Novels by Uchicha

ตอนที่4 อุบัติเหตุ@ ประเทศไทย10ปีต่อมา16.00น. ณ โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งหน้าห้องฉุกเฉิน มีครูสาวนั่งกุมมือที่เต็มไปด้วยเลือด ใบหน้าสวยมีคราบน้ำตาบ่งบอกให้รู้ว่าผ่านการร้องไห้มามากแค่ไหน ร่างแบบบางสั่นไปทั้งตัว“หลานฉัน!! หลานฉันอยู่ไหน?” เพียงไม่นานเสียงของใครบางคนดังขึ้นมาด้วยความร้อนรน ทำให้ครูสาวที่นั่งอยู่ต้องรีบลุกขึ้นทันที คุณหญิงเนตรนภาเดินตรงมาที่ครูสาว ยังไม่ทันที่จะได้อธิบายอะไรออกไปเพียะ!!!ใบหน้าสวยของครูสาวหันไปตามแรงตบฝ่ามือแบบไม่ทันได้ตั้งตัว เธอยังคงก้มหน้าอยู่อย่างนั้นด้วยความรู้สึกผิดกับเรื่องที่เกิดขึ้น“เป็นครูภาษาอะไร เด็กแค่คนเดียวยังดูแลไม่ได้ ถ้าหลานฉันเป็นอะไรไป ฉันไม่เอาเธอไว้แน่!!” คุณหญิงตะคอกใส่ครูสาวที่เอาแต่สะอื้นร้องไห้ ไม่มีคำแก้ตัวใด ๆ ออกมาจากปากเล็กเลยเพราะเรื่องที่เกิดขึ้นส่วนหนึ่งก็มาจากความสะเพร่าของตัวเธอเองด้วย ครูสาวก้มหน้าถอยหลังเดินออกมาอยู่ในที่ของตัวเองเงียบ ๆ จะมีก็แต่คุณหญิงที่ยังยืนร้องไห้อยู่หน้าประตูห้องฉุกเฉิน ไม่นานก็มีชายวัยกลางคนเดินตรงเข้ามาอีกคน“หลานยังไม่ออกมาอีกเหรอคุณ” เสียงเข้มเอ่ยถามภรรยาที่ยืนอยู่พร้อมกับเหลือบมองมาที

ตอนที่3 สัญญา4เดือนต่อณ คฤหาสน์หรูตระกูลบวรกิจวัฒนานนท์ภายในห้องรับแขกหรูที่เต็มไปด้วยความตึงเครียดและความเงียบ หลังจากที่โรสได้ฟังข้อตกลงที่คุณหญิงเนตรนภาพูดก่อนหน้านี้เธอก็ถึงกับเงียบไป“แกก็ตอบคุณหญิงไปสิยัยโรส มัวแต่นั่งนิ่งทำไม คุณหญิงเขาเมตตาครอบครัวเราขนาดนี้แล้ว” เป็นแม่ของโรสที่หันมาดุลูกสาวเพราะเธอเอาแต่เงียบไม่ยอมพูดอะไรสักคำ“ว่าไงโรส? ถ้าเธอตอบตกลงและเซ็นสัญญานี้ ธุรกิจของครอบครัวเธอจะไม่ล้มละลายและเงินร้อยล้านนี้มันก็พอจะทำให้เธออยู่เฉย ๆ โดยที่ไม่ต้องทำอะไรเลย” คุณหญิงพูดถึงสัญญาอีกครั้ง เมื่อเห็นสีหน้าลังเลของโรส“หนูขอคุยกับยุก่อนได้ไหมคะ”“เธอจะคุยกับตายุทำไม ก็รู้อยู่ว่าคำตอบมันเป็นยังไง ไม่ใช่ว่าฉันไม่เอ็นดูเธอนะ แต่ว่าลูกชายฉันไม่ได้รักเธอ แต่งงานกันไปจะเป็นเธอเองที่ลำบาก” โรสกุมมือก้มหน้าลงแล้วถอนหายใจเพราะสิ่งที่คุณหญิงพูดมันถูกต้องทั้งหมด“ถ้าคุณหญิงสัญญาว่าจะทำให้บริษัทของผมกลับมา ทางเรายินดีรับข้อเสนอครับ” เป็นพ่อของโรสที่แทรกพูดขึ้น โดยที่ไม่ได้สนใจเลยว่าลูกสาวจะคิดยังไง“พ่อ!!” โรสหันมาขึ้นเสียงใส่คนเป็นพ่อด้วยความไม่พอใจเมื่อได้ยินแบบนั้น“แกจะมัวลังเลท

