Romane von Uchicha

ตอนพิเศษ 34ปีต่อมา@ โรงเรียนเอกชนxxx“ที่รักนั่งรออยู่ในรถนี่แหละค่ะ เดี๋ยวหนูลงไปรับลูกเอง” ลันตาหันมาพูดกับพายุที่นั่งอยู่ฝั่งคนขับ“ได้ไงวันนี้พี่อุตส่าห์เลิกประชุมไว เพื่อมารับลูกเลยนะ พี่ไม่ยอมนั่งอยู่ในรถแน่นอน” คนตัวโตบอกกับภรรยาสาวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ วันนี้ชายหนุ่มตั้งใจมารับลูกสาววัยห้าขวบที่โรงเรียนเพราะนานแล้วที่เขาไม่ได้มารับ ช่วงนี้พายุเร่งทำงานที่ค้างให้เสร็จหลังจากนั้นจะได้พาครอบครัวไปเที่ยว ตามที่สัญญาไว้กับลูกสาว“โอเคค่ะ แต่ว่าที่รักห้ามทำนิสัยไม่ดีแบบวันนั้นเด็ดขาดนะคะ” ลันตาหันมาต่อว่าสามี เหตุเกิดจากเมื่อสองอาทิตย์ที่แล้ว พายุกับเธอมารับลูกสาวที่โรงเรียนแล้วชายหนุ่มดันเห็นลูกสาวตัวน้อยนั่งอยู่กับเด็กชายอีกคน คนเป็นพ่อก็เลยเกิดอาการหวงรีบเดินเข้าไปหาทันที แล้วดุเด็กชายคนนั้นไป ทำให้หลังจากนั้นลันตาเลยไม่ให้สามีมารับลูกอีกเลย“ถ้าไม่มีใครมายุ่งกับพารัม พี่ก็ไม่มีทางทำแบบนั้นหรอก”“ให้มันจริงเถอะค่ะ” คนตัวเล็กทำเสียงดุสามีอีกครั้ง ก่อนทั้งสองจะลงไปจากรถเดินเข้าไปข้างในโรงเรียน วันนี้มีกิจกรรม ทางโรงเรียนเลยต้องให้ผู้ปกครองเข้าไปรับที่ห้องเรียนได้เลย ลันตากับพายุเดินไ

ตอนพิเศษ21 เดือนต่อมาอุแว้! อุแว้! อุแว้!.....เสียงร้องของเด็กแรกเกิดที่ร้องในเวลานี้เป็นประจำ ทำให้คนเป็นแม่ที่นอนอยู่ต้องขยับตัวเพื่อตื่นไปกล่อมให้หลับอีกครั้ง“หนูนอนเถอะเดี๋ยวพี่จัดการเอง” พายุลืมตาตื่นมาพร้อมกับหันไปบอกกับภรรยาสาวที่กำลังงัวเงียด้วยความง่วง“ไม่เป็นไรค่ะ หนูไหว” ลันตาดันตัวขึ้นมาแต่ถูกพายุห้ามไว้ก่อน“นอนครับ เดี๋ยวพี่ทำเองหนูเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว”“แต่ยัยหนูจะงอแงนะคะ”“ไม่เป็นไรพี่จัดการได้ หนูนอนเถอะ” พายุดันตัวภรรยาให้นอนลงไป ดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มให้ จูบลงเบา ๆ ที่ผมสลวยของเธอ ลันตายิ้มแล้วค่อย ๆ หลับตาลงด้วยความเหนื่อยล้ามาทั้งวัน ส่วนพายุก็รีบลุกขึ้นเดินไปหาลูกสาวตัวน้อยที่นอนร้องอยู่ในเปลสำหรับเด็กที่เขาสั่งทำเป็นพิเศษสำหรับลูกสาวตัวน้อยโดยเฉพาะ พายุอุ้มลูกน้อยขึ้นมาอยู่ในอก“ไม่ร้องนะคะ คนเก่งของป๊า” คุณพ่อมือใหม่อุ้มกล่อมลูกน้อยเดินไปที่ตู้เย็นแล้วหยิบเอานมที่ภรรยาเตรียมไว้ให้ออกมาอุ่น ระหว่างที่รอเวลาอยู่นั้น คุณพ่อมือใหม่ก็พยายามเดินไปมาเพื่อกล่อมไม่ให้ลูกน้อยหยุดร้อง“รออีกหน่อยนะครับ ป๊ากำลังอุ่นนมให้หนูอยู่นะคะ” แขนแกร่งทั้งสองข้างโอบประคองลูกน้อยไว้

