ตอนที่8 คนร้ายกาจ

ตอนที่8 คนร้ายกาจ

เช้าวันต่อมา

หน้าห้องไอซียูโรงพยาบาลบวรกิจวัฒนานนท์

เจ้าของร่างสูงหนึ่งร้อยแปดสิบเจ็ด ยืนมองลูกสาวสุดที่รัก ที่ยังคงหลับใหลไม่ได้สติ

“สุดที่รักของพ่อรีบตื่นขึ้นมานะคะ รู้ไหมว่าพ่อคิดถึงหนูมากแค่ไหน” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยพร้อมกับมองไปยังลูกสาวตัวน้อยผ่านกระจกใสบานใหญ่ เริ่มต้นของทุกเช้าพายุจะแวะมาหาลูกสาวทุกวันก่อนเข้าบริษัท ชายหนุ่มทำแบบนี้ตั้งแต่ที่พาขวัญย้ายมา

“วันนี้พ่อจะทำให้ผู้หญิงคนนั้นได้รับรู้รสชาติของความเจ็บปวด” ร่างสูงกัดฟันพูดด้วยความแค้นที่มีคับอก ก่อนจะก้าวเท้าเดินออกไปด้วยใบหน้านิ่ง

ทางด้านของลันตา

หญิงสาวตื่นขึ้นมาด้วยใบหน้าและขอบตาที่บวมอย่างเห็นได้ชัด เมื่อคืนเธอร้องไห้จนเผลอหลับไปทั้งน้ำตา หญิงสาวดันตัวขึ้นจากเตียงนอนก่อนจะเดินตรงไปที่ห้องน้ำ เธอรีบจัดการตัวเองให้เรียบร้อยเพราะวันนี้ต้องเข้าไปที่ธนาคาร ร่างแบบบางเดินลงมาจากชั้นสองของบ้าน เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วโทรหาแม่ (เลี้ยง) ทันที

(โทรมาทำไม?) เสียงปลายสายทำเสียงไม่พอใจเหมือนเธอโทรไปรบกวน

“หนูมีเรื่องจะถามแม่”

(มีเรื่องอะไรถ้าไม่สำคัญ ฉันจะวางสายนะ)

“แม่เอาบ้านหลังนี้ไปจำนองกับธนาคารเหรอคะ” คำถามของลูกเลี้ยงทำให้ปลายสายเงียบไปสักพัก

“เงียบทำไมเหรอคะ ว่าไงคะแม่เอาบ้านหลังนี้ไปจำนองเหรอ”

(ใช่!ฉันเอาไปจำนองกับธนาคาร ก็ช่วงที่พ่อแกไม่สบายแรก ๆ ฉันไม่รู้จะเอาเงินจากที่ไหนมารักษา ฉันก็เลยเอาบ้านไปจำนอง)

“แต่บ้านหลังนี้เป็นสมบัติสุดท้ายที่พ่อให้แม่นะคะ พ่อไว้ใจให้แม่ดูแลมัน แต่แม่กลับทิ้งมันไปแบบนี้เหรอคะ”

(ฉันไม่ได้อยู่บ้านหลังนั้นแล้ว ถ้าแกอยากได้ แกก็ไปเอาออกมาจากธนาคารเองสิ)

“แม่คิดว่ามันง่ายเหรอคะ ที่จะเอาบ้านออกมาจากธนาคาร”

(ถ้าไม่มีปัญญาแกก็ปล่อยให้ธนาคารยึดไป จะอะไรมากมายกะอีแค่บ้านเก่า ๆ หลังหนึ่ง)

“ถึงมันจะเก่าแต่มันก็เป็นบ้านของเรานะคะ หนูจะไม่ยอมเสียบ้านหลังนี้ไปเด็ดขาด”

ลันตาไม่ได้รอคำพูดจากคนปลายสาย เธอเลือกที่จะวางสายไปเพราะยังไงก็ไม่มีประโยชน์ที่จะพูดอะไรอีก

09.00 น.

@ ธนาคารบวรกิจวัฒนานนท์

ร่างแบบบางลงจากรถแท็กซี่ ก่อนจะเดินตรงไปที่ธนาคาร เธอหยิบนามบัตรของพนักงานที่ให้ไว้ขึ้นมา แล้วโทรหาทันที

“ฉันอยู่ที่ธนาคารแล้วค่ะ” เมื่อคนปลายสายรับสาย ลันตาเอ่ยบอกไปในทันที

(เดี๋ยวลูกค้าเดินขึ้นมาที่ชั้นสามได้เลยนะคะ จะเจอกับห้องทำงานของท่านประธานอยู่ขวามือ นั่งรอในห้องนั้นได้เลยค่ะ)

“ขอโทษนะคะ ทำไมต้องไปที่ห้องของท่านประธานด้วยคะ” หญิงสาวถามกลับไปเพราะเรื่องแค่นี้ไม่น่าจะต้องถึงผู้บริหารระดับสูงขนาดนั้น

(เป็นเคสพิเศษค่ะ แค่นี้นะคะฉันยุ่งอยู่)