ตอนที่2 พ่อลูกอ่อน9เดือนต่อมาณ ประเทศไทย@โรงพยาบาลเอกชนXXXคุณหญิงเนตรนภายืนอยู่หน้าห้องคลอดด้วยความรู้สึกตื่นเต้นและเป็นกังวลในเวลาเดียวกัน หลังจากวันที่ลูกชายตัวดีโทรมาเล่าให้ฟัง คนเป็นแม่ก็รีบจัดการเรื่องทุกอย่างทันที โดยการให้โรสกลับมาอยู่ที่เมืองไทยและจะเป็นคนดูแลทุกอย่างเอง ในตอนแรกโรสไม่ยอมกลับมาเพราะเธอกลัวว่าพายุจะทิ้งเธอไปอย่างที่ชายหนุ่มขู่เธอไว้ คุณหญิงเลยอ้างไปว่าหลังจากที่เธอคลอดลูกจะรีบจัดการงานแต่งให้ทันที โรสเลยยอมโดยไม่มีข้อแม้หลายชั่วโมงผ่านไปห้องคลอดถูกเปิดออกมา พร้อมกับเด็กน้อยแรกเกิดตัวอ้วนที่นอนหลับอยู่ในรถเข็นเด็ก คุณหญิงรีบเดินเข้าไปหาในทันที เด็กน้อยน่ารักไร้เดียงสาทำให้คนเป็นย่ายิ้มด้วยความเอ็นดู น้ำตาคลอด้วยความรู้สึกตื้นตันใจ“หลานย่าทำไม น่าเกลียดน่าชังขนาดนี้ลูก” คุณหญิงเนตรนภาก้มลงมองหน้าหลานสาวแล้วยิ้มไม่หุบ“เดี๋ยวเราขออนุญาตพาน้องไปที่ห้องเด็กแรกเกิดก่อนนะคะ คุณย่าไปหาน้องได้ที่นั่นค่ะ” พยาบาลสาวเอ่ยก่อนที่จะเข็นเด็กน้อยไปที่ห้อง ส่วนคนเป็นย่าได้แต่มองตามหลังแล้วยิ้มครืดดดดเสียงโทรศัพท์ที่อยู่ในมือของคุณหญิงดังขึ้น ใบหน้านิ่งก้มมองหน้าจอสี่เหล

ตอนที่1 จุดเริ่มต้น@ ประเทศอังกฤษPart. พายุเพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมืองลอนดอน“ฉันเคยบอกเธอแล้วว่าห้ามปล่อยให้ตัวเองท้อง” ผมตะคอกใส่หน้าโรสที่ยืนร้องไห้ฟูมฟาย เมื่อผมรู้ว่าเธอท้องก็เลยมีอารมณ์ไม่พอใจทันที“ฮือ ฮือ โรสก็ไม่ได้อยากให้เรื่องมันเป็นแบบนี้” โรสร้องไห้คร่ำครวญกอดแขนผมไว้แน่นเหมือนกลัวว่าจะเสียผมไป“เธอแน่ใจเหรอ? ว่าไม่อยากให้เรื่องมันเป็นแบบนี้ เธอจ้องจะจับฉันหลายครั้งแล้ว แต่ครั้งนี้ฉันดันพลาดไง เธอก็เลยทำมันสำเร็จ” ผมจับกระชากแขนเล็กแล้วสะบัดออกด้วยท่าทางรังเกียจ จนทำให้ร่างแบบบางของโรสเซเล็กน้อย แต่ผมก็ไม่สนใจว่าเธอจะเจ็บหรือเปล่าเพราะก่อนหน้าที่เราสองคนจะตกลงเป็นคู่นอนกัน ผมบอกไปแล้วว่าห้ามปล่อยให้ตัวเองท้อง ถ้าท้องคือทุกอย่างจบ แต่วันนี้เธอกลับมาบอกว่าเธอท้องและลูกในท้องก็เป็นลูกของผม เป็นใครจะไม่โมโหอีกอย่างเราสองคนก็เพิ่งจะสิบเก้าอนาคตยังอีกยาว ผมไม่ยอมเอาอนาคตมาทิ้งเพราะเรื่องนี้เด็ดขาด“ทำไมยุพูดแบบนี้ โรสไม่เคยคิดจะทำแบบนั้นเลยนะคะ โรสรักยุเราสองคนรักกันไม่ใช่เหรอ”“ใครรักเธอ? ฉันไม่เคยพูดเลยว่าฉันรักเธอ เธอยอมนอนกับฉันเอง เธอเสนอให้ฉันก็แค่สนอง อย่ามาทำตัวเป็นเจ้า