ตอนพิเศษ 1พรีมมาxพาริชคืนงานแต่งจบลงไป จะมีเพียงสองร่างเปลือยเปล่าที่อยู่บนเตียงหรูขนาดคิงไซซ์ สองร่างสอดประสานเป็นหนึ่งเดียว เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังไปทั่วห้องนอนคอนโดหรูปึก! ปึก! ปึก!“อ๊าส์..เสียวหัวฉิบหาย หนูอยากเป็นเจ้าสาวของแด๊ดเหรอคะ ถึงได้รับดอกไม่ช่อนั้น” เสียงเข้มเอ่ยถามและครางด้วยความชอบใจ เมื่อก้มลงมองแก่นกายของตัวเอง ที่กำลังเข้าไปภายในตัวของคนใต้ร่าง“มะ..ไม่ค่ะ อ๊ะ อ๊ะ...แด๊ดเบา ๆ หน่อยได้ไหมคะ หนูจุก” พรีมมาที่นอนคว่ำหน้าอยู่ เอ่ยด้วยน้ำเสียงติดขัดเพราะตอนนี้พาริชเอาแต่ใจตัวเอง ไม่สนใจคนตัวเล็กที่นอนรับแรงกระแทกเลยแม้แต่น้อย พาริชไม่ได้ฟังคำขอร้องจากพรีมมาเลยแม้แต่น้อย เขากลับจับสะโพกอวบของเธอยกขึ้นและตอกอัดท่อนเอ็นเข้าไปในตัวเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนสุดท้ายสะโพกสอบเกร็งกระตุกปลดปล่อยน้ำรักใส่เครื่องป้องกันทุกหยาดหยด ส่วนคนที่นอนอยู่ใต้ร่างหนาไม่ต่างกัน พรีมมากกระตุกเสียงครางเสร็จสมไม่ต่างจากคนตัวโต“อื้มส์/อ๊าส์” พาริชถอดแก่นกายออกจากรู้รักก่อนจะดึงถุงยางที่เต็มไปด้วยน้ำเชื้อทิ้งลงข้างเตียง พาริชนอนลงข้าง ๆ คนตัวเล็กที่ยังอยู่ในท่านอนคว่ำ เธอหันมามองเขาแล้วทำหน้าบึ้งใส่

ตอนที่49 ตรวนเสน่หาลันตาหนึ่งอาทิตย์ผ่านไป08.00 น.ลันตานั่งอยู่ที่โซฟากลางห้อง หญิงสาวนั่งมองรูปพี่สาวกับหลานสาว นัยน์ตาสวยแดงก่ำ แต่กลับมีรอยยิ้มแห่งความสุขเผยออกมา“เป็นไงบ้างคะ อยู่ตรงนั้นสบายดีไหมคะ ดีใจด้วยนะคะได้อยู่กับหลานกับคุณพ่อ ตายังอิจฉาพี่เลย” คนตัวเล็กปาดน้ำตาที่ไหลลงข้างแก้มตึก! ตึก! ตึก!เสียงเท้าของคนตัวโตที่กำลังเดินลงมาจากชั้นสอง พายุเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของภรรยาสาว ชายหนุ่มทำหน้าตกใจเพราะคนตัวเล็กกำลังนั่งร้องไห้“หนูเป็นอะไร ร้องไห้ทำไมคะ” พายุนั่งย่อง ๆ อยู่ตรงหน้าของคนตัวเล็ก ยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาให้เธอด้วยความเป็นห่วง“ไม่ได้เป็นไรค่ะ”“ไม่ได้เป็นไรได้ยังไง ก็เห็นอยู่ว่าหนูร้องไห้” พายุทำเสียงดุคนตัวเล็กที่อยู่ตรงหน้า“หนูไม่ได้เป็นอะไรจริง ๆ ค่ะ” ลันตาตอบคนตัวโต กลับไปเหมือนเดิม“พี่ไม่เชื่อหรือว่าหนูโกรธอะไรพี่หรือเปล่า พี่ทำอะไรให้หนูไม่พอใจ” พายุรีบโทษตัวเองทันทีเพราะเขากลัวว่าจะไปทำอะไรให้คนตัวเล็กไม่พอใจ“ตาแค่คิดถึงพี่โรสกับพาขวัญแล้วก็คุณพ่อค่ะ น้ำตามันก็เลยไหลออกมา” พายุที่ได้ยินคำตอบถึงกับลุกขึ้นแล้วนั่งลงข้าง ๆ คนตัวเล็ก แขนแกร่งดึงเธอเข้ามากอดปลอบ