“ดะ..เดี่ยว...คะ..ค่ะ” ยังไม่ทันที่ลันตาจะพูด คนปลายสายก็วางไปทันที หญิงสาวถอนหายใจก่อนจะเดินไปตามที่พนักงานสาวบอก เมื่อมาถึงมือเล็กเอื้อมไปเปิดประตูบานใหญ่ที่อยู่ตรงหน้า เธอค่อย ๆ ก้าวเข้าไปข้างใน ลันตากวาดสายตามองไปรอบ ๆ ห้องทำงานหรู มันดูใหญ่โตสมฐานะของตระกูลร่ำรวยอันดับต้น ๆ ของประเทศจริงๆ

“ที่ทำงานของคนรวยเป็นแบบนี้นี่เอง” เสียงหวานเอ่ยพึมพำ ก่อนจะหย่อนสะโพกสวยนั่งลงบนโซฟาตัวใหญ่ด้วยความรู้สึกเป็นกังวลและอึดอัดในเวลาเดียวกัน เธอนั่งรอเพียงไม่นาน ประตูบานใหญ่ก็ถูกเปิดเข้ามา พร้อมกับร่างสูงของใครบางคน ที่เธอคุ้นเคย ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจเพราะเธอไม่คิดว่าจะได้เจอกับเขาที่นี่

“ขอโทษที่ทำให้รอนานนะครับ” น้ำเสียงและรอยยิ้มที่เขาพูดกับเธอ มันช่างแตกต่างจากวันนั้นอย่างสิ้นเชิง ทำให้คนที่ฟังถึงกับทำตัวไม่ถูก ร่างแบบบางรีบลุกขึ้นทันที 

“มะ..ไม่เป็นไรค่ะ”

“นั่งลงเถอะครับ ผมคงทำให้คุณอึดอัดเพราะเรื่องวันนั้นแน่เลย ความจริงวันนั้นผมก็ต้องขอโทษด้วยนะครับ ผมแค่อารมณ์ร้อนไปหน่อย” เจ้าของร่างสูงส่งยิ้มให้คนตัวเล็กที่ยืนอยู่ตรงหน้า

“ไม่เป็นไรค่ะ”

“เชิญนั่งครับ ทำตัวตามสบายได้เลยไม่ต้องเกร็ง” คำพูดของพายุทำให้เธอรู้สึกแปลกใจไม่น้อย มือเล็กกุมมือตัวเองไว้แน่นด้วยความประหม่า หัวใจด้วยน้อยเต้นไม่เป็นจังหวะเมื่อได้สบสายตากับเขาแบบไม่ทันได้ตั้งตัว เขาเห็นท่าทางที่ดูประหม่าของเธอแล้วยกยิ้ม

“ผมแค่อยากมาขอโทษกับเรื่องวันนั้นแล้วก็เรื่องที่ผมไล่คุณออก แต่ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับผมคุยกับ ผอ.แล้วว่าให้รับคุณกลับไปทำงานเหมือนเดิม” พายุบอกเหตุผลที่เขาและเธอมาเจอกันในวันนี้

“ขอบคุณนะคะ แต่ฉันก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่ามันเกี่ยวอะไรกับเรื่องบ้านของฉัน” ลันตาถามกลับไปด้วยความสงสัยไม่น้อย เธอพอจะรู้ว่าธนาคารแห่งนี้เป็นเครือของตระกูลบวรกิจวัฒนานนท์ แต่เท่าที่รู้มาพายุไม่ได้เป็นผู้บริหาร เธอเลยถามออกไปด้วยความอยากรู้

“นั่งก่อนดีกว่าครับเรามีเรื่องต้องคุยกันยาว” น้ำเสียงเข้มบอกกับคนตัวเล็กอีกครั้ง ใบหน้าสวยเรียบนิ่งก่อนที่เธอจะนั่งลงที่เดิม

“เข้าเรื่องกันเลยนะครับคือผมอยากจะช่วยคุณเรื่องบ้าน แทนคำขอโทษที่ทำให้คุณเดือดร้อนก่อนหน้านี้ ผมเข้าใจทุกอย่างแล้วว่าเรื่องที่เกิดขึ้นมันเป็นแค่อุบัติเหตุ ผมรู้สึกผิดและอารมณ์ร้อนไปหน่อย” พายุบอกเหตุผลทั้งหมดออกไปทันที ลันตามองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก

“ไม่จำเป็นต้องทำขนาดนี้ก็ได้ค่ะ” 

“จำเป็นสิครับ ผมเข้าใจผิดเรื่องที่เกิดขึ้น ทั้งที่คุณเป็นครูที่ดูแลลูกสาวของผมมาตลอดแท้ ๆ ผมนี่นิสัยแย่จังเลยนะครับ” ใบหน้าหล่อเหลาแสดงสีหน้าเหมือนคนกำลังรู้สึกผิดจริง ๆ แต่ทำไมเธอถึงไม่ได้รู้สึกแบบนั้นเลย