บทนำปัง!เสียงประตูที่เปิดเข้ามาและปิดลงในทันที ทำให้เจ้าของห้องที่นั่งอยู่ปลายเตียงถึงกับสะดุ้งตกใจ ลันตา หันไปมองคนตัวโตที่กำลังสาวเท้าเดินตรงมาที่เธอ ใบหน้าหล่อเหลาจ้องมองเธอด้วยความรู้สึกที่ยากจะคาดเดาได้ ลันตารีบลุกขึ้นยืนทว่ายังไม่ทันที่คนตัวเล็กจะได้ตั้งตัว คนเอาแต่ใจก็จับแขนเล็กกระชากเข้าไปหาตัวเอง อย่างคนเอาแต่ใจและเจ้าอารมณ์สุด ๆ“โอ๊ยย!!” เสียงหวานร้องออกมาด้วยความเจ็บ ใบหน้าสวยหลุบมองมือใหญ่ที่กำลังบีบแขนเธอไม่ยอมปล่อย นัยน์ตาสวยเงยขึ้นมามองใบหน้าคมคาย“อย่ามาสำออย แค่นี้ไม่ตายหรอก” พายุ กระแทกเสียงใส่คนตัวเล็กที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นภรรยาถูกต้องตามกฎหมายทั้งพฤตินัยและนิตินัย“ไหนเธอลองพูดกับอีกทีสิ ว่าเธอต้องการจะทำอะไร” ใบหน้าหล่อก้มลง นัยน์ตาคมจับจ้องเข้าไปนัยน์ตาสวยเพื่อรอคำตอบ ที่พายุต้องถามแบบนั้นออกไปเพราะก่อนหน้านี้ที่ภรรยาสาวโทรไปหา เธอบอกว่าเธอต้องการที่จะหย่ากับเขา ทำให้ประธานหนุ่มที่กำลังประชุมอยู่ถึงกับยกเลิกประชุมกะทันหัน แล้วรีบขับรถมาหาเธอที่บ้านในทันที“ว่าไง? พูดออกมาสิว่าเธออยากจะอะไร พูดมา!” คนเอาแต่ใจตะคอกใส่หน้าภรรยาสาวในตอนท้าย ลันตาได้ยินถึงกับสะดุ้ง ข

ตอนที่6 เลขาท่านประธาน“โอเคนะคะพี่ฝน ท่านประธานบอกว่าให้รับเพื่อนนุชเข้าทำงานแล้ว” นุชจรียิ้มพูดกับน้ำฝนด้วยความดีใจ“ก็คงต้องเป็นอย่างนั้นแหละ” น้ำฝนเอ่ยเสียงแข็งด้วยความรู้สึกไม่พอใจก่อนจะเดินออกไปทันที ส่วนนุชจรีก็รีบเดินไปหาพรีมมาที่นั่งอยู่“เป็นไงบ้างคะคุณนุช” พรีมมาเอ่ยถามด้วยความอยากรู้“เรียบร้อยแล้วค่ะ พรุ่งนี้เริ่มงานได้เลย”“จริงเหรอคะ ขอบคุณ คุณนุชมากเลยนะคะ บุญคุณครั้งนี้พรีมจะไม่มีวันลืมเลยค่ะ” พรีมมายิ้มออกมาด้วยความดีใจ อย่างน้อยเธอก็มีงานทำ ต่อให้คนเป็นแม่จะระงับบัตรเครดิต เธอก็มีเงินใช้อยู่ดี“ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ เดี๋ยววันนี้คุณพรีมกลับไปก่อนนะคะ แล้วพรุ่งนี้ค่อยมาเริ่มงานกัน”“โอเคค่ะ” พรีมมาลุกขึ้นเธอกำลังจะก้าวเท้าเดินไป แต่ทว่า“คุณนุชคะ คือว่าพรีมน่าจะนั่งรถเมล์กลับคนเดียวไม่เป็น” พรีมมาหันมายิ้มแห้ง ๆ ให้นุชจรีเมื่อนึกได้ว่าเธอนั่งรถเมล์ไม่เป็น“จริงด้วยนุชลืมไปเลยค่ะ ทำไงดีคะนุชได้เวลาเข้างานแล้วด้วย” นุชจรีทำหน้าคิดหนัก“เอาอย่างนี้ไหมคะ เดี๋ยวพรีมนั่งรอคุณนุชอยู่ที่คาเฟ่ข้างล่างก็ได้ค่ะ”“คุณพรีมจะเบื่อเอานะคะแบบนั้น กว่านุชจะเลิกงาน”“ไม่เป็นไรค่ะพรีมรอ