ตอนที่48 เป็นเธอคนเดียวมาตลอดภายในห้องทำงานที่มีแต่ความเงียบ ทำให้เจ้าของห้องที่นั่งอยู่ต้องรีบอธิบายเรื่องทั้งหมดที่เขาเป็นคนพูดทิ้งไว้“ที่รักหันมาคุยกับพี่ก่อนสิครับ” พายุบอกกับภรรยาสาวที่เอาแต่นั่งหันหน้าหนีเขา“ก็พูดมาสิค่ะ รอฟังอยู่” เสียงเรียบนิ่งตอบกลับทั้งที่ยังหันหน้าไปทางอื่น“ก็หันมาก่อนสิคนดี พี่อยากคุยไปด้วยมองหน้าหนูไปด้วย หนูจะได้เห็นแววตาจริงจังของพี่ไง นะครับที่รัก” พายุทำเสียงอ้อนคนตัวเล็กอีกครั้ง ลันตาถอนหายใจแล้วหันมาตามที่คนตัวโตขอร้อง“พูดมาค่ะ รอฟังอยู่อยากรู้เหมือนกันว่าสายตาคู่ไหนที่ทำให้สามีของตา ไม่คิดจะมองผู้หญิงคนอื่น” ท่าทางและคำพูดของคนตัวเล็กทำให้พายุถึงกับยิ้ม“ยิ้มอะไรคะ ตลกมากเหรอไง” ลันตายกมือขึ้นมากอดอกจ้องเขม็งไปที่สามีอย่างคาดโทษ“โอเค ๆ พี่ยอมแล้ว พี่จะเล่าทุกอย่างให้หนูฟังหมด” พายุเอื้อมมือไปกุมมือคนตัวเล็กไว้ สายตาคมเข้มจ้องมองเธอ“เราเคยเจอกันเมื่อเจ็ดปีที่แล้ว วันนั้นเป็นวันที่พี่ไปไหว้อัฐิของโรสและได้เจอกับหนู” ลันตาพยายามนึกถึงเหตุการณ์ในวันนั้น ความจริงเธอจำวันนั้นไม่ได้ด้วยซ้ำเพราะเธอกำลังอยู่ในความโศกเศร้า“เราสองคนสบตากันหนูจำไม่ได้เ

ตอนที่47 กันและกันสองเดือนต่อมา07.00 น.สายตาคมจ้องมองคนตัวเล็กที่หลับอยู่ในอ้อมแขนของตัวเอง มือใหญ่ลูบเบา ๆ ที่แก้มใสของเธอแล้วยิ้ม ริมฝีปากหนาจูบลงที่หน้าผากมน“ขี้เซาจังเลยนะ” พายุเอ่ยชิดริมฝีปากสวย ก่อนจะจูบเบา ๆ อย่านุ่มนวลเพราะกลัวว่าเมียสุดที่รักจะตื่น“อื้อส์” ร่างบางขยับเล็กน้อยเมื่อรู้สึกถูกรบกวน พายุผละจูบออกมาช้า ๆ มือหนาเลื่อนลงไปตบที่สะโพกสวย เขาทำเหมือนกำลังกล่อมเด็กที่จะตื่นให้หลับลงอีกครั้ง แล้วมันก็ได้ผลเมื่อคนตัวเล็กหลับไปอีกครั้ง ช่วงนี้ดูเหมือนว่าลันตาจะเพลียง่ายและหลับบ่อยกว่าปกติ อาจจะเป็นภาวะของคนท้อง รวมถึงอารมณ์ที่ดูจะหงุดหงิดง่ายด้วย พายุเลยต้องตามใจเธอมากเป็นพิเศษ พายุเมื่อเห็นคนตัวเล็กหลับไปอีกครั้ง ร่างแกร่งค่อย ๆ ดันตัวเองออกมาเขาต้องทำทุกอย่างให้เบาที่สุด เสร็จแล้วดึงผ้ามาห่มให้เธอ ร่างแกร่งลงจากเตียงเดินตรงไปที่ห้องน้ำจัดการธุระส่วนตัวเสร็จเรียบร้อย ก็ลงไปเตรียมมื้อเช้าให้ภรรยาสุดที่รักเหมือนกับทุก ๆ วันที่เขาทำก่อนออกไปทำงานครืดดด....เสียงโทรศัพท์หรูที่วางอยู่ข้าง ๆ ดังขึ้น สายตาคมเหลือบมองเล็กน้อยก่อนจะหยิบขึ้นมารับสาย“ว่าไงครับแม่”(แม่ให้ป้าเพ

ตอนพิเศษ34ปีต่อมาพิชญ์ บวรกิจวัฒนานนท์“พิชญ์อย่าวิ่งลูก” พรีมมาเอ่ยบอกกับลูกชายที่กำลังวิ่งตรงมาที่เธอ หญิงสาวนั่งลงทันที พร้อมกับอ้าแขนรอรับลูกชายตัวน้อย“พิชญ์คิดถึงแม่ครับ” เด็กชายตัวน้อยที่อยู่ในโอบแขนของคนเป็นเอ่ยขึ้นมาทันที“ปากหวานจริง ๆ แค่มาโรงเรียนเอง ไม่ได้ไปไหนสักหน่อย” พรีมมายิ้มให้ลูกชาย มือสวยลูบไปที่ใบหน้าของพิชญ์ สายตาของเธอเหลือบไปมองมือเล็กของลูกชายที่ถืออะไรสักอย่างไว้“ลูกถืออะไรมาอีก แม่บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าเก็บอะไรมาไว้มั่ว ๆ”“ไม่ได้มั่วครับ อันนี้เพื่อนของพิชญ์เธอพับให้” พิชญ์บอกกับคนเป็นแม่พร้อมกับยื่นกระดาษที่พับเป็นรูปหัวใจให้คนเป็นแม่ พรีมมามองแล้วยิ้ม“เพื่อนหรือสาวคะ ทำไมต้องเก็บไว้ด้วย”“เพื่อนครับ เธอให้พิชญ์ไว้เพราะวันนี้เป็นวันสุดท้ายที่เธอจะได้เรียนที่นี่” เด็กชายตัวน้อยเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ก้มหน้าลงมองหัวใจกระดาษที่อยู่ในมือพร้อมกับทำหน้าเศร้า“พิชญ์ครับ ฟังแม่นะลูกมีพบก็ต้องมีจาก จากเพื่อพบกันใหม่ แม่เชื่อว่าเพื่อนของลูกกับลูกจะกลับมาพบกันอีกครั้งครับ” พรีมมาลูบลงบนผมของลูกชายอย่างแผ่วเบาด้วยความเอ็นดู“จริงเหรอครับ แต่เธอไปไกลมาเลยนะครับ พิช

