานตามที่คุณพ่อบอก”

“พี่ยุยังเก่งเหมือนเดิมเลยนะคะ อีกอย่างที่เอมตกใจคือตอนที่รู้ว่าน้องพาขวัญเป็นลูกของพี่ยุ เอมตกใจมาก ๆ เลยนะคะ” ใบหน้าสวยมองอดีตแฟนหนุ่มตรงหน้าแล้วยิ้ม นัยน์ตาสวยดูเศร้าอย่างเห็นได้ชัด

“พาขวัญเป็นทุกอย่างในชีวิตพี่ ถึงแม้ว่าจะไม่ได้เกิดมาจากความรักก็ตาม”

“ทำไมพูดอย่างนั้น ถ้าไม่ได้รักกันแล้วจะมีน้องพาขวัญได้ไง”

“มันเป็นแค่ความผิดพลาดในช่วงหนึ่งของชีวิตพี่” หมอสาวได้ยินถึงกับจ้องมองอดีตแฟนหนุ่มนิ่ง มือสวยเอื้อมไปกุมมือหนาที่วางอยู่ข้าง ๆ

“น้องพาขวัญโชคดีมากนะคะ ที่มีคุณพ่ออย่างพี่ยุ” พายุหลุบมองมือสวยที่กุมมือเขาแล้วกลับมองมาที่ชะเอมอีกครั้งเขายิ้มให้เธอ

“ขอบคุณนะครับ เราทานข้าวดีกว่าเดี๋ยวเอมต้องไปทำงานต่อไม่ใช่เหรอ” พายุไม่อยากพูดถึงอดีตเพราะเขาเกลียดมัน ชะเอมได้แต่ยิ้มแล้วพยักหน้า

เมื่อทานข้าวเสร็จเรียบร้อย พายุขับรถไปส่งชะเอมที่โรงพยาบาล ก่อนที่เขาจะกลับบริษัท

ประธานหนุ่มแห่งอาณาจักรส่งออกยานยนต์ระดับประเทศ ก้าวเท้าเดินเข้ามาภายในตึกหรูสามสิบชั้น ซึ่งเป็นที่อยู่บริษัทใหญ่โตของตระกูลบวรกิจวัฒนานนท์ พายุเข้ามาบริหารแทนคนเป็นพ่ออย่างเต็มตัวตั้งแต่ที่เขากลับมาแล้ว ระหว่างที่ชายหนุ่มเดินเข้ามา พนักงานที่ยืนอยู่ต่างพากันหันมายกมือไหว้ทักทาย ก่อนจะมีสาวสวยหุ่นดีเดินตรงมาที่เขา

“สวัสดีค่ะท่านประธาน ยินดีต้อนรับการกลับมาอย่างเป็นทางการนะคะ” พายุยิ้มให้เลขาสาวที่คุณหญิงเนตรนภาเป็นคนหาให้

“ขอบคุณนะครับ”

“ทุกคนแยกย้ายไปทำงานเลยครับ” ใบหน้าหล่อเหลายิ้มเอ่ยบอกกับพนักงานที่ยืนอยู่ ทุกคนได้ยินแบบนั้นก็พากันแยกย้ายไปทำหน้าที่ของตัวเอง จะเหลือก็แต่ พายุกับเลขาสาวสวยตรงหน้า ริมฝีปากแดงยิ้มให้เจ้านายหนุ่มอีกครั้ง

“ดิฉันชื่อแอนนาค่ะ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ”

“ยินดีที่ร่วมงานด้วยครับ” สายตาคมจ้องมองแอนนาด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง พายุเอ่ยแค่นั้นแล้วก้าวเท้าตรงไปที่ลิฟต์เขาไม่ได้สนใจสีหน้าของเธอตอนนี้เลยด้วยซ้ำ แอนนาที่เห็นท่าทางเย็นชาของชายหนุ่มเธอถึงกับถอนหายใจ ทำหน้าไม่พอใจเล็กน้อย

“หยิ่งจังเลยนะคะ” เธอบ่นพึมพำก่อนจะรีบสาวเท้าเรียวตามหลังเจ้านายหนุ่มไป ระหว่างที่ยืนรอลิฟต์อยู่ พายุหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาใครบางคน

“เรื่องที่ฉันให้จัดการ ขอภายในเดือนนี้นะเพราะฉันไม่อยากเสียเวลาอีกแล้ว”

เสียงเข้มสั่งคนปลายสายเพียงแค่นั้น ในจังหวะเดียวกันประตูลิฟต์เปิดมาพอดี พายุก้าวเท้าเข้าไปข้างในตามด้วยเลขาสาวสวย เธอเลือกที่จะไปยืนอยู่ข้างหลังของเขา พายุใช้หางตามองแอนนาเล็กน้อยแล้วกลับมาทำหน้านิ่งเหมือนเดิม ชายหนุ่มรู้เจตนาของคนเป็นแม่ดี ว่าแอนนามาทำงานที่นี่เพื่ออะไร แต่ก็อย่างว่าเขาไม่คิดจะสนใจผู้หญิงคนไหนอยู่แล้ว