ตอนที่5 เจอกันอีกครั้ง (ยัยเด็กขี้ขโมย)เช้าวันต่อมาพรีมมาตื่นแต่เช้ามานั่งรอนุชจรีอยู่ข้างล่าง ด้วยความที่เป็นวันแรกและครั้งแรกที่เธอจะได้ทำงานหลังจากที่เรียนจบมา ความจริงแล้วพรีมมาตั้งใจว่าจะกลับมาช่วยพี่ชายทำงานที่บริษัท แต่ในเมื่อทุกอย่างมันเป็นแบบนี้ เธอก็คงต้องทำงานหาเงินใช้เองไปก่อน จนกว่าทุกอย่างจะเรียบร้อย“มาแล้วค่ะ เราไปกันดีกว่า” นุชจรีที่กำลังเดินเข้ามาเอ่ยทักทายเจ้าของบ้านที่นั่งอยู่บนโซฟากลางบ้าน พรีมมาหันไปหานุชจรีแล้วยิ้ม“เราจะไปยังไงคะ ไปรถพรีมไหม” พรีมมมาเอ่ยถามนุชจรีพร้อมกับชี้ไปที่รถสปอร์ตคันหรูที่จอดอยู่หน้าบ้าน“ไปรถเมล์ดีกว่าค่ะ นั่งแค่ต่อเดียวยาว ๆ เพราะธนาคารที่นุชทำมันเป็นสำนักงานใหญ่ อยู่ในเมืองขับรถไป รถน่าจะติดมากเดี๋ยวจะสายค่ะ”“โอเคนั้นเราไปรถเมล์ก็ได้” พรีมมายิ้มแล้วตอบกลับไป ใช้เวลาเดินทางประมาณครึ่งชั่วโมงก็มาถึงสำนักงานใหญ่ของธนาคารบวรกิจวัฒนานนท์ พรีมมายืนมองตึกสูงที่อยู่ตรงหน้าด้วยความตื่นเต้น“เข้าไปกันเถอะค่ะ” นุชจรีสะกิดบอกพรีมมาที่ยังยืนมองตึกสูงข้างหน้า“อ๋ออืมไปกันเถอะค่ะ” พรีมมาเดินตามหลังนุชจรีเข้าไปในตึกก่อนจะเดินเข้าไปในลิฟต์กดชั้นที่ย

ตอนที่4 ตัวคนเดียวด้านของพรีมมา หลังจากที่หญิงสาวขับรถออกมาได้ไกลพอสมควร เสียงถอนหายใจด้วยความรู้สึกโล่งอกก็ดังขึ้นเมื่อคัพเค้กโทรมาบอกว่างานหมั้นถูกยกเลิกเรียบร้อยแล้ว“เห้อ...” พรีมมาขับรถออกมาไกลแถวชานเมืองเพราะก่อนที่เธอจะหนีมา คนเป็นพี่ได้จัดการเรื่องที่อยู่ให้เรียบร้อย โดยซื้อบ้านอยู่แถวชานเมืองไว้ให้ เธอเลยไม่ได้กังวลเรื่องนี้สักเท่าไหร่“หนูขอโทษนะคะแม่ แต่หนูไม่อยากหมั้นกับคนที่หนูไม่ได้รักจริง ๆ” พรีมมาบ่นพึมพำขอโทษคุณหญิงผกาด้วยความรู้สึกผิดไม่น้อยเพราะเธอรู้ดีว่าคนเป็นแม่ต้องไม่พอใจมาก ๆ แต่ทำไงได้เธอไม่อยากแต่งงานกับคเชนทร์ก็เลยต้องหนี เพียงไม่นานพรีมมาขับรถมาจอดหน้าบ้านตามที่อยู่ที่พีระส่งมาให้ หญิงสาวเปิดประตูรถลงมา เมื่อเธอเห็นว่ามีหญิงวัยกลางคนยืนอยู่หน้าบ้าน“สวัสดีค่ะ คุณพรีมมาใช่ไหมคะ” ผู้หญิงวัยกลางคนยืนยิ้มอยู่หน้าบ้านเอ่ยทักทายคนตัวเล็ก ที่เพิ่งลงมาจากรถ“สวัสดีค่ะ” พรีมมายิ้มแล้วยกมือไหว้ด้วยความเกรงใจ“ป้าชื่อแหม่มค่ะ เป็นคนที่คุณพีระจ้างมาให้ทำความสะอาดบ้านรอคุณพรีมมาค่ะ”“อ๋อค่ะ ขอบคุณคุณป้าแหม่มมากนะคะ แต่เดี๋ยวหลังจากนี้พรีมจัดการเองค่ะ” พรีมมาได้แต่ยิ้มแ