ตอนพิเศษ23เดือนต่อมา“แด๊ดน้ำอาบแต่งตัวไปทำงานได้แล้วค่ะ” พรีมมาเดินเข้ามาภายในห้องนอนของลูกชายที่มีคนเป็นพ่อนั่งเฝ้าอยู่ไม่ห่าง“แด๊ดขออยู่กับลูกอีกสักพักนะคะ”“ไม่ได้ค่ะ อาบน้ำแต่งตัวไปทำงานได้แล้ว อย่าให้หนูต้องพูดเป็นครั้งที่สาม” พรีมมาขึ้นเสียงดุสามีที่นั่งทำหน้าเศร้าเมื่อต้องไปทำงาน“ก็ได้ครับ ป๊าไปทำงานก่อนนะครับ เดี๋ยวป๊าจะรีบทำงานแล้วกลับมาหา” พาริชก้มลงหอมแก้มลูกชาย ก่อนจะดันตัวลุกขึ้นฟอด ฟอดพาริชหอมแก้มภรรยาสาวที่ยืนอยู่ฟอดใหญ่“เดี๋ยวนี้เมียแด๊ดดุจังเลยนะครับ” พาริชเอ่ยแซวภรรยาสาวตัวเล็ก พรีมมาได้ยินก็จ้องมองเขาแล้วทำหน้านิ่ง“ที่หนูต้องดุแบบนี้ก็เพราะแด๊ดดื้อ ดื้อกว่าเจ้าตัวเล็กที่นอนอยู่อีก”“ก็แด๊ดอยากอยู่กับลูก ไม่อยากห่างลูกห่างเมีย” พาริชโอบกอดภรรยาสาวด้วยความรัก ทำเสียงอ้อนเธออย่างเช่นทุกวัน“ไม่ต้องเลยค่ะ ไปอาบน้ำแต่งตัว หนูเตรียมเสื้อผ้าไว้ให้แล้ว”“เอางานมาทำที่บ้านเหมือนตอนที่หนูท้องดีไหม แด๊ดจะได้อยู่กับลูก”“หยุดเลยค่ะ ไปอาบน้ำเดี๋ยวนี้ถ้าไม่ไปหนูจะเอาตัวเล็กไปอยู่ที่บ้านคุณแม่”“ไม่เอา! ไม่ทำแบบนั้นนะคนดี แด๊ดยอมแล้ว เดี๋ยวแด๊ดจะรีบไปตอนนี้เลยครับ” พาริชผล

ตอนพิเศษ11ปีผ่านตึก! ตึก! ตึก!เสียงฝีเท้าของพาริชที่กำลังวิ่งลงบันไดลงมาจากชั้นบนด้วยความเร่งรีบ เมื่อเห็นภรรยาสาวท้องแก่ที่กำลังเดินถือน้ำเปล่าออกมาจากห้องครัว“หนู!! แด๊ดบอกแล้วใช่ไหมว่าไม่ให้ทำอะไร อยู่เฉย ๆ เดี๋ยวแด๊ดทำเองครับ” พาริชที่กำลังเดินลงมาจากบันไดชั้นสองรีบวิ่งเข้ามาหาภรรยาสาวทันที“หนูก็แค่หยิบน้ำเองค่ะ” พรีมมาหันไปดุคนตัวโตที่โอบประคองร่างแบบบาง ที่ท้องกำลังโตเข้าเดือนสุดท้ายแล้ว“แค่หยิบน้ำก็ไม่ได้ จะทำอะไรบอกให้เรียกแด๊ด ทำไมดื้อแบบนี้เนี่ย”“หนูไม่ได้เป็นง่อยแค่ท้อง อีกอย่างแด๊ดไม่คิดจะไปเข้าบริษัทเลยเหรอคะ” พรีมมามองหน้าพาริชแล้วเอ่ยถามเพราะตั้งแต่ที่เธอท้องเข้าเดือนที่เจ็ดจนถึงตอนนี้ คุณพ่อลูกหนึ่งก็ไม่เข้าบริษัทเลย แต่กลับเลือกที่จะทำงานที่บ้านแทน“ไม่เอาครับใครจะทิ้งให้เมียอยู่คนเดียว” พาริชพูดพร้อมกับประคองภรรยาสาวไปนั่งที่โซฟา“หนูไม่ได้อยู่คนเดียวสักหน่อย พวกพี่ ๆ เขาก็อยู่เต็มบ้าน คุณแม่ ยัยเค้กก็แวะมาหาทุกวัน หนูว่าแด๊ดเข้าบริษัทบ้างก็ได้นะคะ” พรีมมาบอกกับพาริชที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ตั้งแต่ที่แต่งงานชายหนุ่มก็เลือกที่จะซื้อบ้านเพราะจะได้มีพื้นที่ให้ลูกชายได้ว