“เรื่องดูแลน้องพาขวัญมันเป็นหน้าที่ของฉันอยู่แล้วค่ะเพราะฉะนั้นคุณไม่ต้องขอบคุณอะไรเลย”

“ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ผมก็ยังรู้สึกผิดอยู่ดี” เข้าพูดแล้วส่งยิ้มให้เธออีกครั้งเพื่อแสดงความจริงใจ

“ไม่เป็นไรค่ะ”

“ผมต้องการช่วยคุณเรื่องบ้านจริง ๆ นะครับ” คนตัวสูงบอกความต้องการของตัวเองออกไปอีกครั้ง

“มันมากเกินไป ฉันรับไว้ไม่ได้ค่ะ” ลันตาปฏิเสธออกไปทันทีอย่างไม่ลังเล

“ลองคิดดูนะครับ เงินตั้งสองล้านคุณจะไปหาที่ไหนภายในเวลาหนึ่งเดือน” หญิงสาวมองมาที่ชายหนุ่มอีกครั้ง มันก็จริงอย่างที่เขาพูด เธอจะไปหาเงินสองล้านมาจากไหนภายในระยะเวลาเพียงแค่หนึ่งเดือน

“ไม่ใช่ว่าผมดูถูกคุณนะครับ แต่ความเป็นจริงมันก็เป็นแบบนั้น ให้ผมช่วยเถอะนะครับ ผมอยากช่วยจริง ๆ” ลันตาถึงกับคิดหนักอีกครั้ง หญิงสาวอยากเก็บบ้านหลังนั้นไว้เพราะมันเป็นเหมือนเรื่องราวทุกอย่างในชีวิตของเธอตั้งแต่ที่เธอจำความได้ มันเป็นทุกอย่างในชีวิตของเธอตอนนี้

“ผมจะซื้อบ้านหลังนั้นไว้ แล้วคุณก็มาผ่อนจ่ายกับผม เอาเท่าที่คุณไหวไม่มีดอกเบี้ย” เสียงเข้มเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อเห็นท่าทางลังเลของคนตัวเล็ก เธอนั่งเงียบไปสักพักเหมือนกำลังคิดหนักกับสิ่งที่ชายหนุ่มเสนอมา

“มันสามารถทำแบบนั้นได้เหรอคะ” ในที่สุดหลังจากที่ลันตาเงียบไปสักพัก เธอก็เอ่ยถามด้วยความอยากรู้

“ได้สิครับทำไมจะไม่ได้ ผมลืมบอกไปว่าน้องชายของผมเป็นผู้บริการธนาคารในเครือบวรกิจวัฒนานนท์ทั้งหมด เรื่องแค่นี้สบายมากครับ” ลันตาทำหน้าคิดหนักอีกครั้ง

“ไม่ต้องคิดมากครับ ผมไม่มีเจตนาอีกแอบแฝงแน่นอน เพราะผมช่วยด้วยความเต็มใจ”

...จะคิดมากทำไมลันตาอย่างน้อยก็ได้บ้านกลับคืนมาไม่ใช่เหรอ...

เมื่อคิดได้แบบนั้น หญิงสาวไม่ลังเลรีบตอบตกลงกลับไปทันที

“ก็ได้ค่ะ” คำตอบของคนตัวเล็กทำให้พายุพอใจเป็นอย่างมาก

“ขอบคุณนะครับที่คุณยอมให้ผมช่วย” ริมฝีปากหนาอมชมพูยิ้มให้เธอด้วยความรู้สึกดีใจ

“เป็นฉันต่างหากที่ต้องขอบคุณ” 

“เอาเป็นว่าตกลงตามนี้นะครับ เดี๋ยวผมให้เลขาเอาสัญญามาให้”

“ค่ะ” หญิงสาวตอบพร้อมกับพยักหน้ากลับไป

ผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วโมง สัญญาทุกอย่างก็เรียบร้อยเขาให้เธอผ่อนเดือนละสองพันโดยไม่คิดดอกเบี้ย ในอนาคตถ้าคนตัวเล็กมีเงินมากพอก็สามารถจ่ายได้ทันทีโดยไม่มีดอกเบี้ยเหมือนกัน

“ขอบคุณ คุณอีกครั้งนะคะ” หญิงสาวยกมือไหว้ผู้มีพระคุณที่ทำให้เธอได้บ้านกลับคืนมา แถมยังไม่ต้องจ่ายเงินสองล้านด้วย

“ไม่เป็นไรครับ ผมเต็มใจ เอ่อ..ผมของเบอร์ติดต่อคุณไว้ได้ไหมครับ”

“ได้ค่ะ” ลันตาตอบกลับทันที ทั้งเธอและเขาแลกเบอร์กันไว้

“แล้วเดี๋ยวผมโทรหานะครับ”

“ค่ะ” ริมฝีปากบางเอ่ยบอกกับชายหนุ่มตรงหน้าก่อนที่เธอจะหันหลังเปิดประตูเดินออกไป สายตาคมเรียบนิ่งมองตามหลังเล็กแล้วยกยิ้มร้ายกาจ

“เธอมันง่ายกว่าที่ฉันคิด..ลันตา..”