ตอนที่3 หนีงานหมั้น 2ทางด้านครอบครัวของพรีมมา“แม่จะเอายังไงดีตาพี น้องเราทำอะไรไม่คิดถึงหน้าแม่เลย” คุณหญิงผกาหันมาถามพีระลูกชายคนโตด้วยความรู้สึกหนักใจกับเรื่องที่ลูกสาวคนเล็กก่อเอาไว้“ผมก็บอกแม่แล้วไงครับ ว่าน้องไม่อยากหมั้น แล้วยิ่งเรามามัดมือชกน้องแบบนี้ ถ้าเป็นผม ผมก็หนีครับ”“ตาพี!! แทนที่ลูกจะช่วยแม่คิดหาทางออก จะมาตอกย้ำแม่ทำไม” คุณหญิงผกาหันมาดุลูกชายคนโตที่เอาแค่เข้าข้างน้องสาวจนเคยตัว“ไม่เห็นจะยากเลยครับ เราแค่ก็ยกเลิกงานหมั้นไปแล้วก็ขอโทษแขกที่มาในงานแค่นี้เอง แม่จะคิดอะไรมากครับ” พีระออกความคิดเห็นไป คุณหญิงก็ยิ่งแสดงสีหน้าเป็นหนักใจอีกครั้ง“มันก็ต้องเป็นอย่างนั้นแหละ แต่แม่จะกล้ามองหน้าฝั่งนั้นได้ยังไง ไหนจะเรื่องธุรกิจที่เรากำลังจะทำร่วมกันอีก”“แม่ครับธุรกิจก็ส่วนธุรกิจ ผมว่าทุกคนเป็นผู้ใหญ่มากพอ ถึงทางนั้นจะยกเลิกทำธุรกิจกับเรา ก็ใช่ว่าเราจะเดือดร้อนนี่ครับ” คุณหญิงผกาได้ยินที่ลูกชายคนโตพูดก็ถึงกับถอนหายใจ มันก็จริงอย่างที่พีระพูด ต่อให้ทางนั้นจะยกเลิกการทำธุรกิจด้วย ก็ใช่ว่าจะเดือดร้อน แต่คุณหญิงก็ไม่อยากเป็นคนผิดคำพูด“ทำตามที่ผมบอกเถอะครับ เรื่องมันจะได้จบ ๆ”

ตอนที่2หนีงานหมั้น 1ครืดดดดด.......“เออกูกำลังรีบไป” พาริชเอ่ยบอกกับคนปลายสายด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดจากเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ (กูว่ามึงไม่ต้องรีบมาแล้ว)“ทำไมวะ?”(ก็ว่าที่คู่หมั้นของไอ้เชนทร์แม่งหนีไปแล้ว กูนี่โคตรฮาเลย)“จริงเหรอวะ สมน้ำหน้าแม่ง!! อวดดีนักกูอยากเห็นหน้ามันฉิบหาย เออเดี๋ยวกูรีบไปดูหน้าแม่งก่อน” พาริชวางสายไปทันทีก่อนจะรีบเหยียบคันเร่งไปที่งาน เพื่อที่จะไปตอกย้ำสมน้ำหน้า คนอวดดีอย่างคเชนทร์เพราะในกลุ่มเพื่อนพาริชกับคเชนทร์ไม่ค่อยถูกกันสักเท่าไหร่ ตั้งแต่ที่คเชนทร์แอบคบกับแฟนสาวของพาริช ตอนที่เรียนอยู่ต่างประเทศ หลังจากนั้นมาทั้งสองคนก็ต่างคนต่างอยู่มากกว่า แต่วันนี้คเชนทร์กลับเลือกรักแรกของตัวเองและทิ้งเธอคนนั้น มันเลยทำให้พาริชยิ่งไม่พอใจเข้าไปอีกภายในงานหมั้นที่กำลังวุ่นวายอยู่กับการตามหาว่าที่เจ้าสาว คเชนทร์ที่พยายามโทรหาพรีมมาเป็นร้อยสายแต่เธอก็ไม่รับสายเขาเลย ชายหนุ่มก้าวเท้าเดินตรงไปหาคัพเค้กที่ยืนอยู่“เธอไม่รู้จริง ๆ เหรอว่าน้องพรีมไปไหน” คเชนทร์เอ่ยถามคัพเค้กที่ยืนทำหน้านิ่ง ก่อนจะหันมาหาคนตัวสูงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ“ไม่รู้ค่ะ” คัพเค้กตอบออกมาเพียงแค่นั้น แต่คนหัว

ตอนที่1ตาต่อตาหลังจากที่ทั้งสองยืนจ้องหน้ากันสักพัก ก็เป็นพรีมมาที่เอ่ยขึ้นมาด้วยความรู้สึกไม่พอใจ“อะไรของคุณ อย่ามามั่วนะ ฉันเพิ่งขับมาจอดเมื่อกี้เอง มันจะเป็นรถของคุณได้ยังไง บ้าป่ะเนี่ย” พรีมมาขึ้นเสียงใส่ชายหนุ่มที่อ้างว่ารถคันนี้เป็นของเขา ด้วยความรู้สึกโมโห สายตาของเธอมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า“รถของผม คนอะไรใส่ชุดก็แปลกยังทำตัวแปลก ๆ ถ้าจะมารำแก้บน ศาลอยู่ทางโน่นไม่ใช่มายืนทำเนียนแบบนี้” พาริชใช้สายตาคมมองคนตัวเล็กที่อยู่ตรงหน้าด้วยความดูถูก พร้อมกับชี้ไปที่ศาลพระภูมิ คำพูดของเขาทำให้คนที่ได้ยินถึงกับไม่พอใจ ก่อนจะก้มลงมองชุดของตัวเองแล้วเงยหน้าขึ้นมาจ้องเขม็งคนตัวโตตรงหน้าอีกครั้ง“ฉันไม่ได้มารำแก้บน!! รูปร่างหน้าตาก็ดี การแต่งตัวก็น่าจะเป็นผู้ดี แต่คำพูดคำจาน่าเกลียด ฉันใส่ชุดแบบนี้แล้วมันแปลกหรือไปหนักหัวคุณตรงไหนไม่ทราบ หลบไปฉันรีบไม่มีเวลามาเถียงกับคนบ้าอย่างคุณหรอก” พรีมมาพยายามผลักคนตัวโตที่ยืนอยู่ตรงหน้าออกไป แต่มีหรือพาริชจะยอมง่าย ๆ เพราะรถคันนี้มันเป็นของเขาจริง ๆ เธอต่างหากที่ต้องหลบไป“หึ! หน้าตาก็ดีนะแต่หน้าด้านฉิบหาย ก็บอกแล้วไงว่ารถคันนี้ของผม”“รถฉัน!! แต่งตัวด