ตอนที่40 รักที่สุด สุดที่รักหนึ่งเดือนต่อมา“หนูเสร็จหรือยังคะ” พาริชเอ่ยถามคนตัวเล็กที่ยังอยู่ในห้องแต่งตัว“เสร็จแล้วค่ะ เสร็จแล้ว” พรีมมาเอ่ยบอกกับแฟนหนุ่ม ร่างแบบบางเดินออกมาจากห้องแต่งตัวด้วยชุดราตรีสีขาวมุก เธอสวมใส่สร้อยคอที่พาริชชื้อไว้เมื่อตอนที่เธอทำงานใหม่ ๆ ร่างแบบบางสมส่วนเดินตรงมาที่พาริชแล้วยิ้ม“ขอโทษนะคะที่ให้รอ”“ไม่เป็นไรครับถ้าจะสวยขนาดนี้ รอนานกว่านี้แด๊ดก็รอหนูได้” พาริชเอ่ยพร้อมจ้องมองคนตัวเล็กเหมือนจะกลืนกินเธอทั้งตัว "แม่ง! ถ้าไม่ติดว่าต้องรีบไปนะ จะจับกระแทกเลย...."“ปากหวานจังไปกันเถอะค่ะ” พาริชยิ้มแล้วยื่นแขนไปให้คนตัวเล็กคล้อง พรีมมาหลุบมองแล้วยิ้มก่อนที่จะคล้องแขนไปที่แขนของแฟนหนุ่ม ทั้งสองพากันเดินออกไปจากห้องทันที@งานแต่งพายุกับลันตาภายในงานที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของความรัก งานแต่งที่ถูกจัดขึ้นอย่างใหญ่โตสมฐานะพี่ชายคนโตของตระกูลบวรกิจวัฒนานนท์ พาริชกับพรีมมาเดินเข้าไปแสดงความยินดีกับคู่บ่าวสาว“ยินดีด้วยนะเฮีย ยินดีด้วยนะครับพี่สะใภ้” พาริชยิ้มให้คนเป็นพี่แล้วหันไปยิ้มให้พี่สะใภ้“ขอบใจมากนะ” พายุตบไปที่ไหล่ของคนเป็นน้อง ส่วนพรีมมาก็ได้แต่ยืนยิ้ม หลัง

ตอนที่39 คนดีของหนูพรีมสองวันต่อมา“อย่าเล่นค่ะ หนูทำงานอยู่” พรีมมาดุคนตัวโตที่เอาแต่หอมแก้มเธอไม่หยุด“ก็ตัวหนูหอมนี่ครับ” พาริชหอมแก้มคนตัวเล็กที่นั่งอยู่บนตัก เขาไม่ยอมปล่อยให้เธอห่างจากเขาเลยแม้แต่น้อย พาริชจัดการย้ายโต๊ะทำงานของเธอมาไว้ที่ห้องทำงานของเขา แต่ก็ไม่ยอมให้คนตัวเล็กนั่งที่โต๊ะ เขากลับให้เธอมานั่งทำงานบนตักเขาแทน“แล้วจะย้ายโต๊ะทำงานของหนูมาทำไม ถ้าจะให้หนูนั่งทำงานบนตักแด๊ด” พรีมมาเอียงตัวถาม คนเอาแต่ใจที่ไม่ยอมปล่อยเธอไปไหน“ก็อยากให้หนูมาอยู่ใกล้ ๆ ไง แด๊ดจะได้มีกำลังใจทำงาน”“เกี่ยวกันที่ไหนคะ”“เกี่ยวสิเพราะหนูเป็นเมียแด๊ด”“ใครเป็นเมียคะ เป็นแค่แฟนต่างหาก”“เอากันทุกคืน มันน่าน้อยใจจริง ๆ เลย” ประธานหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำแผ่วเบา พรีมมาหันมามองคนขี้งอนทันที มือเล็กทั้งสองข้างเอื้อมไปสัมผัสใบหน้าหล่อเหลาของแฟนหนุ่ม“คนดีของหนูไม่น้อยใจสิคะ เดี๋ยวไม่หล่อน้าา..” พรีมมายิ้มหวานให้คนตัวโตพร้อมกับบีบแก้มเล่นเบา ๆ“....” ประธานหนุ่มขี้น้อยใจยังคงทำหน้าบึ้งและเงียบจุ๊บ!ริมฝีปากบางจุ๊บลงบนแก้มขวาของแฟนหนุ่มเพื่อเอาใจเขา แต่ดูเหมือนว่าพาริชก็ยังทำหน้านิ่ง“หนูจุ๊บแก้มแล้วยังไ