ตอนที่5 ประธานคนใหม่@ผับxxx22.00น.บรรยากาศในผับที่เต็มไปด้วยผู้คนและเสียงเพลง ภาคินทร์ที่นั่งอยู่ตรงบาร์กำลังกระดกวิสกี้รสขมเข้าปากปึก! แก้ววิสกี้กระทบลงบนบาร์เสียงดัง บ่งบอกว่าคนที่ดื่มมันเข้าไปกำลังอยู่ในอาการมึน สายตาคมเผลอเหลือบไปเห็นหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ภาคินทร์ส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้เธอ หญิงสาวในชุดเดรสสั้นรัดรูปสีดำจ้องมองมาที่ภาคินทร์แล้วส่งยิ้มกลับมา“แคนดี้ค่ะ ยินดีที่ได้รู้จัก” หญิงสาวอกโตหน้าลูกครึ่งแนะนำตัวเองพร้อมกับยืนแก้วไปชนกับแก้วของภาคินทร์ สายตาคมหลุบมองแล้วยกยิ้มมุมปาก“ผมไม่ได้ยิน คุณพูดว่าอะไรเหรอครับ?” คนเจ้าเล่ห์แกล้งถามออกไปทั้งที่ความจริงเขาได้ยินที่เธอพูดหมดทุกคำ ลูกครึ่งสาวขยับเข้ามาใกล้แล้วกระซิบข้างหูของภาคินทร์อีกครั้ง“ฉันชื่อแคนดี้ค่ะ แล้วคุณล่ะคะชื่ออะไร” หญิงสาวลูกครึ่งแนะนำตัวเองอีกครั้งด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ส่วนภาคินทร์ที่ได้ยินก็หันไปมองเธอทันที ทำให้ใบหน้าอยู่ห่างกันแค่คืบ ทั้งสองสบตากันก่อนที่ภาคินทร์จะกระซิบข้างหูของแคนดี้“ผมชื่อภาคินทร์ ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันครับคนสวย” ชายหนุ่มแนะนำตัวเองกลับไป ปลายจมูกโด่งสัมผัสเข้ากับลำคอระหงอย่างตั้งใ

ตอนที่4 ผิดหวัง10ปีผ่านไปภาคินทร์เรียนจบปริญญาเอกด้านบริหารธุรกิจ ตอนนี้ชายหนุ่มอายุยี่สิบเก้าปี เขาพร้อมที่จะรับตำแหน่งประธานใหญ่โรงพยาบาลบวรกิจวัฒนานนท์ต่อจากคนเป็นพ่อแล้ว ภาคินทร์กลับประเทศไทยด้วยเครื่องบินส่วนตัว ที่แรกที่เขาจะไปคือคอนโดของโยธิตาเพื่อนสาวคนสนิทที่ช่วงหลัง ๆ มา ทั้งสองไม่ค่อยได้คุยกันเลยเพราะต่างคนก็ต่างยุ่ง ภาคินทร์ไม่ลืมที่จะแวะซื้อดอกไม้ช่อโตไปเซอร์ไพรส์คนตัวเล็ก@คอนโดโยธิตาภาคินทร์ยืนอยู่หน้าห้องของคนตัวเล็กในมือถือดอกไม้ช่อโต ใบหน้าหล่อเหลายิ้มด้วยความดีใจเพราะนี่เป็นการเจอกันครั้งแรกในรอบหนึ่งปีเพราะช่วงนั้นโยธิตาไม่ว่าง เธอเลยไม่ได้บินไปหาเขา ส่วนเขาก็ยุ่ง ๆ เกี่ยวกับการกลับมารับตำแหน่ง ภาคินทร์เอื้อมมือไปเคาะประตูหน้าห้องของเพื่อนตัวเล็ก ด้วยความรู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูกก๊อก ก๊อก ก๊อกภาคินทร์เคาะประตูสองสามครั้ง สักพักประตูห้องก็ถูกเปิด ทำให้คนที่ยืนอยู่ถึงกับยิ้มแต่ทว่ารอยยิ้มนั้นก็ต้องหายไปเพราะคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่ใช่เจ้าของห้อง“มาหาใครครับ” ผู้ชายร่างสูงหน้าตาลูกครึ่งที่ใส่ชุดคลุมอาบน้ำเพียงตัวเดียว เอ่ยถามภาคินทร์ที่ยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าด้วยควา