ตอนที่38โกรธไม่ลง@ห้องทำงานพาริช“นั่งทำหน้าเหมือนโดนเมียทิ้ง” ภาคินทร์เดินเข้ามาภายในห้องทำงานของน้องชาย เอ่ยทักเจ้าของห้องที่นั่งทำหน้าหงอยอยู่ พาริชเห็นพี่ชายถึงกับถอนหายใจ“ใกล้แล้วผมใกล้จะโดนเมียทิ้งจริง ๆ แล้ว”“จริงเหรอวะ เฮียก็เห็นรักกันดีไหมใช่เหรอ” ภาคินทร์เอ่ยถาม ก่อนจะนั่งลงบนโซฟากลางห้อง“ผิดที่ผมเองแหละ”“แล้วไปทำอะไร”“ผมให้เบลมาอยู่ที่คอนโด แล้วพรีมก็มารู้เข้า เธอเลยโกรธผม” พาริชเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“มันก็สมควรแล้ว เขาไม่บอกเลิกมึงก็บุญหัว”“ถ้าจะตอกย้ำก็ไม่ต้องพูดหรอก ว่าแต่เฮียมาทำไม” พาริชมองหน้าคนเป็นพี่แล้วเอ่ยถามด้วยความสงสัย“ก็เบื่อ ๆ เห็นไอ้ยุบอกว่าจะมาด้วย แล้วมันไปไหนของมัน” ภาคินทร์เปลี่ยนเรื่องคุยทันทีแกร็ก!ยังไม่ทันที่พาริชจะได้ตอบคำถามของคนเป็นพี่ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิด ตามด้วยร่างสมส่วนของพายุที่ก้าวเข้ามา“นั่นไงมาแล้ว” พาริชพูดขึ้นมาเมื่อเห็นหน้าพี่ใหญ่ของตระกูลบวรกิจวัฒนานนท์“อยู่กันครบสองตัวเลยนะพวกมึง” พายุเอ่ยทักคนเป็นน้องด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แล้วนั่งลงที่โซฟา“ในไลน์กลุ่มมึงบอกว่ามีเรื่องคุย” ภาคินทร์เอ่ยถามทันทีเมื่อเห็นหน้าคนเป็นพี่“กู

ตอนพิเศษ 23ปีต่อมาเสียงคลื่นซัดสาดเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ขับกล่อมให้บรรยากาศบนเกาะส่วนตัวแห่งนี้เงียบสงบและเป็นส่วนตัวอย่างแท้จริง เม็ดทรายละเอียดสีขาวนวลราวกับแป้ง สะท้อนแสงแดดยามบ่ายจนเป็นประกายระยิบระยับ น้ำทะเลสีครามใสไล่เฉดสีเข้มอ่อนอยู่เบื้องหน้าบนผืนทรายนั้น มีภาพของครอบครัวเล็กๆ ที่เปี่ยมสุขปรากฏอยู่…ภาคินทร์ในชุดเสื้อเชิ้ตลำลองสีขาวที่ปลดกระดุมสองเม็ดบนกับกางเกงขาสั้น เอนหลังพิงเก้าอี้ชายหาด สายตาของเขาไม่ได้จับจ้องไปยังเส้นขอบฟ้าที่กว้างไกล แต่กลับทอดมองภาพตรงหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรักและความเอ็นดูอย่างสุดซึ้งข้างๆ กันนั้น ลียานั่งอยู่บนผืนผ้าที่ปูไว้บนทราย รอยยิ้มอ่อนโยนไม่เคยจางหายไปจากใบหน้าของเธอ มือเรียวคอยปัดทรายที่กระเด็นมาโดนขาของสามีเบาๆและตรงกลางระหว่างพวกเขาทั้งสอง คือศูนย์กลางของจักรวาลใบเล็กๆ นี้…"คุณปู! คุณปูอยู่ไหนนน~"เสียงเล็กๆ ใสๆ ของเด็กชาย ภูภูมิ วัยสามขวบดังเจื้อยแจ้ว เด็กน้อยในชุดว่ายน้ำลายฉลามน่ารักกำลังง่วนอยู่กับการใช้พลั่วมือจิ๋วขุดทรายอย่างขะมักเขม้น แก้มกลมๆ ยุ้ยๆ นั้นขึ้นสีแดงระเรื่อจากไอแดดและลมทะเล ดวงตากลมโตที่ถอดแบบมาจากแม่ไม่มีผิดเ