ตอนที่3 การจากลาหนึ่งเดือนต่อมา@สนามบินxxx“ฉันจัดการเรื่องที่อยู่และมหา’ลัยให้แกเรียบร้อยแล้ว หวังว่าจะไม่สร้างปัญหาให้ฉันปวดหัวอีก” ท่านขจรบอกกับลูกชายเพียงคนเดียวที่ยืนอยู่ตรงหน้า“ไม่ว่ายังไง พ่อก็มองผมเป็นตัวปัญหาอยู่ดี ความจริงไม่ต้องมาส่งผมก็ได้นะครับ เอาเวลาไปเอาอกเอาใจยัยกาฝากดีกว่า”“คิดว่าฉันอยากมาส่งแกนักหรือไง ไปคุณหญิงกลับ” ท่านขจรเอ่ยพร้อมกับหันมาบอกภรรยาที่ยืนอยู่ข้าง ๆ“ทำไมต้องมาทะเลาะกันด้วยคะ พูดกันดี ๆ ไม่ได้เหรอ” คุณหญิงต่อว่าพ่อลูกที่ยืนอยู่“ก็ดูลูกสุดที่รักของคุณหญิงสิ จะไม่ให้ผมอารมณ์เสียได้ยังไง ผมไปรอที่รถก่อนก็แล้วกัน” พูดเพียงแค่นั้นคนเป็นพ่อก็เดินออกไปทันที“ไม่ต้องไปสนใจพ่อเขาหรอก ไปอยู่ที่นั่นก็ดูแลตัวเองดี ๆ นะลูก กินอาหารที่มีประโยชน์ อย่าลืมโทรหาแม่ด้วยนะ คุณหญิงพรเพ็ญบอกกับลูกชายสุดที่รัก พร้อมกับยกมือทั้งสองข้างสัมผัสใบหน้าหล่อเหลาของลูกชายเบา ๆ อย่างอบอุ่น ภาคินทร์ยกมือขึ้นมากุมมือคนเป็นแม่ไว้“ผมรักแม่นะครับ ถึงแล้วผมจะโทรหา”“แม่ก็รักลูกนะ” คุณหญิงเอ่ยก่อนจะหอมไปที่แก้มของลูกชายสุดที่รัก ภาคินทร์ก้มลงหอมไปที่แก้มของคนเป็นแม่เช่นกัน คุณหญิงกอด

ตอนที่2 ตัวต้นเหตุ@บ้านใหญ่21.00น.“กลับบ้านมืดค่ำขนาดนี้ ไม่กลับมาพรุ่งนี้เช้าเลยล่ะ” ท่านขจรที่นั่งอยู่เอ่ยทันที เมื่อลูกชายคนเดียวเดินเข้ามาในบ้าน ภาคินทร์ได้ยินถึงกับหยุดชะงักถอนหายใจแล้วหันไปมองคนเป็นพ่อ“ผมโตพอที่จะดูแลตัวเองได้แล้ว ไม่ต้องมายุ่งกับผมหรอก”“ก็แก่ชอบทำตัวมีปัญหาไม่รู้จักโต เป็นอย่างนี้แล้วจะไม่ให้ฉันยุ่งได้ยังไง”“ถ้าผมทำตัวมีปัญหามากขนาดนั้น พ่อก็ไม่ต้องมีผมเป็นลูกแล้วก็ได้ พ่อจะได้ไม่ลำบากใจ”“ฉันพูดมันผิดตรงไหน ก็แกทำตัวมีปัญหาไปวัน ๆ” คนเป็นพ่อพูดสวนขึ้นมาทันที คำพูดของท่านขจรยิ่งทำให้ชายหนุ่มไม่พอใจเข้าไปอีก“ใครมันจะไปดีเหมือนยัยกาฝาก ขนาดนี้แล้วไม่ให้เธอใช้นามสกุลพ่อไปเลยล่ะ ในเมื่อผมมันน่าอายก็ให้เธอมาแทนที่ผมเลย”“ฉันก็อยากทำแบบนั้นอยู่เหมือนกัน แต่ติดที่หนูลียาไม่ยอมเปลี่ยน” คนเป็นพ่อขึ้นเสียงใส่ลูกชายเพียงคนเดียวด้วยความรู้สึกไม่พอใจ ที่ภาคินทร์ไปพาดพิงถึงลียา“ชีวิตผมแม่ง!ดีฉิบหาย มีครอบครัวก็เหมือนไม่มี”“สมองแกมันคงคิดได้แค่นั้น เดือนหน้าก็เตรียมตัวย้ายไปอยู่ต่างประเทศก็แล้วกัน”“ที่พูดมาทั้งหมดคงจะว่างแผนกันมาเป็นอย่างดีแล้วใช่ไหมครับ”“ใช่!ฉันวา