ตอนพิเศษ12 ปีต่อมาเสียงประตูล็อกดัง คลิก ทิ้งให้ภาคินทร์ยืนอยู่คนเดียวหน้าห้องน้ำ หัวใจของเขาเต้นรัวเหมือนกลองศึกที่ถูกกระหน่ำ ความรู้สึกหลากหลายประเดประดังเข้ามา ทั้งความหวังที่ฟูฟ่องและความกังวลที่กัดกิน สองปี… สองปีเต็มที่เขากับลียาเฝ้ารอวันนี้ร่างสูงของภาคินทร์เดินวนไปวนมาหน้าประตูไม้ มือข้างหนึ่งยกขึ้นลูบท้ายทอยแก้เก้อ ส่วนอีกข้างกำแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เขาพยายามเงี่ยหูฟังเสียงจากด้านใน แต่ได้ยินเพียงเสียงน้ำไหลแผ่วเบาและเสียงซองพลาสติกที่ถูกฉีกออก ทุกเสียงที่เล็ดลอดออกมาทำให้จินตนาการของเขาเตลิดไปไกล"ลียา… เป็นไงบ้างหนู" เขาตัดสินใจส่งเสียงถามออกไป พยายามคุมโทนเสียงไม่ให้สั่นจนเกินไป แต่ก็ไม่อาจซ่อนความร้อนรนไว้ได้มิด "ไม่ต้องรีบนะเฮียรอได้… รอมาตั้งสองปีแล้ว รออีกหน่อยจะเป็นไรไป"เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางทรุดตัวลงนั่งบนขอบเตียงที่อยู่ไม่ไกลจากประตูห้องน้ำ สายตายังคงจับจ้องไปที่ประตูบานนั้นไม่วางตา ราวกับว่ามันเป็นประตูสู่โชคชะตาของเขาทั้งสองคน ในหัวมีแต่ภาพของขีดสองขีดที่รอคอยมาแสนนานปรากฏขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าเสียงลูกบิดประตูที่หมุนปลดล็อกดัง แกร๊ก อย่างแผ่วเบา แต่สำหรับภาคิน

ตอนที่28 ฮันนีมูน (NC+)3เดือนต่อมาบนเกาะส่วนตัวของภาคินทร์“เฮียตื่นได้แล้วค่ะ หนูหิวข้าว” ลียาบอกกับคนตัวโตที่นอนกอดเธออยู่ทั้งคืน หลังจากที่เขาจัดหนักจัดเต็มกระแทกเธอจนเกือบถึงเช้าของอีกวัน“ฮือ~เฮียยังไม่อยากตื่นเลยคนดี ขอเฮียนอนกอดอีกสักหน่อยนะครับ”“ไม่ได้หนูหิวข้าว” ลียาเงยหน้ามองคนตัวโตที่กำลังมองเธออยู่เช่นกัน“กินเฮียก่อนไหม” คนเจ้าเล่ห์ยกยิ้มมุมปากแล้วเลื่อนมือขึ้นมาบีบขย้ำอกอวบของคนตัวเล็ก“ฮื้อ~..มะ..ไม่เอาค่ะ” คนตัวเล็กเอ่ยห้ามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า“ไม่เอาแต่คราง จนของเฮียขึ้นแล้ว” ริมฝีปากหนาเอ่ยชิดริมฝีปากบาง แล้วกดจูบดูดดื่มลงไปทันที หลังจากนั้นมื้อเช้าก็ต้องเลื่อนไปเป็นมื้อกลางวันแทน“ทำอะไรกินเหรอคะหอมจัง” ลียาเข้ามากอดสามีสุดที่รัก ที่กำลังทำอาหารอยู่“ข้าวผัดต้มยำทะเลครับ” ภาคินทร์หันมามองคนตัวเล็กแล้วจูบลงบนผมสวยของเธออย่างแผ่วเบา“เก่งจังทำเป็นด้วย” ลียาเอ่ยชมสามีด้วยความภูมิใจ“ไม่มีอะไรที่เฮียทำไม่ได้” คนหลงตัวเองหันมายักคิ้วใส่คนตัวเล็กที่กอดเขาไว้แน่น“เชื่อค่ะว่าเฮียของหนูเก่งที่สุด เดี๋ยวไปนั่งรอที่โต๊ะอาหารนะคะ” คนตัวเล็กเอ่ยบอกกับสามี เธอหอมแก้มเขาก่อนจะเ

ตอนที่27 กลับมาได้ไหม@โรงพยาบาลภาคินทร์ถูกส่งตัวเข้าห้องผ่าตัดทันที ส่วนลียาหมอให้นอนอยู่ที่ห้องโดยมีพยาบาลค่อยดูแลอย่างใกล้ชิด หน้าห้องผ่าตัดที่มีพายุกับพาริชยืนรออยู่ด้วยความรู้สึกเป็นกังวล“ตายุ ตาริช” เป็นคุณหญิงพรเพ็ญกับท่านขจรที่กำลังเดินมา“คินทร์เป็นไงบ้าง” ท่านขจรเอ่ยถามหลานชายทั้งสองที่ยืนอยู่ตรงหน้า“กำลังผ่าตัดอยู่ครับ” เป็นพายุที่ตอบกลับ“แล้วหนูลียาล่ะ” คุณหญิงพรเพ็ญถามหาลียาด้วยความเป็นห่วง“หมอให้ทานยาตอนนี้หลับไปแล้วครับ อยู่ที่ห้องพักฟื้น” เป็นพาริชที่ตอบกลับคุณหญิงพรเพ็ญ5 ชั่วโมงผ่านไปการผ่าตัดผ่านไปด้วยดี ภาคินทร์ถูกส่งตัวไปที่ห้องไอซียูเพราะต้องอยู่ดูอาการอย่างใกล้ชิดเช้าวันต่อมาลียาที่นอนอยู่ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา ใบหน้าสวยซีดและดูอิดโรยอย่างเห็นได้ชัด“ตื่นแล้วเหรอลูก” ลียามองคุณหญิงพรเพ็ญที่นั่งอยู่ข้าง ๆ“คุณแม่เฮียล่ะคะ” ลียาถามหาภาคินทร์ทันที“ตาคินทร์ปลอดภัยดี หนูไม่ต้องเป็นห่วงนะลูก” คุณหญิงยกมือขึ้นมาลูบลงที่ผมสลวยของลียาเบา ๆ“คุณแม่ไม่ได้โกหกลียาใช่ไหมคะ”“ไม่ได้โกหกค่ะ เดี๋ยวแม่จะพาหนูไปหาตาคินทร์เอง แต่ตอนนี้ให้คุณหมอมาตรวจร่างกายก่อน”“ค่ะ” ลียาตอบ

ตอนที่26 มึงทำเมียกู มึงตายด้านของภาคินทร์ติง! เสียงแจ้งเตือนข้อความเด่งเข้ามา ภาคินทร์เหลือบมองโทรศัพท์เล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้หยิบมันขึ้นมาดูและเสียงข้อความก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาด้วยความรู้สึกรำคาญ ก่อนจะหยิบมันขึ้นมาเมื่อเห็นว่าเป็นข้อความจากลียา ใบหน้าหล่อก็ยิ้มทันที แต่ก็ต้องหุบยิ้มทันทีเมื่อคนที่ส่งมาไม่ใช่เจ้าของโทรศัพท์ลียา:นี่กูเองตอนนี้น้องสุดที่รักของมึงอยู่กับกูลียา:ส่งรูป (เป็นรูปที่มาร์คถ่ายคู่กับลียา)ภาคินทร์ที่เห็นถึงกับกัดฟันกำโทรศัพท์แน่นจนมือสั่น“ไอ้เหี้ยมึงเล่นผิดคนแล้ว”ติง!ลียา: กูให้เวลามึง หากูให้เจอภายในวันนี้ ถ้าไม่อย่างนั้นน้องมึงจะเป็นเมียกู“มึงได้ตายสมใจแน่” ภาคินทร์ลุกขึ้นก่อนจะโทรหาพายุ(เหี้ยอะไรให้มึงโทรหากูวะเนี่ย)“กูมีเรื่องให้มึงช่วยเดี๋ยวกูไปหา เจอกันที่โกดัง”ภาคินทร์เอ่ยบอกกับพายุแค่นั้น ก่อนจะขึ้นรถแล้วขับออกไป@โกดังภาคินทร์จอดรถแล้วเดินเข้าไปข้างในโกดัง ชายหนุ่มมองไปที่พายุกับพาริชที่ยืนอยู่พร้อมกับลูกน้อง“ไอ้มาร์คมันจับตัวเมียกูไป” ภาคินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเมื่อเขานึกถึงหน้าของคนตัวเล็ก“มันคงคิดว่าเราเป็นคนทำ

ตอนที่25 ทำทุกอย่างให้เธอกลับมาสองเดือนต่อมาภาคินทร์นั่งเฝ้าคนตัวเล็กที่หน้าคอนโดทุกเช้า ก่อนที่เธอจะออกไปทำงานและเขายังขับรถตามเธอจนถึงมูลนิธิทุกวัน เหมือนว่าเขากำลังส่งไปเธอทำงาน เสร็จแล้วตัวเองก็กลับไปทำงานต่อ ไม่เพียงแค่นั้นภาคินทร์ยังย้ายเข้ามาอยู่คอนโดเดียวกันกับคนตัวเล็กและเหมาห้องทั้งชั้นเพื่อให้เขาได้อยู่กับเธอแค่สองคน เขาทำแบบนี้ทุกวันอย่างสม่ำเสมอเข้าเดือนที่สองแล้ว คนตัวเล็กก็ยังไม่ยอมใจอ่อน ยิ่งใกล้ถึงวันหมั้นเขาก็ยิ่งต้องง้อคนตัวเล็กมากขึ้น@มูลนิธิ12.00 น.“คุณลียาค่ะคือว่ามื้อกลางวันของวันนี้ คุณภาคินทร์เป็นคนจัดการให้เรียบร้อยแล้วค่ะและยังบอกอีกว่าต่อไปนี้จะเป็นคนสนับสนุนมื้อกลางวันให้เด็ก ๆ เองค่ะ”ลียาที่ได้ยินก็ทำหน้านิ่งเพราะเธอไม่มีอะไรจะพูดถึงคนใจร้าย ภาคินทร์อยากจะทำอะไรก็ปล่อยเขาไป“อีกอย่างคุณภาคินทร์เป็นคนออกค่าใช้จ่ายให้เด็ก ๆ ไปเที่ยวอาทิตย์หน้าด้วยค่ะ คุณลียาโอเคกับเรื่องนี้ไหมหรือจะให้แพรไปบอกว่าไม่ต้อง”“ไม่เป็นไรค่ะ เขาอยากทำอะไรก็ปล่อยให้เขาทำ คุณแพรไปทำงานได้เลยค่ะ”“ค่ะ” แพรพลอยได้แค่พยักหน้าแล้วเดินออกไป“คิดว่าแค่นี้จะลบล้างทุกอย่างได้เหรอคะ” ล