ตอนที่1 พี่และน้องเช้าวันต่อมา@บ้านใหญ่07.00น.ตึก! ตึก! ตึก!เสียงฝีเท้าหนักของใครบางคนกำลังเดินลงมาจากชั้นสอง ทำให้คุณหญิงที่ยืนเตรียมมื้อเช้าอยู่ ต้องหันไปมองแล้วยิ้ม“คินทร์ จะไปมหา’ลัยแล้วเหรอลูก ทานข้าวก่อนสิแล้วค่อยไป”ภาคินทร์ที่อยู่ในชุดนักศึกษาจ้องมองคุณหญิงพรเพ็ญ ด้วยความรู้สึกผิดจากเหตุการณ์เมื่อวาน สายตาเหลือบมองลียาที่อยู่ในชุดนักเรียนเล็กน้อย ก่อนจะเดินไปนั่งที่โต๊ะอาหาร คุณหญิงที่เห็นว่าลูกชายไม่ได้ปฏิเสธถึงกับยิ้มด้วยความดีใจ ภาคินทร์เลือกที่จะนั่งตรงข้ามกับน้องสาวที่เขาไม่เคยต้องการ“วันนี้มีข้าวต้มปลาที่คินทร์ชอบด้วยนะ” คุณหญิงพูดพร้อมกับตักข้าวต้มลงในถ้วยให้ลูกชาย“ขอบคุณครับ” ภาคินทร์ก้มหน้าเล็กน้อยก่อนจะทานข้าวต้มที่อยู่ตรงหน้า ส่วนลียาก็เอาแต่ก้มหน้าก้มตาทานมื้อเช้าโดยไม่สนใจคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเลยผ่านไปสักพัก“คินทร์ทานข้าวเสร็จแล้วเดี๋ยวแม่ทายาให้นะลูก”“ไม่เป็นไรครับดีขึ้นแล้ว ผมไปแล้วนะครับ” ภาคินทร์พูดพร้อมกับลุกขึ้น ชายหนุ่มกำลังจะก้าวเท้าเดินออกไปแต่ทว่า“คินทร์เดี๋ยวก่อนสิลูก ไปส่งน้องที่โรงเรียนด้วยได้ไหม” ภาคินทร์หยุดชะงักเล็กน้อย สายตาเย็นชา

บทนำ-กาฝาก-@สถานีตำตรวจ“ออกมาได้แล้วครับ มีคนมาประกันตัวแล้ว”เสียงพูดของตำรวจทำให้ชายหนุ่มที่นั่งพิงผนังอยู่ในห้องขังหันมามองแล้วถอนหายใจ ก่อนจะดันตัวลุกขึ้น เมื่อตำรวจไขกุญแจ ภาคินทร์ ก็ก้าวเท้าเดินออกมาด้วยสีหน้าที่นิ่งเรียบ ใบหน้าหล่อเหลาที่ตอนนี้เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ“สวัสดีครับคุณหนู นายท่านรออยู่ข้างล่างครับ” ภาคินทร์เหลือบมองลูกน้องของคนเป็นพ่อเล็กน้อย ก่อนจะเดินออกไป ชายหนุ่มสาวเท้าเดินตรงไปที่รถของคนเป็นพ่อ ท่านขจรจ้องมองลูกชายเพียงคนเดียวด้วยสายตาแข็งกร้าวเพี้ยะ!!เสียงฝ่ามือของท่านขจร กระทบลงบนใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยช้ำอย่างแรงทันที ที่คนเป็นลูกเดินเข้ามาถึงตัว ทำให้หน้าของภาคินทร์หันไปตามแรงตบ ชายหนุ่มยกมือขึ้นมาเช็ดมุมปากที่มีเลือดซิบ ก่อนจะหันหน้ากลับมามองคนเป็นพ่อด้วยแววตาเย็นชาและดูว่างเปล่า“มีสักครั้งไหมที่แก่จะไม่ก่อเรื่องให้ฉันต้องมาคอยตามเก็บแบบนี้” ท่านขจรเอ่ยถามลูกชายด้วยน้ำเสียงสุขุม สายตามองลูกชายอย่างคาดโทษ“แล้วใครบอกให้พ่อมาช่วยผม”“ปากดี!! ฉันก็อยากรู้เหมือนกันถ้าไม่มีฉันคอยคุ้มกะลาหัวแก่ แก่จะอยู่ได้ถึงทุกวันนี้ไหม”“หึ! ขอบคุณนะครับที่คอยคุ้มกะลาหัวผม แ